ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

Η γέννηση μιας ιδέας: Του Αιγύπτιου λογοτέχνη Ταουφίκ αλ -Χάκιμ - The birth of an idea: By Egyptian writer Tawfiq al -Hakim

- Ποιός κτυπά μέσα στο κεφάλι μου;
- Η ιδέα.
- Και τι θες;
- Να με ελευθερώσεις.
- Μα είναι αργά, είναι νύχτα. Τώρα βρήκες την ώρα που όλους ο κόσμος κοιμάται και τα μάτια μου κλείνουνε απ΄τη νύστα;
- Ναι, γρήγορα. Αν δεν ελευθερωθώ τώρα, δεν θα μπορέσω ποτέ μου να βγω από το κεφάλι σου.
- Μα δεν βλέπεις πως δεν κρατιέμαι απ' τη νύστα; Δεν μπορείς να περιμένεις μέχρι να ξημερώσει;
- Όχι, δεν μπορώ. Πρέπει να βγω τώρα αμέσως...
- Μα γιατί διάλεξες την ώρα που με παίρνει κιόλας ο ύπνος;
- Εγώ δεν διαλέγω. Ωρίμασα στο κεφάλι σου σαν τον καρπό στη μήτρα της μάνας και τώρα πρέπει να γεννηθώ.
- Τότε, γιατί δεν ήξερα από πριν πως υπάρχεις; Πάντα πίστευα πως το κεφάλι μου είναι άδειο σαν την τρύπια τσέπη.
- Υπήρχα στο υποσυνείδητό σου απαρατήρητη, εδώ και καιρό. Τώρα έχω ωριμάσει κι ήρθε η στιγμή να παρουσιαστώ στον κόσμο.
- Πού και πώς σκοπεύεις να παρουσιαστείς;
- Στη ζωή, στο χαρτί. Σήκω γρήγορα, τεμπέλη, πάρε χαρτί και γράψε, κάνε με γνωστή σ΄όλους.
- Δεν νομίζεις πως έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου; Ας πούμε ότι παρουσιάζεσαι αυτή τη στιγμή. Και τι μ΄αυτό δηλαδή; Τι θ' αλλάξει στον κόσμο;
- Ποιός ξέρει; Μπορεί ν΄αλλάξει η ζωή, να γίνει καλύτερη, πιο όμορφη... ή να συμβεί κανένα σημαντικό γεγονός που να την αλλάξει ριζικά.
- Κι αυτό θα το καταφέρεις εσύ;
- Ναι, εγώ. Δεν είν' η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα, οι πυραμίδες που φαίνονται από το δωμάτιό σου ήταν κι αυτές στην αρχή μια ιδέα μονάχα. Και ο ηλεκτρισμός, που φωτίζει το δωμάτιο σου, και το ράδιο, που σου επιτρέπει ν΄ακούς φωνές απ΄όλο τον κόσμο - όλ' αυτά στην αρχή ήταν μόνο μια ιδέα. Η ιδέα οδηγεί μπροστά τους λαούς, με την ιδέα δημιουργήθηκαν οι διάφορες θρησκείες, που ανύψωσαν τις ανθρώπινες ψυχές, καθώς και οι τέχνες. Όλος ο πολιτισμός στη γη είναι γέννημα ιδέας. Η ιδέα κάνει το ανθρώπινο γένος να διαφέρει από τα ζώα μια και γεννιέται από ανθρώπους και ποτέ από ζώα. Άντε, σήκω, διώξε την τεμπελιά. Θα πρέπει να χαίρεσαι που στο δικό σου κεφάλι γεννήθηκε μια ιδέα!
- Μα δεν είναι δυνατόν εγώ να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που μέσα του γεννιέται μια ιδέα. Μήπως εκατομμύρια ανθρώπινα κεφάλια δεν είναι γεμάτα με ιδέες;
- Ναι, αλλά μέσα στα εκατομμύρια αυτά λίγοι είναι εκείνοι που την αφήνουν να βγει έξω.
- Άρα αυτό θα πει πως αξίζεις μόνο όταν μπορείς να βγεις έξω;
- Ναι, αλλά και όσο αφορά την παραπέρα ύπαρξή μου. Είναι κάτι που σπάνια συμβαίνει στον κόσμο. Αν έχεις έστω και λίγες αριθμητικές γνώσεις, πάρε πένα και χαρτί και θα μάθεις καταπληκτικά πράγματα. Στον κόσμο ζουν χιλιάδες εκατομμύρια άνθρωποι, και αν υπολογίσουμε πως μόνο σε ένα εκατομμύριο απ΄αυτούς κάθε εκατό χρόνια γεννιέται μια ιδέα, τότε κάθε εκατό χρόνια θα ζούσαν στον κόσμο ένα εκατομμύριο ιδέες. Αυτό όμως δεν έχει γίνει ποτέ . Ο αιώνας, που σε αυτόν γεννιούνται έστω και δέκα ιδέες που παραμένουν στην ζωή και είναι χρήσιμες στους ανθρώπους, ονομάζεται αιώνας της προόδου ή χρυσός αιώνας της ανθρωπότητας.
- Αυτό σημαίνει πως κι αν ακόμα βρεις από το κεφάλι μου αυτό δεν θα είναι αρκετό;
- Όχι, δεν είναι αρκετό. Καθημερινά τα κεφάλια φιλοσόφων, ποιητών, καλλιτεχνών και επιστημόνων γεννούν ένα μεγάλο αριθμό ιδεών, ιδιαίτερα τώρα που τόσοι και τόσοι αφιερώνονται σ΄αυτές. Οι άνθρωποι αυτοί γεμίζουν με τις ιδέες τους βιβλία και εφημερίδες, υποστηρίζοντας ότι προφητεύουν αλήθειες παντοτινές, όμως η χρησιμότητά τους δεν έχει περισσότερη αξία από μια σταγόνα λάδι στο κέικ που τρως κάθε πρωί.
- Κι εγώ που νόμιζα πως το σημαντικότερο είναι η γέννησή σου!
- Σημαντικό είναι να γεννηθώ και να μπορώ να διατηρηθώ όσο γίνεται πιο πολύ.
- Αυτό θα πει πως είναι πιο σημαντική η διατήρησή σου στη ζωή παρά η εμφάνισή σου στον κόσμο.
- Ναι, έχεις δίκαιο. Το να ζήσω ένα μόνο χρόνο, σαν μόδα ή κάποια ανακάλυψη της στιγμής, σημαίνει για μένα να μη ζήσω καθόλου.
- Και πόσα χρόνια λογαριάζεις να υπάρχεις όταν θα έχεις παρουσιαστεί στον κόσμο;
- Πάντως πιο πολλά από σένα, τουλάχιστον δύο φορές περισσότερο. Τα κόκκαλά σου θα έχουν σαπίσει μέσα στη γη κι εγώ θα είμαι ακόμα σε πλήρη ακμή και λάμψη.
- Τότε ανάθεμα σε σένα και στις επιδιώξεις σου!
- Πώς! Δεν χαίρεσαι που θα ζήσω και μετά το θάνατό σου;
- Όχι, βέβαια! Θα χαιρόμουν αν μπορούσα να ζήσω περισσότερο από σένα έστω και μια ώρα.
- Μα γιατί να ζεις αφού οι ιδέες σου θα έχουν πεθάνει; Ποιά χαρά νοιώθει ο πατέρας στη ζωή, που χάνει όλα του τα παιδιά και περνά τις μέρες του μες στη μοναξιά;
- Ναι, αυτό είναι αλήθεια, μια σκληρή αλήθεια. Όμως ας το σκέφτεται αυτό όποιος έχει φέρει στον κόσμο παιδιά. Κι εγώ, προς το παρόν, είμαι σε θέση να εμποδίσω τη γέννησή σου. Και δεν βλέπω, γιατί να μην το κάνω αυτό, μια και η εμφάνισή σου θα μου φέρει τόσα μπερδέματα.
- Όμως με τη γέννησή μου θα έχεις προνόμια.
- Τι προνόμια;
- Θα παρουσιαστώ σε ώριμη, τελειοποιημένη μορφή. Θα γίνω μέσο για να κατακτήσεις ό,τι καλύτερο, θα γίνω συνέχεια της ύπαρξής σου. Θα δώσω στον κόσμο όφελος και μπορεί να καταπλήξω τους πάντες έτσι, ώστε η ματαιοδοξία σου να ικανοποιηθεί.
- Ναι, μόνο η ματαιοδοξία μπορεί να σου επιτρέψει να παρουσιαστείς στο φως του Θεού.
- Να, λοιπόν, που θέλω κι εγώ να εκμεταλλευτώ την αδυναμία σου αυτή. Ελευθέρωσε με!
- Όμως, δεν μου είπες ακόμα ποιό θα είναι το δικό σου όφελος από τη γέννησή σου.
- Ω, πόσο ανόητη είναι η ερώτησή σου! Ρώτησε την κάμπια ποιό νόημα έχει η ύπαρξη της. Είναι φανερό ότι η δίψα της ζωής βρίσκεται στην ίδια μας τη φύση.
- Ώστε τώρα είσαι μέσα στο κεφάλι μου;
- Μα και βέβαια! Και σε παρακαλώ, σε εκλιπαρώ, απαιτώ να μ΄αφήσεις να βγω έξω για να ζήσω.
- Περίμενε τότε λιγάκι, να ψάξω για χαρτί και μολύβι.
- Μόνο μην καθυστερείς, σε παρακαλώ.
- Γιατί, τι θα συμβεί;
Η αναπνοή μου αδυνατίζει. Το φως μου σιγοσβύνει... Έχω εξασθενίσει από τις αντιρρήσεις σου... Είμαι κιόλας κουρασμένη κι ακόμα δεν πρόλαβα να γεννηθώ.
- Ω, δυστυχία μου! Ξέχασα πού είναι το μολύβι μου. Κι ούτε και χαρτί δεν μπορώ να βρω, εκτός απ΄αυτό το φύλλο στο τραπέζι. Μέσα σ΄αυτό είναι τυλιγμένο το πρωινό μου. Δεν πειράζει που με ξύπνησες, όμως και το φαγητό είναι κι αυτό σημαντικό. Εξάλλου, γίνεται, νηστικό αρκούδι χορεύει; Στάσου μια στιγμή να βάλω κάτι στο στόμα μου και μετά θ΄ασχοληθώ μαζί σου. μην ανησυχείς, θα μασώ, θα ψάχνω και για το χαμένο μολύβι. Να, ψάχνω κιόλας. Α, νάτο, στο τραπέζι... Λοιπόν, τώρα μπορείς να βγεις. Ε! Ιδέα! Έλα... μίλα... βγες, λοιπόν. Περίεργο, τι έπαθες, γιατί σιωπάς και δεν μου αποκρίνεσαι; μη μ΄αφήνεις με τη μπουκιά στο λαιμό. Πού είσαι; Έφυγες; Πέθανες; Πού χάθηκες; Πού είναι η πολυλογία σου που με ξύπνησε; Ε! Ιδέα! Πες κάτι λοιπόν! Τι κρίμα, πέθανε πριν να γεννηθεί. Ναι χωρίς αμφιβολία πέθανε μέσα στο κεφάλι μου, χωρίς να προλάβει να γεννηθεί. Μα είναι δυνατόν να άργησα τόσο πολύ; Ίσως να φταίει και η ίδια για το θάνατό της. Α, στο διάβολο! Ας πάει στα τσακίδια! Τώρα θα τελειώσω με το φαγητό και πλάι στο κρεβάτι! Δεν είναι δα η πρώτη φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο...

Στ΄αλήθεια η ιδέα γεννήθηκε και πέθανε ή πέθανε προτού να γεννηθεί... έτσι όπως και εκατομμύρια ιδέες, που έρχονται και κτυπούν μέσα στα κεφάλια εκατομμυρίων ανθρώπων, εκατομμύρια φορές εκατομμύρια στιγμές.


Μετάφραση από τ΄αραβικά: Άννα Λεωνίδου - Ελ Γκίντι
Περισσότερα για τον Ταουφίκ αλ -Χάκιμ Εδώ
Η μεταφορά στο διαδύκτιο έγινε από NOCTOC

- Who is knocking inside my head?
- An idea.
- What do you want?
- To be released.
- But its very late, its late at night.
You found the time to be released now, when all the people are asleep and my eyes are closed from sleepiness?
- Yes, hurry up. If I don't get released now, I will never get out of your head.
- But can't you not see that I can't hold my eyes open from being so sleepy? Can you not wait until dawn?
- No, I can not. I must get out right now ...
- But why did you choose this time of the hour when sleep is already taking me over?
- I don't choose. I have matured in your head like the seed in a mother's womb and now I must be born.
- Then why did I not know from beforehand that you exist? I always thought that my head is as empty as a hole in a pocket.
- I existed in your sub-conscience unnoticed for a long time. Now I have matured and the time has come to appear in the world.
- Where and how do you plan to appear?
- In life, on paper. Hurry up, lazy man, get a piece of paper and write, make me famous to everybody.
- Don't you think that you have a high opinion of yourself? Let's say that you appear right at this moment. So what? What will change in the world?
- Who knows? Maybe people's life can change, make it better, more beautiful ... or maybe a significant event might occur to change it radically.
- And such a thing will be able to be achieved by you?
- Yes, me. It is not the first time this has happened. For example, the pyramids which are visible from your room, they were only just an idea at the beginning. And the electricity that lights up your room, and the radio, which allows you to hear voices from around the world - in the beginning they were all just an idea. Ideas lead the human race forward, ideas created the various religions, which have lifted up the human soul, as well as the arts. The whole civilization on earth was born from an idea. Ideas make the human race different from animals since they are born from people and never from animals. Come on, get up, chase away your laziness. You should be glad that in your head, an idea was born!
- But I can not be the only person from whom an idea is being born. Is it not a fact that millions of human heads are filled with ideas?
- Yes, but among these millions, only a few people let them come out.
- So this comes to mean that you are of value only when you get out?
- Yes, but also as regards to my further existence. It is something that rarely happens in the world. If you have even the most basic knowledge in mathematics, get a pen and a piece of paper and you will learn amazing things. Thousands of millions of people live in the world, if we calculate that an idea is being born from only one million of all these people each hundred years, then every one hundred years would have lived one million ideas. But this has never happened. The century in which even ten ideas are being born, that remain in life and are useful to humans, is called the century of progress or the golden age of humanity.
- Does this mean that even if you get out of my head it is still not enough?
- No, it is not enough. Every day the heads of philosophers, poets, artists and scientists create a large number of ideas, especially now that so very many devote themselves to them. These people fill books and newspapers with their ideas, arguing that they are prophesying ever lasting truth, but their usefulness has no more value than a drop of oil in the cake you eat every morning.
- And I thought that the most important matter was your birth!
- It is important for me to be born and to be maintained as much as possible.
- This would mean that it is more important to preserve your life than to appear in the world.
- Yes, you are right. If I were to live for only one year, like fashion or a discovery of the moment, it is better for me not to live at all.
- And how many years do you estimate to live after you have presented yourself to the world?
- Certainly many more than you, at least twice as more. Your bones will have rotted in the ground and I would still be in full rise and shine.
- So damn you and your aspirations!
- What! Aren't you not happy that I will live even after your death?
- Of course not! I would be glad if I were to live longer than you even for an hour.
- But why should you be alive since your ideas will be dead? What joy does a father, who looses all his children and spends his days amid loneliness feels in his life?
- Yes, this is really a hard truth. But let us think that not anyone in the world has children. And I, for the time being, I'm able to stop your birth. And I can't see why I should not do this, since your appearance will bring me so much confusion.
- But with my birth you will also have benefits.
- What benefits?
- I will appear in a mature, refined form. I will be the medium by which you will achieve the best, I will become the continuity of your being. I will benefit the world and I might surprise everyone, so that your vanity will be satisfied.
- Yes, only vanity can allow you to appear in the light of God.
- Well, then, I also want to take advantage of this weakness of yours.
Release me!
- But you still haven't told me yet what your own benefit will be if you are allowed to be born.
- Oh, how silly your question is? Ask the caterpillar what is the meaning of its existence. It is obvious that the thirst for life is in our nature itself.
- So now you're inside my head?
- But of course! And please, I implore, I demand that you let me go out to live.
- Wait a little then to look for a piece of paper and a pencil.
- Just don't delay it, please.
- Why, what will happen?
My breath is getting weak. It is fading away slowly- slowly ... I have become weak from your objections... I feel tired and I didn't even have the time to be born yet.
- Oh, my misery! I forgot where my pencil is. And neither can I find a piece of paper, except this paper on the table. My breakfast is wrapped inside it. Never mind that you have waken me up, but food is also important. Moreover, a hungry bear cannot dance. Wait for a moment to put something in my mouth and then I deal with you. Don't worry, I will chew, and search for the missing pencil at the same time. Here, I am looking already. Oh here it is on the table ... Well, now you can get out. Hey! Idea! Come ... talk ... Come, then. That's strange, what's wrong, why do you keep quiet and you don't respond to me? Don't leave the bite I have taken in my throat.
Where are you? Did you leave? Did you die? Where did you disappear to? Where is your verbiage which has woken me up? Hey! Idea! Say something then! What a shame, it has died before being born. Yes, without a doubt it has died inside my head, without having time to arise. But is it possible that I have been too late? Maybe it is itself to be blamed for its death. Oh, let it go to the devil! Let it go to hell! Now I will finish with my food and next thing I will do is go to bed! It's not as if it's the first time that something like this is happening to me...

In truth, the idea was born and died or died before it was born ... just like millions of ideas that come and knock into the heads of millions of people, millions of times a million times.


Translated from Greek by NOCTOC
Translated from Arabic by Anna Leonidou -El Giddi
More about
Tawfiq al -Hakim here
Transferred on the internet by NOCTOC

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου