ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

Oι Έλληνες της Κύπρου και η αρχική τους στάση απέναντι στην Τουρκοκρατία - The Greeks of Cyprus and their initial attitude towards Ottoman Rule


Λαλά Μουσταφά Πασάς - Lala Mustafa Pasha

Η Κύπρος κατακτήθηκε από τους Τούρκους Οθωμανούς το 1570-71. Αρχικά οι Έλληνες Κύπριοι (ή τουλάχιστον πολλοί από αυτούς) είχαν δει ευνοϊκά την κατάκτηση της Κύπρου από τους Τούρκους. Και τούτο, επειδή η καταπίεση και η σκληρότητα των προηγουμένων κυριάρχων, των Βενετών, ήταν τέτοια, ώστε μαρτυρούνται ακόμη και μυστικές εκκλήσεις προς το σουλτάνο να έρθει και να καταλάβει την Κύπρο! Οι ίδιοι οι Έλληνες Κύπριοι που υπέφεραν ιδιαίτερα κάτω από το σκληρό καθεστώς των (Χριστιανών) Βενετών, επανειλημμένα είχαν στείλει κρυφά εκπροσώπους τους στον σουλτάνο, προσκαλώντας τον να έλθει και να κατακτήσει την Κύπρο. Ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός (Ιστορία Χρονολογινή... 1788, σ. 275) γράφει χαρακτηριστικά ότι:

Ανάμεσα εις τους Κυπρίους του ίδιους ήτον ένα μέρος αρκετόν λαού πολλά δυσαρεστημένον, όπου επεθύμει εναλλαγήν της εξουσίας. Αυτό ήτον ένα πλήθος το οποίον παλαιόθεν είχον υποτάξη οι ευγενείς της Κύπρου, υποχρεωμένον εις σκλαβίαν, και μάλιστα να πληρώνη και να κυβερνά την διωρισμένην καβαλλαρίαν δια την φύλαξιν των αιγιαλών. Οι Βενετζιάνοι γενόμενοι κύριοι της Νήσου, άφησαν αχαλίνωντον την τυραννίαν των αρχόντων, δια φόβον της αποστασίας. Ο βεζύρης Μεεμέτ επί του μπαΐλου Βραγαδίνου εφανέρωσεν αυτώ πως από την Κύπρον ήλθον δυο χωριάται με γράμματα, και με γνώμην πολλών χωριανών παροίκων, διηγούμενοι τας τυρανίας όπου υπόφεραν, και ότι επεθύμουν να εξουσιάζωνται από τον σουλτάνον...

Οι δυο αυτοί Κύπριοι, εκπρόσωποι μεγάλης μερίδας λαού, που εστάλησαν στον σουλτάνο και ζήτησαν απ΄αυτόν να κατακτήσει την Κύπρο, παραδόθησαν από τους Τούρκους στον εκπρόσωπο της Βενετίας στην Κωνσταντινούπολη (τον βαΐλο Βίκτωρα Βραγαδίνο), κι εξαφανίστηκαν (προφανώς εκτελέστηκαν απο τους Βενετούς). Το γεγονός, που αναφέρεται από τον Α. Calepio, συνέβη κατά το 1564 ή 1565 (όταν ο Βίκτωρ Βραγάδιος ήταν βαΐλος στην Κωνσταντινούπολη). Μια δεύτερη παρόμοια περίπτωση αναφέρεται ότι συνέβη κατά το 1569. Πιθανώς υπήρξαν κι άλλες παρόμοιες μυστικές αποστολές Κυπρίων κι εκκλήσεις στον Σουλτάνο, που δεν αποκαλύφθησαν. Οι Τούρκοι γνώριζαν πάντως ότι ο λαός της Κύπρου ήταν ιδιαίτερα δυσαρεστημένος από την τυραννική κυριαρχία των Βενετών κι αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό στοιχείο στην περίπτωση ενός βενετοτουρκικού πολέμου στο νησί. Το ίδιο γνώριζαν και οι Βενετοί, που δεν εμπιστεύονταν τους Κύπριους τους οποίους κι απέκλεισαν από στρατιωτικά καθήκοντα.
Όταν οι Τούρκοι τελικά εισέβαλαν στην Κύπρο, πολλά μέρη της Κύπρου κατελήφθησαν αμαχιτή, όπως η περιοχή της Λάρνακας και της Κερύνειας. Μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις Κύπριοι χωρικοί παραδόθησαν αμέσως στους Τούρκους αποκηρύσσοντας την κυριαρχία των Βενετών. Στις πηγές αναφέρεται ότι ένα τέτοιο γεγονός έγινε στα Λεύκαρα, όπου λίγο αργότερα έφθασε το ιππικό των Βενετών και τιμώρησε το χωριό για την υποταγή του, σκοτώνοντας μάλιστα πολλούς κατοίκους του, για παραδειγματισμό, πριν αποχωρήσουν.
Δεν είναι απόλυτα αξακριβωμένο το επεισόδιο αυτό στα Λεύκαρα, που μάλιστα αμφισβητείται από νεώτερους ιστορικούς. Όμως πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα με το πραγματικό τους πρόσωπο και στο πλαίσιο των συνθηκών της εποχής τους. Και είναι γεγονός ότι οι Κύπριοι χωρικοί είχαν υποφέρει τα πάνδεινα από τους Βενετούς, κι ασφαλώς πολλοί απ΄αυτούς δεν είχαν λόγους να τους συμπαρασταθούν. Αρκετοί μάλιστα ίσως έβλεπαν με κάποια ικανοποίηση την αλλαγή, ελπίζοντας προς το καλύτερο-αφού δεν υπήρχε χειρότερο. Μάλιστα, κατά την πολιορκία της Λευκωσίας έγινε έρανος από τους Λατίνους για ανέγερση ναού αφιερωμένου στην Παναγία, προκειμένου να σωθεί η πόλη από τους Τούρκους, αλλά οι Ορθόδοξοι Έλληνες αρνήθηκαν να συνεισφέρουν.
Το φαινόμενο αυτό, της αρνητικής στάσης των χωρικών έναντι της κρατούσας δύναμης, παρατηρήθηκε και σε άλλες χώρες όταν αυτές κατακτήθηκαν από τους Τούρκους κι όπου οι ντόπιοι πληθυσμοί είχαν απελπιστεί από την πολύχρονη καταπίεση των Ευρωπαίων.

Πηγή: Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδια

Cyprus was conquered by the Ottoman Turks in 1570-71. Originally the Greek Cypriots (or at least many of them) saw the conquest of Cyprus by the Turks favorably. This is bacause the oppression and cruelty of their previous rulers, the Venetians, was so great, that there are even testimonies of secret missions to the Sultan to come and occupy Cyprus! The Greek Cypriots who suffered particularly under the tough regime of the (Christian) Venetians repeatedly had secretly sent representatives themselves to the sultan, inviting him to come and conquer Cyprus. Archimandrite Kyprianos (Chronological History ... 1788, p. 275) writes the following about the matter:

Among Cypriots themselves there was a large part of the people who were unhappy, who desired change in power. This was a crowd of people, who during the past, they were subordinated by the (Latin) nobles of Cyprus and were forced into slavery and they even had to pay for the maintenance of the appointed cavalry which kept guard at the shores. The Venetians after becoming rulers of the island, left the tyranny of the (Latin) nobles to be lashed out (on the Cypriots) with out control, out of fear of their (the nobles) possible apostasy. The vizier Mehmet informed the Venetian Representative Vragadino that two villagers came from Cyprus carrying letters, expressing the feelings of many villagers of the island, telling about the tyranny which they suffer, and that they desire to be ruled by the Sultan ...

These two Cypriots, who were representatives of a large part of the people, who were sent to the sultan and asked him to conquer Cyprus, they were surrendered by the Turks to the representative of Venice in Constantinople (the representative Victor Vragadino) and disappeared (apparently they were executed by the Venetians) . The fact, mentioned by A. Calepio, occurred in 1564 or 1565 (when Victor Vragadio was representative in Constantinople). A second similar case was mentioned in 1569. Probably there were other similar secret missions of Cypriots appealing to the Sultan but they did not become public. The Turks however, knew that the people of Cyprus were very unhappy with the tyrannical rule of the Venetians, and this was a very important element in the case of a Turkish-Venetian war on the island. The same was also known to the Venetians who did not trust the Cypriots and for this reason they were excluded from military service.
When the Turks finally invaded Cyprus, many parts were occupied without any resistance, such as the area of Larnaca and Kyrenia. Indeed in many cases Cypriot villagers immediately surrendered to the Turks renouncing the sovereignty of the Venetians. Sources indicate that such an event took place in Lefkara, where a little later the cavalry of the Venetians arrived and punished the village for its allegiance to the Turks, even killing many people, to set as an example, before leaving. There is no absolute verification about this episode in Lefkara, which is even questioned by modern historians. But we should see things with their real face and under the conditions of their times. And the fact is that the Cypriot villagers were suffering the most terrible hardships from the Venetians, and of course many of them had their reasons for not support them. Many maybe even saw the change with some satisfaction, hoping for the better-since there was no worse. Indeed, during the siege of Nicosia there was a fundraising made by the Latins for the construction of a church dedicated to the Virgin Mary in order that she would save the city from the Turks, but the Orthodox Greeks refused to contribute. This phenomenon, the negative attitude of the native population towards the ruling state, has been observed in other countries which were conquered by the Turks, and where local populations have despaired under the long oppression of the Europeans.

Source: The Great Cyprus Encyclopedia

2 σχόλια:

  1. Οι αναρτήσεις σου πάντα με εκπλήσσουν Noctoc. Ποιος να τα φανταζόταν τα γεγονότα που παραθέτεις...

    Καλή συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι γεγονός φίλη μου ότι αυτό το μέρος της ιστορίας μας παραβλέπεται και δεν διδάσκεται για ευνόητους λόγους. Όμως πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να γνωρίζει όλη την ιστορία του τόπου του, και όχι μόνο ένα μέρος της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή