ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Χαλίλ Χάουι: ένας εξαίρετος Λιβάνιος ποιητής - Khalil Hawi: an outstanding Lebanese poet

Ο Χαλίλ Χάουι, ένας από τους πιο γνωστούς Λιβάνιους ποιητές του εικοστού αιώνα, γεννήθηκε το 1919 σε μια φτωχή ελληνορθόδοξη οικογένεια από το Όρος του Λιβάνου. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο στην ηλικία των δεκατριών για να κερδίσει τα προς το ζην ως λιθοξόος. Πέρασαν περισσότερα από δώδεκα χρόνια προτού να επιστρέψει στο σχολείο και το 1956 πήγε με υποτροφία στο Καίμπριτζ της Αγγλίας, όπου κατόρθωσε να πάρει το δοκτοράτο του στη λογοτεχνία το 1959. Στη συνέχεια, έγινε καθηγητής αραβικής λογοτεχνίας στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού. Μέσα σε λίγα χρόνια, είχε καθιερωθεί ως ένας από τους κορυφαίους αβάν- γκάρντ ποιητές στον αραβικό κόσμο.
Ως ένας πραγματικός πατριώτης που πονούσε για το αραβικό έθνος, έχει επανειλημμένα εκφράσει την αίσθηση της ντροπής και οργής για την απώλεια της Παλαιστίνης το 1948 καθώς και για τις επόμενες αραβικές ήττες στα χέρια του Ισραήλ. Ήταν ιδιαίτερα επικριτικός έναντι στα αραβικά καθεστώτα γιατί απέδειξαν την έλλειψη παναραβικής αλληλεγγύης, και κατήγγειλε τον ηδονισμό, τον υλισμό, και τη διαφθορά που επικρατούσε στη Βηρυτό πριν από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου. Γενικότερα, θρηνούσε γι αυτά που έβλεπε ως πολιτική και πολιτιστική παρακμή του αραβικού κόσμου, και εξέφραζε τη βαθιά του απαισιοδοξία για το ενδεχόμενο μιας πραγματικής πολιτιστικής και πολιτικής αραβικής αναγέννησης. Ένιωθε βαθιά αισθήματα απογοήτευσης και αδυναμίας βλέποντας την παρακμή της αραβικής κοινωνίας και του αραβικού πολιτισμού καθώς και στην αδυναμία του αραβικού κόσμου στην αρένα της διεθνής πολιτικής σκηνής.

Ο Χαλίλ Χάουι αφαίρεσε την ίδια του τη ζωή στις 6 Ιουνίου 1982, την ημέρα που το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο. «Πού είναι οι άραβες;» Ρώτησε τους συναδέλφους του στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, πριν πάει στο σπίτι του και αυτοκτονήσει πυροβολώντας τον εαυτό του. «Ποιος θα αφαιρέσει το στίγμα της ντροπής από το μέτωπό μου;»
Στην ποίησή του, αντανακλούσε τα βάσανα και τις δοκιμασίες του σύγχρονου αραβικού κόσμου. Έχει χαράξει μια «περίεργη αυγή», έγραψε ο Χάουι σε μια συλλογή ποιημάτων του που δημοσίευσε το 1979 με τον τίτλο Πληγωμένη Βροντή. Ο ήλιος είχε αντιστέψει την τροχιά του, ανατέλλει από τη Δύση και δύει στην Ανατολή. Ο Χάουι έκλαψε για τον ίδιο και για το «αραβικό έθνος», του οποίου ήθελε τόσο πολύ να δει την αναγέννηση και την αναζωογόνηση:

Πόσο βαριά είναι η ντροπή,
μπορώ να την αντέξω μόνος;
Θα είμαι ο μόνος που θα καλύψει το πρόσωπό του με στάχτες;
Οι κηδείες που αναγγέλλει η αυγή
ηχούν τις κηδείες του σούρουπου.
Δεν υπάρχει τίποτα στον ορίζοντα,
εκτός από τον καπνό των μαύρων κάρβουνων.

Μετάφραση NOCTOC

Khalil Hawi, one of Lebanon's best-known twentieth-century poets was born in 1919 to a poor Greek Orthodox family from Mount Lebanon. He was forced to leave school at the age of thirteen to earn a living as a stonemason. More than a dozen years passed before he would return to school and in 1956 a scholarship took him to Cambridge, England, where in 1959 he attained a Ph.D. in literature. He then became a professor of Arabic literature at the American University in Beirut. Within a few years, he established himself as one of the leading avant-garde poets in the Arab world.
An Arab nationalist at heart, he repeatedly expressed his sense of shame and rage at the loss of Palestine in 1948 and at subsequent Arab defeats at the hands of Israel. He was very critical of Arab regimes for their demonstrated lack of pan-Arab solidarity, and he denounced the hedonism, materialism, and corruption that prevailed in Beirut before the civil war broke out. More generally, he lamented what he saw as the Arab world's political and cultural decay, and he expressed deep pessimism about the possibility of a true Arab cultural and political revival. He felt deep feelings of frustration and powerlessness at the decline of Arab society and culture and at the Arab world's impotence on the international scene. He took away his own life on 6 June 1982, the day that Israel invaded Lebanon. ‘Where are the Arabs?’ Hawi had asked his colleagues at the American University of Beirut before he went home and shot himself. ‘Who shall remove the stain of shame from my forehead?’
In his poetry he reflected the torments and the tribulations of Arab modernity. Dawn has ushered in a ‘strange morning’, wrote Hawi in a volume of verse he published in 1979 under the title Wounded Thunder. The sun had reversed its orbit, rising in the West and setting in the East. Hawi wept for himself and for that ‘Arab nation’ whose rebirth and regeneration he so much wanted to see:

How heavy is the shame,
do I bear it alone?
Am I the only one to cover my face with ashes?

The funerals that the morning announces
echo in the funerals at dusk.
There is nothing over the horizon,
save for the smoke of black embers.

Πηγή: Εδώ και Εδώ

4 σχόλια:

  1. δεν ξέρω νόστε και τόσα πολλά πράγματα για τον Λίβανο και την Μέση Ανατολή,αλλά μου κάνει τεράστια εντύπωση η προσήλωσή των ελληνορθόδοξων τόσο του Λιβάνου όσο και την Συρίας και της Παλαιστίνης στον παναραβισμό και στον πανσυρισμό (αν το γράφω σωστό),δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί,με τη δικιά μου σκέψη διαφορετικά θα έπρεπε να σκέφτονται...εσύ πως το δικαιολογείς;μην πω για την εχθρότητα που αναπτύσσεται σε κάποιους κόλπους κυρίως στην Παλαιστίνη εναντίον των Ελλήνων και ειδικά του Πατριαρχείου μας (των Ιεροσολύμων).Ακόμα,παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν πάντα με το μέρος τους,παρά το δικό της συμφέρον (πρέπει να τονιστεί αυτό),οι Άραβες δεν σταμάτησαν να δείχνουν αγνωμοσύνη και να στηρίζουν πάντα την Τουρκία...γιατί;εσύ που τους ξέρεις προφανώς πιο καλά πως το εξηγείς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλε/φίλη,

    Πολύ καλά τα ερωτήματά σου,και επιφανιακά έχουν βάση σ'ένα μεγάλο βαθμό. Όμως στην πραγματικότητα τα φαινόμενα δεν είναι έτσι όπως δίχνουν να είναι.
    Οι ελληνορθόδοξοι της Μέσης Ανατολής είναι μια χριστιανική σταγόνα νερού μέσα σ' ένα μουσουλμανικό ωκεανό.
    Εφόσον εμείς δεν ήμασταν σε θέση να τους βοηθήσουμε,είχαν δυο επιλογές να κάνουν για να διατηρήσουν την χριστιανική τους πίστη. Ή να εισχωρήσουν στον Καθολικισμό για να βρουν προστασία από τον Πάπα και τη Δύση, ή να να παραμείνουν Ορθόδοξοι με αντάλλαγμα την φαινομενική αλλά και ουσιαστική εισχώρησή τους στο Αραβικό Έθνος το οποίο είναι κυρίως μουσουλμανικό. Οι πιο πολλοί επέλεξαν το δεύτερο χωρίς όμως να χάσουν την ελληνορθόδοξη ταυτότητά τους. Αυτό καθ΄αυτό είναι ένα μεγάλο επίτευμα από μόνο του.
    Στη περίπτωση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων έχεις δίκαιο, οι Άραβες Παλαιστίνιοι και Ιωρδανοί δεν έχουν καλές σχέσεις με τους Έλληνες ποιμενάρχες τους για τον λόγο ότι τους φέρονται ως κατακτητές αντί ως προστάτες τους. Όμως δεν είναι αλήθεια ότι οι Άραβες μισούν τους Έλληνες. Απεναντίας μας αγαπούν και μας σέβονται πάρα πολύ. Όσο για την Τουρκία, ας μην ξεχνάμε ότι οι Τούρκοι ήταν κατακτητές των Αράβων, οι οποίοι υπέφεραν τα πάνδεινα κάτω από την εξουσία τους, έστω και ήταν και οι δύο λαοί κατά την πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι. Ας μην ξεχνάμε ότι η Τουρκία έχει πάρει με δόλιο τρόπο ένα μεγάλο μέρος της Συρίας, την Αλεξανδρέττα, και πίστεψέ με δεν υπάρχει καμία αγάπη ανάμεσα στους Σύρους και τους Τούρκους. Πολλές αραβικές κυβερνήσεις της Λεβαντίνης είναι υποχρεωμένες να έχουν καλές σχέσεις με την Τουρκία επειδή σχεδόν όλο το νερό τους πηγάζει από το έδαφός της. Όμως αυτό δεν είναι αγάπη αλλά εκβιασμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παρέχω πιο κάτω την διεύθυνση ενός άρθρου που γράφτηκε από ένα ελληνορθόδοξο του Λιβάνου το οποίο νομίζω θα απαντήσει πολλά από τα ερωτήματά σου.

    http://www.metopo.gr/article.php?id=3408

    NOCTOC

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ευχαριστώ πολύ!
    μακάρι οι αραβικές ηγεσίες (και οι δικές μας) να έδειχναν περισσότεροι αφοσίωση και αγάπη στους λαούς τους,αυτό πιστεύω είναι ένα από τα βασικά προβλήματα της ΜΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή