ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Ο Όσιος Ιωνάς ο Θαυματουργός ο εν Περγάμω - Saint Jonah the Miracle Maker and Ascetic of Pergamos

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι άγγελος και θαυματουργός ανεδείχθης, Θεοφόρε Ιωνά πατήρ ημών νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιο Οσίου Ιωνά του εν Περγάμω

Ο Όσιος Ιωνάς ήταν κι΄αυτός ένας από τους ασκητές της ερήμου του Ιορδάνου που εγκατέλειψαν τα ασκητήρια τους ένεκα των διωγμών των Αράβων κατά των Χριστιανών, τον Ζ΄όπως φαίνεται, αιώνα. Έφθασαν με το καράβι, στην Κύπρο και απεβιβάσθησαν άλλοι στην Πάφο και άλλοι σε άλλα μέρη. Αφού αλληλοασπάσθηκαν, διεσκορπίσθησαν σε διάφορους τόπους της Κύπρου και ασκήτεψαν.
Ο Όσιος Ιωνάς ήρθε μαζί με τον συνασκητή Κενδέα, ο οποίος έμεινε στα μέρη της Πάφου. Ο δε Ιωνάς τράβηξε κατά ανατολάς και έφθασε «
εις τα μέρη της Τραχιάδος (τοποθεσία κοντά στην Άχνα) εις χωρίον το λεγόμενον Πέργαμον». Εκεί στην αρχή δεν είχε ούτε καλύβα, ούτε σπηλιά. Ύστερα αφού βρήκε κάποιο σπήλαιο εγκαταστάθηκε και ασκήτεψε εκεί με νηστείες και προσευχές και περνούσε «παραδειγματικόν ασκητικόν βίον εν σπηλαίω διαιτώμενος». Στο σπήλαιο αυτό, ο Όσιος ασκήτεψε τρώγοντας - κατά το συναξάρη του - κάθε βράδυ φακή βραστή και χόρτα της περιοχής. Και για περισσότερη άσκηση και κακοπάθεια φορούσε σχοινιά κατάσαρκα και βάρυνε το κορμί του με σίδερα που ήταν δεμένα στους βραχίονες με τα σχοινιά αυτά. Τέτοιους και παρόμοιους κόπους υπόβαλε τον εαυτό του ο Όσιος και με την εγκράτεια, προσευχή, ταπείνωση και με το φόβο του Θεού στη καρδιά του, είχε ως αποτέλεσμα τους πνευματικούς καρπούς και τα θεία χαρίσματα. Και κατά τον συναξαριογράφο του Οσίου«και ζων και μετά θάνατον επετέλει (επιτελούσε) άπειρα θαύματα». Θεράπευε από κάθε ασθένεια όλους όσους κατέφευγαν κοντά του με πίστη και πολεμούσε τα πονηρά πνεύματα. Ακόμη γράφεται ότι ανάστησε κάποτε ένα νεκρό παιδί δια της προσευχής του.Ο Όσιος είχε και κάποιον υποταχτικό που του προμήθευε το νερό από μακρυά διότι δεν υπήρχε εκεί κοντά πηγή. Ο διάβολος όμως, πήρε την μορφή του Γέροντά του Ιωνά, και αφού τον συναντούσε στον δρόμο, του έπαιρνε το σταμνί με το νερό και το έχυνε στη γη. Αυτό έγινε επανειλημμένως μερικές φορές. Νομίζοντας ο μαθητής του ότι ήταν ο Γέροντάς του και ήταν οργισμένος - για να κάνει τέτοιο πράγμα - ή πως ήθελε να τον δοκιμάσει, παραίτησε την υπηρεσία του αυτή της μεταφοράς του νερού για αρκετές μέρες, ούτως ώστε να διψάσει για τα καλά ο Όσιος. Μετά όταν πήγε, του λέει ο Όσιος: «Γιατί άργησες τόσο παιδί μου, και παρ΄ολίγο να πέθαινα από τη δίψα;». Ο δε μαθητής του, του είπε τη περίπτωση, πως τάχα ο Όσιος έπαιρνε το νερό απ΄τα χέρια του και το έριχνε κατά γης. Τότε ο Όσιος είπε στον υποτακτικό του: «Παιδί μου, αυτό είναι διαβολική επινόηση. Από τώρα και στο εξής αν με ξαναδείς μπροστά σου, όσες φορές επιχειρήσω να σε εμποδίσω, μην υπακούσεις να μου δώσεις ξανά το νερό.» Από τότε έγινε άφαντος και ο δαίμονας και δεν ξαναενόχλησε τον υποτακτικό του Οσίου.
Μετά το γεγονός αυτό ο Όσιος προσευχήθηκε και αφού χτύπησε με το ραβδί του στο βράχο εκεί στη σπηλιά, πήδηξε κρυστάλλινο νερό και έπινε και αυτός και όσοι έρχονταν κοντά του, προς δόξα Θεού. Το νερό αυτό υπήρχε μέχρι το 1912, οπότε φανατικοί Τούρκοι Οθωμανοί κατέστρεψαν και το σπήλαιο του Αγίου και το νερό, δηλαδή το αγίασμα, όπως εθεωρείτο από τους πιστούς μετά την κοίμηση του Αγίου.
Ο φίλος και συνασκητής του Οσίου, Κενδέας, εν το μεταξύ έφυγε από τη Πάφο και ήρθε και αυτός κοντά στα μέρη που ασκήτευε ο Ιωνάς και κατοίκησε σε σπήλαιο κοντά στο χωριό Αυγόρου. Μερικές φορές συναντήθηκαν και τη τελευταία φορά μάλιστα με θαύμα, όπως αναφέρεται και στο βίο του Οσίου Κενδέα.
Και έτσι ζώντας ζωή θεάρεστη, ο Όσιος απήλθε προς Κύριον. Οι δε πιστοί ενταφίασαν το ιερό του σώμα εκεί κοντά στο σπήλαιο. Μετά τη κοίμηση του οι χριστιανοί έκτισαν εκκλησία εκεί στο Πέργαμος και την αφιέρωσαν στον Όσιο. Η εκκλησία αυτή με την πάροδο του χρόνου η εκκλησία αυτή εξελίχθηκε σε μοναστήρι. Σήμερα σώζονται μόνο τα ερείπια του μοναστηριού διότι το κατάστρεψαν κι αυτό από τις αρχές του περασμένου αιώνα οι Τούρκοι. Μέχρι το 1974 στο χωριό Λύση φυλασσόταν εικόνα του Οσίου χρονολογούμενη από του 16 αιώνα η οποία μεταφέρθηκε από το χωριό Πέργαμος της Λάρνακας. Και στο χωριό Ξυλοτύμπου φυλάσσεται ημικατεστραμμένη εικόνα την οποία μετέφεραν οι τελευταίοι Έλληνες χριστιανοί κάτοικοι της κοινότητας Περγάμου. Δεν είναι γνωστό όμως αν η εικόνα είναι η ίδια που φυλασσόταν στη Λύση και μεταφέρθηκε μετά τη τουρκική εισβολή του 1974 στη Ξυλοτύμπου. Το δε σπήλαιο του Οσίου το κατέστρεψαν οι Τούρκοι του Χωριού Πέργαμος και το γέμισαν με μπετόν. Νέα δε εκκλησία αφιερωμένη στον Όσιο Ιωνά κτίστηκε στα βορειοανατολικά του χωριού Ξυλοτύμπου.

Η μνήμη του Οσίου Ιωνά εορτάζεται στις 11 Οκτωβρίου.
Saint Jonah was also one of the hermits of the Jordan desert who fled their hermitages after the Arab persecutions against the Christians in 7th century took place. They arrived by ship to Cyprus, and some landed in Paphos while others landed elsewhere. After saying their goobyes, they dispersed at various locations on the island and lived as ascetics.
Saint Jonah came along with his co-hermit Kendeas, who stayed in the parts of Paphos while Jonah continued eastwards and arrived "
at the area of Trachiada (located near Achna) at a village called Pergamon". In the beginning of his stay there, he had neither hut or cave. After having found a cave he settled there and became an ascetic living with fasting and prayers and had an "exemplary ascetic life spend in the cave". The ascetic Saint lived in the cave by eating - as his synaxari (bioghraphy) states - every night stewed lentils and wild vegetables of the region. And for more ascetic exercise and suffering he wore a hard rope under his clothes while for making his body more heavy he used iron, which was tied on his arms with the rope. With such and similar labours, the Saint submit himself, and with restraint, prayer, humility and the fear of God in his heart, he was led to spiritual and divine powers. And as the Saint's bioghrapher states "and during his life and after his death he performed countless miracles". He cured any disease for everyone who took refuge near him who had faith and fought the evil spirits. It is written that once he even resurrected a dead child through prayer.
The Saint had a pupil who supplied water from far away because there was no water source nearby. The devil, however, took the form of Elder Jonah, and used to meet him on his way back from the water spring, where he would grap the water jar from his hands and pour the water on the ground. This happened several times. The pupil believing that he was his Elder and was angry - that's why he did such a thing - or because he wanted to test him, stopped doing his service and did not transport water for several days, so the Saint ended up becoming realy thirsty. When the pupil finally went to get water, the Saint said to him: "
What took you so long to go get water, my child, and I nearly died of thirst?". The student in turn, told him about the case that allegedly the Saint took the water jar away from his hands and poured the water on the ground. Then the Saint told his pupil "My child, this is diabolical invention. From now on if you see me again before you, no matter how many times I try to stop you, do not obeyand don't give me the water jar". Since that time the demon disappeared and never bothered the Saint's pupil again.
After this event took place, the Saint prayed and then hit the rock near the cave with his stick and from the rock jumped clear water which he drank to the glory of God as well as those who came to him. This water existed until 1912, when fanatic Muslim Turks destroyed the cave of the Saint and the water, the holy water, as it was considered by believers after the death of the Saint.
The friend and co- hermit of the Saint, Kendeas, meanwhile left Paphos and also came close to the area where Johan lived a life of asceticism and settled in a cave near the village of Avgorou. Sometimes they met each other, and the last time this happened, it happened during a miracle, as is stated in the life of Saint Kendeas.
And so living a pious life, the Saint departed to God. And the faithful buried his holy body near the cave. After his repose, the Christians built a church there, at Pergamos, and dedicated it to the Saint. Over the years, the church grew into a monastery. Today only the ruins of the monastery survive because it was also destroyed by the Turks in the beginning of the last century. Until 1974 survived in the village of Lysi, the icon of the Saint dating from the 16th century, which was moved there from the village of Pergamos, Larnaca. And in the village of Xylotymbou survives a half damaged icon of the Saint which was brought there by the last Greek Christian inhabitants of the community of Pergamos. It is not known if the icon is the same as the one kept in Lysi and if it was transferred to Xylotymbou after the Turkish invasion in 1974. The cave of the Saint was also destroyed by the Turks of the village of Pergamos and was filled with concrete. A new church dedicated to Saint Jonah was built in the northeast of the village of Xylotymbou.

The memory of Saint Jonah is celebrated on October 11.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου