ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

Η καταγωγή των Ιρανών και η ιστορία τους μέχρι την Αραβική κατάκτηση - The origin of the Iranians and their history until the Arab conquest

Αυτό που είναι γνωστό σήμερα ως Ιράν, είναι ένα κατάλοιπο μιας τεράστιας αυτοκρατορίας η οποία κάποτε επεκτεινόταν από το Αιγαίο ως τον Ινδό Ποταμό, και από την Αίγυπτο ως τον Ώξο Ποταμό. Οι ιδρυτές της αυτοκρατορίας ήταν νομάδες που ανήκαν στη Ινδο-ευρωπαϊκή φυλή ή τη οικογένεια των Αρίων. Παρά το μεγάλο όγκο που έχει γραφτεί για αυτή την προ-ιστορική φυλή, υπάρχουν πολλά ανεξιχνίαστα και ίσως για πάντα αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την προέλευση των Αρίων και τις αιτίες για τις ευρέως διαδεδομένες μεταναστεύσεις τους. Αυτό που γενικά είναι αποδεκτό, ωστόσο, είναι ότι οι Άριοι ζούσαν κάποτε, κοντά στις ψυχρές περιοχές του βορρά. Ένας κλάδος αυτής της οικογένειας των Αρίων μετανάστευσε προς στο νότο, στο Ιρανικό οροπέδιο και στις Ινδίες. Άλλοι κλάδοι μετακινήθηκαν προς τη δυτική Ευρώπη.
Οι Ινδο-Ευρωπαίοι, οι οποίοι μετακινήθηκαν προς τα νότια ονόμασαν τη καινούργια τους πατρίδα, Ιράν, που σημαίνει γη των "Εράν" ή των Αρίων. Αν και αυτή η Αριανή φυλή αναμίχθηκε με άλλους λαούς, κυρίως σημιτικούς (Αραβικούς) λαούς που ζούσαν στα δυτικά του οροπεδίου, αυτοί οι νεοφερμένοι νομάδες διατήρησαν τον ευδιάκριτο Αριανό πολιτισμό τους μέχρι και τον καιρό της Αραβικής εισβολής το 651 μ.Χ. και από ορισμένες απόψεις, μέχρι και σήμερα. Η θρησκεία τους, ακόμη και μετά που εξελίχθηκε στο Ζωροαστρισμό, έφερε βαθιά κατάλοιπα από πρωτόγονες λατρείες των Αριανών που συμμερίζονταν και οι Ινδοί και σε μικρότερο βαθμό, και οι Ευρωπαίοι αντίστοιχα. Η θρησκεία του αρχαίου Ιράν ήταν ο Ζωροαστρισμός, και πήρε το όνομα της από τον προφήτη Ζωροάστρη ή Ζαραθούστρα. Ο Ζωροάστρης γεννήθηκε περίπου το 700-600 π.Χ. στο βορειοδυτικό Ιράν, και πολλές από τις διδασκαλίες του βρήκαν το δρόμο τους στον Ιουδαϊσμό και κατά συνέπεια επηρέασαν τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ. Η γλώσσα τους επίσης παρέμεινε βασικά μια γλώσσα πολύ παρόμοια με εκείνες των άλλων Ινδο-Ευρωπαίων. Αχνάρια αυτής της συγγένειας μπορούν να βρεθούν ακόμη και σήμερα, αν και οι Ινδο-Ευρωπαϊκές γλώσσες , ιδίως τα Περσικά (Φαρσί) έχουν αναπτυχθεί κατά πολύ σε μήκος διαφορετικών γραμμών. Η σύγχρονη Περσική λέξη μπαραντάρ, για παράδειγμα, προέρχεται από την ίδια Ινδο-ευρωπαϊκή προέλευση, όπως την Αγγλική μπράδερ, τη Γερμανική μπρούντερ, την Ελληνική αδελφός, την Λατινική φρατέρ, και τη Σανσκριτική μπχράταρ. Από την συγκριτική γλωσσολογία έχει παραχθεί ένας εντυπωσιακός κατάλογος από συγγενής λέξεις όπως την Αγγλική θάντερ ( βροντή), και την Περσική τάνταρ, τη Γαλλική σεντ, τη Περσική σαντ, ή τη Σανσκριτική γκάουχ, την Αγγλική γκάο ( αγελάδα) και τη Περσική γκάβ.
Μεταξύ των Αριανών που μετανάστευσαν στο Ιράν, δύο ομάδες κατόρθωσαν να κυριαρχήσουν: Οι Μήδες (Περσικά Μαούντ), οι οποίοι κατέλαβαν το βόρειο-δυτικό τμήμα του Ιρανικού οροπεδίου, και οι Πέρσες των οποίων το κέντρο ήταν η Πάρσα (σύγχρονη Πάρς ή Φαρς) στα νότια. Οι Πέρσες μιλούσαν την ίδια Ιρανική γλώσσα, όπως και οι Μήδες. Λίγα είναι γνωστά, ωστόσο, για τη διάλεκτο των Μήδων, εκτός του ότι θα πρέπει να είχε πολλά από τα κοινά χαρακτηριστικά των σύγχρονων απογόνων της, κυρίως τα Κουρδικά, και τις διαλέκτους που είναι ακόμη σε χρήση γύρω από τη περιοχή του Χαμαντάν.
Οι Μήδες, ήταν οι πρώτοι που θα κυριαρχήσουν αλλά η επικράτεια της Μηδίας θα πάψει να υφίσταται από τους Πέρσες, τη άλλη Αριανή ομάδα που ζούσαν προς τα νοτιοανατολικά. Ο Κύρος (600; -529 π.Χ.) ο βασιλιάς των Περσών, ένωσε τις Αριανές Ιρανικές φυλές που ζούσαν στα ανατολικά σύνορα της Μηδίας και νίκησε εύκολα τον τελευταίο Μήδο βασιλιά, τον Αστυάγη. Ο Κύρος συνέχισε και επέκτεινε τη κυριαρχία του επί του συνόλου του Ιρανικού οροπεδίου και της Μεσοποταμίας, και με αυτό τον τρόπο ίδρυσε τη μεγάλη Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών η οποία κυριάρχησε την Εγγύς Ανατολή , για πάνω από δύο αιώνες. Οι διάδοχοι του Κύρου του Μέγα, ιδίως ο Δάρειος Α' (521-486 π.Χ) θα επεκτείνουν τα όρια της αυτοκρατορίας και θα έρθουν σε στενή επαφή με μια άλλη Αριανή φυλή-τους Έλληνες. Οι Έλληνες αποκαλούσαν το Ιράν, Παρσίς, που ήταν η Ελληνική λέξη για τη Παρς, την επαρχία από την οποία πρώτα ανήλθε η δυναστεία των Αχαιμενιδών. Κατά συνέπεια το Ιράν κατέληξε να είναι γνωστό στη Δύση από παράγωγα της λέξης Παρσίς, δηλαδή ως Πέρσια στα Αγγλικά, και Πέρς στα Γαλλικά.
Η Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών θα έρθει στο τέλος της από τον Μέγα Αλέξανδρο (356-323 π.Χ.) του οποίου η Ελληνική στρατιά που ξεκίνησε από τη Μακεδονία, και αφού πρώτα κατέκτησε και ένωσε τις Ελληνικές πόλεις- κράτη, μετέπειτα εισέβαλε στο Ιράν και ανέτρεψε τον Δαρείο, τον τελευταίο δυνάστη των Αχαιμενιδών κατά το 331 π.Χ. Μετά το πρώιμο θάνατο του Αλεξάνδρου, μια σειρά από ηγεμόνες του που ονομάζονται Σελευκίδες , απόκτησαν τον έλεγχο του Ιράν, καθώς και της Μικρά Ασίας, της Συρίας και της Βακτρίας. Οι Σελευκίδες κυβερνούσαν το Ιράν από το 312 έως το 150 π.Χ. Αυτό το χρονικό διάστημα είναι γνωστό ως Ελληνιστική περίοδος. Όμως η εξουσία τους τελείωσε με την εμφάνιση των Πάρθων, μιας Ιρανικής δυναστείας. Οι Πάρθοι κυρίευαν το Ιράν μέχρι το 224 μ.Χ. και άφησαν το σημάδι τους στην ιστορία αφού αντιστάθηκαν στη δύναμη της Ρώμης με επιτυχία.
Οι Σασσανίδες διαδέχθηκαν τους Πάρθους και κυρίευσαν το Ιράν από το 224 μέχρι το 652 π.Χ. Οι Σασσανίδες ιχνογραφούσαν τη γενεαλογία τους πίσω στους Αχαιμενίδες, και σκόπιμα προσπάθησαν να αναβιώσουν τον αρχαίο πολιτισμό του Ιράν. Ο Ζωροαστρισμός αναζωογονήθηκε, και έγινε ξανά η επίσημη θρησκεία του κράτους της Περσικής Αυτοκρατορίας. Κάτω από τους Σασσανίδες βασιλείς, το Ιράν έφθασε σε κορυφαία πολιτικά και πολιτιστικά επιτεύγματα που δεν είχαν προηγούμενο από το καιρό της δυναστείας των Αχαιμενιδών. Πολιτικά, το Ιράν των Σασσανιδών ήταν μπλεγμένο σε μια σειρά αγώνων ανάμεσα της Ελληνικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα δυτικά, των Αράβων στα ανατολικά, και από Τουρκικές φυλές στα βορειοδυτικά. Φαίνεται ότι αυτή τη χρονική περίοδο, οι Άραβες στην Αραβική έρημο και οι Τούρκοι από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας ήταν σε μια διαδικασία μεγάλης κλίμακας μεταναστεύσεις, που ίσως να είχε προκληθεί από έναν συνδυασμό προσωρινής δημογραφικής έκρηξης και από οικονομικές-κλιματολογικές αλλαγές. Όσο οι Σασσανίδες βρίσκονταν στην εξουσία, κατάφερναν να περιορίσουν τόσο τους Τούρκους όσο και τους Άραβες. Αλλά όταν η δύναμη των Σασσανιδών τσακίστηκε, πρώτα οι Άραβες κάτω από το θριαμβευτικό λάβαρο του Ισλάμ, και μετά οι Τούρκοι κάτω από τους Σελτζούκους, επεκτάθηκαν σε νέες περιοχές και, συνεπώς, δημιουργήθηκε η γενική περιγραφή της νέας δημογραφικής διάρθρωσης που διαμορφώνει την Εγγύς Ανατολή σήμερα. Ο χαρακτήρας της Περσικής ιστορίας-και του πολιτισμού της-έχει μέσα στους αιώνες χρωματιστεί σε μεγάλο βαθμό από αυτό τον αγώνα των Ιρανών να εμποδίσουν τα κύματα πληθυσμών που εισέβαλαν στη χώρα τους από τα νοτιοδυτικά και βορειοανατολικά. Χρωματίστηκε από τον αγώνα των Περσών κατά των Αραβικών και Τουρκικών επιδρομών.
Η επικοινωνία και οι τριβές μεταξύ της Περσικής Αυτοκρατορίας και τους λαούς της Αραβικής Χερσονήσου είχε ήδη αρχίσει κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες της κυριαρχίας των Σασσανιδών. Ωθούμενοι από την αύξηση του πληθυσμού τους και το δέλεαρ από τις δύο πλούσιες αυτοκρατορίες στα βόρεια, τη Περσική και τη Βυζαντινή, οι Αραβικές φυλές είχαν αρχίσει τις μεταναστεύσεις προς βορρά, αρκετά πριν την εμφάνιση του Ισλάμ. Όμως ήταν ο προφήτης Μωάμεθ (570-632 μ.Χ.), αυτός που ένωσε τις μαχόμενες Αραβικές φυλές κάτω από τη σημαία του Ισλάμ, και που έκαμε την εκπληκτικά γρήγορη επέκταση τους σε όλη την Εγγύς Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική, και στη συνέχεια μέχρι την Ευρώπη.
Μετά το θάνατο του προφήτη Μωάμεθ, οι τέσσερις ορθόδοξοι Χαλίφηδες ηγήθηκαν το Ισλάμ με την ακόλουθη σειρά: O Αμπού Μπάκρ (632-634 μ.Χ.), o Ομάρ (634-644 μ.Χ.), o Οθμάν (644-656 μ.Χ.), και o Αλί (651-661 μ.Χ.). Το Ισλάμ έχει δύο μεγάλα θρησκευτικά δόγματα: Το Σουνιτισμό (Σουνίτες) που αναγνωρίζει μόνο τους τέσσερις Χαλίφηδες σαν διαδόχους του Μωάμεθ και που δέχεται μια σειρά από νόμους (σούνα) με βάση τις συνήθειες του προφήτη ως συμπλήρωμα του Κορανίου, και το άλλο μεγάλο θρησκευτικό δόγμα είναι ο Σιιτισμός (Σιίτες) που αναγνωρίζουν μόνο τον τέταρτο Χαλίφη, τον Αλί, ως το νόμιμο διάδοχο του προφήτη και ως τον πρώτο Ιμάμη. Το Ιράν είναι η κύρια πατρίδα του Σιιτισμού. Ήταν κατά τη διάρκεια του χαλιφάτου του Ομάρ (634-644 μ.Χ.), που το Ισλάμ ξεκίνησε την επέκταση του πέρα από την Αραβική χερσόνησο. Ο Ομάρ έστειλε τελεσίγραφο προς τον τελευταίο Σασσανίδη βασιλιά, τον Γιαζντγέρντ Γ' να αποδεχθεί το Ισλάμ. Όταν το τελεσίγραφο δεν έγινε δεχτό, ο Ομάρ έστειλε το στρατό του για να επιτεθεί στο Ιράν. Οι στρατιές του Γιαζντγέρντ ηττήθηκαν, και οι Άραβες επέκτειναν σταδιακά τη κυριαρχία τους πάνω σε όλη την επικράτεια της μεγάλης Σασσανιδικής Αυτοκρατορίας. Για πάνω από 200 χρόνια, το Ιράν ήταν να παραμείνει ένα μέρος του τεράστιου Ισλαμικού κράτους που εκτείνονταν από την Ισπανία μέχρι το οροπέδιο του Παμίρ στη κεντρική Ασία .
Ο Ζωροαστρισμός είχε γίνει, ειδικά κατά το τέλος της Σασσανιδικής περιόδου, υπερβολικά άκαμπτος, με μεγάλη δυσανεξία προς τη ετεροδοξία, και πολύ συνδεδεμένος με την επίσημη πολιτική μηχανή. Οι συνήθειες για την καθαρότητα του και η προσέγγιση του στην υπαρξιακή αλήθεια είχαν γεμίσει με τέτοια πληθώρα λειτουργικών και μυστηριακών λεπτομερών, και τελεολογικές απαιτήσεις, που είχε γίνει αδύνατο για τις μάζες του λαού, να τηρήσουν όλους τους κανόνες της θρησκείας τους, και την ίδια στιγμή να ζουν μια κανονική ζωή. Επίσης οι ιερείς (μάγοι) είχαν γίνει εγκόσμιοι, ισχυροί, και κατά συνέπεια λιγότερο κοντά στις μάζες. Ως αποτέλεσμα όταν η Σασσανιδική Αυτοκρατορία έπεσε, η δομή του Ζοροαστρισμού διαλύθηκε επίσης. Δεν υπήρχε μαζική λαϊκή αντίσταση προς τους επιδρομείς και τη θρησκεία τους. Το Ισλάμ με τη σχετική του απλότητα στις απαιτήσεις του, το επαναστατικό του μήνυμα για την ισότητα όλων των πιστών, και το παλλόμενο δυναμισμό του, ήταν ένα ευπρόσδεκτο υποκατάστατο για τις λεπτομερείς απαιτήσεις της παλιάς θρησκείας. Ο προσηλυτισμός στο Ισλάμ είχε και ένα πρόσθετο κίνητρο: οι προσήλυτοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν τον κατά κεφαλήν φόρο (τζιζιά) που οι μη Μουσουλμάνοι έπρεπε να πληρώσουν. Μέσα σε μερικές δεκαετίες μετά την εισβολή, πέρα από τους ευγενείς και άλλους που άνηκαν σε προνομιούχα κοινωνικά στρώματα που συνέχισαν να ακολουθούν την παλιά θρησκεία, ο περισσότερος κόσμος στο κατεχόμενο Ιράν, είχε ασπαστεί το Ισλάμ.
Η Αραβική εισβολή ήταν πολιτιστικά η πιο καταστροφική που το Ιράν είχε ποτέ υποστεί, όχι μόνο επειδή δόθηκε το θανάσιμο πλήγμα στην αρχαία θρησκεία του Ιράν- τον Ζωροαστρισμό- αλλά και επειδή οι κατακτητές επέβαλαν μια διαφορετική γραφή πάνω στους κατακτημένους. Το νέο αλφάβητο που πάρθηκε από τα αραβικά και που σταδιακά τροποποιήθηκε ώστε να ταιριάζει στην Περσική γλώσσα, ήταν πολύ πιο απλό από τη παλιά Περσική γραφή. Υποστηρίχθηκε επίσης από την εξουσία και το κύρος των κατακτητών Αράβων και τη πειθώ της νέας θρησκείας. Η δημοτικότητα του ήταν τόσο διαδεδομένη και αποτελεσματική, που μέσα σε μερικές δεκαετίες το παλιό Περσικό αλφάβητο ήταν πλέον νεκρό, εκτός για τους πολύ θρήσκους Ζοροάστρες που συνέχισαν μια συρρικνούμενη ύπαρξη στις ανατολικές επαρχίες. Η Αραβική εισβολή, καθώς και η γοργή εξαφάνιση του Ζοροαστρισμού είχε καταστροφικές συνέπειες για την κατάσταση της τέχνης στο Ιράν. Οι εκπρόσωποι της νέας θρησκείας απαγόρευσαν την αναπαράσταση της ανθρώπινης μορφής με οποιοδήποτε τρόπο, και ήταν εχθρικοί προς τη μουσική. Τις καταστροφικές επιπτώσεις με μια τέτοια στάση σχετικά με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη μουσική, μπορεί κάποιος να τις φανταστεί όταν δει τις παραμορφωμένες φιγούρες πάνω στους πέτρινους τοίχους της Περσέπολης και μόνο. Φυσικά αυτές οι τέχνες, δεν θα πεθαίνουν, αλλά θα περάσουν από μια μακρά αδρανοποίηση και πολλές τροποποιήσεις, πριν φτάσουν σε νέα ύψη κατά τη περίοδο των Μογγόλων και των Σαφαβιδών. Η λογοτεχνία είχε παρόμοια μοίρα. Οι μαχητές του Ισλάμ, συμπεριλαμβανομένων και Περσών, ήταν μισαλλόδοξοι για όλα εκτός από μερικά γραπτά της Σασσανιδικής περιόδου. Οι αποδείξεις δείχνουν ότι η καταστροφή των βιβλιοθηκών, μαζί με την αποστολή στο χαλίφη του μεριδίου της λείας, ήταν ένα από τα πρώτα στοιχεία επιχείρησης για τους κατακτητές Άραβες. Η Αραβική γλώσσα έγινε η επίσημη γλώσσα του Ιράν και αυτό το γεγονός είχε αρνητικές συνέπειες για τη Περσική γλώσσα. Η Περσική γλώσσα η ίδια υπέστη δραστικές αλλαγές. Χιλιάδες νέες λέξεις δανείστηκαν από την Αραβική γλώσσα, εμπλουτίζοντας το λεξιλόγιο, και σε ορισμένες περιπτώσεις, την αλλαγή του φωνητικού και συντακτικού χαρακτήρα της γλώσσας.
Η Αραβική κυριαρχία στο Ιράν που διήρκεσε σχεδόν δύο αιώνες, ξεκίνησε και ήταν βαθύτερη στις δυτικές και νότιες επαρχίες. Αντίθετα, το βόρειο, το ανατολικό, και ιδίως το βορειοανατολικό Ιράν, έπεσε κάτω από την ηγεμονία των Αράβων δεκαετίες μετά από την υπόλοιπη χώρα και ήταν υποτονική. Αυτές οι επαρχίες, λόγω της μεγάλης απόστασης τους από την πρωτεύουσα της Βαγδάτης, το κέντρο του Αραβικού πολιτισμού κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Αββασιδών, είχαν καταφέρει να διατηρήσουν μεγάλο μέρος της Ιρανικής πολιτιστικής τους κληρονομιάς, την ταυτότητα και την εθνική τους περηφάνια. Η Ιρανική διάλεκτος Νταρί, είχε παραμείνει σχετικά χωρίς ξένες λέξεις και γλωσσικές μετατροπές. Ήταν εδώ, επίσης, που πολλοί από τους αρχαίους μύθους, καλλιτεχνικές συμβάσεις, και έθιμα που συνέχισαν να υπάρχουν σε ήμι-αδρανοποίηση. Όταν λοιπόν, διάφοροι Ιρανοί άρχοντες υποστήριξαν την ανεξαρτησία τους, τα Νταρί δεν έγιναν μόνο το σύμβολο των ανταρτών για τη μη Αραβική τους ταυτότητα, αλλά και ένας τρόπος με τον οποίο ο μοναδικός Ιρανικός πολιτισμός διαβιβάστηκε στις μάζες ανάμεσα των οποίων μεγάλωσε και καρποφόρησε. Η λογοτεχνία της διαλέκτου Νταρί αναζωπύρωσε τις λογοτεχνικές δραστηριότητες, και μέσω αυτής, την επιθυμία για ανεξαρτησία στις άλλες επαρχίες του Ιράν. Ακόμη για μια φορά οι ποιητές έγραψαν στη μητρική τους γλώσσα αντί να χρησιμοποιούν την Αραβική γλώσσα. Τα Νταρί έγιναν το πρότυπο της λογοτεχνικής γλώσσας του Ιράν.
Το κίνημα για ανεξαρτησία, και η απόκτηση της εξουσίας από τη Περσική δυναστεία των Σαφαβιδών (861-902 μ.Χ.) και η προσπάθεια τους για την αναβίωση των εθνικών εθίμων, την έγκριση της Περσικής ως επίσημης γλώσσας, η ενθάρρυνση των ποιητών να γράφουν στη Περσική γλώσσα, και η περηφάνια τους στο να είναι Ιρανοί, συνέστησε σε μια σημαντική ώθηση για την αναγέννηση του Περσικού πολιτισμού. Αυτό το κίνημα "Ιρανικότητας" συνεχίστηκε έως τις μέρες μας, και συνεπώς, το Ιράν είναι η μόνη χώρα που κατακτήθηκε από τους Άραβες που εμφανίστηκε εκ νέου με τη δική της ξεχωριστή κουλτούρα και ταυτότητα έως σήμερα.

Η Έρευνα για αυτό το άρθρο έγινε από Noctoc

What is known today as Iran is a remnant of a vast empire that once extended from the Aegean to the Indus and from Egypt to the Oxus. The builders of this Empire were nomads belonging to the Indo-European or Aryan family. Despite the great deal that has been written on the pre- historic tribe, there are many unanswered and perhaps unanswerable questions about the origin of the Aryans and the causes of their widespread migrations. What is generally agreed upon, however, is that the Aryans once lived some-where in the cold regions of the north. One branch of this family migrated southward into the Iranian plateau and India. The other branches moved west into Europe.
The Indo- Europeans who moved south called their newly occupied lands Iran, the land of "Eras" or Aryans. Though they mingled with other peoples, especially Semitic (Arab) peoples who lived to the west of the plateau, the newcomers preserved their distinctly Aryan culture down to the time of the Arab invasion in 651 A.D. and in some respects up to the present. Their religion even after it evolved into Zoroastrianism, bore profound vastages of the primitive Aryan cults shared by their Indian and to a lesser extent, European counterparts. The religion of ancient Iran was Zoroastrianism, named after the prophet Zoroaster or Zarathustra. Zoroaster was born about 700-600 B.C. in northwest Iran, and many of his teachings found their way into Judaism and consequently influenced Christianity and Islam. Their language too remained basically akin to those of other Indo-Europeans. Traces of this affinity can be found today even though, Indo- European languages, especially Persian (Farsi) have developed much and along divergent lines. The Modern Persian baradar, for example, is derived from the same Indo- European origin as the English brother, German bruder, Greek phrater, Latin frater, and Sanskrit bhratar.Comparative linguistics have produced an impressive list of such cognates as the English thunder, and the Persian tundar, French cent, Persian sad, or Sanskrit gauh, English cow and Persian gav.
Among the Aryans who migrated into Iran, two groups attained prominence: Τhe Medes (Persian Maud) who occupied the north-western parts of the plateau, and the Persians whose center was Parsa (modern Pars) in the south. The Persians spoke the same Iranian language as the Medes. Little is known however, of the Median dialect, except that it must have shared many of the characteristics of its modern descendants, especially Kurdish, and the dialects still in use around Hamadan. The Medes where the first to gain ascendancy, but the power of Media was brought to an end by the Persians, the other Aryan group to the south- east. Cyrus (600?-529 B.C) the king of Persians, united the Aryan Iranian tribes on the eastern borders of Media and easily defeated the last Median King Astiages. He then extended his dominion over all of the Iranian plateau and Mesopotamia, thus founding the great Achaemenid (Achaemenian) Empire that ruled the Near East, for over two centuries. The successors of Cyrus the Great, especially Darius I (521-486 B.C.) expanded the bounds of the empire and brought it into close contact with another Aryan tribe-the Greeks. The Greeks called Iran Parsis, the Greek word for Pars, the province from which the Achaemenids first rose. Consequently Iran came to be known in the West by such derivations of the word Parsis as Persia in English, and Perse in French.
The Achaemenian Empire was brought to an end by Alexander the Great ( 356-323B.C.) whose Greek armies which started from Macedonia, having first subdued and united the Greek city states, invited Iran and overthrew Darius, the last Achaemenian ruler in 331 B.C. After Alexander's early death, a line of his followers called the Seleucidae, gained control of Iran as well as Asia Minor, Syria and Bactria. The Seleucids ruled over Iran from 312 to 150 B.C. This is known as the Hellenistic period. However their power diminished with the emergence of the Parthians, an Iranian dynasty. The Parthians ruled Iran up to 224 A.D. and made their mark on history by successfully challenging the might of Rome.
The Parthians where succeeded by the Sassanians ( 224-652 B.C.). The Sassanians traced their ancestry back to the Acheamenids, and deliberately tried to revive the ancient culture of Iran. Zoriastrianism was rejuvenated, and made onced again the official state religion of the Persian Empire.Under the Sassanian kings, Iran reached peaks of political and cultural achievement unmatched since Achaemenid times. Politically, Sassanian Iran was caught in a series of struggles between, the Greek Byzantine Empire to the west, the Arabs to the East, and the Turkish speaking tribes to the northwest. It seems that at this time the Arabs in the Arabian desert and the Turks in central Asian steppes where in a process of large scale migrations, caused perhaps by a combination of a temporary population explosion and economic-climatic changes. As long as the Sassanians where in power, they managed to contain both the Turks and Arabs. But once the Sassanian might was broken, first the Arabs under the triumphant banner of Islam, and then the Turks under the Sejughs, expanded into new areas and thus created the general outline of a new demographic pattern that shapes the Near East today. The character of Persian history- and of its culture- has through the centuries been strongly tinged by this straggle of Iranians between the population waves surging from the southwest and the northeast. The straggle of the Persians against the Arab and Turkish invasions.
Contact and friction between the Persian Empire and the people of the Arabian Peninsula had already started in the last four decades of the Sassanian rule. Pressed by population increase and the lure of the two wealthy empires in the north, the Persian and the Byzantine, Arab tribes had started their northward migrations well before the appearance of Islam. But it was the Prophet Mohammad (570-632 A.D) who united the feuding Arab tribes under the banner of Islam and made their astonishingly rapid expansion all over the Near East, and North Africa and continued on to Europe. After the Prophet Mohammed's death, the four orthodox Caliphs led Islam in the following order: Abu Bakr (632-634 A.D) , Umar (634-644 A.D.), Uthman (644-656 A.D.), and Ali (651-661 A.D.). Islam has two major denominations:the Suni (sunnite) sect that recognizes only the four caliphs as Mohammad' successors and accepts a set of laws (sunnah) based on the practices of the Prophet as supplementary to the Quran, and the other major sect is the Shi'a (Shiite) which recognizes only the fourth caliph, Ali as the Prophet's rightful successor and the first Imam. Iran is the principle home of Shiism. It was during the caliphate of Umar (634-644 A.D.), that Islam started its expansion beyond the Arabian peninsula. He sent an ultimatum to the last Sassanian ruler ,Yazdgerd III to accept Islam. When it was rejected, he sent his army to attack Iran.The armies of Yazdgerd were defeated, and the Arabs gradually extended their rule over the vast reaches of the Sassanian Empire. For over 200 years, Iran was to remain a part of the huge Islamic state that stretched from Spain to the Pamirs of Central Asia.
Zoroastrianism had become, especially near the end of the Sassanian period, too rigid, too intolerant of heterodoxy, and too intertwined with the official political machine. Its pristine practicality and its sound existential verities were trammeled up with such a plethora of detailed liturgical, sacramental, and ritualistic requirements that it must have been well right impossible for the masses of the people, to observe all the rules of their religion, and at the same time lead normal lives. Also the priesthood (magi) had become worldly, powerful, and consequently less close to the masses. As a result when the Sassanian Empire fell, the structure of Zoroastrianism also came apart. There was no massive popular resistance toward the invaders and their religion.Islam with its relative un-elaborate requirements, its revolutionary message of equality of all faithful, and its throbbing dynamism provided a welcomed substitute for the detailed requirements of the old religion. Conversion to Islam had an added incentive:converts were not required to pay the head tax (jezyeh) that non-Muslims had to pay. Within a few decades after the invasion aside from the nobles and other privileged classes who continued to practice the old religion, most of the people in occupied Iran, had embraced Islam. The Arab Invasion was culturally the most devastating one Iran has suffered, not only because it delivered the death blow to the ancient religion of Iran-Zoroastrianism- but also because the conquerors imposed a different script on the conquered. The new alphabet taken from Arabic and gradually modified to suit the Persian language, was much simpler then the old Persian script. It was also backed with the power and prestige of the conquering Arabs and the persuasion of the new religion. Its popularity was therefore so widespread and thorough, that within decades the old Persian alphabet was dead amongst all but the very devout Zoroastrians who continued a dwindling existence in the Eastern provinces. The Arab invasion, and the rapid deracination of Zoroastrianism had a catastrophic effect on the state of arts in Iran. The representatives of the new religion forbade the representation of the human figure in any form. It was also hostile towards music. The distractive effects on such an attitude on painting, sculpture, and music can be imagined by considering the defaced figures on the stone walls of Persepolis alone. Of course these arts did not die out, but they went through a long hibernation and many modifications before they reached new heights in the Mongol and Safavid periods. Literature had a similar fate. The disseminators of Islam, including Persian converts themselves, were intolerant of all but few Sassanian writings. Evidence indicates that the distraction of libraries, along with the remittance of the caliph's share of the booties, was one of the first items of business for the conquering Arabs. The Arabic language became the official language of Iran and this had a detrimental effect on the Persian language.The Persian language itself underwent drastic changes. Thousands of Arabic words entered the language, enriching the vocabulary, and in some instances, changing the phonemic and syntactic character of the language.
The Arab domination of Iran which lasted for nearly two centuries began and was more thoroughgoing in the western and southern provinces. By contrast, northern, eastern, and particularly northeastern Iran, fell under Arab hegemony decades after the rest of the country had been subdued. These provinces because of their remoteness from the capital City of Baghdad, the center of Arabic culture during the Abbassid times, had managed to retain much of their Iranian cultural heritage, identity and national pride. Their Iranian dialect Dari, had remained relatively free of foreign words and constructions. It was also here that many of the ancient legends, artistic conventions, and customs had continued in semi-hibernation. When therefore, different Iranian rulers asserted their independence, Dari became not only the symbol of the insurgents' non-Arab identity but also a way through which a distinctly Iranian culture was transmitted to the masses among whom it grew and flowered. Dari literature rekindled literary activities, and with it a desire for independence in the other provinces of Iran. Once again poets wrote in their native tongue instead of using Arabic. Dari became the standard literary language of Iran. The independence movement and the gaining of power of the Persian Saffarian dynasty (861-902 A.D.) and their effort to revive national customs, their adoption of Persian as the official language, their encouragement of poets who wrote in Persian, and their Pride in being Iranian, constituted a major impetus for the renascence of Persian culture. This movement of "Iranianess" continued on to the present day and thus Iran is the only country conquered by the Arabs to emerge back with its own distinct culture and identity to the present day.

Research of this article was made by Noctoc

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

Σταυροδρόμι της Μεσογείου - Crossroads of the Mediterranean-Carrefour de la Méditerranée-مفترق طرق بين البحر الأبيض المتوسط

Album :
Carrefour de la Méditerranée
Σταυροδρόμι της Μεσογείου
Crossroads of the Mediterranean
مفترق طرق بين البحر الأبيض المتوسط

Artists :
Constantinople with En Chordais, Ghada Shbeir & Imane Homsy
مجموعة القسطنطينية برفقة مجموعة إنكوردايس, غادة شبير و إيمان حمصي
» Ensemble Constantinople:-Το μουσικό σχήμα Εν Χορδαίς
Guy Ross, 'ud, lute
• Matthew Jennejohn, recorders, cornetto, mute cornett
• Ziya Tabassian, tombak, dayereh, def, percussion
• Isabelle Marchand, viola da gamba, fiddle
• Kiya Tabassian, setar
» Ensemble En Chordais :
• Kyriakos Petras, violin
• Drosos Koutsokostas, voice
• Andreas Papas, percussion
• Kyriakos Kalaitzides, oud
» Guest [ From Lebanon من لبنان ] :
• Ghada Shbeir, voice
• Imane Homsy, qanoun

Index :
http://www.constantinople.ca/
http://www.ghadashbeir.com/

Booklet الــكــتـّـب Livret

Language: Greek, Arabic - Instrumental

Melodies :

Dimitrius Cantemir (1673-1723)
[.01.] Bouselik Pishref
Anon., Ms 1203, Iviron Monastery, Mount Athos
[.02.] T' aidonia tis Anatolis
Zakharia Khanendeh (1680-1750)
[.03.] Hosseyni Agir Semai
Alfonso el Sabio: Cantigas de Santa Maria
[.04.] CSM 328: Sabor a Santa Maria
[.05.] CSM 181 / 340: Pero que seja a gente / Virgen Madre
Anon., Byzantine Codex
[.06.] Byzantine chant
Kiya Tabassian, poem by Hâfez
[.07.] Cercles migrants
Anon., As Minor
[.08.] Song: Se kainourgia varka
Vasilis Georginis
[.09.] Ariadni
Anon., Arab-andalusian traditon
[.10.] Muwashah: Lamma bada
Ghada Shbeir
[.11.] Soultani Yegah Longa
Yorgos Batznos
.

Download From Here. [76.0 Mo]


Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Οι Έλληνες του Ιράν - The Greeks of Iran

Όταν μετακόμισα στο Ιράν, και άκουσα ότι υπήρχαν Έλληνες στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν μου φάνηκε αρκετά περίεργο. Μαθαίνοντας ότι καυχώνται μια θαυμάσια Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία, μόλις λίγα μέτρα μακριά από τη περιβόητη αμερικανική πρεσβεία η οποία κυριάρχησε σε όλα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης τις 444 μέρες κατά τη κρίση του 1979-80 όπου Αμερικανοί διπλωμάτες πιάστηκαν όμηροι, μου φάνηκε ακόμα ποιο περίεργο. Όμως η ελληνική κοινότητα του Ιράν έχει μπει σε μια αμετάκλητη υποχώρηση από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν πολλοί έφυγαν από μια κοινωνικά περιοριστική Ισλαμική Επανάσταση και το πόλεμο Ιράν-Ιράκ. Σήμερα, δύο μνημεία στέκουν στην Τεχεράνη ως απόδειξη της καταρρέουσας ελληνικής κοινότητας: μια εκκλησία και ένα νεκροταφείο.
Καθώς διέφευγαν μια νέα κομμουνιστική κυβέρνηση στη Μόσχα στα τέλη της δεκαετίας του 1910 η οποία τους είχε αποκηρύξει ως ανεπιθύμητους καπιταλιστές, πολλοί Έλληνες Πόντιοι, όπως ο παππούς μου, προσπάθησαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα μέσω μιας νότιας διαδρομής, κατά μήκος του Ιράν, για να αποφύγουν μια εχθρική Τουρκία της οποίας ο στρατός τότε μαχόταν κατά της εισβολής των ελληνικών στρατευμάτων. Μόλις έφθασαν στο Ιράν, πολλοί από αυτούς τους Έλληνες αποφάσισαν ότι από πολλές απόψεις αυτή η χώρα ήταν καλύτερη και πιο πλούσια από την Ελλάδα - που ήταν μια χώρα άγονη, ορεινή, με περιορισμένη οικονομία και που δεν είχαν ποτέ επισκεφθεί ώστε και μετά βίας θα μπορούσαν να την αποκαλέσουν ως πατρίδα τους. Ασχολήθηκαν με τη ξυλοτομία, το μετάξι και τη γεωργία ρυζιού. Άλλοι χρησιμοποίησαν την γνώση τους στην καπνοβιομηχανία για να αναπτύξουν ένα "δρόμο του τσιγάρου" από το 1935 και μετά, ελπίζοντας ότι θα ανταγωνιστούν τον παλιό δρόμο του μεταξιού. Καθώς οι ειδήσεις για επιχειρηματικές ευκαιρίες στον Ιράν είχαν εξαπλωθεί, περισσότεροι Έλληνες έφθασαν με στόχο την οικοδόμηση των σιδηροδρόμων και τη συγκομιδή από τις καλλιέργειες του καπνού. Οι πόλεις Ράστ και Παντάρ Παχλαβί της ακτογραμμής της Κασπίας έγιναν κέντρα άνθησης για το εμπόριο καπνού και η ελληνική κοινότητα ευημερούσε, φθάνοντας και μέχρι 3.000 με 4.000 άτομα.
"Οι περισσότεροι έμειναν εδώ, έφεραν τις γυναίκες τους ή παντρεύτηκαν κάποια Φατιμά η Λεϊλά και εγκαταστάθηκαν στο Ιράν για πάντα'', μου είπε ένας γηραιός Έλληνας κάτοικος του Ιράν.
Στη δεκαετία του 1930, ο βασιλιάς του Ιράν, Σάχης Ρέζα προσπάθησε για τον εκμοντερνισμό τη χώρας, εντυπωσιασμένος από τον Κεμάλ Ατατούρκ και της πολιτικής της αναγκαστικής εκκοσμίκευσης στην Τουρκία. Έτσι, πίεσε μέσω μιας σειράς μέτρων με στόχο την εξάλειψη του ανατολίτικου στοιχείου στη χώρα του. Ανάγκασε τους μουλάδες να ξυρίσουν τις γενειάδες τους, να βγάλουν το παραδοσιακό τους τουρμπάνι και φορούν σκουφάκι, ώστε το μέτωπο τους να μην σκουπίζει το πάτωμα όταν προσεύχονταν. Ο Σάχης Ρέζα απαγόρευσε επίσης το πέπλο για τις γυναίκες, παραχώρησε δημόσια εκπαίδευση, κατασκεύασε το πρώτο σύγχρονο πανεπιστήμιο του Ιράν, άνοιξε σχολεία για τις γυναίκες και τις είχε εντάξει στο εργατικό δυναμικό. Ο Σάχης Ρέζα ξεκίνησε το πρώτο πρόγραμμα εκβιομηχάνισης του Ιράν και βελτίωσε σημαντικά τη υποδομή της χώρας με την κατασκευή πολλών δρόμων, γέφυρες, κρατικά εργοστάσια ακόμη και τον πρώτο διακρατικό σιδηρόδρομο της χώρας.
Ένας γηραιός Έλληνας του Ιράν, ο Γιώτης Συμεωνίδης, θυμάται όταν επισκέφθηκε την Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του 1960 και ποια ήταν η αντίδραση του όταν του είπαν ότι επρόκειτο να εισαχθεί η τηλεόραση στη Ελλάδα. "Ο πατέρας μου μου είπε με χαρά ότι η Ελλάδα θα είχε ασπρόμαυρη τηλεόραση σύντομα, θυμάμαι. Του είπα ότι, στην Περσία, όχι μόνο έχουμε τηλεόραση, αλλά επίσης ότι εκεί η τηλεόραση είναι έγχρωμη!" Η πλειοψηφία των Ελλήνων περνούσαν υπέροχα χορεύοντας τουίστ κατά τη δεκαετία του εξήντα στην Τεχεράνη. Το 1979, η Ισλαμική Επανάσταση θα βάλει τέλος σε όλα αυτά. Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί έκανε έντονα γνωστό ότι "δεν υπάρχει διασκέδαση στο Ισλάμ". Οι καλές μέρες είχαν περάσει.
Το 2004, η Όλγα Ξανθοπούλου με χαιρέτισε το σπίτι της που βρίσκεται στο εξαθλιωμένο και ρυπασμένο κέντρο της Τεχεράνης, ανοίγοντας μου ένα θησαυρό από αναμνήσεις. Μέλος βετεράνος της Ελληνικής κοινότητας, η Όλγα γεννήθηκε - και επιμένει ότι θα πεθάνει - στο Ιράν. Αλλά είναι τόση η αίσθηση της απομόνωσης της που ισχυρίστηκε ότι δεν έχει μιλήσει ελληνικά μέσα σε τρία χρόνια πριν από την επίσκεψή μου, και συχνά σταματά τις αναπολήσεις της για να μου ζητήσει συγγνώμη για τα γραμματικά της λάθη. Στους τοίχους, σε ορείχαλκο πλαίσιο, ασπρόμαυρες φωτογραφίες του εαυτό της και των αγαπημένων της, μας επαναφέρουν πίσω σε ξέγνοιαστες, προ-επαναστατικές μέρες.
"Όταν υπήρχε βράδυ θεάτρου στο κλαμπ, δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου χώρος για να κινηθούμε", είπε με πάθος. "Τι υπέροχα θέατρα είχαμε, τι όμορφους χορούς! Όμως (οι Έλληνες) τώρα έφυγαν όλοι και το κλαμπ είναι τώρα εντελώς άδειο. "Στη περιοχή της σαρκός στη Λαλεχζάρ, τη περιοχή των κόκκινων φαναριών της Τεχεράνης, εκεί από όπου οι αξιοσέβαστες Σιιτικές οικογένειες έμεναν μακρυά, οι χαρτοπαίκτες προσκρούαν με πόρνες και τα κορίτσια από Δυτικοποιημένες οικογένειες είχαν την πρώτη τους ανάσα από ευρωπαϊκή ζωή στα γαλλικού τύπου μπιστρό. Μετά την επανάσταση, η περιβόητη περιοχή είχε κλείσει εντελώς και επαναπροσδιορίστηκε ως κέντρο για ηλεκτρικά είδη.
"Τα καμπαρέ της Λαλεχζάρ ήταν ανήθικα, αυθεντικά, ζωντανά!", αναστέναξε η Ξανθοπούλου. "Είχαν περσική μουσική, χορό, αλλά όχι γυμνές γυναίκες. Όμως φορούσαν κοντές φούστες και όταν στροβίλιζαν, όλοι έβλεπαν τους μηρούς τους. Αχ, τι είχαμε και τι χάσαμε!" Όλα αυτά ήρθαν στο τέλος, όταν εκατομμύρια άνθρωποι πήραν τους δρόμους το 1978, με αποκορύφωμα την υποδοχή του Αγιατολάχ Χομεϊνί από τις εξημμένες μάζες κατά την επιστροφή του στο Ιράν και τη διακήρυξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Οι μέρες της δόξας τελείωσαν και άρχισε η έξοδος.
"Όποιος είχε ελληνικό διαβατήριο το χρησιμοποίησε για να βγει από τη χώρα", λέει η Ξανθοπούλου. Μέχρι το καιρό που ο Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλε στο Ιράν στα τέλη του 1981, ο αριθμός των Ελλήνων που ζούσαν στο Ιράν μειώθηκε στους 2.500, σύμφωνα με την ελληνική πρεσβεία. Οι υπόλοιποι έφυγαν κατά τα χρόνια της διάρκειας του πολέμου καθώς τα ιρανικά στρατιωτικά αεροπλάνα σφυρηλατούσαν την ιρακινή πρωτεύουσα. Όπως λέει ο Κύριος Γραμματικόπουλος, ο πρόεδρος της κοινότητας, "Σήμερα ίσως 20-30 άτομα εξακολουθούν να μιλούν την Ελληνική γλώσσα και να έχουν ελληνικά διαβατήρια. Τους λίγους ανθρώπους που έχουμε τώρα, προσπαθούμε να τους κρατήσουμε εδώ. Έχουμε φιλανθρωπικά παζάρια, διατηρούμε τις εθνικές μας επετείους, και κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, το Πατριαρχείο μας στέλνει ένα ιερέα".
Αλλά οι σχέσεις αυτές οδεύουν προς την ολίσθηση. Τα Χριστούγεννα του 2004, σηματοδότησαν την πρώτη φορά που δεν υπήρχε λειτουργία στην ανακαινισμένη νεοκλασική εκκλησία. Κατά την ίδια περίπου περίοδο, διακόπη και τελευταία απευθείας πτήση Αθήνα- Τεχεράνη της Iran Air. Τώρα οι επιβάτες από Αθήνα προς τη Τεχεράνη πηγαίνουν από το Ντουμπάι, το Μπαχρέιν ή την Κωνσταντινούπολη, προσθέτοντας άλλο ελάττωμα για να γίνει το ταξίδι. Καθ 'όλη την επαναστατική περίοδο, οι Έλληνες είχαν οπτική άποψη από το κλαμπ τους, ακριβώς απέναντι από την πρεσβεία των ΗΠΑ. Ο μικρός αριθμός των Ελλήνων (μόνο 120 οικογένειες κατά τη περίοδο αυτή) σήμαινε ότι δεν χρειάζονταν να μεταπηδήσουν στην πλευρά του Χομεϊνί. Η ύπαρξη τους θα ήταν καλύτερα εάν παρέμενε άγνωστη.
Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, στεκόμουν στο τώρα ανενεργό Ορθόδοξο νεκροταφείο της Τεχεράνης και επέβλεπα τις σειρές από σταυρούς, χτυπημένους από τον καιρό να κοιτάζουν τον επισκέπτη. Νεαροί άνδρες και γυναίκες σε παλιομοδίτικα ρούχα και ραπτική, κοιτάζουν τον επισκέπτη από ξεθωριασμένες φωτογραφίες τοποθετημένες σε τάφους. Ο μόνος ήχος, πέρα από τη συνεχή κίνηση της Τεχεράνης, ήταν το νερό της βροχής που έσταζε μαλακά στη σήψη της γης.
Οι λίγοι Έλληνες του Ιράν - οι μη εξομοιωμένοι ελληνόφωνοι, οι οποίοι εξακολουθούν να κατέχουν ελληνικά διαβατήρια - είναι σήμερα πολύ λιγότεροι από τους νεκρούς τους.

Οι Έλληνες της Μέσης Ανατολής
Του Ιάσωνα Αθανασιάδη

Μετάφραση στα ελληνικά Noctoc

When I moved to Iran, hearing there were Greeks in the Islamic Republic of Iran was bizarre enough. Finding out that it boasted a splendid Greek Orthodox church, just metres away from the infamous US embassy that dominated the international media throughout the 444 days of the American diplomats' hostage crisis in 1979-80 was even stranger.
But Iran's Greek community has been in irreversible decline since the early 1980s when many fled a socially restrictive Islamic Revolution and the Iran-Iraq war. Today, two monuments in Tehran stand testament to the crumbling Greek community: a church and a cemetery.
As they escaped a new communist government in Moscow in the late 1910s that had branded them undesirable capitalists, many Pontic Greeks, such as my grandfather, sought to return to Greece via the southern route, across Iran, and avoid a hostile Turkey whose army was then struggling against invading Greek troops. Upon arriving in Iran, many of these Greeks decided that in many ways it was a better and richer country than Greece - then a barren, mountainous and economically limited country they had never even visited and could hardly call a homeland. They busied themselves with woodcutting, silk and rice-farming. Others used their expertise in the tobacco industry to develop a 'cigarette route' from 1935 onwards, hoping that it would rival the old Silk Route. As news of the business opportunities to be had in Iran spread, more Greeks arrived in order to build railways and harvest the tobacco crops. The Caspian shoreline cities of Rasht and Bandar Pahlavi became centres of the booming tobacco trade and the Greek community thrived, peaking at between 3,000 and 4,000 people."Most stayed here, brought their wives over or married a Fatima or Leila and settled down," one old-timer told me.
In the 1930's, Iran's moderniszng king, Reza Shah - impressed by Kemal Ataturk's forced secularisation policy in Turkey - was pushing through a number of measures aimed at quashing the Eastern element in his country. He forced mullahs to shave off their beards, discard their traditional turban and wear a billed cap in order that their foreheads not brush the floor when praying.Reza Shah also banned the veil for women, provided public education, built Iran's first modern university, opened the schools to women and brought them into the workforce. He initiated Iran's first industrialisation programme and dramatically improved Iran's infrastructure by building numerous roads, bridges, state-owned factories and even Iran's first Transnational railway.
One Greek old-timer, Giotis Symeonidis, remembers visiting Athens in the mid-1960s and what his reaction was upon being told that television was about to be introduced. "My father told me joyfully that Greece was getting black-and-white TV soon," he recalls. "I told him that, in Persia, not only do we have television, but it's also color television!"
The majority of Greeks were having a ball in Swinging Sixties and Seventies Tehran. In 1979, the Islamic Revolution put an end to all that. Ayatollah Khomeini famously pronounced that "there is no fun in Islam". The good days were over.
In 2004, Olga Xanthopoulou welcomed me into her home in Tehran's gritty, polluted downtown and opened up a treasure trove of memories. A veteran member of the community, Olga was born - and insists she will die - in Iran. But such is her sense of isolation that she claimed not to have spoken Greek in three years before my visit, and often halted her reminiscing to apologise for her grammatical mistakes.
On the walls, brass-framed, black-and-white portraits of herself and her loved ones hark back to carefree, pre-revolutionary days.
"When there was a theatre evening at the club, there was hardly space to move in," she exclaimed. "What wonderful theatres we had, what sparkling dances! But (the Greeks) have all left and it's now totally empty". In the fleshpots of Lalehzar, Tehran's red-light district, that respectable Shiite families steered clear of, gamblers brushed up against prostitutes and the girls of Westernised families experienced their first breath of European-style sophistication in the bustling French-style bistros. After the revolution, the notorious area was completely boarded up and reinvented as a centre for electrical goods.
"The cabarets of Lalehzar were bawdy, authentic, alive!" sighed Xanthopoulou. "They had Persian music, dancing and no naked women. But they would wear short skirts and when they twirled, everyone would see their thighs. Ah, what we had and what we lost!" All this came to an end when millions of people took to the streets in 1978, culminating in the seething masses that greeted the Ayatollah Khomeini's return to Iran and his proclamation of an Islamic republic. The glory days ended and an exodus began as "anyone who had a Greek passport used it to get out of the country", Xanthopoulou says. By the time Saddam Hussein invaded Iran in late 1981, the number of Greeks living in Iran had gone down to 2,500, according to the Greek embassy. The rest left during the war years as Iraqi warplanes strafed the capital.
Grammatikopoulos, the community president says, "Today maybe 20-30 people still speak Greek and have Greek passports. The few people we now have, we try to keep them here. We hold charity bazaars, we keep our national holidays, we mark Christmas and Easter, and the Patriarchate sends out a priest". But the links are slipping. Christmas 2004 marked the first time that there was no service in the refurbished neoclassical church. At about the same time, Iran Air discontinued the last direct Athens-Tehran flight. Now passengers transit through Dubai, Bahrain or Istanbul, adding another remove to making the trip.
Throughout the revolutionary period, the Greeks had a vantage view from their clubhouse, just across the street from the US embassy. The small number of Greeks (just 120 families at the time) meant that they felt no need to jump on the Khomeini's bandwagon. Their survival was better served by remaining unknown. Twenty-five years later, I stood in Tehran's now-defunct Orthodox graveyard and surveyed the rows of weather-beaten crosses gaping at the visitor. Young men and women in old-fashioned suits and tailleurs looked out at the visitor from faded photographs mounted on graves. The only sound, aside from the relentless Tehran traffic, was the dripping of water, the soft descent of rain on rotting earth. Iran's few remaining Greeks - the non-assimilated Greek-speakers, those who still hold Greek passports - are now vastly outnumbered by their dead.

Hellenes of the Middle East
By Iason Athanasiadis



Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

Οι Χριστιανοί του Ιράν - The Christians of Iran

Το Ιράν είναι επίσημα "Ισλαμική Δημοκρατία" όμως ανάμεσα στους περισσότερο από 66 εκατομμύρια κατοίκους της χώρας, υπάρχει ακόμη μια μικρή αλλά σημαντική χριστιανική μειονότητα. Το μεγαλύτερο μέρος των χριστιανών του Ιράν είναι οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι, οι οποίοι εξακολουθούν να είναι σχετικά ελεύθεροι να ακολουθούν την πίστη τους. Οι αριθμοί των Προτεσταντών και των Ευαγγελικών χριστιανών λέγεται ότι αυξάνονται συνεχώς. Για αυτούς τους χριστιανούς η ζωή είναι συχνά πολύ πιο δύσκολη, επειδή συνήθως θεωρούνται από την Ισλαμική Δημοκρατία ότι ευνοούν τα Δυτικά ιδεώδη. Οι διώξεις αυτών των Εκκλησιών είναι πολύ αυστηρές ίσως για αυτό το λόγο. Υπάρχει επίσης μια μικρή Ελληνική Ορθόδοξη παρουσία στην Τεχεράνη με περίπου 50 Έλληνες που έχουν απομείνει, και που έχουν επίσης τη δική τους Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία. Η ελληνική κοινότητα στο Ιράν κάποτε αριθμούσε μεταξύ 3.000 με 4.000 άτομα.
Οι αυτόχθονες χριστιανοί του Ιράν περιλαμβάνονται από περίπου 250.000 Αρμένιους, και περίπου 32.000 Ασσυρίους, καθώς και ένα μικρό αριθμό Ρωμαιοκαθολικών, Αγγλικανών, και Προτεσταντών Ιρανών που προσηλυτίστηκαν από ιεραπόστολους τον δέκατο ένατο και εικοστό αιώνα.
Σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων υπήρχαν Πέρσες, Πάρθοι και Μήδοι μεταξύ των πρώτων χριστιανών κατά την Πεντηκοστή. Από τότε, υπήρχε μια συνεχής παρουσία των χριστιανών και διάφορων χριστιανικών Εκκλησιών στην Περσία ή Ιράν. Κατά την Αποστολική εποχή, ο χριστιανισμός άρχισε να εδραιώνει τη θέση του σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Ωστόσο, ένας εντελώς διαφορετικός χριστιανικός πολιτισμός αναπτύχθηκε στα ανατολικά σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και στην Περσία. Αυτός ο χριστιανισμός ονομάζεται Νεστοριανός ή Ασσυριακός και είναι μια πολιτιστικά και γλωσσικά διαφορετική κοινότητα εντός του Ανατολικού χριστιανισμού. Ο Νεστοριανός ή Ασσυριακός χριστιανισμός οφείλει πολλά στον Ιουδαϊσμό και την Αραμαϊκή γλώσσα. Η Αραμαϊκή είναι σημιτική γλώσσα με ιστορία 3.000 ετών, και κατά πάσα πιθανότητα, αυτή ήταν η γλώσσα που ομιλείτο από τον Ιησού και που εξακολουθεί να ομιλείται σε διάφορες σύγχρονες μορφές της από ορισμένους χριστιανούς στο Ιράν σήμερα.
Πολλές παλιές εκκλησίες παραμένουν στο Ιράν από τις πρώτες μέρες του χριστιανισμού. Η Εκκλησία της Παναγίας στο βορειοδυτικό Ιράν, για παράδειγμα, θεωρείται από κάποιους ιστορικούς να είναι η δεύτερη αρχαιότερη εκκλησία στον κόσμο μετά την εκκλησία της Βηθλεέμ στην Παλαιστίνη.
Οι Αρμένιοι έχουν δύο θέσεις στο ιρανικό κοινοβούλιο, αλλά εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν πολιτιστικές, κοινωνικές και διοικητικές δυσκολίες. Αναφέρουν διακρίσεις στην αναζήτηση εργασίας, και πολύ λίγα σχολεία Αρμενίων έχουν την τύχη να έχουν Αρμένιους δασκάλους. Ο Ασσυριακός χριστιανικός πληθυσμός έχει μία έδρα στο κοινοβούλιο.

Ένα σχετικά νέο φαινόμενο είναι η αύξηση του αριθμού των γεννημένων μουσουλμάνων Ιρανών που προσηλυτίζονται στον Ευαγγελικό χριστιανισμό. Αυτοί οι προσηλυτισμένοι Ευαγγελιστές είναι μια άλλη χριστιανική μειονότητα και γνωρίζουμε πολύ λίγα για αυτούς του ανθρώπους, αλλά ο αριθμός τους αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Μπορεί να υπάρχουν περίπου 100.000 γεννημένοι μουσουλμάνοι Ιρανοί προσήλυτοι αλλά κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή τους αριθμό. Αυτοί οι χριστιανοί διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο. Βάσει του ισλαμικού νόμου, όπως εφαρμόζεται στην πράξη στο Ιράν, ένας μουσουλμάνος που προσηλυτίζεται σε μια άλλη θρησκεία μπορεί να αντιμετωπίσει την ποινή του θανάτου.

Iran is officially designated the "Islamic Republic," yet among its more than 66 million people is a small but important Christian minority. Most of Iran's Christians are Armenians and Assyrians, who remain relatively free to follow their faith. The numbers of Protestants and Εvangelical Christians are said to be growing. For these people, life is often much more difficult because they are often been seen by the Islamic Republic as been sympathetic to western ideals. The persecution of the these Churches has perhaps been severe for this very reason.There is also a small Greek Orthodox presence in Tehran with about 50 Greeks left who also have their own Greek Orthodox church.The Greek community in Iran once numbered between 3,000 and 4,000 people.
Iran's indigenous Christians include an estimated 250,000 Armenians, some 32,000 Assyrians, and a small number of Roman Catholic, Anglican, and Protestant Iranians converted by missionaries in the nineteenth and twentieth centuries.

According to the reports of the Acts of the Apostles there were Persians, Parthians and Medes among the very first new Christian converts at Pentecost.Since then, there had been a continuous presence of Christians and churches in Persia/Iran.During the apostolic age, Christianity began to establish itself throughout the Mediterranean. However, a quite different Christian culture developed on the eastern borders of the Roman Empire and in Persia.This Christianity is called Nestorian or Assyrian and is a culturally and linguistically distinctive community within Eastern Christianity.Nestorian or Assyrian Chistianity owes much to Judaism and the Aramaic language.Aramaic is a Semitic language with a 3,000-year history and this language was most probably spoken by Jesus and is still spoken in various modern forms by some Christians in Iran today.
Many old churches remain in Iran from the early days of Christianity. The Church of the Virgin Mary in northwestern Iran for example, is considered by some historians to be the second oldest church in the world after the Church of Bethlehem in Palestine.
Armenians have two seats in the Iranian parliament but continue to face cultural, social, and administrative difficulties. They report discrimination in finding work, and just a few Armenian schools are fortunate enough to have an Armenian schoolmaster. The Assyrian Christian population has one seat in the parliament.
A relatively new phenomenon is the rising number of Muslim-born Iranians who convert to Εvangelical Christianity.These converts are another Christian minority that people know little about but their number is growing day by day.There may be around 100,000 Muslim -born Iranian coverts but no one really knows the exact number.Such Christians run a potentially dangerous risk. Under Islamic law as practiced in Iran, a Muslim who converts to another faith can face the death penalty. 



Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

Η βροχή της νύκτας: Ένα ποιήμα του Ιρανού ποιητή Μ. Αζαντέχ - The rain of the night: A poem by Iranian poet M. Azadeh

Χθες τη νύκτα
όλη τη νύχτα
βροχή

Η καλή βροχή
έβρεχε

Χθες τη νύκτα
όλη τη νύχτα

Πάνω στα χαρούμενα τσαμπιά των ανθών της ακακίας
πάνω στα πράσινα κλαδιά της λεύκας.
Η καλή βροχή
γενναιόδωρα

έβρεχε

Χθες τη νύκτα
όλη τη νύχτα
βροχή

Αργή και απαλή
ταρακουνούσε τους νυχτωμένους σπόρους
μέσα στις ευάλωτες κούνιες τους
και φόρτωσε την υγρή της αφή
πάνω σε όλα

Χθες τη νύκτα
όλη τη νύχτα
η βροχή

Έπλυνε το τυλιγμένο με ομίχλη πρόσωπο μου
καθάρισε τα σκονισμένα τζάμια των παραθύρων.
Το τυλιγμένο με ομίχλη πρόσωπο μου, χθες τη νύκτα
κύλησε από τα τζάμια των παραθύρων
και η αρδευμένη πηγή
κύλησε τραγουδώντας στις κοιλότητες των φλεβών μου
γεμίζοντας το ήσυχο απόθεμα της καρδιάς μου

Χθες τη νύκτα
όλη τη νύχτα

Η βροχή έβρεχε με καλοσύνη
και σήμερα το πρωί
ο ήλιος έχει κρεμάσει μια γιρλάντα από ουράνιο τόξο
πάνω στου παραθύρου μου τους ατελείωτους ουρανούς.

Μ. Αζαντέχ

Μεταφράστηκε και δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο διαδίκτυο από noctoc


Last night
all night
rain



The kind rain
rained

Last night
all night

On the glad bunches of acacia-blossoms
on the green branches of aspen-grove.
The kind rain
bounteously
rained

Last night
all night
rain

Slow and gentle
rocked the benighted seedlings
in their wretched cradles
and lavished its moist touch
on all

Last night
all night
the rain

Washed my mist-wrapped visage
down the dusty window panes.
My mist-wrapped visage, last night
flowed down window panes
and the rain-fed spring
sang down the hollows of my veins
filling the quiet reservoir of my heart

Last night
all night

The rain rained kindly
and this morning
the sun has hung
a rainbow- festoon
on my window's endless skies.

By M. Azadeh
First time ever posted on the internet by noctoc


Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

Το Σεληνόφως: Ένα ποιήμα του Ιρανού ποιητή Φερεϊτούν Ταβαλάρι - The moonlight: A poem by Iranian Poet Fereydun Tavallary


Ο Φερεϊτούν Ταβαλάρι (Fereydun Tavallary) (1919-1985) είναι ένας από τους πιο δημοφιλής και ευπροσάρμοστους Ιρανούς ποιητές της σύγχρονης Περσικής ποιήσης που είναι γνωστή ως ποιήση του "νέου κύματος" ή "σε' ρ-ε νοβ". Πτυχιούχος του Τμήματος Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης, ο Ταβαλάρι υπηρέτησε ως αρχαιολόγος για ένα χρονικό διάστημα. Αργότερα εργάστηκε στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Παχλαβί στη γενέτειρα του, Σιράζ. Ο Ταβαλάρι ξεκίνησε τη δραστηριότητα του στη ποιητική γραφή με τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο γραφής, όπως αυτό των παλαιών μαστόρων της Περσικής ποιήσης. Η πρώτη του συλλογή ποιήσης και πεζογραφίας, "Αλ ταφασίλ" ή "Λεπτομέρειες", δόθηκε στη δημοσιότητα το 1945. Ακολούθησε το "Kαρεβάν" ή "Καραβάνι", το οποίο δόθηκε στη δημοσιότητα το 1952. Αλλά η δική του εμπειρία και η επιρροή του Νίμα Γιουσίτς (Nima Youshij), του ιδρυτή της ποιήσης του "νέου κύματος", τον οδήγησε να στραφεί προς την πλευρά του "σε' ρ-ε νοβ". Η πρώτη του συλλογή ποιημάτων στο νέο στυλ, "Raha", ή "Απελευθέρωση", που δημοσιεύθηκε στα μέσα τις δεκαετίας του πενήντα, τάραξε σημαντικά το ποιητικό κύκλο της Τεχεράνης και της επαρχίας, γιατί ο Ταβαλάρι είχε θεωρηθεί ως ένας ποιητής της Παραδοσιακής Σχολής. Στην εισαγωγή του στη συλλογή "Raha", ο Ταβαλάρι υποστηρίζει ότι οι συβάσεις της κλασικής Περσικής ποιητικής, θέτονται σε λειτουργία όχι από τυφλή μίμηση, αλλά λόγω των ιδιαίτερων αναγκών των διάφορων εποχών. Ένας σύγχρονος ποιητής, λοιπόν, έχει το ίδιο δικαίωμα στο να αφήσει τη μίμηση, και λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες και τις συνθήκες της δικής του εποχής, να γράψει ένα είδος ποιήσης η οποία θα ανταποκρίνεται καλύτερα στα αισθήματα του μέσα από την δική του προσέγγιση στο κόσμο. Ζώντας σε ένα κόσμο όπου οι σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων ήταν απαγορευμένες και που η πόση του κρασιού εθεωρείτο έγκλημα, οι παλαιοί ποιητές τραγουδούσαν ατελείωτα για τις κρυφές τους αγάπες, το κρασί, και τη σκληρότητα της χωροφυλακής. Η ποιήση τους αντανακλούσε την πραγματικότητα ενός κόσμου που πραγματικά υπήρχε γι αυτούς. Για το σύγχρονο ποιητή, ο Ταβαλάρι υποστηρίζει, τέτοιου είδους ζητήματα δεν υπάρχουν πλέον. Ένας ποιητής θέλει να περιγράψει τις κινήσεις ενός σύγχρονου χορευτή ή τις αλλαγές της φύσης την άνοιξη, και η ονοματολογία της παλαιάς ποιήσης είναι πολύ περιορισμένη και υπερβολικά συμβατική για να είναι πολύ χρήσιμη. Επίσης, η υποχρέωση στο να ακολουθήσει μια περιορισμένη σειρά μοντέλων ποιητικής στροφής και ομοιοκαταληξίας, και να τηρήσει μια πληθώρα από ρητορικούς κανόνες και διατάξεις, επιβάλλει περιττά εμπόδια στο δρόμο της καλλιτεχνικής έκφρασης. Ο Ταβαλάρι ακολούθως συνεχίζει για να εξηγήσει τα δικά του πιστεύω για το πως θα πρέπει να γράφεται η σύγχρονη ποιήση. Εδώ φαίνεται να υπάρχει ένας καλλιτέχνης που, ενώ απορρίπτει πολλές από τις παλαιές συμβάσεις, είναι και ταυτόχρονα αντίθετος με τις υπερβολές ορισμένων ποιητών του "νέου κύματος" που αψηφούν τους κανόνες γραμματικής ή που συγκόπτουν το στίχο τους χωρίς να είναι ανάγκη. Οι ιδέες του Ταβαλάρι, όπως και αυτές των ποιο μεστωμένων ποιητών του "νέου κύματος", είναι καλές αλλά δεν είναι καινούργιες. Οι Δυτικοί ποιητικοί μεταρρυθμιστές έχουν χρησιμοποιήσει παρόμοια επιχειρήματα, και γενικά η διαμάχη μεταξύ του παλαιού και του νέου έχει επιλυθεί. Στο Ιράν αυτή η μάχη ακόμα συνεχίζεται. Αν λάβουμε υπόψη τη μεγάλη δημοτικότητα που έχουν οι παλαιοί μάστορες της ποιήσης, τις βαθιά ριζωμένες παραδόσεις της συμβατικής ποιήσης που υπάρχουν ανάμεσα στις μάζες και την εδραίωση των αυτό-διοριζόμενων κηδεμόνων του μιμητικού στίχου, είναι προφανές ότι οι προσπάθειες πολλών άλλων εύγλωττων εκπρόσωπων όπως του Ταβαλάρι, θα είναι απαραίτητες πριν το παλαιό και το νέο, το συμβατικό και το πειραματικό, να μπορέσουν να βρουν το σωστό χώρο τους μέσα στη Περσική λογοτεχνία.
Η ποίηση του Ταβαλάρι έκανε πολλά προς τη διεύρυνση του αναγνωστικού κοινού στη ποίηση του" νέου κύματος" ή "σε' ρ-ε νοβ". Ο στίχος του διατηρεί αρκετή από τη γοητεία της παλαιάς ποιήσης για να είναι αρεστός στον μέσο αναγνώστη. Συχνά έχει μια τακτική ποιητική στροφή, και ένα σύστημα ομοιοκαταληξίας. Εξάλλου, είναι πολύ λυρικός και δανείζεται εκφράσεις και εικόνες από τους κλασικούς ποιητές. Αλλά ταυτόχρονα, αυτός ο στίχος ζωντανεύει από καινοτομίες, τόσο σε μορφή όσο και σε θέμα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα στον τομέα αυτό είναι ποιήμα του, που ονομάζεται " Μαχτάμπ" ή "Σεληνόφως".


Σεληνόφως

Κάτω από την διαστατική σκιά του χλωμού φεγγαριού
σε μια ομίχλη που μοιάζει με λάμψη, μελαγχολική και μαγευτική
ήταν κατάκοιτη, και οι μαύρες πλεξίδες της
κυμάτιζαν στον αέρα
μια σκοτεινή σιλουέτα ενάντια στη λάμψη της νύχτας.

Το ρυάκι ξεχειλισμένο από νερό
τραγουδούσε για αυτούς που έφυγαν
για αγάπες του παρελθόντος και για τους νεκρούς
έκρυβε εντάσεις από μυστικούς πόνους.

Κάτω από το κρύο και κουρασμένο σεληνόφως, η πλαγιά του βουνού
σαν μια μακρινή επιθυμία
σαν ένα φωτοστέφανο της ελπίδας
ή σαν γυμνή, ζεστή και τρεμάμενη σε μετάξι
κοιμόταν μέσα στη ζάλη
ενώ το βράδυ περνούσε
πλούσια αλλά ήσυχα λαγκάδια

Αυτή, η ελπίδα μου, η ενσάρκωση των ονείρων μου
κάηκε στις ζεστές φλόγες της δικής της φαντασίας
τραγουδώντας στο λαμπερό μέτωπο του σεληνόφως
το παραμύθι της λύπης μου- για τη δική της συστολή.

Φερεϊτούν Ταβαλάρι

Μεταφράστηκε και δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο διαδίκτυο από noctoc

Fereydun Tavallary (1919-1985) is one of the most versatile and popular Iranian poets of modern Persian poetry which is known as new poetry or she'r-e nov. A graduate of the School of Archeology of Teheran University, Tavallaly served as an archaeologist for a number of years. He later on worked at the library of Pahlavi University in his birthplace, Shiraz. Tavallaly began his poetic activity by writing in the manner of the old masters of poetry. His first collection of poetry and prose, “Al tafaseel” or “Details”, was published in 1945. This was followed by “Karevan” or “Caravan”, which was published in 1952. But his own experience and the influence of Nima Youshij, the founding father of the "new wave of poetry", led him to go over to the side of she'r-e nov. His first collection of poems in the new style, “Raha”, or “Released”, which came out in mid fifties stirred considerably in the poetic circles of Tehran and the provinces, for Tavallaly was regarded a poet of the traditional school. In the preface to “Raha”, Tavallaly argues that the classical Persian poetic conventions came into being not through blind imitation, but because of needs peculiar to the epochs concerned. A modern poet, therefore, has just as much right to forsake imitation and, considering the needs and conditions, of his own epoch, write the kind of poetry that would best his feeling in reaction to his world. Living in a world in which relations between the sexes were restricted and drinking wine was considered a crime, the old poets sang endlessly of their secret loves, wine, and the constable's cruelty. Their poetry reflected a world that actually existed for them. For the modern poet, Tavallaly argues, such concerns do not hold any more. He wants to describe the movements of a modern dancer or the changes of nature in the spring and the nomenclature of old poetry is too limited and too conventionalized to be of much use. Also, the obligation to follow a limited set of stanza patterns and rhyme and to observe a plethora of rhetorical rules and devices, imposes unnecessary impediments in the way of artistic expression.Tavallaly then goes on to explain his own credo about how modern poetry should be written. Here he appears to be an artist who, while rejecting many of the old conventions, is opposed to the excesses of some "new wave" poets who flout the rules of grammar or syncopate their lines unnecessarily.Tavallaly's ideas, like those of the maturer "new wave" poets, are sound but not new. Western poetic reformers have used comparable arguments and, by and large, resolved the quarrel between the old and the new. In Iran the battle is still raging. Considering the great popularity of the old masters, the deep rooted traditions of conventional poetry among the masses, and the entrenchment of the self-appointed guardians of imitative verse, it is obvious that the efforts of many other eloquent spokesmen like Tavallary are needed before the old and the new, the conventional and the experimental, can find their proper places in Persian literature.
Tavallaly's poetry did much toward expanding the readership of new poetry or she'r-e nov. His verse retains enough of the charms of old poetry to make it palatable to the average reader. It often has a regular stanza pattern and a rhyme scheme. It is also highly lyrical borrowing much from the expressions and images of classical poets. But at the same time, it is enlivened by innovations, both in form and matter. An outstanding example in this regard is his poem, called “Mahtab” or “Moonlight”.


Moonlight

Under the dappled shade of the pale moon
in a mist-like glow, somber and bewitching
she was prostate, and her black brainds
waving in the wind
a dark silhouette against the night's glow.

The brook overflowing with water
sang of the departed
of past loves and the dead
it held strains of secret pain.

Under the cold and tired moonlight, the mountainside
like a distant desire
like a halo of hope
or like a nude, warm and atremble in silk
slept in a daze
while the eventide passed
lush but quiet fields

She, my hope, my dreams' incarnation
burned in the warm flames of her own fancy
singing to the glowing brow of the moonlight
the tale of my sorrow- of her own coyness.

By Fereydun Talallary

First time ever posted on the internet by noctoc

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

Η κλωστή και ο ουρανός: Ένα ποιήμα του Ιρανού ποιητή Νάντερ Ναντερπούρ - The string and the sky: A poem by Iranian poet Nader Naderpur-نادر نادر پور

Ο Νάντερ Ναντερπούρ (Nader Naderpur) είναι ένας από τους μεγαλύτερους Ιρανούς ποιητές του 20 ου αιώνα. Η εξοικείωση του με την ευρωπαϊκή λογοτεχνία, κυρίως τη γαλλική και ιταλική, τον έχει οδηγήσει σε αριστοτεχνικές υιοθετήσεις και μεταφράσεις από ξένες πηγές. Ο πρώτος τόμος ποιημάτων "τα μάτια και τα χέρια" που έγραψε ο Ναντερπούρ και που δημοσιεύθηκε το 1953, είναι ένδειξη της επιρροής από τη γαλλική σχολή στο έργο του. Πριν ταξιδέψει στην Ιταλία στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο Ναντερπούρ δημοσίευσε άλλους τρεις τόμους ποίησης. Πρόκειται για τους εξής: "Η θυγατέρα του Κυπέλλου" (1955)," Τα Σταφύλια "(1958), και το "Κολλύριο του ήλιου" (1960). Στην Ιταλία, έμαθε την ιταλική γλώσσα, μελέτησε τα έργα ιταλών πατέρων στη ποίηση, και μετάφρασε μια σειρά από ποιήματα από την ιταλική στην Περσική γλώσσα. Το τρίτομο έργο που δημιούργησε ως αποτέλεσμα έχει τον τίτλο "Τα Επτά Πρόσωπα των Ιταλών Ποιητών". Εκτός από μερικούς κοινωνικούς στίχους, το μεγαλύτερο μέρος της ποίησης του Ναντερπούρ είναι περιγραφική και ερωτική. Η ευέλικτη, βροντώδης γλώσσα του και η περιστασιακή χρήση της ομοιοκαταληξίας, έχουν συμβάλει στην δημοτικότητα του μεταξύ εκείνων που αναζητούν ιδιότητες της κλασικής Περσικής ποίησης μέσα σε όλη τη ποίηση.
Ο Νάντερ Ναντερπούρ γεννήθηκε στην Τεχεράνη το 1923 και πέθανε στην Καλιφόρνια, το 2000 στην ηλικία των 70.


Η κλωστή και ο ουρανός

Το δέντρο των θαυμάτων είναι μαραμένο και στεγνό,
το ελιξίριο του χρόνου δεν θα προσπαθήσει να ξανακάνει θαύματα.

Η αλχημεία δεν μπορεί πια να μετατραπεί σε χρυσό,
και αίμα, όπως τις ξεπερασμένες και παλιές μέρες.

Τώρα όμως, βλέπεις αίματα, πρόσωπα ωχρά και συμφορά,
τα περιβόλια δεν θα έχουν πια το τραγουδιστό τσαλαπετεινό.

Ο ήλιος δεν θα είναι πια το ζωοποιό φως,
αλλά τώρα τα φουσκωμένα σύννεφα προσβλέπουν στον χειμώνα!

Τα ρυάκια δεν θα ρέουν στη γωνιόγραμμη τους κατεύθυνση,
και ο απαισιόδοξος ποταμός δεν θα δείξει καμιά ζωή.

Δεν θα βρείτε πια στους δρόμους ζωή,
οι δρόμοι είναι τώρα απελπιστικοί, κενοί και τυφλοί.

_______________

Τα πετούμενα πουλιά δεν υπάρχουν πια ορατά,
αλλά πουλιά από χάλυβα, θα δείτε τώρα να πετάνε!

Πουλιά που σκορπίζουν τον τρόμο και τελειώνουν τη ζωή,
με απόβλητα από καπνούς, σφαίρες και φωτιά.

Και όταν αυτά πέσουν στις πόλεις μεγάλες ή μικρές,
το γέλιο του θανάτου ακούγεται δυνατά από όλους.

Και οι μαύρες ομπρέλες από καπνούς αερίων,
τυφλώνουν και πνίγουν τα έμβρυα μέσα στις μητρικές μήτρες.

Και τα κορίτσια αλείφουν τα μαλλιά τους με λάσπη και πηλό,
οι άνθρωποι που βρίσκονται κάτω από τη δυνατή φωτιά θα λιώσουν.

Το δέρμα θα συρρικνωθεί πάνω στους σκελετούς,
και τα χαλαρά τους ρούχα θα σπαρταρούν πάνω από πέτρινες σιλουέτες.

________________

Αν τα απόβλητα των αεροπλάνων πέσουν πάνω στη πεδιάδα,
δεν θα παραμείνει κανένα φύτρο σιταριού στην καρδιά της γης.

Οι σπόροι των καρπών θα μεταλλακτούν τότε σε δηλητήριο,
και τα λουλούδια δεν θα βλαστούν πια στις οροσειρές των βουνών.

Αν τα απόβλητα πέσουν σε νερό, θα κάνουν αναταραχή,
τότε τα ψάρια θα μεταναστεύσουν προς το έδαφος.

Αλλά θα βρουν τη γη περισσότερο αφιλόξενη από τη θάλασσα,
και θα είναι ανάξια πλέον να ζουν και να υπάρχουν.

_________________

Η γη θα βλέπει όνειρο τη καταστροφή κάθε βράδυ,
η ανθρώπινη φυλή θα αγωνίζεται κάτω από τα ερείπια της.

Ο άνθρωπος θα καταφύγει σε τρύπες της γης όπως ένα μυρμήγκι,
και θα επιδιώκει να ζει στα βάθη της για να σωθεί.

Τι άσχημη ζωή, και τι κακοί καιροί!
η αδελφοσύνη είναι γελοία, η καλοσύνη έγκλημα.

Φιλία σημαίνει μόνο μια αιφνιδιαστική επίθεση,
ο γιος, του πατέρα του το αίμα θα γευτεί με ένα σκαμπίλι.

Τα ποτάμια θα φέρουν σάπια πτώματα ανθρώπων,
τότε τα δίχτυα των ψαράδων θα είναι λερωμένα με αίμα.

Οι χειραψίες δεν θα μεταφέρουν πια ειλικρίνεια,
ούτε πια θα παίζουν νεανικά χέρια πάνω σε γλυκύφωνους αυλούς.

Τέτοια χέρια θα αγγίζουν τη κάνη του κρύου όπλου,
η ξεκούραση κάτω από τη σκιά των τειχών δεν θα τους δώσει ποτέ χαρά.

Αλλά οι νέοι θα βάζουν την πλάτη τους στον τοίχο,
και η κόκκινη φωτιά των τουφεκιών θα τους πάρει όλους.

Οι νέοι θα κοιτάζουν πάνω σε τέτοια βλήματα της φωτιάς,
και θα χαθούν κάτω από την σκιά των τοίχων .

____________________

Τι καιροί! Η αυγή προμηνύει θάνατο και θλίψη,
και οι νύκτες κουτσομπολεύουν για ένα απελπιστικό αύριο.

Και το φως δεν θα καθοδηγεί πια το ανθρώπινο είδος,
το φως λειτουργεί τώρα με το μέρος του διαβόλου.

Οι αντικατοπτρισμοί του είναι τόσο φοβεροί και άσπλαχνοι,
που κάνουν τα πουλιά του λόφου για πάντα τυφλά.

Ναι, ο άνθρωπος που δαγκώθηκε από φίδι φοβάται το τσίμπημα του,
πιστεύει ότι το φίδι είναι μια μαυροάσπρη κλωστή.

Αλλά τώρα για τον άνθρωπο το φίδι είναι της κρεμάλας το σχοινί,
σε αυτό το απόγειο ο άνθρωπος δεν θα έχει καμία ελπίδα.

Συνδέει τον άνθρωπο με ένα κόμπο στον ευγενή ουρανό,
μία μοίρα τόσο άσπλαχνη και όμως τόσο υψηλή!

Οι ουρανοί δεν μπορούν να βοηθήσουν αν η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται σε κίνδυνο,
Οι ουρανοί κοιμούνται αλλά η κρεμάλα είναι ξύπνια.

Η ανακούφιση για τον άνθρωπο είναι πια ένα όνειρο πολύ σπάνιο,
όλες οι πόρτες έκλεισαν, ο άνθρωπος ζει σε μεγάλη απόγνωση.

Είναι άναυδος από το φως που δεν βλέπει πια,
ούτε τη λαμπρότητα της άνοιξης και τα φυλλώματα των δέντρων.

Αυτός ο πλανήτη δεν απολαμβάνει πια θείες ευλογίες,
ούτε τα αστέρια θα αναβοσβήνουν και να λάμπουν πλέον στον άνθρωπο!

Οι ουρανοί επιθυμούν να αναβοσβήνουν αλλού τα αστέρια,
προορίζονται να αναβοσβήνουν για άλλους κόσμους.

__________________

Ω αυγή προανήγγειλε , ρίξε κάτω το φως σου, προσεύχομαι,
λυπήσου τα δέντρα και άφησε τη ζωή τους να μείνει.

Δώσε μεράκι και ζωή και πάλι στο ποτάμι,
και άσε τη ζεστασιά του ήλιου να παραμείνει με τους ανθρώπους.

_________________

Τί καιροί! Η αυγή προμηνύει θάνατο και θλίψη,
και οι νύκτες κουτσομπολεύουν για ένα απελπιστικό αύριο.

Και το φως δεν θα καθοδηγεί πια το ανθρώπινο είδος,
το φως λειτουργεί τώρα με το μερος του διαβόλου.

Οι αντικατοπτρισμοί του είναι τόσο φοβεροί και άσπλαχνοι,
που κάνουν τα πουλιά του λόφου για πάντα τυφλά.

Ναι, ο άνθρωπος που δαγκώθηκε από φίδι φοβάται το τσίμπημα του,
πιστεύει ότι το φίδι είναι μια μαυροάσπρη κλωστή.

Αλλά τώρα για τον άνθρωπο το φίδι είναι της κρεμάλας το σχοινί,
σε αυτό το απόγειο ο άνθρωπος δεν θα έχει καμία ελπίδα.

Συνδέει τον άνθρωπο με ένα κόμπο στον ευγενή ουρανό,
μία μοίρα τόσο άσπλαχνη και όμως τόσο υψηλή!

Οι ουρανοί δεν μπορούν να βοηθήσουν αν η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται σε κίνδυνο,
Οι ουρανοί κοιμούνται αλλά η κρεμάλα είναι ξύπνια.

Νάντερ Ναντερπούρ

Μεταφράστηκε και δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο διαδίκτυο από noctoc

Nader Naderpur is one of Iran's greatest poets of the 20th century.His familiarity with European literature, especially French and Italian, has led to masterful translations and adoptions from foreign sources.Naderpur's first book of poems, Eyes and Hands, published in 1953, is indicative of the impact of the French school on his work. Before he traveled to Italy in the mid-1960s, Naderpur published three other volumes of poetry. These were "Daughter of the Cup" (1955), "The Grapes" (1958), and "Collyrium of the Sun" (1960). In Italy, he learned the Italian language, studied the works of the Italian masters and translated a series of poems from Italian into Persian. The three-volume work that resulted was entitled "The Seven Faces of Italian Poets". Aside from a few social verses, the bulk of Naderpur's poetry is descriptive and amatory.His flexible, sonorous language and his occasional use of rhyme, have contributed to his popularity among those who look for qualities of classical Persian poetry in all poetry.
Nader Naderpur was born in Tehran in 1923 and died in California, in 2000 at the age of 70.

The string and the sky

The tree of miracle is withered and dry,
no more wonders elixir of time will try.

No more alchemy can transmute to gold,
and blood, as in the days bygone and old.

But now one sees blood, pallid face and woe,
no more the fields will have the singing hopoe.

No more the sun will be the life- giving light,
but the pregnant clouds have winter in sight!

The brooks in their zig-zag courses will not flow,
and the gloomy river no life will show.

No more the streets with life you will find,
the streets are now hopeless, empty and blind.

_______________

The flying birds there are no more in sight,
but birds of steel you will see now in flight!

Birds that spread terror and lives expire,
with excrements of fumes, bullets and fire.

And when these fall on cities large or small,
the death laughter is loudly heard from all.

And black umbrellas of thick gaseous smoke,
embryos in mother's wombs make blind and choke.

And girls besmear their hair with mud and clay,
people under their strong fire lights will melt away.

Their skins over their skeleton's will shrink,
and their loose mantles on the stone silhouettes will kink.

________________

If excrements of planes fall on the plain,
no germ of wheat in earth's heart will remain.

The fruit seeds to poison will all then change,
flowers no more will grow on the mountain range.

If their excrements fall on water, they will make turmoil,
the fish then will migrate to the soil.

But they will find the earth more unkind than the sea,
and unworthy thereon to live and be.

_________________

The earth will dream destruction every night,
under its ruins the human race will fight.

Man will resort to earth's hole like an ant,
and seek to live in its depths to be extant.

What a bad life, and what a lousy time!
brotherhood is absurd, kindness a crime.

Friendship means only a surprise attack,
the son, his father's blood will taste a smack.

Rivers will carry putrid corpses of men,
fishermen's nets will be soiled with blood then.

No more handshakes sincerity convey,
no more young hands on moaning flutes will play.

Such hands will touch the cold bore of the gun,
rest under the shade of walls will give no fun.

But youth will press their backs against the wall,
rifles' red fire will take their toll of all.

The youth will stare at such volleys of fire,
under the shadows of walls they will expire.

____________________

What a time! The down portends death and sorrow,
and nights gossip of a hopeless tomorrow.

And light no more the human race will guide,
the light is working now on the devil's side.

Its reflections are so fierce and unkind,
that make the crested fowls for ever blind.

Yeah, the snake-bitten man fears its sting,
and thinks a snake the black and white string.

But now the snake for man is gallows' rope,
in that apogee man will have no hope.

It binds man by a knot to the lofty sky,
a destiny so mean and yet so high!

Heaven can't help if man's life is at stake,
heaven is asleep but gallows are awake.

Relief for man is now a dream so rare,
all doors slammed, man lives in great despair.

Bewildered by the light, he no more sees,
nor spring's splendor and foliage of trees.

This globe no more enjoys blessings divine,
no more winking stars for man will shine!

Heaven desires the stars elsewhere to blink,
on the worlds they are destined to wink.

__________________

Oh dawn herald, pour down your light,
I pray, pity the trees and let their life stay.

Give zest and life to the river again,
the warmth of the sun let with humans remain.

_________________

What a time! The down portends death and sorrow,
and nights gossip of a hopeless tomorrow.

And light no more the human race will guide,
the light is working now on the devil's side.

Its reflections are so fierce and unkind,
that makes the crested fowls forever blind.

Yeah, the snake-bitten man fears its sting,
and thinks a snake the black and white string.

But now the snake for man is gallows' rope,
in that apogee man will have no hope.


It binds man a knot to the lofty sky,
a destiny so mean and yet so high.

Heaven can't help if man's life is at stake,
heaven is asleep but gallows are awake.

By Nader Naderpur

First time ever posted on the internet by noctoc