ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Ένα έθνος χωρίς γυναίκες - Matrubhoomi - A nation without women


Όνομα:
Matrubhoomi- Ένα έθνος χωρίς γυναίκες

Χώρα: Ινδία
Γλώσσα: Χίντι (μία απο τις γλώσσες της Ινδίας), με Αγγλικούς εξωτερικούς υπότιτλους
Έτος: 2003
Διάρκεια: 99 λεπτά
Σκηνοθέτης: Μανίς Ντζα
Είδος ταινίας: Δράμα

Σύνοψη

Στην Ινδία, χιλιάδες θηλυκά βρέφη δολοφονούνται κάθε χρόνο. Πέραν του ότι τα εγκλήματα αυτά δεν καταγγέλλονται καν, έχουν επιφέρει δραματική πτώση στην αναλογία μεταξύ ανδρών και γυναικών. Η ιστορία που αφηγείται η ταινία εκτυλίσσεται στο χωριό Matrubhoomi της Ινδίας, όπου δεν έχουν απομείνει πια καθόλου γυναίκες, και η υπόθεση εστιάζεται στα πέντε αδέλφια και τον πατέρα τους. Τα αδέλφια δεν μπορούν να βρουν νύφη, παρά τις διαβεβαιώσεις του οικογενειακού τους ιερέα, ο οποίος έχει και ικανότητες αστρολόγου. Έτσι, επιδίδονται σε «εναλλακτικές» μορφές διασκέδασης : πορνογραφία, ομοφυλοφιλία, κτηνοβασίες. Σ' ένα μακρινό χωριό όμως, ο ιερέας βρίσκει επιτέλους μια πανέμορφη κοπέλα, την Kalki. Χωρίς να διστάσει καθόλου, ο πατέρας της Kalki την πουλά, και η κοπέλα πηγαίνει στο Matrubhoomi, όπου παντρεύεται και τα πέντε αδέλφια. Και οι πέντε - μαζί και ο πεθερός-ασκούν τα συζυγικά δικαιώματα τους, με τη σειρά.
Η ταινία Mathrubhoomi απαιτεί την πλήρη προσοχή σας. Θα σας σοκάρει, θα σας τρομάξει και θα σας αφήνει άφωνους.


Name: Matrubhoomi - A Nation without Women
Country: India
Language: Hindi, with external English subtitles
Year: 2003
Duration: 99 minutes
Director: Manish Jha
Type of Film: Drama

Synopsis:

Matrubhoomi will come across as a shocker to those traditional Indian audiences who have grown up on the staple diet of sugar-coated romances and feel good/sunshine/escapist cinema. You ought to have a strong stomach to absorb a film like Matrubhoomi.The film explores a not so futuristic rural India wherein due to rampant female infanticide, women are practically extinct. The impact of the absence of women on men sees them finding alternative sources of release - pornography, homosexuality, bestiality, violence, the works. When a girl, Kalki (Tulip Joshi) is actually spied, she is promptly sold and married to five brothers. All five - and the father-in-law, begin exercising their physical rights over her, turn by turn by turn. Abused, assaulted, raped every night, and forsaken by her father for money, Kalki flees home with her last hope, the low-caste servant boy Raghu, but her husbands catch up and kill Raghu. This triggers off a caste war and Kalki finds herself at the receiving end of rage from both sides. Chained to a pole in the cowshed, she wastes away, as her husbands and Raghu's community rape her repeatedly to get at each other.
Mathrubhoomi demands your full undevided attention. It would shock you, stun you and numb you with its in-your-face story telling and gory violence.People with a faint heart should not to watch the movie.


Λήψη -Download links:
http://rapidshare.com/files/50828541/Matrubhoomi.part11.rar

Αγγλικοί εξωτερικοί υπότιτλοι - English Subtitles

Click here to download subtitle

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Μπλόγκερ: Όταν οι εφημερίδες κλέβουν τα γραπτά και τον κόπο μας

Το να είσαι μπλόγκερ δεν είναι και εύκολη υπόθεση. Γράφεις χωρίς ν' αμείβεσαι οικονομικά, και εκτός κι αν είσαι κάποιος διάσημος και κοινωνικά επιφανής μπλόγκερ, αυτά που γράφεις μένουν απαρατήρητα και κανείς δεν τα βάζει υπόψη, ενώ ο άλλος που είναι γνωστός, έχει μεγάλη απήχηση, ότι μπούρδα και αν γράψει. Έτσι, ένας μέσος μπλόγκερ σαν και εμένα, δεν αμείβεται ούτε ηθικά, αφού η ανταπόκριση από αυτούς που μας διαβάζουν είναι μηδαμινή. Το μόνο που μας κρατάει και γράφουμε είναι η αγάπη μας για τη γνώση και για να μοιραζόμαστε αυτή τη γνώση με τους άλλους αφιλοκερδώς και ανιδιοτελώς. Έτσι περνάμε αρκετές ώρες γράφοντας χωρίς καμία οικονομική ή ηθική αμοιβή για χάρη της γνώσης. Τι γίνεται όμως όταν τα γραπτά ενός μπλόγκερ κλέβονται και δημοσιεύονται από κάποιο εμπορικό έντυπο όπως κάποια εφημερίδα ή περιοδικό; Πια είναι τα δικαιώματα μας εμάς σαν πνευματικούς ιδιοκτήτες κάποιου άρθρου που γράψαμε στο μπόλγκ μας αφιλοκερδώς, αλλά κλέβεται και δημοσιεύεται σε κάποιο εμπορικό και κερδοσκοπικό έντυπο χωρίς την άδεια μας και χωρίς καν να αναφέρεται από που το πήραν το δημοσίευμα τους; Μπορούμε εμείς οι μπλόγκερ να προστατεύσουμε αυτά που γράφουμε από το να κλέβονται και να δημοσιεύονται σε εμπορικές εφημερίδες και περιοδικά χρησιμοποιώντας τον κόπο μας για να βγάζουν αυτοί λεφτά και χωρίς καν να μας βάζουν υπόψη και ούτε να αναγνωρίζουν ότι μας έκλεψαν τα κείμενα μας και τη πνευματική ιδιοκτησία που είναι δική μας; Μήπως μπορούμε να προστατευτούμε από αυτή τη αδικία; Τι μπορώ εγώ να κάνω σαν μπλόγκερ όταν η εφημερίδα ''Αδέσμευτος" της Πάφου, η οποία είναι μια εμπορική και κερδοσκοπική εφημερίδα μπήκε στο μπλόγκ μου και μου έκλεψε το άρθρο που είχα ερευνήσει, γράψει, και αναρτήσει στο μπλογκ μου το Σάββατο στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, με τον τίτλο " Η Μονή του Αγίου Σάββα της Καρόνος" που μπορείτε να δείτε εδώ και το δημοσίευσε (αυτούσιο) το Σάββατο στις 18 Απριλίου του 2009, στη σελίδα 27, χωρίς την άδεια μου και χωρίς καν να αναφέρει από που το πήρε; Αν αυτό δεν είναι κλέψιμο πνευματικής ιδιοκτησίας για εμπορικούς σκοπούς και κερδοσκοπία τότε τι είναι; Με πιο δικαίωμα πήρε η εφημερίδα " Αδέσμευτος'' της Πάφου αυτό το άρθρο που είχα γράψει και το δημοσίευσε σαν να το είχαν γράψει οι δημοσιογράφοι της, και χωρίς να αναφέρει καν από που το πήρε; Γιατί να γράφω εγώ αφιλοκερδώς και να μου κλέβει τα γραπτά μου μια εμπορική εφημερίδα σαν τον ''Αδέσμευτο" της Πάφου, για κερδοσκοπικούς σκοπούς και όταν τους τηλεφωνώ και τους το αναφέρω να μην με βάζουν καν υπόψη; Με μεγάλη πίκρα και θλίψη έχω καταλάβει πόσο ευάλωτος είμαι σαν μπλόγκερ, γιατί ο κόπος και η δουλειά μας, που μοιραζόμαστε αφιλοκερδώς με τους άλλους, μπορεί να κλαπεί και να δημοσιευτεί από τον όποιο οτιδήποτε σαν δική τους δουλειά και να κερδοσκοπούν. Νιώθω μεγάλο θυμό μέσα μου για αυτή την αδικία, και νιώθω ακόμη περισσότερο θυμό γιατί η εφημερίδα " Αδέσμευτος'' της Πάφου μου έκλεψε το κόπο μου χωρίς κανένα ενδοιασμό, και με έφτυσε και από πάνω. Αυτό το περιστατικό με έχει κάνει να μην θέλω πλέον να συνεχίσω να γράφω και να κλείσω το μπλογκ μου.

noctoc

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

Η Ταινία - Eduart - The film

Τίτλος: Eduart
Σκηνοθεσία: Αγγελική Αντωνίου
Χώρα: Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά με αγγλικούς υπότιτλους
Έτος: 2006
Διάρκεια: 105 λεπτά
Είδος ταινίας: Δράμα

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ & ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Επιλέχθηκε για τα European Film Awards του 2007. Ήταν επίσης η επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας για το βραβείο Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για το 2008.
29ο Διεθνές Φεστιβάλ Μεσογειακού Κινηματογράφου του Μονπελιέ, 2007:
Χρυσή Αντιγόνη (Antigone d'or de la Ville et de l'Agglomération de Montpellier)
Ειδική μνεία από το Βραβείο Νέων (CMCAS)
47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, 2006:
1ο Βραβείο Ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους
Βραβείο Σκηνοθεσίας (Αγγελική Αντωνίου)
Βραβείο Σεναρίου (Αγγελική Αντωνίου)
Βραβείο Σκηνογραφίας (Ιουλία Σταυρίδου)
Βραβείο Μουσικής (Μίνως Μάτσας και Κων/νος Χρηστίδης)
Βραβείο Ήχου (Νίκος Παπαδημητρίου)
Βραβείο Μοντάζ (Τάκης Γιαννόπουλος)
Βραβείο Ενδυματολογίας (Ιουλία Σταυρίδου)
Βραβείο Μακιγιάζ (Φανή Αλεξάκη)
47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, 2006:
FIPRESCI, Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Κριτικών Κινηματογράφου
Βραβείο ΕΤΕΚΤ (Ένωση Τεχνικών Ελλάδος Κινηματογράφου Τηλεόρασης)
Los Angeles Greek Film Festival, 2008 (διαγωνιστικό τμήμα):
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας
Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας
The Method Fest Film Festival, Calabasas, Καλιφόρνια, 2008 (διαγωνιστικό τμήμα):
Ειδική μνεία στην κατηγορία βραβείου για καλύτερο σύνολο ηθοποιών
WorldFest-Houston International Film Festival, 2008 (διαγωνιστικό τμήμα):
Silver Remi Award
London Greek Film Festival, 2008 (διαγωνιστικό τμήμα):
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας
Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Μόσχας, 2007 (διαγωνιστικό τμήμα)
World Film Festival, Μόντρεαλ 2007
International Film Festival, Κοπενχάγη 2007
International Film Festival, Hof 2007
International Film Festival, Cottbus 2007
Sao Paolo International Film Festival, 2007
Sevilla International Film Festival, 2007 (διαγωνιστικό τμήμα, Europe-Europe)
Mostra de Valencia, 2007 (διαγωνιστικό τμήμα)
MedFilm Festival, Rome, 2007 (διαγωνιστικό τμήμα)
Tirana International Film Festival, 2007 (Special event)
Cuenca International Film Festival, 2007
Tallinn Black Nights Film Festival, 2007 (International Competition EurAsia)
15ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου "Αντίποδες", Αυστραλία, 2007
Palm Springs International Film Festival, 2008
Ιnternational Film Festival Tromso, 2008 (διαγωνιστικό τμήμα)
Goeteborg International Film Festival, 2008
Cleveland International Film Festival, 2008
Portland International Film Festival, 2008
Επιλέχθηκε για το "Picture Europe! The Best of European Cinema" στο Μόναχο, 2008
FEBIOFEST 2008, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πράγας, 2008
Verzaubert Ιnternational Queer Film Festival, Γερμανία, 2008
German-Turkish Film Festival, Νυρεμβέργη 2008
Tetouan International Mediterranean Film Festival, 2008 (διαγωνιστικό τμήμα)
Επιλέχθηκε για το "Picture Europe! The Best of European cinema" στη Μαδρίτη, 2008
Flying Broom International Women's Film Festival, 2008
Neisse Film Festival, 2008 (διαγωνιστικό τμήμα)
Napoli Film Festival, 2008 (διαγωνιστικό τμήμα)
Los Angeles Greek Film Festival, 2008 (διαγωνιστικό τμήμα)
Βucharest International Film Festival, 2008
Cinematheque de Toulouse (L'Europe dans tous ses états), 2008
Φεστιβάλ "Les Rendez-vous de l' histoire", Blois, Γαλλία, 2008
New York Greek Film Festival, 2008
Smith Rafael Film Centre (Program: For Your Consideration), Σαν Φρανσίσκο, 2008
Houston International Film Festival, ΗΠΑ, 2008 (International Visions – Διαγωνιστικό Τμήμα)
Festival Cinéma Méditerranéen de Bruxelles, 2008
Le Cinematheque de Toulouse (Programme Europe), Γαλλία, 2008
European Film Festival "Wines of Castilla-La-Mancha", Ισπανία, 2008 (επίσημο διαγωνιστικό)
Cine Odyssee, Στρασβούργο, 2008
FILMFORUM, Μόναχο/Μόναχο, 2008
FILMHOUSE, Edinburgh/Εδιμβούργο, 2008
Trieste Film Festival, 2009
Cinema Tribute to the Greek Cultural Institution, Καΐρο, 2009
Cineclub, Λουξεμβούργο, 2009

Festival Cinéma Méditerranéen de Bruxelles, 2008
Trieste Film Festival, 2009

Aνάλυση ταινίας

Σύμφωνα με τον αείμνηστο κριτικό κινηματογράφου και δημοσιογράφο Βασίλη Ραφαηλίδη στο βιβλίο του «Φιλμοκατασκευή-μια μέθοδος ανάγνωσης του φιλμ», η τέχνη και η ζωή δεν ξεχωρίζουν στη λαϊκή τέχνη. Η τέχνη αναβλύζει από τη ζωή και τη βοηθάει να υπάρξει ως ζωή. Η ανακύκλωση εδώ είναι συνεχής και αδιάκοπη. Ο κινηματογράφος αντικαθιστά αυτή τη σχεδόν ξεχασμένη κοινωνική λειτουργία της τέχνης.
Με αυτό το υγιές σκεπτικό για το ρόλο και την επίδραση του κινηματογράφου η ταινία «Eduart», σε σκηνοθεσία Αγγελικής Αντωνίου, δικαιώνει το λόγο ύπαρξής της, βασισμένης σε αληθινή ιστορία, από αυτές που γράφει η ζωντανή πραγματικότητα και πολλές φορές ξεπερνούν σε σύλληψη και τα ίδια τα κινηματογραφικά σενάρια.
Ο Έντουαρτ έχοντας όνειρα να γίνει ροκ σταρ κάπου μακριά από το καταθλιπτικό και μίζερο εξαθλιωμένο κόσμο μιας υποανάπτυκτης χώρας, καταδικασμένης στη φτώχια και τη διαφθορά, πηγαίνει λαθραία στην Ελλάδα, ζώντας με μικροληστείες, επιλέγοντας την «εύκολη» ζωή της παραβατικότητας που πηγάζει από αμοιβαία ευθύνη της νοοτροπίας Ελλήνων και Αλβανών σύμφωνα με την αντικειμενική ματιά της Αγγελικής Αντωνίου που δεν παραποιεί με περιττά στοιχεία την ιστορία που αφηγείται βάζοντας γεγονότα και πρόσωπα στις σωστές τους διαστάσεις.
Ο Έντουάρτ κάνει ηθικά έναν φόνο, επιστρέφει στην Αλβανία, κλίνεται για λίγους μήνες σε μια άθλια φυλακή όπου η ζωή δεν έχει καμιά αξία και γνωρίζει ένα γιατρό που του σώζει ουσιαστικά την ζωή και αφυπνίζει την συνείδηση του ώστε να γυρίσει αργότερα στην Ελλάδα και να παραδοθεί για το φόνο που έκανε. Ο αληθινός Έντουαρτ στη ζωντανή μαρτυρία του οποίου βασίστηκε το σενάριο της ταινίας, εκτίει ποινή φυλάκισης 15 ετών σε ελληνικές φυλακές. Η κυριαρχία της βίας με αμείλικτη μορφή στην καθημερινότητα μας που ενισχύεται και από τον τρόπο προβολής της στα τηλεοπτικά παράθυρα φωτογραφίζει μια κοινωνία με βαθιά ηθική κρίση. Εδώ απαιτείται μια ψύχραιμη ματιά στις αιτίες και τους παράγοντες που γεννούν την εγκληματικότητα.
Με αυτά τα δεδομένα της επικαιρότητας ο Έντουαρτ είναι θύμα και μάρτυρας όλου εκείνου του background που γεννά παραβατικές συμπεριφορές εισπράττοντας παράλληλα την βαθιά ατομική του ευθύνη γιατί δρα χωρίς σχεδόν καθόλου θετικά συναισθήματα στο εχθρικό περιβάλλον που αντιμετωπίζει στη χώρα του, στην Ελλάδα και τις αλβανικές φυλακές χάνοντας σταδιακά τις όποιες αξίες του, με σημαντικό εμπόδιο τον ίδιο τον κακό εαυτό του.
Η αφηγηματική δομή της ταινίας ακολουθώντας πιστά το ρυθμό των ψυχολογικών μεταπτώσεων ενός γνήσιου κινηματογραφικού ήρωα σε αρμονία με το περιβάλλον του που σκιαγραφείται με παρακμιακές εικόνες απόλυτου ρεαλισμού και καθαρής ματιάς δεν κάνει την ανατομία ενός εγκλήματος στην φιλοσοφική ανάλυση ενός Ντοστογιέφσκι ούτε δικαιώνει το έγκλημα προπαγανδίζοντάς το κάτω από το καθεστώς της ηρωοποιήσης των παραβατών όπως στο «Μπόνι και Κλάιντ» και σε μια σειρά ανάλογων αμερικάνικων ταινιών. Κόντρα στη λογική της μοίρας ενός φιλμ-νουάρ που αναιρεί το διαχωρισμό καλών και κακών και οδηγεί την ιστορία σε κακό τέλος, με την καθοριστική επίδραση της femme fatale ή την ποιητική και αισθητική υπέρβαση στην πραγματική διάσταση ενός αληθινού γεγονότος που είδαμε στην «Παραγγελιά» σε σκηνοθεσία Παύλου Τάσιου, ο Έντουαρτ κρατάει αμείωτο το μήνυμα μιας ταινίας τεκμηρίωσης και παράλληλα εξισώνει σε δεύτερη ανάγνωση τις μικρές ασήμαντες καθημερινές στιγμές του με τις κορυφαίες σκηνές της δράσης με την βοήθεια μικρών φλάς–μπάκ απόλυτα ενταγμένων στη ροή της αφήγησης.
Έχει έτσι τα χαρακτηριστικά μιας ευρωπαϊκής ταινίας τέχνης που μπορεί να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο κοινό στην Ευρώπη και παγκόσμια, χωρίς ακρότητες και μελοδραματικές υπερβολές, λειτουργεί λυτρωτικά για τον ήρωα και το θεατή.Σε αυτή τη ρεαλιστική και πειστική για το θεατή διάσταση εντάσσεται η επίδραση της φύσης στις δύο αποχρώσεις της. Ως το «εχθρικό» χιόνι στη βασανιστική πορεία του Έντουαρτ ή ως ο λύκος που του σώζει την ζωή συμβολίζοντας την άγρια ελευθερία, που κυριαρχεί στην ψυχοσύνθεση του Έντουαρτ.
Έτσι η ταινία ακολουθώντας μια υπόγεια διαλεκτική στις σχέσεις προσώπων και πολιτικό-κοινωνικού περιβάλλοντος αποκτά, πέρα από μια καλογυρισμένη μυθοπλασία που παραπέμπει εκπέμποντας ανάλογες συγκινήσεις στις ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού κάτι που συναντάμε και στον νέο ιρανικό κινηματογράφο, μια αξία ιστορικού ντοκουμέντου αποτυπώνοντας υπαρκτά προβλήματα και παράλληλες πορείες πολλών «παραβατών» στο χώρο της Ευρώπης και των Βαλκανίων.
Η πρόκληση που παρουσιάζεται για κάθε ανήσυχο και προβληματισμένο σινεφίλ ή όχι θεατή είναι να αναζητήσει μέσα από την αισθητική της ταινίας που αναλύσαμε την κινηματογραφική γλώσσα που έχει να του μεταδώσει με αληθοφάνεια ένα προσωπικό δράμα, και βίωμα όπου πέρα από βαρύγδουπες καταγγελίες και την προβολή από τα ΜΜΕ μαζικών κινημάτων που παλεύουν έντιμα για το καλύτερο έστω και με βίαιες συγκρούσεις στον Ευρωπαϊκό χώρο αναδεικνύεται ψυχαναλυτικά ο δρόμος προς την σωτηρία της ψυχής και μια «κάθαρση» που δεν εξαρτάται για όλους από ηθικοπλαστικά μηνύματα θρησκευτικού ή άλλου χαρακτήρα.
Αυτή ακριβώς η επίδραση του καλού κινηματογράφου στον τρόπο ζωής και σκέψης των ανθρώπων με το στόχο της αφύπνισης και όχι την επιβολή κυριάρχων ιδεολογιών έχει τη σημασία τόσο ως πεδίο προοδευτικής μελέτης για όλο το φάσμα του πολιτισμού που πάσχει στη χώρα μας από ξεπερασμένες νοοτροπίες και συμπεριφορές όσο και ως μέσο υγιούς αντίστασης στην υποκουλτούρα της τηλεοπτικής «ψυχαγωγίας» από εξουσίες και διαπλεκόμενα συμφέροντα που διαμορφώνουν ανθρώπους και γενιές χωρίς κριτική σκέψη με δυσοίωνες συνέπειες για το μέλλον.
Νίκος Θωμόπουλος



Title: Eduart
Director: Angeliki Antoniou
Country: Greece
Language: Greek with English subtitles
Year: 2006
Duration: 105 minutes
Type of film: Drama

AWARDS & FESTIVALS

Selected by the European Film Academy for the 2007 European Film Awards
Greece's submission for an Oscar Nomination for Best Foreign Film 2008
29th Montpellier International Mediterranean Film Festival, 2007:
Golden Antigone (Antigone d'or de la Ville et de l'Agglomération de Montpellier)
Special mention by the Young People's Award (CMCAS)
47th Thessaloniki International Film Festival, State Awards, 2006:Best Film


Best Director (Angeliki Antoniou)
Best Screenplay (Angeliki Antoniou)
Best Set Design (Ioulia Stavridou)
Best Music (Kostas Christides and Minos Matsas)
Best Sound (Nikos Papadimitriou)
Best Editing (Takis Yannopoulos)
Best Costumes (Ioulia Stavridou)
Best Make-up (Fani Alexaki)
47th Thessaloniki International Film Festival, 2006:
FIPRESCI Award (Federation of International Film Critics)
The Greek Union of Film Television and Audiovisual Technicians (ETEKT) Award
Los Angeles Greek Film Festival, 2008 (Competition):
Orpheus Award for Best Feature
Orpheus Award for Best Direction
The Method Fest Film Festival, Calabasas, California, 2008 (Competition):
Special Recognition by the Prudential California Realty Award for Best Ensemble Cast
WorldFest-Houston International Film Festival, 2008 (Competition):
Silver Remi Award
London Greek Film Festival, 2008 (Competition):
Best Fiction Feature Film
Moscow International Film Festival, 2007 (Main Competition)
World Film Festival of Montreal, 2007
International Film Festival, Copenhagen, 2007
Hof International Film Festival, 2007
International Film Festival, Cottbus, 2007
Sao Paolo International Film Festival, 2007
Sevilla International Film Festival, 2007 (Competitive Section, Europe-Europe)
Mostra de Valencia, 2007 (Competition)
MedFilm Festival, Rome, 2007 (Competition)
Greek Film Festival "Antipodes", Australia, 2007
Tirana International Film Festival, 2007 (Special event)
Cuenca International Film Festival, 2007
Tallinn Black Nights Film Festival, 2007 (International Competition EurAsia)
Palm Springs International Film Festival, 2008
Ιnternational Film Festival Tromso, 2008 (Competition)
Goeteborg International Film Festival, 2008
Cleveland International Film Festival, 2008
Portland International Film Festival, 2008
Selected for "Picture Europe! The Best of European Cinema" in Munich, 2008
FEBIOFEST 2008, Prague International Film Festival, 2008
Verzaubert Ιnternational Queer Film Festival, Germany, 2008
German-Turkish Film Festival, Nuernberg 2008
Tetouan International Mediterranean Film Festival, 2008 (Competition)
Selected for "Picture Europe! The Best of European cinema" in Madrid, 2008
Flying Broom International Women's Film Festival, 2008
Neisse Film Festival, 2008 (Competition)
Napoli Film Festival, 2008 (Competition)
Βucharest International Film Festival, 2008
Cinematheque de Toulouse (L'Europe dans tous ses états), 2008
Festival "Les Rendez-vous de l' histoire" in Blois, France, 2008
New York Greek Film Festival, 2008
Festival Cinéma Méditerranéen de Bruxelles, 2008
Trieste Film Festival, 2009


SYNOPSIS

The film is based upon true events. A handsome young Albanian dreaming of a future as a rock star in Greece finds himself hustling and killing a client instead in Angeliki Antoniou’s assured drama Eduart. When thrown in jail on unrelated charges upon his return to Albania, he has all the time in the world to contemplate his actions and come to his senses, with a German doctor acting as the Svidrigailov to Eduart’s Raskolnikov. Rather than as a simple redemption drama, however, the true interest of Eduart lies in the way it offers an Albanian immigrant’s point of view as presented through Greek eyes, with the Stockholm syndrome and Freudian and ancient Greek definitions of domination, exploitation and foreignness playing out in the background. The Greek-German co-production was named the Best Greek Film at the 2006 Thessaloniki Film Festival.
Though some of the imagery in Eduart is crude and according to simple and ancient mechanisms (Eduart as an immigrant hustler kills his john before satisfying him, then is sodomized himself in jail – an eye for an eye), Antoniou’s direction is restrained throughout, with the film’s matter-of-fact directness helping to ground this story as much in reality as in the overly familiar patterns of redemption stories.

After Constantine Giannaris directed Omiros (Hostage) in 2005, a true story of a bus hijacking in northern Greece staged by an Albanian immigrant who -- at least in the film -- was a very handsome man, director Angeliki Antoniou films another story of an Albanian immigrant gone wrong in Greece that is again fact-based and headlined by an extremely handsome lead: Kosovar actor Eshref Durmishi. Whether all Albanian immigrants have lucky genes or being sexy is just a prerequisite for a role in a film is never really clear, but in both these harrowing stories the relatively ordered Greek society is upended by exotic immigrants who would like to dominate Greek society but in their desperation ruin their dreams and destinies.
Directed by Angeliki Antoniou, the film won 11 awards at Thessaloniki 2006 Film Festival and being nominated at Moscow International Film Festival.
Is Greek society still as xenophobe as 2500 years ago, and do the Greeks, at the same time, secretly still long to be dominated by those luscious and decadent foreigners? If the country’s cinematic output is anything to go by, the answer is a resounding "yes," with the foreigners initially paying the price for the contradiction between these two extreme desires and the Greek population having to suffer at their hands when the foreigners are almost forced into crime. If Freud were still alive today and interested in film, he would have had a field day analysing the Greek macho posturing that seems to hide strong masochist tendencies.

Written by Boyd van Hoeij

Συνδέσεις Λήψης-Download Links:

http://rapidshare.com/files/59084717/eduELi.part1.rar
http://rapidshare.com/files/59079085/eduELi.part2.rar
http://rapidshare.com/files/59082145/eduELi.part3.rar
http://rapidshare.com/files/59076331/eduELi.part4.rar
http://rapidshare.com/files/59075589/eduELi.part5.rar
http://rapidshare.com/files/59077860/eduELi.part6.rar
http://rapidshare.com/files/59072830/eduELi.part7.rar
http://rapidshare.com/files/59071788/eduELi.part8.rar

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Η Κακότυχη: Ένα Κυπριακό Παραμύθι

Μια βολά κι ένα καιρό είχε ένα βασιλιά με τη βασίλισσα και δεν εκέμνασι παιδί. Ερωτώντας από εκεί, ερωτώντας από εδώ, εγυρίσαν τους μάγους όλους. Ε, εκαταφέραν τα κι αγκαστρώθη η βασίλισσα. Έμπα μήνας, έβκα μήνας, εγέννησεν κι έκεμε κόρη. Ήταν όμως κακότυχη. Από την ημέρα που την εκάμασι, επήραν τα πίσω τους, ήταν χαζίρι να διακονούσι. Λαλεί της ο βασιλιάς της βασίλισσας:
- Βρα, μα είμαστε βασιλιάες κι εκαταντήσαμε και θα πεινάσωμε. Δεν κρατούμε μια μπακίρα μέσ' στο πουγγί μας, δεν έχωμεν ένα βούκκο ψουμίν έσσω μας... θα πεινούμε; Τι θα κάμωμε;
- Μα ξέρω έγω τι θα κάμωμε; Λαλεί του η βασίλισσα.
- Θα πάω να ερωτήσω ένα μάγο να δούμε ίντα δουλειά ένι. Είπεν της ο βασιλιάς.
Επήγεν, ερώτησε. Λαλεί του ο μάγος:
- Έκαμες μιαν κόρη τώρα τελευταία;
- Ναί, έκαμα.
- Είναι κακότυχη και να πάεις να την πολογιάσεις. Να την εδιώξεις, να την εβγάλεις από το σπίτι σου, γιατί αν την αφήσεις ακόμα κανένα μήνα έσσω, θα βγεις έξω εσύ να διακονάς. Και που θα πάεις να διακονίσεις, βασιλιάς άνθρωπος, να σου δίνουσιν έναν βούκκο ψουμί να τρώεις; Να πάεις γρήγορα να την πολογιάσεις.
Έρχεται, είπεν το της βασίλισσας κι εκάτσαν κι εκλαίασι. Έρχεται η κόρη τους από το σχολείο, θωρεί τους κι εκλαίαν.
- Μα ίντα ΄χετε και κλαίετε παπά; Ίντα ' χετε και κλαίετε μανά;
Από τες πολλές βολές που τους ερώτησε λαλούν της:
- Κόρη μου, να σου το πούμε. Τι θα κάμουμε; Έτσι κι έτσι δουλειά ένι. Αφ' ής σε κάμαμε εφτωχύναμε, χαζίριν να διακονήσωμε. Είπαν μας οι μάγοι ότι πρέπει να σε πολογιάσουμε ειδεκανού αν σ΄αφήκωμεν έσσω μας θα διακονούμε. Δεν κιάρωμεν να σε πολογιάσουμε, εκάημαν που το μαράζι μας ώσπου να σε κάμωμεν.
-Θα φύγω μόνη μου. Λαλεί τους. Πεχαλί να με πολογιάσετε εσείς; Θα φύγω εγώ από μόνη μου να μην μαραζώνετε.
Πιάνει ένα μποξούι ρούχα κι ετοιμάζεται. Εκάτσαν, εκλαίαν κι ο βασιλιάς και η βασίλισσα. Η κόρη τους έφυγεν. Έφυγεν και επήγεν κάμποσον τόπο μακρυά ώσπου εκόντεψε να μπει σε μια πόλη. Λέγει από μέσα της, "θ' αναγκαστώ να μπω μέσα σε τούτη την πόλη για να μην νυχτωθώ μέσα στα δυό στενά." Ενέβηκε μέσα στη πόλη και στο δρόμο θωρεί κάμποσες κυρίες κι εκάμνασι περίπατο. Μια κυρία είχε το μωρό της μέσα σε μιαν αμαξούα κι εκυλούσεν το κι επήγαινε. Οι κυρίες την είδαν να έρχεται να τις συνομπλάσει. Μα ίντα ωραία κοπέλλα έρχεται από κει, είπαν. Τι όμορφη που ένι !
Ήρθε κοντά τους.
- Μα πόθεν είσαι κόρη;
- Είμαι από μακρυά.
- Ε, που πάεις;
- Γυρεύω δουλειά να ζήσω. Δεν έχω μήτε μάνα, μήτε κύρη, είμαι ορφανή και πεινώ μέσ' το χωριό μου.
- Πάεις μαζί μας;
- Ε, πάω.
- Να την πάρωμε, λαλεί του αντρός της η κυρία εκείνη, ζαττίν θέλωμε μια δούλα να σάζει το μωρό και να κάμνει ούλες τις δουλειές στο σπίτι. 'Ελα, κύλα την αμαξούα με το μωρό, λαλεί της, να πάμε.
Έπιασε κι εκείνη την αμαξούα, την εκύλησε και επήγασιν έσσω. Είχασιν μαγειρεμένα κι εστάθη και επεριποιήθην τους. Εκουμάνταρε κιόλας, και είχεν και καλούς τρόπους πάνω της αφού ήταν κόρη του βασιλιά. "Μα ίντα κουμαντάρει", ελαλούσαν, "α!"
Ε, επεριποιήθην τους, εφάγασι, έφαγε και εκείνη γιάλι- άλι κι εγέμωσε την κοιλιά της. Εδείζαν της μια καμαρούα κι επήγε κι έππεσε να πνάσει.
Εξημέρωσεν ο Θεός μου, και το πορνό εσηκώθη με το χάραμα, έσασε τις δουλείες της, και εξέβην έξω. Λέγει της η κυρία της.
- Είναι τα γενέθλια του μωρού μας σήμερον και θά' ρτουν οι γειτόνισσες μας να τις κεράσουμε και πρέπει να μας βοηθήσεις και εσύ.
-Θα σας βοηθήσω, λαλεί της.
Το δείλις εκατέβησαν τους. Ήρταν οι γειτόνισσες της, οι κουμέρες της, οι φιλενάδες της. Ενέβησαν από τον ηλιακόν στη σάλα κι εκάτσαν. Η κυρία και η δούλα εσάσαν τον δίσκο και εγεμώσαν τον γλυκίσματα, καφέδες, ποτά. 'Επιασεν τον δίσκο η κορούα να τον πάρει στη σάλα να τρατάρει τις κυρίες. Όσον και πάει στην πόρτα, γλιάζει μάνα μου, έππεσε χαμαί. Πάει και ο δίσκος, έππεσε μέσ ΄στα πόδια των γυναικών. Επετάχτησαν πάνω, έχωσεν τες μέσα.
- Βρα πατσαούρα, βρα πατσαούρα...Πιάνει την η κυρία της, έδωκεν της, έδωκεν της κάμποσες.
- Δεν μπειράζει, δεν παιράζει, λαλούν της οι κυρίες.
- Δεν πειράζει; Δεν πειράζει; Έχωσε σας μέσα και δεν παιράζει; 'Εδωκεν της, έδωκεν της όσες εσήκωνε. Γρήγορα να φύγεις από το σπίτι μου και να μην εξαναπατήσεις.
Πάει, πιάνει το μποξούι της και ελάμνησε. Τι να κάμει, αφού ήταν κακότυχη. Λέμνε, λάμνε, λάμνε, λαλεί " δεν θα μείνω μέσ' τούτη τη πόλη να το μάθουν πως έπαθα έτσι. Θα πάω αλλού''. Πάει, πάει, πάει, ηύρε μιαν άλλη πολιτεία. Άμα κοντόφτασεν ηύρε κάτι πλάσματα.
- Μα που πάεις κόρη, λαλούν της.
- Ε, είμαι από μακρυά και γυρεύω δουλειά να ζήσω.
Έλα μετά μας και έχωμε δουλειές πολλές.
Επήγαν στο σπίτι, εμαγείρεψε, επαρασιόνωσε το φαΐ, επεριποιήθην τους καλά. Ύστερα έφαγε κι εκείνη η φτωχή σιγά- σιγά, εγέμωσε την κοιλιά της. Εδείξαν της τόπο κι εκοιμήθην εκεί.
Εσηκώθην από το ξεφώτιν η κυρία της και εσύναξε τα ρούχα να πλύνει. "Τώρα που ηύραμε τη δούλα", λαλεί του αντρός της, " θα βγάλω και τα σεντόνια και τ' αποκατωσέντονα, και θα με βοηθήσει να τα πλύνω. " Ε, πλύνε τα'' λαλεί της ο άντρας της και έφυγε και πήγε στη δουλειά του. Βγάλει και εκείνη τα σεντόνια και τ' αποκατωσέντονα, και τα σκλουβέρια και τους γυρούς των καρκόλων, και ότι είχε και δεν είχε, και τα έκαμε βουνάρι εκεί χαμαί. Επήγεν ήυρεν και άλλα ρούχα για πλύμμα. Ώσπου ανακάτωνεν εύρισκε. Εκουβάλησεν τα όλα να τα πλύνει η δούλα, τώρα που την ηύρε. Εβουνάρωσεν τα όλα εκεί χαμαί. Είχεν ένα βαρέλι γεμάτο αλουσίβα κι επιάσαν κι εγεμώσαν το χαλκούι νερό με αλουσίβα, κι ανάψαν φωτιά να βράσει, για ν' αρχινίσουν να πλένουν.
Λαλεί της η κυρία της:
-Θα πάω έσσω να κάμω να πιω ένα βρόγχο τσάι ώσπου να βράσει η αλουσίβα γιατί έπιασεν με το ριόν".
Επήγε μέσα η γυναίκα για να πιει το τσάι της κι άφησε τα ρούχα μόνα των. Η κορούα αντίς να προσέχει τη φωτιά, άρχινισεν άλλες δουλειές κι εξισκοπήστηκε. Ώσπου να πεις και να δεις, πετάσσεται μια αζίνα από τη φωτιά, επήραν τα ρούχα. Έκρουσεν κι εκάη κείνο το λαόνι τα ρούχα κι εγίνησαν σταχτός, δίχα να το πάρουν πρέφα.
Αντά και βγένει η κυρία και θωρεί τα ρούχα της κρουσμένα, εβούρισεν πάνω της και καλαφάτισεν την.
- Ου, βρα πατσαούρα, βρα πατσαούρα κι ετιτσίρωσες με, ετιτσίρωσες με. Και τα κρεβάτια μου, και τες καρκόλες μου, και τα παιδιά μου, και το σπίτι μου, και τα ούλα μου. Δεν μου άφηκες τίποτε. Πιάνει ένα ζαυλόν από τη φωτιά, βάλλει την ομπρός, δώσ' της, δόσ΄της, δόσ' της με τον ζαυλόν, έκεμεν την τουλούμι.
- Ε, που να πάω τώρα, λαμπάζω και από την πείνα. Θα πάω πάνω στ΄ορμάνια, να μείνω μέσα στα όρη που δεν έχει κανένα να με δει, και να με κλάψει, πέρκι βγουν τα θηρία και με φαν και ποσπαστώ.
Ελάμνησε, επήγεν - επήγεν έτσι κακοπαθιασμένη και κατσουρισμένη που ήτουν από τον ζαβλόν κι ενέβη μέσα στο δάσος. Μέσα καλά, εύρεν ένα σπηλάδι κι ενέβη μέσα κι εκούρρωσεν εκεί. Κάμνει τσιμπίν, ήταν δείλις, ανέφανε μια γυναίκα. Μια γυναίκα κι έσερνε τες σαγιές της χαμαί κι ήρτε κοντά.
-Ίντα κάμνεις κόρη μέσα' δω; Λαλεί της.
- Ίντα κάμνω; Κάμνω και τίποτε;
- 'Ανου πάνω γρήγορα να βρεις πόλη να μπεις γιατί θα νυκτώσει τώρα, και θα βγούν τα θηρία να σε φάσι.
- Ίντα εγώ είναι για να με φαν τα θηρία που ήρτα και εσύ λαλείς μου να πάω στη πόλη να νοικοκυρευτώ; Η μήπως είσαι συ που θα με φάεις.
- Γιατί να σε φάω; Ξέρεις ποια είμαι γω;
-Όχι, δεν ξέρω .
- Είμαι η τύχη σου.
Είσαι η τύχη μου; Και δεν αντρέπεσαι και θα μου το πεις κιόλας; Έτσι είναι που θα μ΄εχεις;
Ήμουν στο σπίτι μου και ελυσσάξαν οι γονιοί μου από την πείνα, εσύραν με έξω.
Επήγα κι ενέβηκα σ' ένα σπίτι δούλα, έδωσα χαμαί κι έσπασα τους τα ούλα. Επιάσαν με, εκάμαν με μαύρη που το ξύλο. Σηκώνομαι από κει επήγα αλλού. Ενέβηκα σ΄άλλο σπίτι, επήγα πως θα τους τανίσω να πλύνουν τα ρούχα τους αμμά έκρουσα τους τα, έκαμα τους τα ζαυλί. Αρπάσουν τον ζαυλόν, εκατσουρίσαν με. Η τύχη μου είναι έτσι; Είσαι η τύχη μου και θα μου το πεις κιόλας;
- Σήκου κι ετελείωσαν τα κακά σου. Να πάεις τώρα στην πόλη και θα δεις τη τύχη θα κάμεις!
- Ίντα μου λαλείς; Θα κάμω τύχη;
Έβαλε το χέρι της στην τσέπη της εκείνη η γυναίκα κι έβγαλε ένα κουβάρι κλωστή. Μια πράσινη κουβαρίστρα κάτι όμορφη!
- Νάτο, λαλεί της, έπαρε τούτο το κουάρι της κλωστής κι άμα σου το ζητήσουν πούλα το και θα σαστείς.
-Ε, πόσα θα το πουλήσω και θα σαστώ;
- Όχι να σου δώσουν πέντε λίρες, ή δέκα ή είκοσι, και να το δώσεις. Να το δώσης μόνο όσα βαρεί! Να το βαλεις μέσ΄στη ζυγαριά κι όσα βαρεί να σου δώσουν.
- Μα θα βαρήσει και πολλά ενόμισες;
- Δεν είναι δουλεία σου. Να πάεις και θα βαρήσει. Ετάραξεν η τύχη σου ολάν!
Πιάνει, το λειπόν, η κοπελούα κείνο το κουβάρι το νήμα, έλαμνησε. Λάμνε, λάμνε, λάμνε, ήταν χαζίρι να δύσει ο ήλιος, ενέβη σε μια πόλη. Είχε μια γυναίκα κι εκάθετο πάνω στο πεζούλι, μια γρια.
Λαλεί της:
-Κόρη!
- Όρισε! Λαλεί της η κορούα.
- Έλα δω να δούμε πόθεν έρχεσαι και που υπάγεις, γιατί καταλάβω σε που τα ρούχα που φορείς πως είσαι ξένη.
-Είμαι ξένη θειούλα μου, κάλο!
- Ε, ίντα γυρεύεις εδώ;
- Γυρεύω κι εγώνη ζήση. Ένα σπίτι να μπω, να καταντζειαστώ, να τρώω ένα βούκκον ψουμί, αφού δεν έχω μήτε μάνα, μήτε κύρη, μήτε τίποτε.
- Έλα δω κοντά μου, λαλεί της η γριά, ώσπου να ξημερώσει ο Θεός και θα σου βρω εγώ σπίτι να μπεις.
Επήγεν η κοπελλούα, εμπήκεν έσσω, έμεινε με τη γριά. Το πορνό, όσον και εξημέρωσεν και εχάραξεν το φως, εσηκώθησαν.
Η κορούα εσκούπισε το σπίτι, έσασε τα κρεβάτια... Αγροικά έξω ανακατωσιά.
Λαλεί της γριάς:
-Θειά, μα μαλλώνουν;
- Όχι κόρη μου δεν μαλλώνουν. Πιε το τσάι σου και να βγούμε έξω να δεις και συ ίντα ένι. Ήπιαν το τσάι τους και εβγήκαν έξω στη γειτονιά. Έχεν ένα χανούτιν κι έχε μέσα δύο ράφτες κι έραβαν το ρούχα του γιου του βασιλιά. Ήταν χαρτομένος κι επήρεν τες αλλαξιές του μέσα κει να τες ράψει. Σαν ήτουν να τελειώσουν, έλειψε το νήμα και δεν ευρίσκασι το ίδιο χρώμα να μοιάζει με τες αλλαξιές, τα γαμπρικά, του γιού του βασιλιά. Κι έτσι επεριμέναν να σαστεί πλοίο να πάει έξω το βασιλοπαίδι να πάρει δείγμα να δουν αν εύρει το ίδιο νήμα για να ράψει τα ρούχα του. Επίγαν κι εκείνες κι ενέβησαν στο ραφείον.
- Δεν ήβρετε νήμα γιε μου. Λαλεί τους η κοτζιάκαρη.
- Δεν ηύραμε θειούλα. Θωρείς, ίσα περιμένει το βασιλοπαίδι να ξεκινήσει το πλοίο να πάει έξω να δούμε αν εύρει.
Μπήγει και κείνη το χέρι της μέσ' στην πούγκα της, και βγάλει την κουβαρίστρα που της έδωκεν η τύχη της. Παρατηρεί, το νήμα ήταν το ίδιο με αυτό που εγυρεύαν ν' ηύρουν. Λαλεί τους:
- Μέμπας και είναι σαν τούτο το νήμα που θέλετε;
- Ε... που το΄βρες κόρη; Λαλεί της ο ράφτης, κι άρπαξεν το που το χέρι της.
- Εδώκαν μου το οι γονιοί μου όταν έφευγα από το χωριό μου. Είμαι και εγώ βασιλοπούλα. Μα, αν σας κάμνει δίνω σας το , κι εγώ τα δικά μου νυφικά, ράβω τα με το μπάκαρι...
- Μηνάτε του βασιλοπαιδιού να' ρτει, μηνάτε του νά' ρτει. Εφωνάζαν οι ράφτες. Εμηνύσαν του, ήρτεν.
- Έλα κι ηύραμε το νήμα που θέλαμε. Λαλούν του βασιλοπαιδιού οι ρέφτες.
- Που το 'βρετε; Ερωτά τους.
- Εβάσταν το τούτη η καπελούα. Εστάθην κι εκείνος κι εθώρεν την έσσω και έξω.
- Μα που το βρες κόρη; Λαλεί της.
-Εφερά το που το σπίτι μου. Εδώκαν μου το οι γονιοί μου κι εμένα να ράβω τα ρούχα μου. Είμαι και εγώ βασιλοκόρη.
-Ε, πόσα κάμνει κόρη; Πόσα ένι η τιμή του;
- Όσα βαρεί.
- Μα βαρεί και πολλά;
- Δεν με πειράζει, όσο βαρεί.
Βάλλουν το πάνω στη ζυγαριά και γεμώνει μια δράκα λίρες χρυσές και βάζει τες στην άλλη κούππα, αλλά τίποτε. Γεμώνει άλλη μια δράκα, πάλι τίποτα. Γεμώνουν τη ζυγαριάν ως τα χείλη της κούππας, η κουβαρίστρα δεν ταράσσει.
- Κόρη, μα ίντα ένι και δεν ταράσσει η ζυγαριά;
- Ε, μα είπαμεν όσα βαρεί. Αφού έχω διαταγήν από τον πατέρα μου.
- Πήγαινε, λαλεί του δούλου του, έσσω, και γέμωσε ένα ντενεκέ λίρες και φέρ΄τον.
- Πάει, γεμώνει ένα ντενεκέ λίρες χρυσές. Βάλλει τον εις τον ώμον κείνος ο δούλος, εκόπην το ζινίχιν του ώσπου να το φέρει. Βάλλουν τον ντενεκέ πάνω στη ζυγαριά, η κουβαρίστρα δεν ταράσσει με τίποτε.
- Ίντα που θα κάμωμεν τωρά; Ενευρίασεν πολλά ο ένας ράφτης, πατεί, ενέβη μέσ΄στη ζυγαριά. Χορεύει πάνω, τραβά κάτω, τίποτε. Επερνούσαν και άλλα πλάσματα, είδαν την φασαρία κι ήρταν κοντά. Τι συμβαίνει; Το και το. Φύγετε ούλοι να δούμε τι θα κάμωμεν. Βαίνει ο ένας πάνω, πατεί ο άλλος μέσα, ενέβησαν όλοι μέσ' στη ζυγαριά. Η κουβαρίστρα πάλι δεν ταράσσει. Τίποτε.
- Παναγία μου, λαλεί το βασιλοπαίδι, μα ίντα' ρχεται να πει; Πατεί πάνω στη ζυγαριάν, αυτή εσωζύγιασε. Η ζυγαριά εσωζύγιασε, με τον γιον του βασιλιά, εγίνην ίσια- ίσια.
- Ε, τώρα; Λαλεί της το βασιλοπαίδι, τωρά τι θα κάμωμεν;
-Ε, εγώ δεν θέλω τον γιον του βασιλιά. Δώστε μου ένα πράμα να ισοβαρίσει με το νήμα μου, και δεν θέλω τίποτε άλλο.
Βγαίνει άλλος, δεν σωζυγιάζει η ζυγαριά. Βγαίνει άλλος, τίποτε, βγαίνει άλλος, τα ίδια. Επηγαίναν- έρχοντο, τίποτε. Έβγαινε το βασιλοπαίδι πάνω, εσωζύγιαζε, εγένετο ίσια- ίσια.
- Μα, λαλεί ο γιος του βασιλιά, εκεί που θα γλιτώσω το ντενεκέ με τες χρυσές λίρες, ας τις πάρω έσσω, και να πιάσω και το νήμα μούχτι να ράψω τα ρούχα μου, και να πάρω και την κοπέλλα, δεν γένεται; Πρέπει πεχαλί να πάρω κείνην που μου δώκαν οι γονιοί μου; Τούτη είναι κάλιον δέκα και ένα, και ας είναι και παρά χωριού. Λαλεί του δούλου του:
-Πιάσε τον ντενεκέ με τες λίρες, και λέμνε ομπρός.
Πιάνει και το βασιλοπαίδι την κόρην από το χέρι, και το νήμαν, επήγαν έσσω. Επήρεν την έσσω του κι εμηνύσαν του κυρού της και της μάνας της να ΄ρτουν γρήγορα στην τάδε πολιτεία, και θα στεφανωθεί η κόρη τους.
Ήρτασι κι η μάνα της, και ο κύρης της κι στεφανώσαν τους, κι αρμάσαν τους, κι εκάμασι χαρές μεγάλες.

Αυτό το παραμύθι το ιστόρισε η γιαγιά Χρυσή. Καταγράφηκε από τον Χαράλαμπο Επαμεινώνδα.


Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Η Μαρουδιά: Ένα παλαιό διήγημα από τη Κύπρο - Maroudia: An old folk tale from Cyprus

 
Εξέβηκε μια πρωίαν ο Χάροντας να πάει να γυρίσει τα χωριά για να ήβρει ανθρώπους να πάρει μετά του στον Άδη. Πήγε και κτύπησε την πόρτα της Μαρουδιάς. Η Μαρουδιά ήταν κεντήτρα σπουδαία στον τόπο μας. Χιλιάδες μεταξωτά υφαντά κι ολόπλουμα μαντήλια πέρασαν από τα χέρια της. Ακόμη και χρυσοκέντητα εκκλησιαστικά άμφια, Επιτάφιοι, και ποδιές των εικόνων. Ακούστηκε η φήμη της σ΄όλη την Πάφο, ως πέρα στη Χώρα.
Ήρθε ο Χάροντας κι έσεισε το ξεπόρτι της, σείστηκε η αυλή της και το σπίτι της, ως και η μονή της. Πετάχτηκε πάνω:- Ποιός ένι ;- Άνοιξε, κόρη Μαρουδιά, λαλεί της ο Χάροντας, ήρθα για να σε πάρω.- Δεν είμαι ακόμα έτοιμη, λαλεί του εκείνη, έχω δουλειές στη μέση.- Και ποιές ειν' οι δουλειές σου; Την ερωτά.- Έχω να κτίσω εκκλησίες, να κτίσω μοναστήρια.Έφυγε ο Χάροντας.Αμέσως εκείνη έπιασε δουλειά. Έφερε μαστόρους, πρωτομαστόρους, και πλήθος μαθητάδες. Έκτισε εξήντα εκκλησιές κι εξήντα μοναστήρια.Μια μέρα ξαναγύρησε ο Χάροντας.- Τέλειωσες τις δουλειές σου, Μαρουδιά, να πάμε;- Έχω δουλειές ατέλειωτες κι άλλες αρχινεμένες... του απαντά αυτή.- Και ποιές είναι τώρα οι δουλεές σου;- Φέρνω νερά τρεχάμενα να πίνουν οι διαβάτες.- Ο Χάροντας δεν είπε τίποτα κι έφυγε.Έβαλε τότε τους μαστόρους η Μαρουδιά να κτίσουν βρύσες στα χωριά, στες στράτες, να πίνουν οι διαβάτες νερό, να ξεκουράζονται. Έκτισε εξήντα βρύσες και εξήντα γιεφύρια. Μόλις τέλειωσε, νάσου τον Χάροντα κι ανέφανε ομπρός της.- Άνου να πάμε, Μαρουδιά.- Μην με εξαργείς Χάροντα και έχω δουλιές ανέγγιχτες, έργα πολλά που περιμένουν τέλειωμα.- Και ποιές είναι πάλι οι δουλείες σου κοκόνα Μαρουδιά;- Άρχισα και αναγιώννω μωρά έσσω μου Χάροντα. Μην μου ξηντιλιείς τώρα τη ζωή μου.Και αυτή τη φορά ο Χάροντας έφυγε άπρακτος.Πήρε τότε η Μαρουδιά, μωρά ορφανά, φτωχά, άρρωστα, και τα φρόντιζε στο σπίτι της να μεγαλώσουν, να μπορούν να δουλέψουν. Πήρε και μαθήτριες και τις μάθαινε την κεντητική.
Πέρασαν λίγα χρόνια, μεγάλωσαν το παιδιά, έμαθαν την κεντητική οι μαθήτριες, και ήρθε πάλι ο Χάροντας.
- Σήκου να πάμε, Μαρουδιά.
- Οι δουλιές μου πολλυνίσκουν Χάροντα. Έχω πολλά να κάμω. Έχω να δω τον κύρην μου, την μάνα μου, που δεν τους τίμησα όπως έπρεπε , τους αντιπολογήθηκα, τους είπα λόγια πικρά... και με τον αδελφό μου έχουμε έχθρα.
Έτσι έφυγε ο Χάροντας.
Η Μαρουδιά πήγε τότε στο σπίτι της το πατρικό. Φίλησε το χέρι του κυρού της, έπεσε στην αγκάλη της μάνας της, και συγχωρέθηκε με τον αδελφό της. Μόλις γύρισε στο σπίτι της, βρήκε τον Χάροντα στο ξεπόρτι της να την περιμένει.
- Έλα να πάμε, Μαρουδιά, λαλεί της πάλι ο Χάροντας.
- Έχω ένα μαντήλι μεταξωτό για σένα να κεντίσω, του λέει η Μαρουδιά.
- Να το κεντίσεις, αμμά πότε να το γυρέψω; Την ρώτησε ο Χάροντας.
- 'Οταν περάσουν εξήντα Σάββατα και εξήντα Κυριακές, θα το τελειώσω και έλα να το γυρέψεις, του είπε η Μαρουδιά.
Κέντα, κέντα ψιλοβελονιά, ψιντροδουλειά, πάνω σε μεταξωτό μαντήλι, πέρασε ο καιρός, το μαντήλι τέλειωσε και ήρθε ο Χάροντας. Ξεδιπλώνει το μεγάλο μαντήλι, το ' βαλε στα γόνατα του.
Η Μαρουδιά είχε κεντήσει, μάνα μου, ' κει πάνω όλες τις οφορφιές του κόσμου: τον ουρανό με τ' άστρα, τον ήλιο και το φεγγάρι, τη θάλασσα με τα ψάρια και τα καράβια, τη γη με τα όρη, τα δέντρα και τα λουλούδια!
Θαύμασε ο Χάροντας, λυπήθηκε, δάκρυσε:
- Θωρώ σ' εσένα και θωρώ και τα έργα σου και λυπούμε, μα ίντα να σου κάμω; Είναι προσταγή από τον Άδη να σε πάρω.
- Παρακαλώ σε , Χάροντα, του λέει η Μαρουδιά, χάρισε μου τριάντα μέρες ακόμα.
- Εσύ μου ζητάς ακόμα τριάντα μέρες, εγώ σου δίνω ακόμα τριάντα χρόνια. Έλα δώσε μου το χέρι σου ν΄αποχαιρετιστούμε.
Η Μαρουδιά τον πίστεψε, και μόλις του έδωσε το χέρι της, και τον άγγιξε, αυτός πήρε την ψυχή της, γιατί είχε αγγίξει τον θάνατο.
Ο Θεός την λυπήθηκε γιατί η Μαρουδιά αγαπούσε τόσο πολύ την ομορφιά του κόσμου που έπλασε, και την έκεμε ένα πλουμιστό ζωύφιο που το λέγουν Μαρουδιά. Το παίρνουν στα χέρια τους τα παιδιά και τραγουδούν: "πέτα, πέτα Μαρουδιά με τα κόκκινα βρακιά".
Στη Κύπρο είναι γνωστή και ως "παπα(δ)ούρα" όπως λέγει και το τραγούδι " παπαούρα, παπαούρα, πιασ΄τα ρούχα σου και βούρα'', αλλά σε άλλα μέρη την λέγουν και παπαδίτσα ή πασχαλίτσα.
Κυπριακό Λαϊκό Διήγημα. Καταγράφηκε από τον Χαράλαμπο Επαμεινώνδα

One day Charos-the messenger of death, went out looking for people to take way with him to Hades in the underworld. He went and knocked on Maroudia's house door. Maroudia was an excellent embroiderer in our country.
Thousands of silk woven textiles, and embroidered handkerchiefs were made by her hands. Even golden embroidered religious vestments, sepulchrals of the burial of Christ called Epitafios, and aprons for the icons. Her fame became known from her village in Paphos to all of Cyprus.
Charos came and started shaking the front door of her house. Her house and its yard was trembling, even her bed. She got up:
"Who is it?"
"Open up Maroudia" he said to her,"I came to take u".
"I am not ready yet", she said to him."I still have much work left to finish".
"And what kind of work do u do?" he asked her.
"I still have to build churches and build monasteries" she answered.
Charos left right away.
In no time, she started her new job. She hired masons, and head masons, and many builders. She build sixty churches and sixty monasteries.
Charos came back.
"Did you finish your work, Maroudia so that we can go?"
"I still have plenty of work to do...some is half finished and some has just started".
"And what work do u have to do now?"
"I am bringing running water to the villages so that the passers by will have water to drink".
He didn't say anything and left.
Maroudia then made a request to the masons to build water fountains in the villages and beside the roads so that the passers by would drink and find rest from their travel. She build sixty water fountains and sixty bridges.
"Come on lets go Maroudia" Charos said again.
"I have work untouched, much work still unfinished" she answered".
"And what is again the work you must do?"
"I have taken children in to my house to bring up".
This time Charos also left without taking her.
Maroudia then took in to her house children to bring up. Orphan children, poor children, and sick children, and took care of them so that they would grow up and be able to work. She also took in girls and taught them how to embroider.

A few years passed by, the children grew up, and the girls learned how to embroider. Charos came again.
"Let's go Maroudia".
"Charos, I still have work to do. I still have to go see my father and my mother, because I did not respect them as I should have had, and spoke to them with heavy words... and with my brother, we still have animosity between us.
Charos left again.
Maroudia went to her parents house. She kissed her father's hand, fell into her mother's arms and found forgiveness with her brother.
"Come, lets go Maroudia'', Charos said to her again.
"I still have to embroider a silk handkerchief for you".
"You can embroider it, but when should I come to get it?"
"You must wait for sixty Saturdays and sixty Sundays and I will finish it".
Maroudia started embroidering on a very difficult design. Time passed and Charos came back. He unfolded the handkerchief and put it on his knees.
She had embroidered on it all of the beauties of the world: the sky with the stars, the sun and the moon, the sea with the fish along with ships, the earth with the mountains, the trees and the flowers!
Charos marveled at the handkerchief, he felt sad and started crying:
"I look at you, and I look at your work, and I feel sad and I don't want to take you, but it is the wish of Hades for me to take u to him.
"Please Charos" she answered him.
"Give me thirty more days time"."
You ask me for thirty days, and I give you thirty years. Give me your hand so that we say goodbye".
Charos tricked her, and as soon as she gave him her hand, death touched her, and Charos took her soul.
God felt sorry for her because she loved so much the beauty of the world which He created, that He turned her into a ladybug which was called Maroudia. The children take her into their hands and sing: "fly, fly, ladybug, fly, fly Maroudia, with the red undergarments...
In Cyprus it is also known as papa(d)oura as the song says:"papaoura, papaoura, take your clothes and run away", but in other places people also call her papaditsa or paschalitsa.

A folk tale from Cyprus
-Written down by Charalambos Epaminondas
Translated from Greek by noctoc

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

Της Τρίχας το Γιοφύριν: Η κυπριακή παραλλαγή του πανελλήνιου αυτού τραγουδιού

ΤΗΣ ΤΡΙΧΑΣ ΤΟ ΓΙΟΦΥΡΙΝ

Κάτω στους πέντε ποταμούς, κάτω στες πέντε βρύσες,
γιοφύριν εν που κτίζετουν με δώδεκα καμάρες.
Τζι ολομερής εκτίζετουν τζι ολονυκτής εχάλαν,
τζιαί το στοισσειόν του ποταμού πο κάτω ετζιλάδαν:
- Μάστορε, πρωτομάστορε, τζιαί πρώτε τους μαστόρους,
αν βάλης που το γένος σου, γιοφύριν τότε στέκει.
- Αν βάλω ' γιώ την μάναν μου, πκιόν μάναν που εννά' βρω;
Αν βάλω ' γιώ τον τζύριν μου, πκιόν τζύριν εν ηβρίσκω
αν βάλω που τ΄αδέρκια μου, αδέρκια εν ηβρίσκω,
αν βάλω την καλίτσαν μου, καλίτσαν πάλε βρίσκω.
Τζιαί που τ΄ακούει το στοισσειόν, πολλές χαρές παθαίννει,
χαπάρκα τζιαί μηνύματα στης Μαρουδκιάς το σπίτιν.
- Τζι έλα να πάμεν, Μαρουδκία, τζι ο μάστορας σε θέλει.
- Ίντα με θέλ' ο μάστορας τζι ίντα' ν το μήνυμαν του;
Τζιαί αν με θέλη για χορόν, να πκιάσω τα μαντήλια,
τζι αν ένει για μαείρεμαν, να πκίασω τες κουτάλες.
- Έλα να πάμεν, Μαρουδκιά, τζιαί σγοιόν τζι αν θέλεις πάμεν.
Μπαίννει έσσω τζι εφόρησεν ρούχα της φορεσσιάς της,
με μακριά, μηδέ κοντά, ίσσια της ελιτζιάς της.
Π' αππέσω φόρησεν γρουσά, π' αππέξω γρυσταλλένα
τέλεια πο πάνω φόρησεν γρουσά μαλαμετένα,
τζιαί καζακάν ολόγρυσον, τζι εσσέπασεν τα τέλεια.
Τζιαί πκίαννει την γρυσόροκκαν τζιαί το γρουσόν ροδάνιν,
γρυσήν κλωστήν εκρέμμασεν στον μάστοραν τζιαί πάει.
Που την θωρεί ο μάστορας, παλλά την ελυπήθην.
- Τζι ίντα με θέλεις, μάστορα, τζι εμήνησες μου τζι ήρτα;
- Τζιαί στράφου, στράφου, Μαρουδκιά, τζιαί τίποτ' εν σε θέλω.
Τζι εστράφηκεν η Μαρουδκιά στα έσσω της τζιαί πάει,
όσον να πα' η Μαρουδκιά, χαπάρκα ταπισόν της:
- Τζι έλα να πάμεν Μαρουδκιά, τζι ο μάστορας σε θέλει.
- Τωρά ήμουν στον μάστοραν τζιαί τίποτ' εν με θέλει!
Τζιαί βκάλει τα γρουσά ρούχα, τζι εφόρησεν τα μαύρα.
Τζιαί πκιάννει την μαυρόροκκαν τζιαί το μαυροροδάνιν
μαύρη κλωστήν εκρέμμασεν στον μάστοραν τζιαί πάει.
Που την θωρεί τζι ο μάστορας, πολλά την ελυπήθην
που την θωρεί τζι ο μάστορας επήρεν τον το κλάμαν,
το κλάμαν τζιαί το κόντζυσμαν τζιαί πκιόν εν είσσεν στήσιν.
Τζι επολοήθην τζι είπεν του τζιαί λέει τζιαί λαλεί του:
- Πάντα΄πεμπες τζι εφέρναν με τζι εκάθεσουν τζι εγέλας,
τωρά ΄πεψες τζι εφέραν με τζιαί κάθεσαι τζιαί κλαίεις;
- Έππεσεν η αραβώνα μου στην μεσσιατζήν καμάραν.
- Τζιαί κόψε τα μαλλάτζια μου, τα ΄ξηνταπιθαμάτα,
δήσε με τζιαί κατέβασ' με να βρω την αραβώναν.
Δήννει την, κατεβάζει την, να βρη την αραβώναν.
Σκοπά' πο τζεί, σκοπά πο δα, τίποτες εν ηβρίσκει.
- Τζιαί τραύα, τραύα, μάστορα, τζιαί τίποτε εν έσσει.
- Τζιαί ξαναδώκε ΄ναν γυρόν πέρκιμον την εμπλάσης.
Φακκά γυρόν, φακκά γυρόν, τζιαί τίποτες εν ηύρεν.
- Τζιαί τραύα, τραύα μάστορα, τζιαί τίποτε εν ηύρα.
- Τζιαί ξαναγκάδκια, μμάθκια μου, πέρκιμον τζιαί την εύρης
Σκοπά΄πο τζεί, σκοπά πο δα, βρίσκει σσέριν του δράκου.
- Τραύα με πάνω, μάστορα τζι ηύρα την αραβώναν.
- Μείνε τζει μέσα, Μαρουδκιά, τζι εσού τζι αραβώνα!
- Τραύα με πάνω, μάστορα, τζι έχω ψουμιά στην σκάφην.
- ' Σού, Μαρουδκιά τα ζύμωσες, τζι άλλος ας τα δκιαρτίση.
-Τραύα με πάνω, μάστορα, τζι έχω ρούχα στο πλύμμαν.
-' Σού, Μαρουδκιά τα έβρεξες, τζι άλλος ας τ' απλώση.
-Τραύα με πάνω, μάστορα, τζι έχω μωρό στην σούσαν.
- ' Σού, Μαρουδκιά το γέννησες, τζι άλλος ας τ΄αναγιώση.
Φέρτε μου πέτρες τζιαί πηλόν, την λυερήν να κτίσω.
- Δοξάζω σε καλέ Θεέ, τζιαί δεύτερη, τζιαί τρίτη,
τρεις αερφάες ήμαστον, τζι οι τρεις γιοφύρκα κτίσαν
η μια ' κτισεν τον Γαλατάν, τζι άλλη τον Αφρίτην,
τζι η τρίτη τζι η καλλύττερη της Τρίχας το γιοφύριν.
Που πανωθκιόν του γιοφυρκού κρεμμάστε μιαν καντήλαν
όπκιος δκιαβάτης τζι αν δκιαβή, να την γεμώννη λάδιν,
τζι αν ρέξη τζι η μανούλλα μου, να την γεμώννη δάκρυν.
- Όσοι ένει που το γένος μου, να γέρνουν να περνούσιν,
που του μαστόρου την γενιάν, να γέρνουν να κρεμμούσιν.

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009

Ο Γέροντας Εφραίμ Κυριάκος και το Μοναστήρι του στο χωριό Μπασκίντα του Λιβάνου - Elder Ephraim Kyriakos and his Monastery at Baskinta in Lebanon

Η λέξη Μπασκίντα είναι μια συριακή λέξη που σημαίνει "ο οίκος της σοφίας", και είναι το όνομα ενός Λιβανικού χωριού που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.200 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Είναι γνωστό για την φυσική του ομορφιά και το ήπιο κλίμα του. Είναι εδώ στη Μπασκίντα, στον οίκο της σοφίας, που σήμερα ζει ένας από τους πιο χαρισματικούς Γέροντες της σύγχρονης Ορθοδοξίας. Ο Λίβανος είναι ευλογημένος από το Θεό να έχει δύο από τους πιο χαρισματικούς Γέροντες της Ορθοδοξίας της σύγχρονης εποχής να ζουν στο χώμα του. Ο ένας από αυτούς είναι ο Γέροντας Παντελεήμων στη Μονή της Χαματούρας, και ο άλλος είναι ο Γέροντας Εφραίμ Κυριάκος στην Μπασκίντα.

Ο Γέροντας Εφραίμ Κυριάκος του οποίου η φήμη είναι μεγάλη μεταξύ των Ορθοδόξων σε όλο τον κόσμο, επέλεξε την Μπασκίντα ως το πιο κατάλληλο μέρος για να ιδρύσει δικό του μοναστήρι μετά την επιστροφή του στον Λίβανο από το Άγιο Όρος, όπου και έζησε ως μοναχός στην Ιερά Μονή του Αγίου Παύλου. Είναι γεγονός ότι ήταν κάτω από την καθοδήγηση του πνευματικού του πατέρα εκεί, του Γέροντα Παρθενίου (που είναι ένας πολύ γνωστός και σεβαστός Άγιος Πατέρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας), ο οποίος είναι ο Ηγούμενος της Μονής μέχρι σήμερα, που ο Γέροντας Εφραίμ Κυριάκος γύρισε στο Λίβανο. Κάτω από τη δικαιοδοσία του Παναγιωτάτου Μητροπολίτη του Όρους Λιβάνου, Γεωργίου Χόντρ, ο Γέροντας Εφραίμ Κυριάκος ίδρυσε την Ιερά Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Μπασκίντα, και σήμερα είναι ο Ηγούμενος εκεί, και έχει πολλούς μοναχούς κάτω από την πνευματική του επίβλεψη. Αν και ο Γέροντας Εφραίμ, ως Ηγούμενος έχει τις ευθύνες για το δικό του μοναστήρι, εξυπηρετεί επίσης τις πνευματικές ανάγκες των γειτονικών χωριών, αλλά βρίσκει ακόμα χρόνο για να δώσει διαλέξεις και να κάνει συχνές επισκέψεις στους μαθητές και τα πνευματικά του παιδιά στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, καθώς και να επισκεφτεί πολλά άλλα μοναστήρια και ενορίες στο Λίβανο, τη Συρία και την Ιορδανία, καθώς και στη Βόρεια Αμερική. Πρόσφατα κτίστηκε μια νέα εκκλησία στο μοναστήρι, η οποία μυρώθηκε από τον Μητροπολίτη Γεώργιο, και ρυθμίστηκε για την αδελφότητα έτσι ώστε να μπορούν να προσεύχονται μόνοι και με την ησυχία τους. Ο προστάτης άγιος της εκκλησίας είναι ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος. Το μοναστήρι είναι 1200 μέτρα πάνω από την θάλασσα και η θέα από εκεί είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακή.

Baskinta is a syriac word which means "the house of wisdom" and it is the name of a Lebanese village situated at an altitude of 1200 meters above sea level. It is renowned for its natural beauty and moderate climate. It is here in Baskinta, the house of wisdom, that one of contemporary Orthodoxy's most charismatic elders is to be found. Lebanon has been blessed by God to have two of the most charismatic Elders of Orthodoxy in contemporary times living in its soil. One of them is Elder Panteleimon of Hamatoura Monastery, and the other one is Elder Ephraim Kyriakos in Baskinta.

Elder Ephraim Kyriakos whose fame is renoune among the Orthodox all over the world, chose Baskinta as the place to find his own monastery after returning to Lebanon from the Holy Mountain of Athos where he lived as a monk in Saint Paul's Monastery. As a matter of fact, it was under the direction of his spiritual father there, Elder Parthenios ( he is a well-known and respected Holy Father of the Orthodox Church), who is the Abbot of that monastery until the present day, that Elder Ephraim Kyriakos came back to Lebanon. Under the jurisdiction of His Holiness, George Khodr, Metropolitan of Mount Lebanon, Elder Ephraim Kyriakos founded the Holy Archangel Michael Monastery in Baskinta, and is presently the Abbot there, and he now has several monks under his spiritual direction. Even though Elder Ephraim is Abbot of his own monastery and serves the spiritual needs of the neighboring villages, he still spares time to give lectures and frequent visits to the students and his spiritual children of Saint John of Damascus Institute of Theology, as well as many other monasteries and parishes in Lebanon, Syria and Jordan and also in North America. He recently established a new church in the monastery, which was consecrated also by Metropolitan George, and is reserved for a more quiet setting for his brotherhood to pray alone. The Patron Saint of this church is St. Ephraim the Syrian.The monastery is 1200 m above sea level and the view from there is really quite spectacular.


Much information for this post has been taken from here

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

Η Ελληνορθόδοξη Μονή Αγίου Γεωργίου του Ντάιρ ελ Χαρφ στον Λίβανο - The Greek Orthodox Monastery of Saint George at Deir el Harf in Lebanon

Η Ελληνορθόδοξη Μονή του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται σε ένα δάσος στο Ντάιρ ελ Χαρφ (Έξω Μονή) , ένα μικρό χωριό της περιοχής Ρας ελ Μέτν στο Όρος του Λιβάνου, το οποίο υπερηφανεύεται να έχει το μεγαλύτερο πευκοδάσος στον Λίβανο. Η Μονή βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο με υψόμετρο 1.050 μ , και είναι περίπου 33 χιλιόμετρα από τη Βηρυτό. Το πευκοδάσος όπου βρήκε καταφύγιο η Μονή είναι τόσο μαγευτικό που ο επισκέπτης αισθάνεται ότι είναι στη μέση ακριβώς μεταξύ της παραδείσου και της γης.

Η ακριβής προέλευση της Μονής χάνεται μέσα σε θρύλους, αλλά αυτό που είναι γνωστό με βεβαιότητα είναι ότι κτίστηκε για πρώτη φορά το πέμπτο αιώνα πάνω στα ερείπια ενός αρχαίου ρωμαϊκού ναού. Είχε καταστραφεί από τον Σουλτάνο Βύμπρο τον δέκατο τρίτο αιώνα και αν και η ακριβής ημερομηνία της κατασκευής της νέας Μονής δεν είναι γνωστή, τα έγγραφα που είναι διαθέσιμα αναφέρονται αναλυτικά στην ιστορία της από τον 18 ο αιώνα και μετά. Κατασκευασμένη από μια απλή δομή με ανοικτή αυλή, η Μονή αποτελείται από μία εκκλησία και τα κελιά για τους μοναχούς. Η εκκλησία χρονολογείται στο 1790 και διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο, καθώς και μια συλλογή από όμορφες εικόνες που προέρχονται κυρίως από τον 19 ο αιώνα. Οι τοιχογραφίες που καλύπτουν τους τοίχους και το θησαυροφυλάκιο ολοκληρώθηκαν το 1971-72 από ζωγράφους που στάλθηκαν από τη Ρουμανία.

Σύμφωνα με τον θρύλο, το 1726 ένας ευσεβής βοσκός ονόματι Γέχμπε Μπιν Μούχσιν, ο Λουκχμίτης, από τη περιοχή της Ρούχα (Βουνά των Δρούζων) έφυγε μακριά από τον πατέρα του που ήθελε να τον παντρέψει με την ξαδέλφη του(κάτι που η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν το επιτρέπει). Ο Γέχμπε κοιμήθηκε στα ερείπια του μοναστηριού και είδε στο όνειρο του τον Άγιο Γεώργιο, που τον διέταξε να μείνει σε αυτό τον τόπο και να αναβιώσει την μοναστική ζωή. Ο Γέχμπε υπάκουσε τον Άγιο Γεώργιο και έγινε πνευματικός πατέρας για πολλούς και του δόθηκε το δώρο της επούλωσης. Μια μέρα, ο αδελφός του ήρθε επιδιώκοντας να θεραπευτεί από μια ασθένεια. Ο αδελφός του Γέχμπε τον αναγνώρισε, και η έκπληξη του ήταν τόσο μεγάλη, σε σημείο που αποφάσισε να παραμείνει στο μοναστήρι και να γίνει μοναχός. Ένας άλλος μοναχός, ο Ιωσήφ, εντάχθηκε στη αδελφότητα από τη Βηρυτό. Αργότερα, ο Άγιος Γεώργιος εμφανίστηκε σε ορισμένους κατοίκους της περιοχής και επούλωσε πολλή κόσμο. Έτσι η Μονή έγινε τόπος προσκυνήματος. Το 1904 υπήρχαν τέσσερις μοναχοί και τρεις δόκιμοι στο μοναστήρι. Φαίνεται ότι αργότερα, η μοναστική ζωή σταμάτησε στο μοναστήρι και από το 1922 έως το 1927, το μοναστήρι είχε μετατραπεί σε σχολείο. Το 1957, η μοναστική ζωή επαναλειτούργησε με μεγάλη θέρμη. Η Μονή είχε μείνει άδεια για τέσσερα χρόνια (1983-1987) κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου στο Λίβανο, αλλά οι μοναχοί επέστρεψαν και πρόσθεσαν περισσότερα τμήματα στο μοναστήρι. Στη Μονή υπάρχουν πολλά χειρόγραφα, ειδικά ένα της Κλίμακας προς τη Θεία Ανάληψη το οποίο γράφτηκε το 1769. Το τέμπλο της εκκλησίας χρονολογείται από τα τέλη του 18ου αιώνα. Μέχρι στιγμής, οι μοναχοί του μοναστηριού έχουν γράψει δεκάδες βιβλία και έχουν ολοκληρώσει πολλές μεταφράσεις από πνευματικά συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας.

The Greek Orthodox monastery of Saint George stands in a pine forest at Deir el-Harf, a small village above the Ras el-Metn region in Mount Lebanon which boasts of having the Largest Pine Forest in Lebanon. The Monastery is located on a Hill about 1050 m. of altitude, and 33 Km from Beirut and the pine forest which shelters the Monastery is so majestic that the visitor feels that he or she is half way between heaven and earth.

The exact origins of the Monastery are lost in legends but what is known for sure is that it was first built in the fifth century on the ruins of an ancient Roman Temple. It was destroyed by Sultan Bybros in the thirteenth century and although the exact date of the construction of the new Monastery is not known, documents are available detailing its history from the 18th century.A simple structure with an open courtyard, the Monastery consists of a church and the monk’s cells.The church itself dates to 1790 and possesses an iconostasis of wood as well as a collection of beautiful icons, mostly from the 19th century. The frescoes covering the walls and vaults were completed in 1971-72 by painters sent from Romania.

According to legend, in 1726 a pious shepherd named Wehbe bin Muhsin the Lukhmite from Ruha (Jabal El-Druze) was running away from his father who wanted him to marry his cousin(and the Orthodox Church does not allow this). Wehbe slept in the ruins of the monastery and in his dream he saw St. George who ordered him to stay in this place and revive the monastic life. Wehbe obeyed St. George and he became a spiritual father to many and was given the gift of healing. One day, his brother came seeking to be healed from his sickness. Wehbe recognized his brother who was very astonished, to the point that he decided to stay at the monastery and be a monk. Another monk, Youssef, joined them from Beirut. Later on, St. George appeared to some inhabitants of that this region and healed a lot of people. So the monastery became a place of pilgrimage. In 1904 there were four monks and three beginners in the monastery. It seems that later on, the monastic life stopped in the monastery and from 1922 to 1927, the monastery was transformed to a school. In 1957, monastic life was re-established with much fervor. The monastery was left vacant four years (1983-1987) during the war in Lebanon, but the monks returned and added more sections to the monastery. In the monastery there are many manuscripts, especially one of the Ladder of Divine Ascent written in 1769. In the monastery there are many manuscripts, especially one of the Ladder of Divine Ascent written in 1769. The Iconostasis of the Church goes back to the late 18th century. So far, the monk of the monastery have written dozens of books and completed numerous translations of Spiritual writings by the Church Fathers.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

Δυτική Βηρυτός: Μια ποιοτική ταινία από τον Λίβανο - West Beyrouth: A quality film from Lebanon

Τίτλος: Δυτική Βηρυτός
Χώρα: Λίβανος
Έτος: 1998
Γλώσσα: Αραβικά με γαλλικούς υπότιτλους
Διάρκεια: 105 λεπτά
Είδως: Κωμωδία / Δράμα
Σκηνοθέτης: Ζιάντ Ντουείρι

Βραβεία

Η ταινία κέρδισε το Βραβείο François Chalais στο Φεστιβάλ των Καννών το 1998. Επίσης το βραβείο Χρυσή Σφαίρα.

Περιγραφή

Η Δυτική Βηρυτός (Αραβικά: Μπεϊρούτ αλ Γχαρμπίγια - بيروت الغربية) είναι μια δραματική ταινία από τον Λίβανο, παραγωγής 1998, του σκηνοθέτη Ζιάντ Ντουείρι.
Τον Απρίλιο του 1975, ξεσπά εμφύλιος πόλεμος στο Λίβανο και η Βηρυτός διαιρείται κατά μήκος της μουσουλμανικής και χριστιανικής γραμμής. Ο Τάρεκ είναι στο λύκειο, και κάνει Super 8 ταινίες με τον φίλο του, Ομάρ. Στην αρχή του πολέμου όλα φαίνονται διασκεδαστικά : το σχολείο έχει κλείσει, η βία είναι συναρπαστική, η προσπέραση από τη Δυτική Βηρυτό στην Ανατολική είναι ένα παιχνίδι. Η μητέρα θέλει να φύγουν από τη Βηρυτό, ο πατέρας του αρνείται. Ο Τάρεκ περνάει το χρόνο του με τη Μαίη, μια ορφανή χριστιανή που ζει στο κτίριο που μένει και αυτός. Κατά λάθος, ο Τάρεκ πηγαίνει σε ένα κακόφημο οίκο ανοχής στη ριμαγμένη από τον πόλεμο "Περιοχή των "Ελαιών", γνωρίζοντας την θρυλική πατρόνα, Ούμ Ουαλίντ. Στη συνέχεια πέρνει τον Ομάρ και τη Μαίη εκεί, χρησιμοποιώντας το εσώρουχο της ως λευκή σημαία για ασφαλή διέλευση. Οι οικογενειακές εντάσεις αυξάνονται. Καθώς ενηλικιώνεται, ο πόλεμος γίνεται αναπόδραστα από μια περιπέτεια σε μια τραγωδία. Η ταινία μπορεί να είναι δραματική, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και πάρα πολύ καλόγουστο χιούμορ, που θα σας κάνει να γελάσετε σε πάρα πολλές περιπτώσεις.


Title: West Beyrouth
Country:
Lebanon
Year: 1998
Language: Arabic with French Subtitles
Duration: 105 minutes

Type of film: Comedy / Drama
Director: Ziad Doueiri

Awards

The film has won the Prix François Chalais at the Directors' fortnight of the Cannes Film Festival in 1998. Golden Globe awards .

Plot

West Beirut (Arabic: Beyrout Al Gharbiyya — بيروت الغربية‎) is a 1998 Lebanese drama film written and directed by Ziad Doueiri.
In April, 1975, civil war breaks out in Lebanon and Beirut is partitioned along a Moslem-Christian line. Tarek is in high school, making Super 8 movies with his friend, Omar. At first the war is a lark: school has closed, the violence is fascinating, getting from West to East is a game. His mother wants to leave; his father refuses. Tarek spends time with May, a Christian, orphaned and living in his building. By accident, Tarek goes to an infamous brothel in the war-torn Olive Quarter, meeting its legendary madam, Oum Walid. He then takes Omar and May there using her underwear as a white flag for safe passage. Family tensions rise. As he comes of age, the war moves inexorably from adventure to tragedy. West Beirut might be a drama but it is also frequently funny, its humour is tasteful and is largely delivered by wry references to the wider culture of that time.

Συνδέσεις Λήψης-Download Links:

Ταινία με γαλλικούς υπότιτλους -French Subtitled film

http://rapidshare.com/files/89089596/WestBeyrout_1998__burhanyldz.part1.rar
http://rapidshare.com/files/89107019/WestBeyrout_1998__burhanyldz.part2.rar
http://rapidshare.com/files/89121499/WestBeyrout_1998__burhanyldz.part3.rar
http://rapidshare.com/files/89148403/WestBeyrout_1998__burhanyldz.part4.rar
http://rapidshare.com/files/89258427/WestBeyrout_1998__burhanyldz.part5.rar
http://rapidshare.com/files/89265130/WestBeyrout_1998__burhanyldz.part6.rar
http://rapidshare.com/files/89271882/WestBeyrout_1998__burhanyldz.part7.rar
http://rapidshare.com/files/89274073/WestBeyrout_1998__burhanyldz.part8.rar

Κωδικός Πρόσβασης:
Şifre yok - Password : Şifre yok