ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Ο Άγιος Δημητριανός επίσκοπος Χύτρων - Saint Dimitrianos Bishop of Chytroi

Ο Άγιος Δημητριανός κατάγετο από ένα χωριό που λεγόταν Συκαί και μετέπειτα Συκά, το οποίο βρισκόταν κοντά στο σημερινό Παλαίκυθρο της επαρχίας Λευκωσίας. Γεννήθηκε κατά την εποχή της βασιλείας του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Θεόφιλου, γύρο στα 834 - 835. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και η μητέρα του ευσεβέστατη. Οι γονείς του τον γαλούχησαν με τα ιερά νάματα της ευσέβειας.
Νεαρός σε ηλικία 15 χρονών νυμφεύθηκε, όμως η σύζυγος του μετά τρεις μήνες γάμου πέθανε. Τότε ο Δημητριανός αποφάσισε να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Και αφού πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου που βρισκόταν στην νότια πλευρά του Πενταδακτύλου πιο πάνω από την κωμόπολη της Κυθραίας- το οποίο σήμερα δεν σώζεται- και αφού έγινε δεκτός από τον ηγούμενο και τους εκεί μοναχούς εκάρη σε λίγο μοναχός.
Εκεί επιδόθηκε στην νηστεία και στην άσκηση και αφού απέκτησε τα δάκρυα και την αγάπη του Θεού και «την των αμαρτιών ανάμνησιν», κατά τον βιογράφο του, έλαβε την χάρη από τον Θεό να κάνει θαύματα. Οι δαίμονες απηλαύνοντο, μόνο με τον λόγο του Αγίου, τα νοσήματα θεραπεύονταν μόνο με την αφή των χεριών του. Οι κάτοικοι των γύρω περιοχών άκουσαν τη φήμη του και έρχονταν κοντά του και τους γιάτρευε, αφού πρώτα τους συμβούλευε να μην αμαρτάνουν, αλλά να τηρούν τις εντολές του Χριστού.
Μετά από αυτή την φήμη την οποία απέκτησε ο Άγιος, για να μην ευρίσκεται «συναυλιζόμενος με τους βάσκανους οφθαλμούς» κατά τον βιογράφο του, αναχωρούσε σε ήσυχους τόπους του όρους και εκεί προσευχόταν μόνος του στον Θεό. Όταν ο επίσκοπος της πόλης των Χύτρων Ευστάθιος άκουσε για όλα αυτά, κάλεσε τον Δημητριανό στην επισκοπή του και τον χειροτόνησε ιερέα και οικονόμο της επισκοπικής του περιφέρειας. Αργότερα όταν πέθανε ο ηγούμενος της Μονής του Αγίου Αντωνίου, ο Δημητριανός επέστρεψε στην μονή του και έγινε ο νέος ηγούμενος. Στην μονή παρέμεινε συνολικά σαράντα χρόνια.
Κατόπιν ο επίσκοπος Χύτρων Ευστάθιος έγινε αρχιεπίσκοπος Κύπρου και ο θρόνος της επισκοπής των Χύτρων έμεινε κενός. Ο Δημητριανός κατάλαβε ότι θα τον ζητούσαν για την επισκοπή, ανεχώρησε από τη μονή του προς τα βορειότερα μέρη του όρους και αφού βρήκε κάποιο «σπήλαιον σμικρότατον παρά τις όχθες της θαλάσσης φοβερώτατον και λίαν δύσβατον» πλησίο κάποιου χωριού, το κατοίκησε, και την προμήθευε με τα αναγκαία για το προς το ζην κάποιος άνδρας με το όνομα Παύλος, τον οποίον όρκισε ο Άγιος για να μην τον ομολογήσει σε κανένα. Και έτσι απέφευγε τη δόξα των ανθρώπων και συναναστρεφόταν μόνο με τον Θεό μέσα από τις προσευχές του.

Εν το μεταξύ, ο Αρχιεπίσκοπος Ευστάθιος έστειλεν ανθρώπους για να ζητήσουν τον Δημητριανό, και αφού δεν τον βρήκαν στη μονή του , τον αναζητούσαν στα περίχωρα και στα όρη. Κάποιος χωρικός από το χωριό που ήταν κοντά η παραθαλάσσια σπηλιά, είδε τον Παύλο που προμήθευε τον Δημητριανό με τροφή και το είπε στους απεσταλμένους του αρχιεπισκόπου. Αφού ανέβηκαν στο σπήλαιο, οι απεσταλμένοι έδειξαν στον Δημητριανό το ένταλμα του Ευσταθίου. Έτσι τον οδήγησαν στον Αρχιεπίσκοπο Ευστάθιο και τον ανέβασε στο Θρόνο των Χύτρων. Ανήλθε στον επισκοπικό θρόνο σε ηλικία 56 ετών, δηλαδή κατά το 890 ή 891, και παρέμεινε στην διαποίμανση του χριστεπώνυμου λαού των Χύτρων μέχρι του θανάτου του, 25 χρόνια αργότερα.
Ως επίσκοπος πια, ο Άγιος Δημητριανός απεδόθη σε αγαθοεργίας, σε βοήθειες προς τους φτωχούς, σε προστασία των χήρων και των ορφανών, και σε θεραπείες ασθενών.Το μεγαλύτερο όμως κατόρθωμα του Αγίου Δημητριανού ήταν που πέτυχε να απελευθερώσει τους συμπατριώτες του από την αιχμαλωσία, όταν το 911 - 912 αιχμαλωτίστηκαν από τον Έλληνα εξωμότη ναύαρχο Δαμιανό που είχε καταγωγή την Ταρσό της Κιλικίας, και οδηγήθηκαν στον Αββασίδη Χαλίφη της Βαγδάτης. Αφού αιχμαλωτίστηκε το ποίμνιο του, το ακολούθησε και αυτός, αν και υπέργηρος που ήταν, στην Βαγδάτη και πέτυχε με τη μεσιτεία του στον Χαλίφη, αλλά και με τις ενέργειες του τότε Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως να τους οδηγήσει πίσω στην Κύπρο κατά το 913.Μετά από δύο έτη, κατά το 915, ο Δημητριανός πέθανε στην ηλικία των 80 ή 81. Ο κατά πλάτος βίος του Αγίου Δημητριανού σώζεται στο Σιναϊτικό ελληνικό κώδικα με αριθμό 789 του 12 ου αιώνα. Η μνήμη του Αγίου Δημητριανού εορτάζεται από την Εκκλησία στις 6 Νοεμβρίου. Στην επαρχία της Πάφου η μνήμη του Αγίου εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα στο χωριό Άγιος Δημητριανός, αφού το χωριό πήρε το όνομά του από τον Άγιο, και ο Ναός της κοινότητας (που βλέπετε πιο κάτω), είναι αφιερωμένος σ΄αυτόν.

Saint Dimitrianos was born in a village called Sykai which was later renamed Syka. This village was near the present village of Palaikythro (which is now under Turkish occupation) in the Nicosia district. He was born during the reign of the Byzantine Emperor Theophilos, round 834 to 835. His father was a priest and his mother was a very pious woman. His parents brought him up with the holy gift of piety.
He was married off at the young age of 15, but his wife died after only three months of marriage. Dimitrianos then decided to follow the monastic life. And after going to the monastery of Saint Anthony, which was on the south side of the Pentadaktylos Mountains, near the town of Kythrea- which does not survive today - and after been accepted by the abbot and the monks, he was tonsured a monk.
There he served the Church in fasting and ascetic exercise and after having acquired the tears and the love of God and "the remembrance of sins", as his biographer states, he received the blessing of God to make miracles. The demons were driven off only just by the words of the saint, and disease where healed only just by the touch of his hands. The residents of the surrounding areas heard his reputation and came to him and were healed, after advising them not to sin, but to keep the commandments of Christ.
Having acquired this reputation, the Saint not wanting to "be surrounded by the spell of the evil eye" as his biographer states, departed to quiet places of the mountain and there he prayed by himself to God. When Efstathios, the Bishop of the city of Chytroi heard all about him, he called Dimitrianos to his Bishopric and made him a priest and the accountant of his Episcopal peripheral. Later when the abbot of the monastery of Saint Anthony died, Dimitrianos returned to the monastery and became the new abbot. He remained in the monastery was forty years.
Later, Bishop Efstathios became Archbishop of Cyprus and the throne of the Bishopric of Chytroi remained empty. Dimitrianos understood that he would be called from the Bishopric in order to take the throne as Bishop, and for this reason he departed from the monastery and went towards the northern part of the mountain and after finding a "small cave at the shores of the Sea which was a frightening and very difficult place to get to" near a village, he took habitation there, and was supplied with the necessary items for living by a man named Paul, whom the Saint made to promise not to confess him to anyone. And thus he avoided the glory of the people and was only in the company of God through prayer.

Meanwhile, Archbishop Efstathios had send people to find Dimitrianos, and since they did not find him in the monastery, they started looking for him at the surrounding mountains. One villager from the village which was near the seaside cave, saw Paul as he was suppling Dimitrianos with food and told the envoys of the Archbishop. Having climbed to the cave, the delegates showed Dimitrianos the written announcement made by Efstathios. So he was led to Archbishop Efstathios and was raised to the throne of Chytroi. He took on the Bishop's throne at the age of 56 years, ie in 890 or 891, and remained in the Bishopric of Chytroi serving his flock until his death, 25 years later.
As a Bishop now, Saint Dimitrianos served on charity, aiding the poor, protecting widows and orphans, and healing the sick .
The biggest achievement of Saint Dimitrianos was made when he accomplished to liberate his countrymen from captivity, after being captured in 911- 912 by the Greek runagate admiral Damianos who was fromTarsus of Cilicia, and who were taken to the Abbasid Caliph of Baghdad. With his flock beeing captured, Demetrianos followed them to Baghdad, even though he was very old, and succeeded with his brokering to the Caliph, and through the actions of the then Patriarch of Constantinople to lead them back to Cyprus in 913. Two years after returning to Cyprus from Baghdad, in 915, Dimitrianos died at the age of 80 or 81. The life of Saint Dimitrianos survives in an extended version in the Sinaitic Greek code by the number 789 of the 12th century.
The memory of Saint Dimitrianos is celebrated by the Orthodox Church on the 6th of November. In the province of Paphos, the memory of the Saint is celebrated with special splendor at the village of Saint Dimitrianos, since the village got its name from the Saint and the church of the community (which you can see above), is dedicated to him.

Πηγή : Άγιοι Ασκητές και Σπήλαια της Κύπρου του Βλάσιου Μοναχού.

2 σχόλια:

  1. Και βεβαίως, υπάρχει και ναός στον Λάρνακα της Λαπήθου. Και πολλοί Λαρνατζιώτες έχουν το όνομά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ για τη πληροφορία φίλε μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή