ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Το κτύπος του ήλιου: Ένα ποιήμα του Παλαιστίνιου ποιητή Ζαχαρία Μοχάμεντ - Sun stroke: A poem by Pelestinian poet Zakaria Mohammed

Γεννηθήκαμε από το κτύπος του ήλιου
από το κτύπος του δρεπανιού ενάντια στον αέρα
και του κέρατος πάνω στη πέτρα
Ρίξαμε τον πλακούντα μας στα σκυλιά
και την ψυχή μας σε μια δεξαμενή κατάθλιψης
Όπως τις φτωχές γυναίκες κεντήσαμε
τα χείλια μας στον ιστό της σιωπής
Ακάθαρτοι πήγαμε στην προσευχή της αυγής
στον κήπο με τα λουλούδια
και στις παιδικές μας αναμνήσεις
Άμμος είναι το σιτάρι μας
και άμμος ο σανός του αλόγου
Ανεβήκαμε στην άμμο λαχάνιασμένοι
και τετριμμένοι κατεβήκαμε
Δεν υπάρχει μαρτυρία για τ' ονόματά μας
εκτός από ένα αλφάβητο που δεν αναφέρεται στο λεξικό
δεν υπάρχει μαρτυρία για τους προγόνους μας
εκτός από τη σιωπή των σκύλων στην πόρτα
Μας γάντζωσαν από τα κορδόνια μας
και τις τρίχες των βλεφαρίδων
και τις ουρές των κομητών
Σκύψαμε σαν σκυλιά προστά στην πόρτα
σκύψαμε άκεφοι μπροστά από το λουλούδι
Και το λουλούδι είναι το αίμα της θυσίας του μεσημεριανού
Το αλεύρι μας σκορπίστηκε παντού
και η απόγνωση έχει την αίσθηση του σιδήρου στα δάχτυλά μας
Δώστε μας ανακωχή
ώστε να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τις σκιές μας
και οι οπλές μας να μπορέσουν να μεγαλώσουν
Μια τεράστια καμπάνα κρέμεται πάνω από το κεφάλι μας
μια επίμονη καμπάνα μας κάνει να χάνουμε το δρόμο
Προσευχόμαστε να σιωπήσει η μεγάλη κωδωνοκρουσία
από τα χείλη των νεκρών μας
Πάρτε μας από το χέρι
και τη μέση
κρατήστε μας κάτω από το στήθος
είμαστε συγγενείς της σκόνης και της φωτιάς
Αυτό είναι το δάχτυλό μας
βρεγμένο για να ελέγχει τον άνεμο
πληγωμένο από τις ατελείωτες ερωτήσεις μας
Παίζουμε με τ' ονόματά μας
και τη γύμνια των κουμπιών του πουκαμίσου
και οδηγούμε τις προσευχές όπως τα γουρούνια μπροστά μας
Γαντζώσαμε τα γαϊδούρια στους αστραγάλους των παιδιών
και γαντζώσαμε το φθινόπωρο στο καλοκαίρι
να ησυχάσει το τρέμουλο μας
Φανάξτε μας πίσω από τα δωμάτια μας
φονάξτε μας με σκανδαλιάρα φωνή
που θα μας ξεγυμνώσει από ντροπή
φονάξτε μας με φωνή που θα ξεσκίζει ξύλα και μπαμπού
Ξαπλώστε τις προσευχές μας
ώστε να μπορέσουμε να προσευχηθούμε
πέρα από το όριο του καθήκοντος
και οι ψυχές μας να σταθούν όρθιες μαζί με τα κορμιά μας
Πικρό το μεσημεριανό μας
το δείπνο μας είναι τόσο ξηρό, όπως μια πέτρα
και η σιωπή ρέει
όπως το αίμα της εμμηνόρροιας ανάμεσα στα πόδια μας
Προσευχόμαστε για να σπάσουμε τις πέτρες στα νεφρά μας
και προσευχόμαστε για να σπάσει το ψωμί του δείπνο μας
Δεν υπάρχει ασυλία για τα βότσαλα
ή τα τριαντάφυλλα -
όλα βρίσκονται μέσα στα όρια της βροντής
Γεννηθήκαμε από την παραμόρφοση του χείλους
και της βλεφαρίδας
γεννηθήκαμε από το κτύπος του κέρατος πάνω στην πέτρα.

Ζαχαρίας Μοχάμεντ - μετάφραση
NOCTOC

Sun stroke

We were born of a sun stroke
of the stroke of scythe against wind
and of horn against stone
We threw the placenta to the dogs
and our soul into a pool of gloom
Like poor women we embroidered
our lips on the fabric of silence
Impure we went to the dawn prayer
to the flower garden
and memories of childhood
Sand is our grain
and sand is the horse's fodder
We climbed the sand gasping for breath
and worn out we came down
No evidence of our names
except an alphabet not cited in the dictionary
no evidence of our forbears
except the silence of dogs at the door
We got hitched to our shoelaces
and to the hair of eyelashes
and to the tails of comets
We crouched like dogs before the door
crouched cheerless before the flower
And the flower is the blood sacrifice of midday
Our flour was strewn everywhere
and despair felt like iron in our finger tips
Grant us respite so we may recognize our shadows
and our hooves may grow
A giant bell hangs over our head
a persistent bell makes us lose the way
We pray to silence the great chime on the lips of our dead
Take us by the hand
and the waist
hold us below our breasts
we are kin of dust and fire
This is our finger
wet to explore the wind
wounded by our endless questions
We fooled around with our names
and the nakedness of shirt buttons
and drove prayers like pigs in front of us
We hitched the donkeys to children's ankles
and hitched autumn to summer
to calm down our shivers
Call us from behind our rooms
call us with a scandalous voice that would shame us bare
call us with a voice that would rip apart wood and bamboo
Lead our prayers so we may pray beyond the bound of duty
and our souls stand erect within our bodies
Bitter is our lunch
our dinner is as dry as stone
and silence flows like menstrual blood between our legs
We pray to crush our kidney stones
and pray to break the bread of our supper
No immunity for the pebble
or the rose --
all lie within the range of thunder
We were born of the inversion of the lip
and the eyelash
we were born of the stroke of horn against stone.

Zakaria Mohammed

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου