ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Η Ελληνορθόδοξη Μονή της Παναγίας της Οδηγήτριας του Καφτούν στο Λιβάνο-The Greek Orthodox Monastery of the Theotokos Hodigitria of Kaftoun, Lebanon

Ο Λίβανος είναι μια χώρα γεμάτη από θρησκευτικά μνημεία. Πολλά από αυτά τα θρησκευτικά μνημεία ανήκουν η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, τα οποία δυστυχώς, για τους περισσότερους από εμάς τους Έλληνες είναι άγνωστα. Κατά το παρελθόν, έχω γράψει και αναρτήσει σχετικά, για μερικά από αυτά τα μνημεία, και σήμερα θα γράψω για ακόμη άλλο ένα, με την ελπίδα ότι οι Έλληνες θα γνωρίσουν την ύπαρξη τους, και ίσως ακόμη και να τα επισκεφθούν, μια πράξη η οποία θα φέρει τους Ελληνορθόδοξους του Λιβάνου πιο κοντά σε εμάς, και εμάς πιο κοντά σε αυτούς.
Το Καφτούν είναι ένα μικρό Λιβανέζικο χωριό που βρίσκεται κατά μήκος της βόρειας όχθης του Νάχρ ελ Τζάουζ ποταμού (Κάρυος ποταμός), στην περιφέρεια της Κούρας, στον Βόρειο Λίβανο. Το Καφτούν βρίσκεται στα ανατολικά της κωμόπολης Χαμάντ, όπου ακόμη μια άλλη Ελληνική Ορθόδοξη γυναικεία Μονή έχει την έδρα της, αυτή της Παναγίας της Φοτολάμπουσας (Σαϊντέντ Ελ Νουριέχ) , για τη οποία έχω ήδη γράψει σε προηγούμενη μου ανάρτηση. Στην άκρη του Καφτούν, προς την κατεύθυνση του Νάχρ ελ Τζάουζ ποταμού, σε ένα απόκρημνο και βραχώδεις τοπίο, περιτριγυρισμένο από ελιές και οπωροφόρα δένδρα, βρίσκεται η γραφική Ελληνορθόδοξη γυναικεία Μονή της Παναγίας της Οδηγήτριας του Καφτούν, κτισμένη μέσα σε ένα βράχο από κόκκινο ασβεστόλιθο, δίπλα στο ποτάμι. Σε αντίθεση με τα περισσότερα από τα μοναστήρια στη Μέση Ανατολή, αλλά όπως και η Ελληνορθόδοξη Μονή της Παναγίας της Χαματούρας, η οποία είναι επίσης κοντά, η Μονή της Παναγίας του Καφτούν, είναι χτισμένη μέσα σε βράχο και δεν βρίσκεται σκαρφαλομένη σε κορυφές βουνών, όπως συνήθως συμβαίνει.

Η Μονή της Παναγίας του Καφτούν, σήμερα κατοικείται από περίπου δεκαπέντε ελληνορθόδοξες μοναχές, και η ηγουμένη τους είναι η Αδελφή Μαριγώ. Η τοποθεσία και η Μονή του Καφτούν αναφέρεται από τους ιστορικούς του 9 ου αιώνα, και μεταξύ του 11 ου και 13 ου αιώνα η Μονή είχε μεγάλη πνευματική επιρροή στην περιοχή. Ωστόσο, η Μονή δεν είναι γνωστή τόσο για την αρχαία ύπαρξη της αλλά διότι στεγάζει μια ανεκτίμητη και μοναδική διπλής όψης βυζαντινή εικόνα σε ιερατικό ύφος, που χρονολογείται από τον 13 ο αιώνα και είναι γνωστή για τα πολλά θαύματα της. Στην εικόνα αυτή απεικονίζεται στη μία πλευρά η Παναγία η Οδηγήτρια, και από την άλλη η Βάπτιση του Χριστού. Περιέχει επιγραφές σε τρεις γλώσσες: Αραβικά, Ελληνικά και Συριακά. Η παρουσία πολλών γλωσσών στην ίδια σκηνή, είναι ένα γνωστό φαινόμενο σε τοιχογραφίες και εικόνες του δέκατου τρίτου αιώνα στη περιοχή της Συρίας και του Λιβάνου. Λόγω ορισμένων υφολογικών στοιχείων, ιδιαίτερα όπως τα χαρακτηριστικά και ο χρωματισμός, η εικόνα σχετίζεται με την Βυζαντινή τέχνη που είχε αναπτυχθεί στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου κατά τα χρόνια των Σταυροφόρων, και ιδίως με τις Κυπριακές εικόνες. Αν και η προέλευση της εικόνας παραμένει άγνωστη, η αφιερωματική επιγραφή στα αραβικά, που είναι χαραγμένη στο μεταλλικό περίβλημα του φωτοστέφανου, δείχνει ότι η εικόνα προσφέρθηκε ως δώρο στη Μονή της Παναγίας του Καφτούν το 1804.
Μέχρι το 1972, η εικόνα ήταν εντοιχισμένη στο τέμπλο της εκκλησίας της Μονής όπου την προσκυνούσαν οι πιστοί. Κατά τη διάρκεια του 1972, η εικόνα είχε κλαπεί και μεταφέρθηκε στο Λονδίνο, αλλά βρέθηκε και επιστράφηκε στη Μονή. Το 1977, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου, η εικόνα είχε κλαπεί και πάλι, αλλά την επέστρεψε ο ληστής, αφού είδε ένα όνειρο στο οποίο η Παναγία του εμφανίστηκε και τον οδήγησε να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες των πράξεων του. Μετά από διαμονή περίπου 9 χρόνων στη Γαλλία για την επιδιόρθωση της και για εκθέσεις, η εικόνα επιστράφηκε στη Μονή το 1998. Επί του παρόντος έχει τοποθετηθεί για προσκύνημα στην εκκλησία της Μονής με ειδικό τρόπο, έτσι ώστε και οι δύο πλευρές της εικόνας να μπορούν να φαίνονται.

Lebanon is a country full of religious monuments. Many of these religious monuments belong the the Greek Orthodox Church which unfortunately, for most of us Greeks are unknown. During the past, I have posted about a few of such monuments, and today I will post about one more, in the hope that Greeks will become aware of their existence, and maybe even visit them, an act which will bring the Greek Orthodox Lebanese closer to us, and us closer to them.
Kaftoun is a small Lebanese village located along the north bank of the Nahr el Jaouz (Walnut River), in the Koura District, North Lebanon. Kaftoun is located at the east of the small town of Hamat where another Greek Orthodox women's monastery ( in Orthodox tradition, they are not called convents ) is situated, that of the Theotokos of Nourieh, about which I have already written in a previous post. By the edge of Kaftoun, towards the Walnut River, in a landscape of rugged cliffs, olive and fruit trees, the picturesque Greek Orthodox women's monastery of the Theotokos Hodigitria of Kaftoun is set into a cliff of red limestone, next to the river. Unlike most of the monasteries in the Middle East, but similarly to the Greek Orthodox Monastery of the Theotokos of Hamatoura which is also build close by, the Monastery of the Theotokos of Kaftoun, is build within the cliff and not perched on top of mountains, as is usually the case.

Theotokos in Greek means mother of God, and the monastery of the Theotokos of Kaftoun, is today inhabited by about fifteen Greek-orthodox nuns, and their "igoumeni" or Mother superior as her title is known in the west, is Sister Marigo.The locality and the monastery of Kaftoun are cited by the historians of the 9th century and between the 11th and 13th centuries the monastery had a great spiritual influence in the region. However, the monastery is not known as much for its ancient existence but because it houses a priceless and unique double-faced Byzantine icon of hieratic style and dating from 13th century and it is known for its many miracles. This icon depicts on one side the Virgin Hodighitria, and on the other the Baptism of Christ. It contains inscriptions in the three languages: Arabic, Greek and Syriac. The presence of several languages in the same scene is a known occurrence in mural and icon paintings of the thirteenth century in the Syro-Lebanese region. Due to certain particular stylistic elements, such as her traits and colouring, the icon is associated to Byzantine art developed in the Oriental Mediterranean at the time of the Crusaders, and in particular to the Cypriot icons. Even through the origins and of the icon remain unknown, the votive inscription in Arabic, engraved on the metallic covering of the haloes, indicates that the icon was offered as gift to the monastery of the Theotokos of Kaftoun in 1804.Until 1972 the icon was affixed to the iconostasis of the monastery's church where it was venerated by pilgrims. During 1972 the icon was stolen and taken to London, but it was found and was returned back to the monastery. In 1977, during the Lebanese Civil War, the icon was stolen again but was returned by the robber after seeing a dream in which the Panagia ( Virgin Mary) appeared to him and guided him to understand that his action was a sacrilege. After spending about 9 years in France for restoration and exhibits, the icon was returned back to the monastery in 1998. It's currently put back for veneration at the monastery's church in a special way, so that both sides of the icon can be exposed.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Ο ερχομός του Προφήτη Ηλία και του Ενώχ - The coming of the Prophets Elijah and Enoch

Καί τώρα μια ερώτηση: Γιατί θάρθουν ο Ηλίας κι ο Ενώχ να κηρύξουν την εποχή του Αντίχριστου; Δεν θα υπάρουν Επίσκοποι για να κάνουν αυτή την δουλειά; Και γιατί είναι απαραίτητη ειδικά η παρουσία του Προφήτη Ηλία και του Ενώχ; Δεν θα μπορούσε να βγάλει ο Χριστός έναν άγιο αυτή τη εποχή που θα έκενε το θέλημα Του και θα κήρυττε την αλήθεια στον λαό;
Διότι σχεδόν όλοι οι Επισκόποι θα συμπλεύσουν με τον Αντίχριστο!
Ο Προφήτης Ηλίας θάρθει βασικά για ν' αποκαταστήσει την αλήθεια που μπέρδεψαν οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας. Θα τους κάνει παραπέρα, γιατί με το να στέκονται στη μέση του δρόμου παχουλοί και κορδομένοι, φράζουν το δρόμο κι εμποδίζουν τον λαό του Θεού να βαδίσει προς την Βασιλεία των ουρανών. Με τον λόγο του, ελεγκτικός ως μάχαιρα, θα τους πετάξει έξω και θα υποδείξει στον λαό το πραγματικό θέλημα του Θεού.
Κι ο Ενώχ τι δουλειά θα κάνει;
Θα μαρτυρεί και θα επιβεβαιώνει τις αλήθειες του Προφήτη Ηλία. Αν ήταν μόνος του ο Προφήτης Ηλίας, το ανθρώπινο πνεύμα θ' αντιμετώπιζε μεγάλον πειρασμό να τον θεωρήσει τρελλόν και φανατισμένο- τη στιγμή μάλιστα που θ' απορρίψει όλη την κρατούσα Εκκλησία, η οποία θα έχει γίνει ένα με την Κρατική εξουσία- και γι αυτό θα τους κρεμάσουν δημοσίως. Διότι ενώ αυτοί θα ξεκαθαρίζουν τα της Εκκλησίας, η ενέργεια τους αυτή θα θεωρηθεί ως έγκλημα εναντίον του Κράτους. Οι δύο αυτοί χώροι, βλέπετε, θα έχουν ταυτιστεί.
Τι νομίζεις ότι θα κάνει ο Προφήτης Ηλίας όταν έρθει; Θα σας μαζέψει να σας κάνει κατηχητικό;
Ο Προφήτης Ηλίας θα μας το πει σκέτα και ωμά. Ή με τον Θεό, ή με τον διάβολο. Κι αν εσύ δεν έχεις μάθει μέχρι τότε να σέβεσαι και να υπηρετείς την αλήθεια στην ζωή σου, νάσαι βάβαιος ότι το ίδιο θα κάνεις κι εκεί τότε. Εάν δεν μπορείς να σταθείς μποστά σ' έναν ελλιπή Επίσκοπο και να του πεις δύο κουβέντες κατά την συνειδησή σου, εν ονόματι της αλήθειας, τότε νάσαι βάβαιος ότι μποστά στον Προφήτη Ηλία θα τρομοκρατηθείς και θα το βάλεις στα πόδια.

Του Μοναχού Μιχαήλ
 

And now a question: Why should Elijah and Enoch come to declare the time of the Antichrist? Wouldn't there be Bishops to do this job? And why is the presence of the Prophet Elijah and Enoch specifically needed? Wouldn't Christ be able to find a holy person at this time to preach the truth to the people?
He will not be able to, because almost all the Bishops will take the side of the Antichrist!
Prophet Elijah will basically come to restore the truth which has become confused in the minds of the representatives of the Church. He will push them aside, because by standing in the middle of the road, fat and arrogent, they prevent the way for the people of God to walk towards the Kingdom of heaven. With his words which will be as sharp as knives, he will throw them out and will show the people the real will of God.
And how about Enoch, what job will he do?
He will testify and confirm the words of truth coming from Prophet Elijah. If only Prophet Elijah came, the human spirit would face the big temptation to think that he is mad or zealous- especially during the time when he will reject the whole established Church, which will become one with the power of the State- and for this reason they will be hang public. Because while they will be clearing up the affairs of the Church, such an action would be treated as a crime against the State. You see, these two institutions will become identified as one and the same.
What do you think the Prophet Elijah will do when he comes? Do you think that he will gather you together in order to take you Sunday School? No!
Prophet Elijah will tell us bluntly and crudely. To either go with God or with the devil. And if you have not learned by then to respect and serve the truth in your life, be sure that you will do the same during that time as well. If you can not stand up to a lacking Bishop and to tell him a few words from your conscience, in the name of truth, then be sure that in the presence of the Prophet Elijah you will become terrified and run away.

By Monk Michael
Translated from Greek by noctoc

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Η μουσική ζώνη της ταινίας Ημισέληνος από τον μουσικοσυνθέτη Χοσεΐν Αλιζαντέχ - The Soundtrack of the film Half Moon composed by Hossein Alizadeh


ΤΙΤΛΟΙ - TITLES

01. Moments for Joy and Mirth (Laylahen)
02. Her Soul Beckons (Avaye' Rooh)
03. Souls Hymn (Naghmehe' Rooh)
04. Vernal Reunion (Avahat Vahar)
05. Laments in Joy (Saz O Avaz)
06. Compassion Calls (Avaye' Mehr)
07. Ecstasy (Sama'a)
08. Reflections of the Soul (Avaz'e Daroon)
09. Vernal Reception (Avaz'e Avahat Vahar)
10. Vernal Presence (Avahad Vahar)
11. Persuasive Imagination (Xial)
12. The Prophecy (Darvish)
13. Reflection By the Soul Ii (Avaz'e Daroon)
14. Enrapture (Vadjd)
15. Requiem (Marsieh)

Download

Alternative Link 2
Alternative Link 3
Alternative Link 4
Alternative Link 5

Πρόσβαση: evrenselmuzik - pass: evrenselmuzik


Ημισέλινος: Μια Ταινία του Ιρανού σκηνοθέτη Μπαχμάν Γκομπαντί - Half Moon: A film by the Iranian director Bahman Ghobadi

Τίτλος: Ημισέληνος
Χώρα: Ιράν
Σκηνοθέτης: Μπαχμάν Γκομπαντί
Έτος: 2006
Γλώσσα: Κουρδικά / Περσικά
Υπότιτλοι: Αγγλικά / Κινέζικα
Είδος Ταινίας: Δράμα

Βραβεία

1. Βραβείο Λαϊκής Επιλογής, Διεθνής Διαγωνισμός, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κωνσταντινούπολης, 2007.
2. Βραβείο Καλύτερης Κινηματογραφίας , Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν, 2006.
3. Βραβείο FIPRESCI, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν, 2006.
4. Βραβείο Golden Seashell, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν, 2006.

Σύνοψις

Ο Mamo, ένας γηραιός και θρυλικός Κούρδος μουσικός που ζει στο Ιράν, σχεδιάζει να δώσει μια τελευταία συναυλία στο ιρακινό Κουρδιστάν. Μετά από μερικούς μήνες προσπαθώντας να πάρει τη σχετική άδεια και να φέρει μαζί όλους τους δέκα γιους του, ξεκινά ένα μακρό και προβληματικό ταξίδι μέσα σε ένα παλιό λεωφορείο, αρνούμενος ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο για τον δικό του θανάτου κατά την ημισέληνο. Στα μέσα του δρόμου, σταθμεύουν σε ένα μικρό χωριό, για να πάρουν την Hesho, μια τραγουδίστρια, η οποία θα προστεθεί στη δυσκολία της επιχείρησης, καθώς στο Ιράν απαγορεύεται στις γυναίκες να τραγουδούν δημόσια, πόσο μάλλον στην συντροφιά των ανδρών. Ο Mamo όμως είναι αποφασισμένος να τα φέρει εις πέρας, αν δεν ήταν για τις μωρόπιστες γελοιότητες από τον οδηγό του λεωφορείου.

Title: Half Moon
Country: Iran
Director: Bahman Ghobadi
Year: 2006
Language: Kurdish / Persian
Subtitle: English / Chinese
Film Genre: Drama

Awards

1. People's choice Award, International Competition, Istanbul International Film Festival, 2007.
2. Best Cinematography, San Sebastián International Film Festival, 2006.
3. FIPRESCI Prize, San Sebastián International Film Festival, 2006.
4. Golden Seashell, San Sebastián International Film Festival, 2006.

Synopsis

Mamo, an old and legendary Kurdish musician living in Iran, plans to give one final concert in Iraqi Kurdistan. After seven months of trying to get a permit and rounding up his ten sons, he sets out for the long and troublesome journey in a derelict bus, denying a recurring vision of his own death at half moon. Halfway the party halts at a small village to pick up female singer Hesho, whο will only add to the difficulty of the undertaking, as it is forbidden for Iranian women to sing in public, let alone in the company of men. But Mamo is determined to carry through, if not for the gullible antics of the bus driver.

Συνδέσεις Λήψης-Download Links:

http://rapidshare.com/files/121964396/halfmoon.www.kurdsportal.com.part1.rar
http://rapidshare.com/files/121967938/halfmoon.www.kurdsportal.com.part2.rar
http://rapidshare.com/files/121971594/halfmoon.www.kurdsportal.com.part3.rar
http://rapidshare.com/files/121975228/halfmoon.www.kurdsportal.com.part4.rar
http://rapidshare.com/files/121978818/halfmoon.www.kurdsportal.com.part5.rar
http://rapidshare.com/files/121982557/halfmoon.www.kurdsportal.com.part6.rar
http://rapidshare.com/files/121986606/halfmoon.www.kurdsportal.com.part7.rar
http://rapidshare.com/files/121987573/halfmoon.www.kurdsportal.com.part8.rar

Κωδικός Πρόσβασης Rar: kurdsportal.com -Password for Rar: kurdsportal.com


Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Κλεφταρματολοί: Ένα χρονικό των ορέων από την τουρκοκρατία στην Αντίσταση

Τους κλέφτες "είχε κυρίως λογαριάσει ο δυστυχισμένος Ρήγας για την επιτυχία της πατριωτικής του συνομοσίας. Και πιο ύστερα, όσοι Έλληνες επιχείρησαν κατιτί για την απελευθέρωση της χώρας τους, στήριξαν το μέγιστο της εμπιστοσύνης τους, όπως κι εκείνος, στη γενναιότητα τους" γράφει στα 1824-25, ο Φοριελ. Παρόμοια κάποιοι φλογεροί οραματιστές πατριώτες νωρίτερα πρόσεξαν ότι οι κλέφτες ήταν δυνατό να αποτελέσουν τον πυρήνα ενός επαναστατικού στρατού, και τους περιέγραψαν εξιδανικευτικά: " μην υποφέροντες τα φοβεράς τυραννίας των οθωμανών... φεύγουσιν εις τα δάση δια να διαυφεντεύσουν την ελευθερίαν των... η ανδρεία [ τους] είναι αδιήγητος και η αγάπη των δια την ελευθερίαν τους απερίγραπτος... ζώσι δύο και τρεις ημέρας με νερόν και χόρτα και ούτως δεν ενοχλούσιν τους χωριάτας ουδέν". "Οι Κλέπται" , γράφει, εξάλλου, στα 1834 ο Ι. Φιλήμων, " επολέμουν την τυραννίαν εις τα όρη... Το όνομα Κλέπται δεν εδόθει εις τούτους δια το πραγματικόν μέρος της διαγωγής των. Αυτή δεν ήτο κατ' αρχάς διόλου ενοχλητική εις τους Έλληνας...''. Και, ακόμα αργότερα, ο οξυδερκής Μακρυγιάννης, που, με αφορμή ένα επεισόδιο στα χρόνια της Επανάστασης, όπου είδε έναν αγωνιστή να βασανίζει έναν πολίτη, γράφει πως '' τέτοιον τυραγνισμόν δεν τον ξέραν να τον κάνουν μήτε οι Κατζαντωναίοι οπούταν λησταί... Τότε σιχάθηκα όλως διόλου το Ρωμαίικο, ότι μάθαμεν όλοι την ληστείαν γενικώς '', ευαίσθητος, οστόσο, δέκτης της εποχής του, βλέπει, στα 1836-1839, στους κλέφτες " την μαγιά της λευτεριάς όπου την βάστηξαν ξυπόλυτοι και γυμνοί τόσους αιώνες στα βουνά και ερημίες να μη χαθή...''.Ο κλέφτης- χριστιανός ένοπλος, απροσκύνητος και σε σύγκρουση με την εξουσία- διέθετε τα στοιχεία από τα οποία μπορούσε να πλαστεί το ιδανικό πρότυπο του πολεμιστή της ελευθερίας. Ενέπνευσε αδούλωτο σθένος και, ταυτόχρονα, αποτέλεσε ισχυρή βάση πάνω στην οποία ένας λαός μέχρι πρότινος υπόδουλος μπορούσε να θεμελιώσει αυτοεκτίμηση και υπερηφάνεια για το παρελθόν του.

Οι αρματολοί- " σύννομοι '' χριστιανοί ένοπλοι- ήταν μια ιδιάζουσα κατάσταση μέσα στη Οθωμανική Αυτοκρατορία: Είχαν στις περιοχές τους την ευθύνη τήρησης της τάξης και προστασίας των κατοίκων από τους '' έκνομους " κλέφτες και απολάμβαναν σημαντικά και δελεαστικά προνόμια γι' αυτές τους τις υπηρεσίες. Αρματολίκια δεν υπήρχαν στις πόλεις, στις περιοχές όπου υπερτερούσε ο μουσουλμανικός πληθυσμός κι επίσης- ιδιοτυπία μέσα στην ιδιοτυπία- στις αυτόνομες " μη τουρκοπατημένες '' περιοχές όπως το Σούλι, όπου, επίσης κατά παρέκκλιση από το νόμο του Ισλάμ, επιτρεπόταν εκ των πραγμάτων στους ραγιάδες να φέρουν όπλα. Αυτή η εξ ανάγκης αποδεκτή από τους οθωμανούς κατακτητές οπλοκατοχή και '' οικονομία της βίας '' παρήγαγε τους όρους για να συναντήσει ο αρματολός τον κλέφτη και να συναποτελέσουν τον κλεφταρματολικό ένοπλο πυρήνα της εθνικής επανάστασης μολονότι στους μακρούς προεπαναστατικούς αιώνες οι αρματολοί και οι κλέφτες αποτελούσαν πραγματικότητες αντιθετικές και αλληλοϋποβλεπόμενες, αν και " συμπληρωματικές ".
Οι συγκρούσεις των αρματολών με την οθωμανική εξουσία είναι επίσης μια πραγματικότητα, με εξάρσεις και υφέσεις. Το σημείο χωρίς επιστροφή σ' αυτή την αντιπαλότητα εντοπίζεται το 18 ο αιώνα και είναι μια από τις πιο σημαντικές για τις τύχες του ελληνισμού επιπτώσεις του εξισλαμισμού των χριστιανών Αλβανών τον προηγούμενο 17 ο αιώνα. Από τα μέσα του 18 ου αιώνα το Διβάνι αναθέτει τα πασαλίκια της ηπειρωτικής Ελλάδας και τη φύλαξη των ορεινών διαβάσεων- δερβενίων σε αρβανίτες οπλαρχηγούς- τοπάρχες. "... Ένας από τους σημαντικούς λόγους που δημιούργησαν την ισχυρή εθνική συνείδηση στους αρματολούς στάθηκε ακριβώς η επίμονη προσπάθεια του οθωμανικού κράτους να τους αντικαταστήσει με τους μουσουλμάνους δερβεναγάδες. Την εθνική αυτή συνείδηση, παράλληλη με τη συνείδηση πως η θέση τους έφερνε τους αρματολούς σαν πολεμικούς ηγέτες των Ελλήνων, την παρατηρούμε να δημιουργείται και να μεγαλώνει σε όλον τον 18 ο αιώνα.
Το 1787 πασάς των Ιωαννίνων γίνεται ο Αλής Τεπελενλής. Η εκστρατεία καθυπόταξης του Σουλίου και των αρματολών, που τελειώνει με την προσωρινή επικράτηση του, έχει αποτέλεσμα σημαντικοί οπλαρχηγοί, αρματολοί και κλέφτες, να σκοτωθούν, να δολοφονηθούν η να προσκυνήσουν. Πολλοί αντιστάθηκαν, συχνά αντεπιτιθέμενοι, όπως ο Θύμιος Μπλαχάβας, ο Νίκος Τσάρας, ο κλέφτης Κατσαντώνης. Ο Αλής συγκετρώνει γύρω του σημαντικούς κλεφταρματολούς- ανάμεσα τους κάποιους που θα αναδειχτούν μορφές του Αγώνα: Τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Γ. Καραϊσκάκη, τους Μπουκουβαλαίους και άλλους- υπολογίζοντας και σ' αυτούς για την πραγματοποίηση των αποσχιστικών σχεδίων του. Η γενικότερη αναταραχή που προκάλεσε με τις φιλοδοξίες και με τις πολεμικές του καταδρομές, ο Αλής έφερε πιο κοντά τον κλέφτη με τον αρματολό, ενώ τα κηρύγματα της Φιλικής Εταιρείας βρήκαν πρόσφορο έδαφος και γρήγορη διάδοση μέσα στο γενικότερο κλίμα αυξανόμενης αδυναμίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι προϋποθέσεις για την εθνεγερσία ήταν ευνοϊκές όσο ποτέ.

Μεταπαναστατικά τα αρματολίκια διαλύθηκαν. 'Εμενε όμως άλυτο για πολύ το πρόβλημα της ασφάλειας της υπαίθρου. Ένοπλοι, ανάμεσα τους πολλοί άτακτοι του " κλεφτοπόλεμου '' του 21 τους οποίους αδυνατούσε να συντηρήσει το κράτος, βρήκαν εύκολα το δρόμο για τα παλιά λημέρια.
Η ληστεία, μόνιμο πρόβλημα του ελληνικού κράτους από την ίδρυση του, βγήκε δραματικά στο προσκήνιο το 1870, απ' αφορμή τη σφαγή τριών ξένων εκδρομέων στο Δήλεσι, από τη ληστοσυμμορία των Αρβανιτάκηδων. Η Ελλάδα συγκλονίστηκε εσωτερικά και δυσφημίστηκε έντονα στο εξωτερικό.Πάρθηκαν μέτρα. Στην εγκύκλιο, μάλιστα, της κυβέρνησης μετά τη σφαγή επισημαίνεται το πρόβλημα της υπόθαλψης εξαιτίας του γεγονότος ότι ο " απλοϊκός λαός '' ταύτιζε του ληστές με τους κλέφτες της τουρκοκρατίας.
Όλο τον 19 ο αιώνα, η ληστεία βρίσκεται σε μόνιμη έξαρση, ειδικά στην ελληνοτουρκική μεθόριο. Στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία τα ληστρικά σώματα και οι ληστροτρόφοι ήταν μια πραγματικότητα αναπαραγόμενη από τους επαχθείς φόρους, τη φτώχεια, τις αυθαιρεσίες των αρχών, τη φυγοδικία, αλλά και την επιδίωξη γρήγορου πλουτισμού, που εξακολουθούσε να απηχεί μια από τις όχι λιγότερο σημαντικές συνιστώσες της " οικονομίας της βίας '' των χρόνων της Τουρκοκρατίας. Όμως η παγίωση των εθνικών συνόρων και η σταδιακή κατίσχυση της κεντρικής εξουσίας άλλαζαν τους όρους. Η κλεφταρματολική παράδοση δεν είχε χάσει μόνο τους πραγματικούς όρους ύπαρξης της, έχανε και τους φαντασιακούς. Απ' την άλλη, η κεντρική εξουσία κρατούσε το δικαίωμα να κινείται όπως της υπαγορεύουν οι ( εθνικές ) σκοπιμότητες και οι ( πολιτικές ) περιστάσεις: "Ουδεμίαν έχω εμπιστοσύνην εις τας επαγγελίας των ληστών " γράφει ο Έλληνας πρόξενος στη Θεσσαλονίκη το 1880, απ' αφορμή ένα ληστρικό επεισόδιο, '' ούτε φρονώ ότι η ύπαρξις χριστιανών ληστρικών συμμοριών, ιδίως δε των εξ Ελλήνων χριστιανών συγκειμένων, δεν είναι όλως ανωφελής... " προς όχληση των οθωμανικών αρχών και αποθάρρυνση των τουρκαλβανών συμμοριών, "και τέλος διότι η εμφάνισις και ελληνικών ληστρικών συμμοριών εις τα βουλγαροφώνους επαρχίας της Μακεδονίας να είναι οιονεί ενθάρρυνσις προς τους Ελληνίζοντας Βουλγάρους " Ευλόγως ανάλογη ήταν και η στάση της Τουρκίας απέναντι στις ληστρικές δραστηριότητες εντός και εκτός των όμορων εδαφών της. Παρατηρείται δε πολλές φορές κοινή δράση των δύο πλευρών εναντίον των ληστών. Μάλιστα τον Αύγουστο του 1884, η ελληνική κυβέρνηση προειδοποίησε τις εκείθεν τουρκικές αρχές ότι ιδιώτες είχαν αποστείλει στη Μακεδονία πράκτορες τους, "για την οργάνωση και τη δραστηριοποίηση των συμμοριών με πολιτικούς σκοπούς ".
Ο Μακεδονικός Αγώνας περιέκλεισε στη δική του λογική το φαινόμενο. Με τη διαμόρφωση, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, νέων συνόρων και περιστάσεων, η ληστεία οδηγήθηκε στην εξαφάνιση της, τη δεκαετία του '30. Όταν εμφανίστηκαν ξανά ένοπλοι στα ελληνικά βουνά δεν ήταν φυγόδικοι λησταντάρτες, όπως δύο δεκαετίες νωρίτερα, ούτε απροσκύνητοι κλέφτες, αλλά αντάρτες της Αντίστασης, που αντλούσαν ηθικό σθένος και πρότυπα από την απροσκύνητη κλεφταρματολική παράδοση, αλλά είχαν οράματα και στόχους διαφορετικούς, για μιαν άλλη Ελλάδα, όπως δεν θα μπορούσαν να την είχαν φανταστεί και επιδιώξει οι ξεσηκωμένοι του πατρογονικού παρελθόντος.

Του Κωστή Γιούργου

21/03/1999 - 7 ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Η Λυγερή: Ένα ακριτικό τραγούδι της Κύπρου

Η ΛΥΕΡΗ


Πάνω στην πάνω γειτονιάν, κει πάνω, στην απάνω
μια λυερή ψυχομαχεί και πάμεν να την δούμεν.
Οι τρείς της συνομήλικες πάσιν, για να την δούσιν,
η μια πκιάννει βασιλικιάν κι η άλλη το μερσίνιν
η τρίτη κι η καλύττερη τα μήλα στο μαντήλιν.
Ούλην την στράταν πκιάννουσιν στην λυερήν και πάσιν,
η μια' κατσεν εις στο σκαμνίν κι η άλλη στην σεντούκαν
η τρίτη κι η καλύττερη πάνω στην μαγουλούκαν.
Γυναίκα που' ταν φρένιμη, φρένιμα πολοήθην,
κι επολοήθην κι είπεν της και λέει και λαλεί της:
- Ούλες, κόρη αγαπήσαμεν, ούλες κορ' , αγαπούμεν,
εσού' δωκες κι αγάπησες αγάπην του θανάτου;
Επολοήθην κι είπεν της και λέει και λαλεί της:
- Εσού' δωκες κι αγάπησες που τίποτε παρκάτου,
εγιώ' δωκα κι αγάπησα της Βενεδκιάς δουκάτον
εσού' δωκες κι αγάπησες από τους κοσκινάδες,
εγιώ' δωκα κι αγάπησα από τους αφεντάδες
εσού' δωκες κι αγάπησες από τους κωμοδρόμους,
εγιώ' δωκα κι αγάπησα από τους ζιντολόμους.
Επολοηθήκαν λυερής και λέουν και λαλούν της:
-Μυρίστου την βασιλικιάν και δάκκα και το μήλον,
σείστου, λυίστου, λυερή, κι έλα στο παναθύριν.
Ενέβην έσσω κι άλλαξεν ρούχα της φορεσιάς της,
με μακριά, μήτε κοντά, ίσια της ελικιάς της
π' αππέσω φόρησεν χρυσά, π΄αππέξω χρυσταλλένια,
τέλεια π΄αππέξω φόρησεν τα μαρκαριταρένα
και καζακάν ολόχρυσον, κι εσκέπασεν τα τέλεια.
Σαν την παπίραν έτρεχεν, σαν το τρυγόνιν πάει,
σκειέται και λυγίζεται, στο παναθύριν πάει
και επολοήθην λυερή και λέει και λαλεί τους:
- Θωρείτε κείνον το βουνόν το πράσινον λαγκάδιν;
Κει πάνω εν τούτος που αγαπώ, το καθαρόν χρυστάλλιν.
Επκιάσασιν κι οι λυερές τα προς τα πίσω πάσιν,
ούλην την στράταν πκιάσασιν, ούλον το μονοπάτιν
το μονοπάτιν βκάλει τες στου νιούλλικου τον πύρκον.
Και που τες είδεν νιούλλικος, επροσηκώθηκεν τους:
- Καλώς ήρταν οι λυερές, να φαν να πιούν μετά μας
να φάσιν άγριν του λαγού, να φαν οφτόν περτίκιν,
να φαν αρκοκεράμιδον, που τρων οι αργγωμένοι
να πιούσιν και γλυκόποτο κρασίν, που πίννουν φουμισμένοι,
απού το πίννουν άρωστοι και βρέθουνται γιαμένοι.
Γυναίκες πού΄ταν φρένιμες, φρένιμα πολοούνται:
- Κι εμείς δαμέ εν ήρταμεν να φάμεν για να πιούμεν,
να φάμεν άγριν του λαγού, να φάμ' οφτόν περτίκιν
να φάμ' αρκοκεράμιδον, που τρων οι αργγωμένοι,
να πιούμεν και γλυκόποτον κρασίν, που πίννουν φουμισμένοι
που πίννουν το οι άρωστοι και βρέθουνται γιαμένοι.
Κι α γυιό της καρκιοζύμωτης, κι α παραδιαρτισμένε,
κι α μονογυιέ της μάνας σου, και νιέ χαριτωμένε
την νέαν απ' αγάπησες την ορφανήν, την ξένην,
μέσ΄ στο κρεβάτιν νκίσε της, σγοιάν να΄τουν πεθαμμένη!
Κι επολοήθην νιούλλικος και λέει και λαλεί τους:
- Πήρα τρία φιλήματα που μέσα στο παλάτιν,
κείνα ήταν τα πρώτα της και τα υστερινά της!
Εστράφησαν οι λυερές με δκυό χείλη καμένα
ούλην την στράταν πκιάνουσιν, ούλον το μονοπάτιν,
το μονοπάτιν βκάλλει τες στης λυερής το σπίτιν.
Κει που τες είδεν λυερή, επροσηκώθηκεν τους:
-Καλώς ήρταν οι λυερές με τα καλά μαντάτα,
καλώς ήρταν οι λυερές με τα κακά μαντάτα.
Κείνες επολοήθησαν και λέουν και λαλούν της:
- Κείνον πήαμεν και ηύραμεν στο φέγγος κι εδειπνιέτουν,
χρυσές ήταν οι τάβλες του και τ' αργυροσινιά του
χρυσοί ήτουν οι ανθρώποι του, που κάθουνταν κοντά του.
Κει που μας είδεν νιούλλικος, επροσηκώθηκεν μας:
-Καλώς ήρταν οι λυερές, να φαν να πιούν μετά μας
να φάσιν άγριν του λαγού, να φαν οφτόν περτίκιν,
να φαν αρκοκεράμιδον, που τρων οι αργγωμένοι
να πιούσιν και γλυκόποτο κρασίν, που πίννουν φουμισμένοι,
απού το πίννουν άρωστοι και βρέθουνται γιαμένοι.
Κι του επολοηθήκαμεν, λαλούμεν κι είπαμεν του:
- Κι εμείς δαμέ εν ήρταμεν να φάμεν για να πιούμεν,
να φάμεν άγριν του λαγού, να φάμ' οφτόν περτίκιν
να φάμ' αρκοκεράμιδον, που τρων οι αργγωμένοι,
να πιούμεν και γλυκόποτον κρασίν, που πίννουν φουμισμένοι
που πίννουν το οι άρωστοι και βρέθουνται γιαμένοι.
Κι α γυιό της καρκιοζύμωτης, κι α παραδιαρτισμένε,
κι α μονογυιέ της μάνας σου, και νιέ χαριτωμένε
την νέαν απ' αγάπησες την ορφανήν, την ξένην,
μέσ΄ στο κρεβάτιν νκίσε της, σγοιάν να΄τουν πεθαμμένη!
Κι επολοήθην νιούλλικος και λέει και λαλεί μας:
- Πήρα τρία φιλήματα που μέσα στο παλάτιν,
κείνα ήταν τα πρώτα της και τα υστερινά της!
Κει, που τ΄ακούει λυερή, και το ριόν την πκιάννει,
βάλλει της μάνας της φωνήν' που κάτω στο κατώιν:
- Φέρ' μου την αραβώναν μου την παραχρυσωμένην,
να την φιλήσω μιαν και δκυό, να γείρω να πεθάνω.
Κι ο νέος που την αγαπά, στην πόρταν εν που στέκει,
κι επολοήθην και είπεν της και λέει και λαλεί της:
- Και κόρη πόσο μ΄αγαπάς, κόρη να σ΄αγαπήσω;
Κι επολοήθην κι είπεν του και λέει και λαλεί του:
- 'Οσ' άστρα έχει ο ουρανός κι η θάλασσα τα ψάρκα.
Εδώσαν κι αγκαλιάστησαν και χορτασμόν εν είχαν.
ότι κι εποχωρίστησαν, πολλήν καμόν αφήκαν.

* Για να γίνει το τραγούδι ποιο κατανοητό από τους Ελλαδίτες αδελφούς μας, το "τζιαί " αντικαταστάθηκε με το "και" και το "σσιέ" με το γράμμα χ. ή σκ.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Η ταινία - El Greco - The film

El Greco (2007) Γιάννης Σμαραγδής

Σκηνοθέτης: Γιάννης Σμαραγδής Ηθοποιοί: Nick Ashdon, Juan Diego Botto, Laia Marull, Λάκης Λαζόπουλος, Δήμητρα Ματσούκα, Σωτήρης Μουστάκας, Ντίνα Κώνστα, Γιώργος Χριστοδούλου, Δημήτρης Καλλιβωκάς. Γιώργος Χαραλαμπίδης, Θοδωρής Ζουμπουλίδης. Λήδα Πρωτοψάλτη. Κατερίνα Χέλμη . Fermi Reixach, Roger Coma Παραγωγοί: Ελένη Σμαράγδι, Raimon Masllorens, Dénes Szekeres, Γεώργιος Φράγγος Κινηματογραφία: Άρης Σταύρου Μουσική: Βαγγέλης Σεναριογράφοι: Jackie Pavlenko, Δημήτρης Σιατόπουλος Γλώσσα: Αγγλικά Είδος: Βιογραφικό Δράμα Μορφοποίηση : DvdRip , Χρώμα, NTSC, Avi Διάρκεια: 119 Λεπτά Χώρα: Ελλάδα Εταιρία: Αλέξανδρος Φιλμς.

Η ταινία El Greco είναι μια ελληνική βιογραφική ταινία για τη ζωή του Έλληνα ζωγράφου της ισπανικής Αναγέννησης, Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, γνωστού παγκοσμίως ως Ελ Γκρέκο. Η ταινία είναι βασισμένη πάνω στην φανταστική βιογραφία του μυθιστορήματος, Ελ Γρέκο: Ο Ζωγράφος του Θεού, του Δημήτρη Σιατόπουλου, και κυκλοφόρησε το 2007, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σμαραγδή και σεναριογραφία της Jackie Pavlenko.

Σύνοψη: Η ταινία είναι μια επική ιστορία του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, πιο γνωστός ως Ελ Γρέκο, του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου του 16 ου αιώνα με ασυμβίβαστο χαρακτήρα, που φεύγει από την πατρίδα του την Κρήτη και πηγαίνει στη Βενετία και στο τέλος στο Τολέδο, σε αναζήτηση της ελευθερίας και της αγάπης. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με τον μεγαλύτερο του αντίπαλο, την ισπανική Ιερά Εξέταση, αλλά και τη δημιουργική δύναμη της συνείδησης του, που τον κάνει να ξεχωρίζει και να ξεπεράσει τη βαρβαρότητα και την άγνοια. Ενώ είναι φυλακισμένος και αναμένει την εκτέλεση του από την ισπανική Ιερά Εξέταση, ο Δομίνικος (Νικ Άσντον) γράφει την ιστορία του, με αποτέλεσμα μέρη από την ζωή του να παίζονται σε εκτεινόμενες αναδρομές ...
Γεννημένος στο νησί της Κρήτης, που ήταν τμήμα της Δημοκρατίας της Βενετίας, ερωτεύεται την Φραντσέσκα (Δήμητρα Ματσούκα), κόρη του Βενετού κυβερνήτη της Κρήτης. Αλλά ο πατέρας του προετοιμάζει μια πολιτική εξέγερση και ως αποτέλεσμα ο Δομήνικος εγκαταλείπει το νησί και πηγαίνει στη Βενετία, μακριά από τη νεαρή γυναίκα. Εκεί γνωρίζεται με το διάσημο ζωγράφο Τιτσιάνο (Σωτήρης Μουστάκας) και τον Ισπανό ιερέα Νίνο ντε Γκεβάρα (Juan Diego Botto). Ο τελευταίος, συνεπαρμένος από μονόπλευρα ομοφυλόφιλα αισθήματα για τον Δομίνικο, μετατρέπεται σε ένα χαιρέκακο άνθρωπο και γίνεται ο πρώτος ανακριτής στην υπόθεση του Δομίνικου, θολωμένος από τα συναισθήματα του και την αποφασιστικότητα του για να τον εκδικηθεί.

El Greco (2007) Yiannis Smaragdis


Director: Yiannis Smaragdis Cast: Nick Ashdon, Juan Diego Botto, Laia Marull, Lakis Lazopoulos, Dimitra Matsouka, Sotiris Moustakas, Dina Konsta, Giorgos Christodoulou, Dimitris Kallivokas. Giorgos Charalampidis, Thodoris Zoumboulidis. Lida Protopsalti. Katerina Helmi. Fermi Reixach, Roger Coma Producers: Eleni Smaragdi, Raimon Masllorens, Dénes Szekeres, Georgios Fragkos Cinematography: Aris Stavrou Music: Vangelis Writers: Jackie Pavlenko, Dimitris Siatopoulos Language: English Genre: Drama, Biography Format: DvdRip, Color, NTSC, Avi Runtime: 119 Min Country: Greece Company: Alexandros Film.

El Greco
is a Greek biographical film about the life of the Greek painter of the Spanish Renaissance, Domenicos Theotokopoulos, known worldwide as El Greco. Based on the fictionalized biographical novel, El Greco: o Zografos tou Theou (El Greco: the Painter of God), by Dimitris Siatopoulos, it was released in 2007, directed by Yiannis Smaragdis and written by Jackie Pavlenko.


Synopsis: The film is an epic tale of Domenicos Theotokopoulos, best known as El Greco, a great Greek artist of the 16th century with an uncompromising character, who sets off from his homeland Crete and goes to Venice and finally Toledo, in search of freedom and love. There he is confronted by his greatest adversary, the Spanish Inquisition, but his creative consciousness and power make him stand out and overcome barbarity and ignorance. Being imprisoned and awaiting execution by the Spanish Inquisition, Domenicos (Nick Ashdon) writes out his story, thus parts of his life play out in extended flashbacks...
Born on the island of Crete, which was part of the Republic of Venice, he falls in love with Francesca (Dimitra Matsouka), daughter of the Venetian governor of Crete. But his father is preparing a political rebellion and as a result Domenicos leaves the island and moves to Venice, away from the young woman. There he meets the famous painter Titian (Sotiris Moustakas) and the Spanish priest Nino de Guevara (Juan Diego Botto). The latter, led by unrequited homosexual feelings for Domenicos, turns out a malevolent man and becomes the chief inquisitor in Domenicos' case, roiled by his emotions and resolute to revenge him.


Συνδέσεις Λήψης-Download Links:

http://rapidshare.com/files/207440322/El_Greco.part01.rar
http://rapidshare.com/files/207449397/El_Greco.part02.rar
http://rapidshare.com/files/207459042/El_Greco.part03.rar
http://rapidshare.com/files/207469931/El_Greco.part04.rar
http://rapidshare.com/files/207480240/El_Greco.part05.rar
http://rapidshare.com/files/207490986/El_Greco.part06.rar
http://rapidshare.com/files/207501841/El_Greco.part07.rar
http://rapidshare.com/files/207513513/El_Greco.part08.rar

Greek Subtitles for El Greco - Ελληνικοί Υπότιτλοι

http://www.moviesubtitles.org/subtitle-21697.html


Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Εκ των εθίμων της Πάτμου

ΤΟΚΕΤΟΣ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΙΣ

Κυριωτάτη ευχή, ην επιλέγουσιν εν Πάτμω εις τους νεονύμφους οι κεκλημένοι μετά το μυστήριον του γάμου είνε "και στα γεννητούρια". Γεννητούρια κυρίως είνε η επί τω τοκετώ γενομένη οικογενειακή εορτή, αλλά λέγονται και οι ξηροί καρποί ή τα γλυκύσματα, τα προσφερόμενα εις τους μετά τον τοκετόν προσερχομένους να χαιρετήσωσι τους γωνείς. Την τρίτην από της γεννήσεως ημέραν, γίνεται μετά μεγάλης επισημότητος η λούσις του νεογνού. Προς τούτο προσέρχονται οι συγγενείς εορτασίμως ενδεδυμένοι και εν' ώ λούεται το βρέφος, ρίπτουσι πάντες εις την μεταλλίνην λεκάνην διάφορα νομίσματα, άτινα λαμβάνει η μαία, η λούουσα αυτό. Αν δε το βρέφος είναι άρρεν, ρίπτονται τρία αμύγδαλα και εν δακτυλίδιον, όπερ έπειτα προσδένουσιν εις στα σπάργανα αυτού και το αφίνουσι τρεις ημέρας προσδεδεμένον. Η τελετή αυτή η γινομένη ιδίως επί τω πρωτοτόκω καλείται λουστίκια. Η βάπτισις γίνεται συνήθως εν τη εκκλησία δύο ή τρεις εβδομάδας μετά τον τοκετόν από δε της εκκλησίας ο ιερεύς εν στολή ψάλλων το "την παγκόσμιον δόξαν κ.τ.λ.'' και πάντες οι παραστάντες εις την τελετήν συνοδεύουσι το βρέφος φερόμενον υπό του αναδόχου μέχρι της οικίας, όπου η μήτηρ παραλαμβάνει αυτό παρά του αναδόχου ποιούσα βαθυτάτην υπόκλισιν και ασπαζομένη την χείραν του. Ο ανάδοχος, καλούμενος σύντεκνος, δωρείται εις την μητέρα ύφασμα τι δι ' ένδυμα αναδόχι καλούμενον, όπερ αυτός φέρει μετά του βρέφους κατά την τελετήν του βαπτίσματος, διαμένει δε διάφορα νομίσματα, λεγομένα βαπτίσια, εις τους μετά την βάπτισιν προσερχομένους εις την οικίαν, επευχομένους αυτώ να τα χιλιάση, δηλ. εις χιλίας βαπτίσεις να γίνη ανάδοχος. Τας τρείς πρώτας μετά τον τοκετόν ημέρας τελείται καθ' εκάστην αγιασμός εν τη οικία, ουδένα δε δέχονται την νύκτα, πλην αν υπάρχη απόλυτος ανάγκη, οπότε ραντίζουσι τον εισερχόμενον δι' ηγιασμένου ύδατος.

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ ΚΑΙ ΕΩΡΤΑΙ

Αι θρησκευτικαί πανηγύρεις ετελούντο άλλοτε μετά μεγαλειτέρας λαμπρότητος και συχνότερον η νυν. Την παραμονήν της εορτής πλήθος λαού συνέρρεεν εις τα εξωκκλήσια φέροντες οι πλείστοι μεθ' εαυτών λαμπάδας και άρτους προς αγίασιν, οίτινες ενίοτε ανήρχοντο μέχρι των 50. Ιδίως επίδειξιν εποίουν οι των ευπόρων τάξεων, οι καλούμενοι αρχόντοι και αρχόντισαι. Πορευόμενοι επί ημιόνων, επί του σάγματος των οποίων έστρωναν πολυτελείς τάπητας, υφ΄ούς έθετον προσκεφάλαια όπως κάθηνται ως οιόν τε υψηλότερον. Η τοιούτου είδους επίβασις, ήτις έτι και νυν είνε εν χρήσει, λέγεται καβαλαρικόν.
Τώρα εξέλιπεν η προτέρα ακμή. Πανηγύρεις δε γίνονται μόνον την παραμονήν της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ( 5 Αυγούστου), της Κοιμήσεως ( 14 Αυγούστου ), και της Σταυροπροσκυνήσεως. Μετά τον εσπερινόν, όστις τελείται περί τη δύσιν του ηλίου, παρατίθεται υπό του ιδιοκτήτου του Ναού δείπνον εις πάντας τους πανηγυριστάς, καθ' ό προσφέρεται ρόφημα εξ ερεβίνθων, ή κοφτός, ον παρασκευάζουσι εκλεπισμένον σίτον και μελιτσάνες, δι' ών παρασκευάζουσι διάφορα είδη φαγητών προς δε παρατίθενται πολύποδες διά τον ιερέα. Μετά το δείπνον άρχεται ο χορός υπό τους ήχους της λύρας και της τσαμπούνας, παρατεινόμενος πολλάκις μέχρι πρωΐας.Μετά τας δεσποτικάς και θεομητορικάς εορτάς αι μεγαλείτεραι λογίζονται εν Πάτμω η του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και η του Οσίου Χριστοδούλου. Ο Θεολόγος κατά την Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν, εξωρίσθη εις Πάτμον κατά τον επί Δομιτιανού διωγμόν εν έτει 98 μ.Χ., έγραψε δε ενταύθα την Αποκάλυψιν και κατά τινας και αυτό το Ευαγγέλιον. Δείκνυται δε μέχρι του νυν μεταπεποιημένον εις ναόν το σπήλαιον, εν' ώ ως λέγεται, κατώκει ο Θεολόγος, καλούμενον εν νήσω Αποκάλυψις. Όσιος Χριστόδουλος είνε ο ιδρυτής της μέχρι του νυν καλώς διατηρουμένης μεγάλης Μονής του Θεολόγου, ακμάσας κατά τον 11 ον αιώνα επί Αλεξίου Α' του Κομνηνού, όστις εδωρήσατο αυτώ την Πάτμον, έρημον τότε ούσαν. Ελθών δε εις αυτήν τω 1088, ο Χριστόδουλος έκτισε την Μονήν, εφ' ού ακριβώς τόπου ίστατο το πάλαι ο ναός της Αρτέμιδος. Η μνήμη εκατέρου εορτάζεται εν Πάτμω δις του έτους, του μεν Ιωάννου του Θεολόγου τη 26 Σεμπτεμβίου και 8 Μαΐου, του δε Οσίου Χριστοδούλου τη 21 Οκτωβρίου και 15 Μαρτίου, εις τας εορτάς ταύτας συρρέουσι και εκ των γειτονικών νήσων προσκυνηταί. Μεγαλοπρεπέστατα τελείται κατά τας εορτάς ταύτας εν τω ναώ της Μονής ο εσπερινός, η ολονύκτιος αγρυπνία και η λειτουργία υπό του ηγουμένου ή του παρεπιδημούντος αρχιερέως. Μετά δε τον εσπερινόν και την λειτουργίαν παρατίθενται δύο μεγάλα σινιά κολλύβων, άντινα διανέμουσιν εις τους εκκλησιαζομένους.Οι δύο ούτοι άγιου είνε οι πολιούχοι της Πάτμου και απολαύουσι μεγάλου σεβασμού παρά τοις Πατμίοις, πάντες δ' ομνύουσιν εις το όνομα των. Το λείψανον του Οσίου Χριστοδούλου απόκειται εν τη Μονή. Περίεργον εν τούτοις είνε ότι το όνομα Χριστόδουλος δεν είνε πολύ διαδεδομένον εν τη νήσω, ως είνε π.χ. εν Κεφαλληνία το όνομα του Πολιούχου αυτής Αγίου Γερασίμου, ουδέ παρ' αυτοίς τοις μονάζουσιν εν τω Μοναστηρίω των. Εκ των λαϊκών ολίγοι, εκ δε των 40 μοναχών εις και μόνος καλείται Χριστόδουλος.Π. Καστρούνης


εν έτει 1924
Αλεξάνδεια, Αιγύπτου

Οι φωτογραφίες της Πάτμου είναι του 1898 και φυλάσσονται στο αρχείο του Αμερικανικού Πανεπιστημίου της Βηρυτού.

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Μοχάμεντ Ζάφζαφ: Ο περιφρονημένος συγγραφέας του λαού-Mohamed Zafzaf: The overlooked people's writer

Ο Μοχάμεντ Ζάφζαφ, ήταν ένας από τους πρώτους συγγραφείς του Μαρόκου που ασχολήθηκε με τη γραφή μυθιστορημάτων και διηγημάτων και το έργο του τοποθετείται στο κέντρο της παγκόσμιας λογοτεχνίας του 20 ου αιώνα. Ήταν ένας καινοτόμος και ερευνητής, ο οποίος συνδύασε τα λογοτεχνικά Αραβικά με την καθομιλουμένη γλώσσα, και δημιούργησε αυτό που από κοινού αποκάλεσαν πολλοί Άραβες συγγραφείς, "μια τρίτη γλώσσα." Ο Ζάφζαφ γεννήθηκε στην Καντίρα το 1945, και εγκαταστάθηκε στην Καζαμπλάνκα το 1962 όπου και άρχισε να γράφει. Ενώ εργαζόταν ως δημοσιογράφος, πειραματίστηκε με την ποίηση και δημοσίευσε το πρώτο του διήγημα,"Τρεις Εβδομάδες" στο λογοτεχνικό περιοδικό Άτλας το 1963. Το πρώτο του βιβλίο, μια σύντομη ιστορία με τίτλο "Η γυναίκα και το τριαντάφυλλο", εμφανίστηκε το 1970. Συνέχισε να δημοσιεύσει μυθιστορήματα και διηγήματα, και ταυτόχρονα να μετέφραζε ή να συν μεταφράζει Αραβικά βιβλία στα Γαλλικά και αντίστροφα. Τα έργα του ξεχώρισαν για το φάσμα των θεμάτων τους, καθώς και για τη λογοτεχνική τους δύναμη. Στις συλλογές των διηγημάτων του, οι γλυκές αναμνήσεις της μαροκινής αγροτικής ζωής συχνά αντιστοιχούνται με υπαρξιακές αφηγήσεις για αναζήτηση της προσωπικής ηθικής και ελευθερίας σε μία γεμάτη από ταμπού κοινωνία.Αν και τον είχαν περιφρονήσει ορισμένοι σύγχρονοι του συγγραφείς και κριτικοί, ο Ζάφζαφ εγκωμιάζεται πλέον μετά θάνατον. Το 2002, ένα από τα σημαντικότερα Αραβικά βραβεία λογοτεχνίας, το Βραβείο Μοχάμεντ Ζάφζαφ Αραβικής Λογοτεχνίας δημιουργήθηκε προς τιμή του.
Τα έργα του Ζάφζαφ καθιέρωσαν μια μοναδική τάση στη Αραβική / Μαροκινή λογοτεχνία που έχει έρθει σε ρήξη με την ανάλυση και την κατηγοριοποίηση η οποία υπάρχει μέσα στις ακαδημαϊκές τάξεις. Η γραφή του είναι καινοτόμος, νεωτεριστική, μια αισθητική λογοτεχνία ριζωμένη στις λεπτομερείς καθημερινές ανησυχίες του κοινού ανθρώπου.Ο Ζάφζαφ έγραψε δεκάδες μυθιστορήματα και διηγήματα, ενώ εργαζόταν αρχικά ως εκπαιδευτικός σε γυμνάσιο πριν να γίνει βιβλιοθηκάριος στο ίδιο σχολείο. Παρά την ταπεινή του θέση, πολλοί φοιτητές λογοτεχνίας επέλεξαν πτυχές από τα έργα του για την έρευνα της διατριβής τους, ενώ ακόμη ζούσε και συνέχισαν να το πράττουν και μετά το θάνατό του. Έζησε ένα τρόπο ζωής που επικεντρωνόταν στην γραφή, το επάγγελμα που αγαπούσε περισσότερο. Από το διαμέρισμα του και από τα καθίσματα του αγαπημένου του καφέ, το Café Majestic στη συνοικία Μαράριφ (Maararif) της Καζαμπλάνκα, έπλαθε ιστορίες που έχουν γοητεύσει τους Άραβες αναγνώστες του για δεκαετίες. Ένας από τους πιο εξέχοντες συγγραφείς στις χώρες του Μαγκρέμπ, ο Ζάφζαφ ήταν γνωστός σχεδόν τόσο για τον απλό τρόπο ζωής του, όσο και για τα έργα του.Ο Ζάφζαφ μιλούσε με παρρησία ενάντια στη πολιτιστική άγνοια, και κατέκρινε τις αρχές, όταν το μόνο θέατρο στην Καζαμπλάνκα που χρηματοδοτούταν από την κυβέρνηση κατεδαφίστηκε το 1980. Ο Ζάφζαφ υποστήριξε επίσης τον πολιτισμό και με άλλους τρόπους.
"Ήξερα ότι ο δημιουργικός Μοχάμεντ Ζάφζαφ ήταν γενναιόδωρος και τα έδινε όλα, το σπίτι του ήταν πάντα γεμάτο με νέους δημιουργούς που έτρωγαν μαζί του από το ίδιο πιάτο, κάπνιζαν από τον ίδιο ναργιλέ και έπιναν μαζί του από την ίδια καράφα ... αλλά, επειδή δεν είχε σταθερό εισόδημα, συχνά δεν ήταν σε θέση να αγοράσει μια εφημερίδα, " λέει ο Ιρακινός συγγραφέας Φεϊζάλ Αμπτέλ Χασάν.
Ο Ζάφζαφ ποτέ δεν κέρδισε ένα βραβείο λογοτεχνίας στο Μαρόκο, μια κατάσταση που είναι αντανακλαστικό της γενικής κατάστασης της Αραβικής λογοτεχνίας.
Ο Ιρακινός ποιητής Σάντι Γούσεφ δήλωσε ότι υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους ένας καινοτόμος συγγραφέας όπως ο Ζάφζαφ δεν έτυχε αναγνώρισης κατά τη διάρκεια της ζωής του από τη Μαροκινή λογοτεχνική κοινότητα.Ο πρώτος είναι ότι τα αυθόρμητα και ρεαλιστικά έργα του Ζάφζαφ δεν είναι γραμμένα για την ιντελιγκέντσια, αλλά για τον μέσο αναγνώστη, και ο δεύτερος, επειδή έγραψε στην Αραβική αντί τη Γαλλική γλώσσα.Ανάμεσα στους Μαροκινούς μυθιστοριογράφους, ο Ζάφζαφ παρέμεινε ο πιο αφιερωμένος στο έργο του, σταθερός και πειθαρχημένος.Έδειξε την υποστήριξη του στον λαό, όχι με την ανοικτή συμμετοχή του στα πολιτικά, αλλά μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργικότητας από την οποία απευθύνει τις ανησυχίες της κοινωνίας.
Πολλοί Μαροκινοί συγγραφείς ένιωθαν ότι θα έπρεπε να είχαν ένα σωτήρα που να μπορεί να αισθανθεί την αγωνία της φτώχειας και της ασθένειας, κάποιον που να μπορεί να αγωνιστεί εκ μέρους όλων των Μαροκινών συγγραφέων και να είναι σε θέση να αντέξει το πόνο και τις κακουχίες, την αποξένωση, και την ανικανότητα σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα όπου οι περισσότεροι συγγραφείς ζουν μέσα στη φτώχεια και την απομόνωση. Αυτό τον σωτήρα τον βρήκαν στο όνομα του Ζάφζαφ.
Ένα από τα πιο διάσημα έργα του, "Η αλεπού που εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε" εστιάζεται σε ένα Άραβα πολίτη κακοντυμένο με απλά ρούχα που πάντα εργάζεται σκληρά και κοιτάζει πάνω από τον ώμο του περιμένοντας απρόβλεπτες κρίσεις που μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά. Είναι γεγονός ότι αυτός ο πολίτης ανησυχεί τόσο πολύ που συχνά αυτό του φέρνει νευρικότητα και κάνει εμετό. Ο Ζάφζαφ αφηγείται την ιστορία των Αράβων πολιτών στον καθημερινό τους αγώνα.
Ο Μοχάμεντ Ζάφζαφ πέθανε από καρκίνο στην Καζαμπλάνκα το 2001 , και τον θρήνησε όλος ο Αραβικός Κόσμος. "Δεν είμαι επαγγελματίας συγγραφέας," είπε ο Ζάφζαφ κάποτε το 1999. "Δεν κατέχω τα τελετουργικά της ανάγνωσης και της γραφής ως τέτοια ... Επέλεξα να διαβάζω και να γράφω χωρίς σε καμιά περίπτωση να πουλώ τον εαυτό μου ή να εμπορεύομαι το γραπτό μου λόγο ... θα πεθάνω με καθαρή συνείδηση και αυτό είναι πολύ παρήγορο.
"Ο Ζάφζαφ μετά θάνατο κέρδισε αρκετά βραβεία. Τα πιο διάσημα βιβλία του περιλαμβάνουν τα εξής: "Πεζοδρόμια και τοίχοι", 1974, "Η αλεπού που εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε"1989, "Το αυγό του κόκκορα", καθώς και το"Απόπειρα ζωής".

Mohamed Zafzaf, was one of the earliest Moroccan writers to tackle the novel and the short stories and his work places him near the centre of 20th- century world literature. He was an innovator and an experimenter, combining literary Arabic with the spoken darja to devise what he called, in common with many Arab writers, "a third language."
Born in Kantira during 1945, Zafzaf settled in Casablanca and started writing in 1962. Working as a journalist, he experimented with poetry and published his first short story, Thalathat Asabie' (Three Weeks) in the Atlas literary magazine in 1963. His first book, a short story collection entitled Al-Maraa wal Warda (The Woman and the Rose), appeared in 1970.
He continued to publish novels and short stories, translating or cotranslating Arabic books into French and vice versa. His work stood out for its range of subject matter as well as its literary prowess. In his short story collections, intimate evocations of Moroccan rural life are often juxtaposed with existential narratives of the search for personal and moral freedom in a taboo-laden society.
While overlooked by some of his writing contemporaries and critics, Zafzaf is now celebrated posthumously. In 2002, one of the most prestigious Arab literature awards, the Mohamed Zafzaf Prize for Arabic Literature, was created in his honour.

The works of Zafzaf established a unique trend in Arabic/Moroccan literature that countered the analysis and categorization tendencies of academics. His writing is an innovative, modernist and esthetic literature rooted in the detailed daily anxieties of the ordinary man.
Zafzaf authored dozens of novels and stories while working first as a junior high school teacher before becoming a librarian at the school. Despite the humble position, many literature students chose aspects of his works to research for their theses during his lifetime and continue to do so after his death.
He lived a lifestyle that focused on writing, the profession he loved most. From his apartment and favourite café seats, especially the Café Majestic in the Maararif district of Casablanca, he weaved tales that have fascinated Arab readers for decades.
One of the most prominent writers in the Maghreb, Zafzaf was known almost as much for his simple lifestyle as for his works. An outspoken critic of cultural ignorance, Zafzaf lambasted authorities when the only government-financed theatre in Casablanca was demolished in the 1980s. Zafzaf also supported culture in other ways.
"I knew that the creative Mohamed Zafzaf was generous and all giving, his house was always packed with young authors who ate with him from one dish, smoked from the same pack and drank with him from the same pot… but, because he had no steady income, he was often unable to buy a newspaper," Iraqi writer Faysal Abdel Hassan said.
Zafzaf never won a prize for literature in Morocco, a situation that is reflective of the general state of Arabic literature.
Iraqi poet Saadi Youssef said there are two reasons why an innovative author like Zafzaf did not receive recognition in his lifetime from the Moroccan literary community. The first is Zafzaf's spontaneous and realistic works are written not for the intellectual but for the average reader and second because he wrote in Arabic instead of French.

Among Moroccan novelists, Zafzaf remained the most dedicated to his craft, steadfast and self-disciplined. He showed his support for the people not by open participation in politics, but through artistic creativity in which his writings addressed the concerns of society.
Many Moroccan authors felt they needed a saviour who felt the agony of poverty and sickness, one who struggled on behalf of all Moroccan authors and was thus able to bear the pains of their hardships, alienation, and helplessness in an ever-changing reality where most writers live in poverty and isolation. They found this saviour in Zafzaf.
One of his most famous works, "The fox who appeared and vanished" focuses on an Arab citizen with ill-fitting simple clothes who always works hard and looks over his shoulder awaiting unexpected crises that can suddenly emerge. The citizen is in fact so nervous he often vomits from worry. Zafzaf tells the story of Arab citizens' everyday struggle.

Mohamed Zafzaf died from cancer in Casablanca in 2001 and was mourned throughout the Arab world.
"I am not a professional writer," Zafzaf said in 1999. "I have no reading and writing rituals as such... I chose to read and write without selling myself to any cause or marketing my writing... I will die with a clear conscience and that is very comforting."
Zafzaf won a number of awards after his death. His most famous books include Arsifa wa Judran (Pavements and Walls, 1974) , Al- Tha'lab alladhi Yazhar wa Yakhtafi ( The fox who appeared and vanished, 1989),The roosters egg , and Mahwalat Aaish" (Attemp to Live).

Information for this post was taken from here and here

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Χασίς: Ένα ντοκιμαντέρ από τα βουνά του Μαρόκου - Hashish: A decumentary film from the mountains of Morocco

Τίτλος: Χασίς

Σκηνοθέτης: Ντάνιελ Γκάμπνερ
Παραγωγός:Καμάλ Ελ Κασίμι
Έτος: 2003
Είδος:Ντοκιμαντέρ
Διάρκεια: 1:16:16
Γλώσσα: Αγγλικά / Γαλλικά / Αραβικά (με αγγλικούς υπότιτλους)
Χώρα:Γερμανία


Περιγραφή: Ένα μικρό χωριό ψηλά στα βουνά του Κετάμα, Βόρειο Μαρόκο. Από αιώνες η ζωή των ανθρώπων που ζουν εδώ είναι πολύπλοκα συνδεδεμένη με το ναρκωτικό χασίς.Χασίς ως καθημερινή εργασία, χασίς ως αγαθό ανταλλαγής, χασίς ως επιχείρηση, χασίς ως βάση και φιλοσοφία του κοινωνικού συστήματος, χασίς ως μέσο για όνειρα και χασίς ως λόγος για στασιμότητα.
Το ντοκιμαντέρ σκιαγραφεί ένα πορτρέτο αυτής της ζωής: μια ματιά στην εργασία και την καθημερινή οικογενειακή ζωή, το ναρκωτικό, τη μουσική και το τοπίο ως μεταφυσικές προεκτάσεις να έρχονται στην επιφάνεια, το θέμα της ελευθερίας σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, και, στο επίκεντρο της ταινίας, οι ιστορίες των ανθρώπων.


Title: Hashish
Director: Daniel Grabner
Producer: Kamal El Kacimi
Year: 2003
Genre:
Documentary
Runtime: 1:16:16
Language: English/French/Arabic (English subs included)
Country: Germany


Description: A small village high up in the mountains of Ketama, North Morocco. Since centuries the life of the people that live here is intricately tied in with the drug hashish. Hashish as daily labor, hashish as a bartering good, hashish as business, hashish as the basis and philosophy of a social system, hashish as the medium of dreams and hashish as the reason for stagnation.
The documentary film sketches a portrait of this life: a look at work and daily family life; the drug; music and landscape as a metaphysical projection surface; the question of freedom in a globalized world; and, at the core of the film, the stories of the people.