ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Κύπριος Επίσκοπος Ειρηνουπόλεως (Βαγδάτης) Άνθιμος και η Διαθήκη του - The Cypriot Bishop of Irinoupolis (Baghdad) Anthimos and his Will

Ο επίσκοπος Ειρηνουπόλεως Άνθιμος καταγόταν από το χωριό Έμπα της επαρχίας Πάφου της Κύπρου και έζησε κατά τον 18ον αιώνα. Για τον επίσκοπο Ειρηνουπόλεως Άνθιμο ήσαν μέχρι σήμερα λίγα γνωστά. Απ' ότι γνωρίζομε έχει γράψει γι αυτόν μόνον ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ο οποίος έφερε στο φως τέσσερα έγγραφα του Κύπριου Πατριάρχη Αντιοχείας Σιλβέστρου, στα οποία γίνεται μια σχετικά εκτενή αναφορά για τον επίσκοπον αυτόν.
Ο Κύπριος Πατριάρχης Αντιοχείας Σίλβεστρος είχε δράσει ενεργά υπέρ της Ορθοδοξίας κατά τους χρόνους της Πατριαρχείας του (1724 - 66) και κατέβαλε πολλές προσπάθειες για την εξουδετέρωση της λατινικής εκκλησιαστικής προπαγάνδας η οποία επιτελείτο τότε μεταξύ των Αράβων Ορθοδόξων για την προσηλύτιση τους στο λατινικό δόγμα. Για το έργο του αυτό, ο Πατριάρχης Σίλβεστρος χρησιμοποίησε τις υπηρεσίες του πρώην Αρχιμανδρίτου του θρόνου Αντειχείας Άνθιμου, τον οποίο χειροτόνησε ο ίδιος σε τιτουλάριον επίσκοπον Ειρηνουπόλεως κατά το 1765, λίγο πριν από τον θάνατό του. Η Ειρηνούπολης όπως αναφέρει το δεύτερο από τα εν λόγω έγγραφα βρισκόταν στην Ανατολή, κοντά στον Ευφράτη ποταμό. (σημερινή Βαγδάτη). Όμως, κατά τον 18 αιώνα δεν υπήρχε πλέον Μητρόπολης εκεί, και η δε πόλης εξουσιαζόταν, όπως αναφέρει ο Πατριάρχης Σίλβεστρος στο έγγραφο αυτό, από Άραβες της ερήμου. Έτσι, στην ουσία ο Άνθιμος δεν έχει ούτε εκκλησιαστική περιφέρεια να ηγείται αλλά και ούτε ποίμνιον να ποιμαίνει ως επίσκοπός του. Το μόνο που κατείχε ήταν ο τίτλος ενός επισκοπικού θρόνου που στην πραγματικότητα δεν υφίσταντο πλέον και για αυτό ήταν τιτουλάριος επίσκοπος.
Ο Αρχιμανδρίτης Άνθιμος ήταν, όπως μας πληροφορεί το πρώτον έγγραφο του Πατριάρχη Σιλβέστρου, «Ανήρ θεοσεβής και τα θεία καλώς πεπαιδευμένος» και συνεχίζει να τον επαινεί ότι είναι σεμνός και ότι προάγει τη νουθεσία και την ωφέλεια των ορθοδόξων. Με τον ίδιο τρόπο εκφράζεται ο Πατριάρχης Σίλβεστρος και στο δεύτερο του έγγραφο και γράφει ότι ήταν « πιστός και θεοφόρος» ενώ μας πληροφορεί ότι επέδειξεν άκραν υποταγή και κατ' εντολή του Πατριάρχη «εσύναζεν ελεημοσύνην από τους φιλελεήμονας χριστιανούς» την οποία και έδωσε σε αυτόν. Φαίνεται ότι το Πατριαρχείο Αντιοχείας αντιμετώπιζε τότε δεινές οικονομικές συνθήκες, γι αυτό οι ελεημοσύνες των χριστιανών ήταν πολύ ευπρόσδεκτες. Άλλωστε ήταν πολλές οι φορές που οι Πατριάρχες της Αντιοχείας επλανώντο με το σάκκο της ελεημοσύνης σε μακρινές χώρες εν μέσω πολλών κινδύνων και κακουχιών για να μαζέψουν χρήματα για τα χρέη του θρόνου. Στο δε τέταρτο έγγραφο του, ο Πατριάρχης Σίλβεστρος αναφέρει ότι ο Άνθιμος ήταν «ανήρ τίμιος και ευλαβής, ευσχήμων και σεμνοπρεπής και παντοία αρετή κεκοσμημένος». Για τις αρετές του αυτές τον συνιστά στο ποίμνιον του Πατριαρχείου του ως ικανό να ωφελήσει μέσω του λόγου του αλλά και μέσω του παραδείγματος της αρετής του.
Αφορμή για τη χειροτονία του Αρχιμανδρίτου Άνθιμου σε επίσκοπον Ειρηνουπόλεως εδόθη από τον ίδιο αφού έκαμε αίτηση στον Πατριάρχη να τον χειροτονίσει σε επίσκοπο για να μπορεί να πηγαίνει και να εφησυχάζει όπου ήθελε. Η χειτοτονεία του σε επίσκοπο του παρείχε την ευκαιρία να πηγαίνει όπου ήθελε ενώ η χειροτονεία το δόθηκε για να έχει «μόνιμον διηνεκή ασφάλεια» όπως αναφέρει ο Πατριάρχης Σίλβεστρος στο πρώτο του έγγραφο. Φαίνεται ότι τον Αρχιμανδρίτη και έπειτα επίσκοπον Άνθιμον τον κατέτρεχαν οικονομικές δυσχέρειες αφού ο Πατριάρχης Σίλβεστρος συνεχίζει να γράφει στο ίδιο έγγραφο ότι ο Άνθιμος «διετέλει εν ενδεία και στερήσει των προς ζωάρκειαν αναγκαίων». Για αυτό συνιστά ο ίδιος σε εγκύκλιό του προς τους χριστιανούς της επαρχίας του να τον συνδράμουν γενναιόδωρα για να εύρει «πόρον και τρόπον των αναγκαίων αυτού». Και όχι μόνον αυτό, αλλά αμέσως και χωρίς περιστροφές, ο Πατριάρχης Σίλβεστρος ενώ ευρίσκετο στην Κωνσταντινούπολη για εξεύρεση τρόπου καταπολέμησης της λατινινής προπαγάνδας πάνω στους Ορθοδόξους Άραβες, απέστειλε από μέρους του εγκύκλιο η οποία απευθυνόταν προς τους επιτρόπους, κληρικούς, ιερείς, ιερομονάχους και τους χριστιανούς της επαρχίας του και συνιστούσε να δεχθούν τον Άνθιμον «μετά της προσηκούσης τιμής και ευλαβείας και αγάπης προσηκούσης τω αρχιερατικώ αυτού επαγγέλματι, και να τον προσκαλούν εις τας οικίας των, δια να ψάλλη αγιασμούς, να λειτουργήση εις την εκκλησίαν περιερχόμενος όλην την επαρχίαν» κι σινεχίζει να τους συνιστά να τον αμείβουν γενναιόδωρα «Και υμείς, λέγει, να τον φιλοδωρήσητε πλούσια χειρί εκ των ων ευπορείτε παρά θεού αγαθών, δια να σας εύχεται θερμότερον και να μνημονεύη των ονομάτων εις τας προς θεόν εντεύξεις του» (!!).
Η χειροτονία του Άνθιμου σε τιτουλάριον επίσκοπον Ειρηνουπόλεως έγινε στη Δαμασκό κατά τον μήνα Φεβρουάριο του 1765 μετεχόντων της τελετής της χειροτονίας, πλην του Πατριάρχου Σιλβέστρου, και των επισκόπων Τύρου και Σιδώνος Μακαρίου και του Σαϊδανάγιας Ιεροθέου (ολόκληρη η πράξη της εκλογής και χειροτονίας του επισκόπου Ανθίμου περιέχεται στο πρώτο έγγραφο του Πατριάρχη Σιλβέστρου).
Είναι άξιον προσοχής ότι ο Ειρηνουπόλεως Άνθιμος απέλαυε τόση εκτίμηση από τον Πατριάρχη Σίλβεστρο, ώστε όχι μόνο τον εγκωμιάζει στα επίσημα έγγραφά του, όπως είδαμε πιο πάνω, αλλά και τον χρησιμοποίησε ως αντιπρόσωπό του, στην επαρχία του του, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω. Φαίνεται επίσης ότι το 1766 ο Ειρηνουπόλεως Άνθιμος ευρίσκετο στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον Πατριάρχη Σίλβεστρο για το ζήτημα της λατινικής προπαγάνδας ανάμεσα στους Άραβες Ορθοδόξους.
Αν και τα έγγραφα του Πατριάρχη Σιλβέστρου δεν αναφέρουν τίποτα για την πατρίδα του Άνθιμου, είναι δυνατόν να εικάσει κανείς ότι για να υπάρχει τόσος στενός δεσμός μεταξύ του Πατριάρχη και αυτού συνέλαβε το γεγονός ότι ήταν και οι δύο Κύπριοι. Είναι γνωστόν ότι και άλλοι επίσκοποι από την Κύπρο υπηρετούσαν κατά τα χρόνια αυτά στον θρόνο της Αντιοχείας. Περί τούτου μας βεβαιούν έγγραφα κατακεχωρισμένα στον κώδικα Α της Αρχιεπισκοπής Κύπρου (σελ 128 κ. ε.). Εκεί είναι επίσης κατακεχωρισμένη και η διαθήκη του επισκόπου Άνθιμου συνημμένη μαζί με την εισαγωγή και της σημειώσεις της.
Ο επίσκοπος Ειρηνουπόλεως 'Ανθιμος συνέταξε την διαθήκη του το 1784, στο χωριό του την Έμπα, ευρισκόμενος σε βαθύ γήρας. Παρ΄όλον ότι προησθάνετο τον θάνατό του, εμελέτα τότε αποδημίαν στη βασιλεύουσα. Αλλ΄εθέλησε πριν την αποδημία του να αφήσει διαθήκη στη πατρίδα του, την οποία αφού σύγγραψε, την παράδωσε στον εξ ανεψιάς (αδελφότεχνης) γαμβρό του Παπασολομών, ο οποίος κατήγετο και αυτός από το χωριό Έμπα. Η διαθήκη εσφραγίσθη με την ίδια τη σφραγίδα του και παραδόθηκε μετά της ρητής διαταγής να μη ανοιχθεί μέχρι της επιστροφής του εις την πατρίδα του, πλην βεβαίως σε περίπτωση θανάτου του και μόνον. Μαζί με την εντολή αυτή παρέδωσε και τρεις ομολογίες οι οποίες βεβαιούσαν για χρήματα που δάνεισε σε ιερά ιδρύματα στην Κύπρο. Το γεγονός αυτό δεικνύει ότι ο επίσκοπος Άνθιμος, ο οποίος ζούσε προηγουμένως σε μεγάλη φτώχεια, κατόρθωσε να εξοικονομήσει χρήματα - ίσως από τις ελεημοσύνες των χριστιανών, για τις οποίες αναφέραμε πιο πάνω- τα οποία κατάθεσε έναντι γραμματίων και με τόκους στη Μονή Κύκκου και τη Μονή Χρυσορροϊάτισσας. Από τις ομολογίες αυτές η μία στη Μονή Χρυσορροϊάτισσας ήταν στο όνομα του ανεψιού του (υιού του Παπασολομού) Νικολάου Λογιωτάτου για 1000 γρόσια, η άλλη στην ίδια Μονή ήταν στ΄όνομα του ιδίου του Άνθιμου για 500 γρόσια, ενώ η τρίτη ομολογία που ήταν στην Μονή Κύκκου και πάλι στ΄όνομά του ήταν δια του ποσού των 2000 γροσίων.
Από τον απολογισμό της διαθήκης προκύπτει ότι η μία ομολογία στην Μονή Χρυσορροϊάτισσας είχε συναφθεί έξι χρόνια πριν το άνοιγμα της διαθήκης διότι επληρώθησαν σε αυτή τόκοι για έξι χρόνια οι οποίοι ανήλθαν σε 600 γρόσια, πράγμα το οποίο δεικνύει ότι το επιτόκιο ήταν 10%. Η άλλη ομολογία που ήταν κατατεθειμένη στη Μονή Κύκκου απέφερε τόκους των 700 γροσίων. Αυτή πρέπει να είχε μικρότερο επιτόκιο από το 10%. Μαζί με τους τόκους, το συνολικό ποσό που άφησε στη διαθήκη του ο Άνθιμος ήταν 4800 γρόσια.
Η διαθήκη ανοίχθηκε μετά τον θάνατο του επισκόπου Άνθιμου που συνέβηκε τον Αύγουστο του 1791. Οι εκτελεστές της ωρίζοντο ο Πάφου Πανάρετος, συγγενής του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσάνθου (αλλά φαίνεται ότι ήταν και συγγενής του Άνθιμου) και ο γαμβρός εξ ανεψιάς (αδελφότεχνης) του Επισκόπου Άνθιμου Παπασολομών. Ο Πάφου Πανάρετος είχε πεθάνει λίγο πριν από τον θάνατο του Άνθιμου και γι αυτό η εκτέλεσης της διαθήκης έγινε από τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο. Την εκτέλεση της διαθήκης επόπτευσε αυτοπροσώπως και ο ανεψιός (αδελφότεχνος) του επισκόπου Ανθίμου, Νικόλαος ο Λογιώτατος, υιού του Παπασολομού. Από τη διαθήκη μαθαίνουμε ότι η ανεψιά του επισκόπου Ανθίμου, η πρεσβυτέρα Μαρία και ο γαμβρός του Παπασολομών, είχαν εκτός από τον Νικόλαον και άλλους τρεις υιούς, τον Μάρκον, Χριστόδουλον και Ανδρέαν, και μια κόρη με τ' όνομα Ελένη. Η οικογένεια αυτή των Παπασολομονίδων από το χωριό Έμπα, προέκυψε να αναδειχθεί κατά τον 19ον αιώνα ως μία από τις πιο ισχυρές οικογένειες του νησιού, διαδραματίζοντας μεγάλο ρόλο στα πολιτικά, θρησκευτικά, αλλά και οικονομικά δρώμενα της Κύπρου κατά την εποχή εκείνη. Απόγονοι της οικογένειας των Παπασολομονίδων ακόμη ζουν στο χωριό Έμπα μέχρι σήμερα.
Από την διαθήκη του επισκόπου Ανθίμου, οι ανεψιοί του αυτοί έλαβαν τα εξής ποσά: Ο Νικόλαος ο Λογιότατος γρ. 1000, η Ελένη γρ. 150, ο Μάρκος γρ. 150, ο Χριστόδουλος γρ. 150, και ο Ανδρέας γρ. 150.
Περαιτέρω ποσά άφησε δια της διαθήκης του στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου και στους λοιπούς αρχιερείς, στην Μονή Μαχαιρά και στη Μονή του Σταυρού της Μίθθας (κοντά στο χωριό Τσάδα της Πάφου), στη Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη (κοντά στο χωριό Δρούσια της Πάφου) στην εκκλησία του χωριού του, Έμπα, σε διάφορες Μονές και Σκήτες του Αγίου Όρους, στον Άγιο Τάφο, σε διάφορες εκκλησίες της Κύπρου και σε μια φτωχή γυναίκα από το χωριό Σύσκληπον. Άξιον ιδιαίτερης σημειώσεως είναι το επιδειχθέν ενδιαφέρον του επισκόπου Ανθίμου προς τις Μονές και τις Σκήτες του Αγίου Όρους, αλλά είναι γνωστό ότι και από άλλες περιπτώσεις βεβαιούνται η σχέση της Κύπρου με αυτές. Και ο Πατριάρχης Αντιοχείας Σίλβεστρος είχε μεταβεί πριν από την ανάρτησή του στο θρόνο για προσκύνημα στο Άγιο Όρος. Δεν θα είναι απίθανο να έκανε το ίδιο προσκύνημα και ο Ειρηνουπόλεως Άνθιμος. Επίσης είναι αξιοπαρατήρητο ότι αφήνει διάφορα ποσά και για την οικοδόμηση ναών στην Κύπρο.
Εξ όσων γνωρίζομε, αυτή η διαθήκη είναι η μόνη γνωστή διαθήκη Κυπρίου Επισκόπου του 18ου αιώνα. Δεν μας πληροφορεί μόνο για τη ζωή αυτού το επισκόπου, αλλά και μας δεικνύει τα χριστιανικά αισθήματα που κατείχε. Επίσης αποδεικνύει την Αγάπη του προς την πατρίδα του Κύπρο και τη κατανόηση που είχε για τις ανάγκες διάφορων εκκλησιαστικών ιδρυμάτων στη Κύπρο και στο Άγιο Όρος. Είναι πιθανόν ότι πριν τη τελευταία του αποδημία ο επίσκοπος Άνθιμος είχε μείνει αρκετό χρόνο στη Κύπρο και γνώριζε τις ανάγκες των ναών της. Πιθανόν να ήλθε στη Κύπρο μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Σιλβέστρου το 1766.

Πηγή: Κυπριακαί Σπουδαί, 1953

Μεταφέρθηκε στο διαδίκτυο από NOCTOC

Bishop Anthimos of Irinoupolis came from the village of Emba in the district of Paphos in Cyprus and lived during the 18th century. Until recently little was known about Bishop Athimos. What we know about him is written only by the Archbishop of Athens Chrysostomos Papadopoulos who revealed four documents written by Sylvester, the Cypriot Patriarch of Antioch, who makes a fairly extensive reference to this bishop.
Sylvester, the Cypriot Patriarch of Antioch had been very active in favor of Orthodoxy during the years of his Patriarchate (1724- 66) and made several attempts to combat the propaganda made then by the Latin Church among the Arab Orthodox in order to convert them to the Roman doctrine. For doing so, Patriarch Sylvester used the services of the former Archimandrite of the throne of Antioch, Anthimos, whom he ordained as titular bishop of Irinoupolis in 1765, shortly before his death. Irinoupolis as reported in the second of these documents was in the East near the Euphrates River. (present day Baghdad). But during the 18th century a Bishopric no longer existed there, and as Patriarch Sylvester notes in this document, the city of Irinoupolis was dominated by Arabs of the desert. So, in essence Anthimos had no ecclesiastical region to be head of, nor did he have a flock to attend to as their Bishop. All he had was the title of a Bishop's throne which in fact no longer existed and for this reason he was a titular Bishop.
Archimandrite Anthimos was, as Patriarch Sylvester tells us in his first document, "a godly man and well-educated in the matters of religion" and keeps praising him as been modest and a man who promotes the admonition and the benefit of the Orthodox. Patriarch Sylvester expresses himself similarly in his second document as well and writes that Anthimos was "loyal and Godbearing" and that he showed extrime subordination and at the behest of the Patriarch "he collected donations from almsgiving Christians" which he gave to him. It seems at that time the Patriarchate of Antioch was confronted with dire economic circumstances, so the almsgiving Christians were very welcome. Indeed, there were many times where the Patriarchs of Antioch wondered around with a bag on their shoulder collecting charity in far away countries amid many hazards and hardships in order to raise money for the debt of the throne. In his fourth document, Patriach Sylvester states that Anthimos was an "honest and pious man, decent and hamble and decorated with all the virtues. For these virtues, Patriarch Sylvester recoments Anthimos to the flock of his Patriarchate indicating him as been capable to benefit them through his words but also through the example of his virtues.
The reason for the ordination of Archimandrite Anthimos as Bishop of Irinoupolis was given by Anthimos himself after he made a proposal to the Patriarch to ordine him as Bishop in order to be able to go and stay where ever he wanted. His ordination as Bishop offered him the chance to go where ever he wanted, while the ordination itself gave him "permanent and perpetual security" as reported by Patriarch Sylvester in his first document. It seems that Archimandrite and later Bishop Anthimos was run over by financial difficulties since Patriarch Sylvester continues to write in the same document that Anthimos "lives in poverty and deprived of what is necessary for him to live". For this reason, in an encyclical paper send to the Christians in his Patriarchal province, he recommends them to assist Anthimos generously in order to find "means and ways for what is necessary for him to live on". And not only that, but immediately and unequivocally, while in Constantinople to find ways to fight the Latin propaganda among the Orthodox Arabs, Patriarch Sylvester sent a encyclical paper addressed to the commissioners, clergy, priests, monks and christians of his Patriarchal province, recommending them to accept Anthimos "with the appropriate honour and piety and love fit for a Bishop, and to invite him to their homes to chant and sprinkle them with holy water, to allow him to operate in all the churches belonging to the Patriarchate", and goes on recommending them to give generous rewards him, "so that he would pray to God for you with more fervour and to commemorate your names during his conversations with God"(!!).
The ordination of Anthimos as titular Bishop of Irinoupolis was held in Damascus in the month of February in 1765 and the participants at the ordination ceremony, other than Patriarch Sylvester, was the Bishop of Tyre and Sidon, Makarios, and the Bishop of Saydnaya, Ierotheos (the whole act of the election and ordination of Bishop Anthimos is contained in the first document of Patriarch Sylvester).
It is worthy of attention that the Bishop of Irinoupolis, Anthimos, enjoyed much appreciation from Patriarch Sylvester that not only did he praise him in his official documents, as we have seen above, but also placed Anthimos as his representative in his Patriarchal province, as mentioned above. It also appears that in 1766 Athimos of Irinoupolis had been in Constantinople along with Patriarch Sylvester on the issue of the Latin prapaganda among the Orthodox Arabs.
While Patriarch Sylvester does not mention anythings in his documents about the homeland of Anthimos, one can infer that the very close relationship between the Patriarch and Anthimos can be attributed to the fact that they were both Cypriots. It is known that other bishops from Cyprus served the throne of Antioch during these years. Attesting to this claim are the documents which are kept in code A in the Archbishopric of Cyprus (p. 128 et seq). This is also the place where the will of Bishop Anthimos is kept attached along with an introduction and notes.
Anthimos, the Bishop of Irinoupolis drafted his will in the year 1784, in the village of Emba, while in old age. Although he foresaw his death, he was planning at that time to emigrate to Constantinople. However, before his departure he wished to leave his will in his homeland, which was written and delivered to the husband of his niece, Papasolomos, who was also from the village of Emba and a priest. The will was sealed with the Bishop's own stamp and was given to be kept with the explicit order not to be opened until his return to his homeland, unless of course it was opened upon his death and only. Along with this mandate he also gave three bonds which confirmed the existance of money he had lent to sacred institution in Cyprus. This shows that Bishop Anthimos, who previously lived in great poverty, had managed to save money - perhaps from the alms of Christians, which we mentioned above, which he deposited with interest at Kykkos Monastery and the Monastery of Chrysorrogiatissa. Of those bonds, one deposited in the Monastery of Chrysorrogiatissa was in the name of his nephew (son of Papasolomos) Nicholas the Scholar in the sum of 1000 piastres, while another deposit in the same monastery was in the name of Anthimos himself and was in the sum of 500 piastres, wheres the third deposit in Kykkos Monastery which was also in the name of Anthimos amounted to the sum of 2000 piastres.
From the accounts of the will, the deposit in the Monastery of Chrysorrogiatissa was concluded six years before the opening of the will since Anthimos had recieved interest for six years which amounted to 600 piastres, which indicates that the rate was 10%. The other bond which was deposited in the Monastery of Kykkos earned him the interest of 700 piastres. This indicates that the interest recieved from there was less than 10% rate. Along with the interest, the total amount of money left by Anthimos in his will was 4800 piastres.
The will was opened after the death of Bishop Anthimos which occured in August 1791. The executors of the will was the Bishop of Paphos Panaretos, a relative of the Archbishop of Cyprus, Chrysanthos (but it seems that he was also a relative of Anthimos), and the husband of Bishop's Anthimos niece, Papasolomos. The Bishop of Paphos, Panaretos, had died shortly before Anthimo's death and so the execution of the will was made by Archbishop Chrysanthos. The executors were supervised by the nephew of Bishop Anthimos, Nicholas the Scholar, son of Papasolomos. From the will we are informed that the niece of Bishop Anthimos, Maria, and his son-in-law Papasolomos, had besides Nicholas also three other sons, Markos, Christodoulos, Andreas, and a daughter by the name of Eleni (Helen). The Papasolomonidis family from Emba turned out to emerge during the 19th century as one of the most powerful families on the island, playing a great role in the political, religious, but also in the economic life of Cyprus at the time. Descendants of the Papasolominidis family still live in Emba today.
In the will of Bishop Anthimos, his nephews and niece received the following amount of money: Nicholas the Scholar, piastres 1000, Helen, piastres 150, Markos, piastres 150, Christodoulos, piastres 150, and Andreas, piastres 150.
Farther amounts of money were allocated accordingly to the Archbishop of Cyprus and the bishops of Cyprus, to Machairas Monastery and the Monastery of the Holy Cross of Mitha(near the village of Tsada, Paphos), to the Monastery of Saint George Nikoxylitis (near the village of Drousia, Paphos), to the church of his village, Emba, to various monasteries and skete of Mount Athos, to the Holy Sepulchre, to various churches in Cyprus, and to a poor woman from the village of Sysklipos. Worthy of particular note is the interest that Bishop Anthimos had shown to the monasteries and skete of the Holy Mountain, but the close relationship of Cyprus with Mount Athos is known also from other cases. And the Patriarch of Antioch Sylvester had gone to Mount Athos for a pilgrimage before his posting to the throne. It would be more then likely, that the same pilgrimage was made by the Bishop of Irinoupolis, Anthimos. It is also noteworthy to mention that Athimos gave various sums of money to build churches in Cyprus.
As far as we know, this will is the only known will made by a Cypriot bishop of the 18th century. It not only informs us about the life of this bishop, but also it shows us the Christian sentiments that the bishop held. It also demonstrates his love for his native Cyprus and the understanding that he had for the needs of various ecclesiastical establishments in Cyprus and Mount Athos. It is likely that before his last emigration, Bishop Anthimos had spend much time in Cyprus and was aware of the needs of its churches. He probably came back to Cyprus after the death of Patriarch Sylvester in 1766.

Translated from Greek and transferred on the internet by NOCTOC
Source: Cypriot Studies, 1953

Υπογραφή του επισκόπου Ανθίμου - Signature of Bishop Anthimos

5 σχόλια:

  1. Thank you very much for this translation! I'll link to it shortly....

    A quick question--- do you have any idea which Syrian city Irinoupolis is identified with? Ordinarily, 'Irinoupolis' is the Greek name for Baghdad, whose official name was Madinat al-Salam. And so the medieval Orthodox catholicos (as opposed to the more famous Nestorian catholicos) in Baghdad was given the title 'Catholicos of Irinoupolis' and I think it is also used today in the Greek title of the Metropolitan of Baghdad, though I'm not as sure...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Also, is there any way I can contact you privately? Thanks.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Since the only other city by the name of Irinoupolis in Greater Syria is in the province of Decapolis (present day Jordan) it is obvious that that this Irinoupolis is present day Baghdad. So you have guessed right :-)

    You can contact me privately at:

    kouros8@yahoo.com

    P.S. I commend you for your great blog and I am honoured that you have encluded many of my posts there. Thank you.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. I have encluded that Irinoupolis is present day Baghdad so that other people will also know where it is situated. Today the Biphopric of Irinoupolis is found in Tazania (Dar es Salaam) and not in Baghdad.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Yeah, it would be very interesting to find out the chronology of Baghdad going from being the seat of an Orthodox catholicos (to compete with the Nestorian one) in the 13th century to being a vacant see, then a titular see in the 18th century, and finally once more the seat of a metropolitan in modern times.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή