ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

Εκείνοι που βιάζονται ή σπεύδουν: Ένα ποίημα του Νιζάρ Καμπάνι - Those who rush or scurry: A poem by Nizar Qabbani

Σταθήκαμε σε στήλες
σαν τα πρόβατα πριν από τη σφαγή
τρέξαμε, λαχανιασμένοι.
Καβγαδίσαμε για να φιλήσουμε
τα παπούτσια των δολοφόνων. . . .

Έκλεψαν τον Ιησού το γιο της Μαρίας
ενώ ήταν ακόμη βρέφος.
Έκλεψαν από εμάς τη μνήμη των πορτοκαλεώνων
και των βερίκοκων και του δυόσμου και των κεριών στα τζαμιά.

Στα χέρια μας άφησαν
ένα σαρδελοκούτι που ονομάζεται Γάζα
και ένα ξεροκόκαλο που ονομάζεται Ιεριχώ.
Μας άφησαν ένα κορμί χωρίς οστά
Ένα χέρι χωρίς δάχτυλα.

Μετά από αυτό το μυστικό ειδύλλιο στο Όσλο
βγήκαμε στείροι.
Μας έδωσαν μια πατρίδα μικρότερη από ένα κόκκο σιταριού
μια πατρίδα να καταπιούμε χωρίς νερό
όπως τα χάπια της ασπιρίνης.

Αχ, ονειρευτήκαμε μια πράσινη ειρήνη
και μια λευκή ημισέληνο
και μια γαλάζια θάλασσα.
Τώρα βρεθήκαμε
πάνω σε μια σωρό κοπριάς.

Νιζάρ Καμπάνι - Μετάφραση NOCTOC

We stood in columns
like sheep before slaughter
we ran, breathless.
We scrambled to kiss
the shoes of the killers. . . .

They stole Jesus the son of Mary
while he was an infant still.
They stole from us the memory of the orange trees
and the apricots and the mint and the candles in the mosques.

In our hands they left
a sardine can called Gaza
and a dry bone called Jericho.
They left us a body with no bones
A hand with no fingers.

After this secret romance in Oslo
we came out barren.
They gave us a homeland
smaller than a single grain of wheat
a homeland to swallow without water
like aspirin pills.

Oh, we dreamed of a green peace
and a white crescent
and a blue sea.
Now we find ourselves
on a dung-heap.

Nizar Qabbani


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου