ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Ο Άγιος Αμβρόσιος της Κερύνειας - Saint Ambrose of Kyrenia


Τον της Αμβροσίας επώνυμον και της Ιταλίας διδάσκαλον, τον προστάτην της Χριστού Εκκλησίας και Μεδιολάνων τον Πρόεδρον, τον του Επάρχου υιόν και των πτωχών αντιλήπτορα μέγιστον, Αμβρόσιον τον ένδοξον Ιεράρχην πάντες τιμήσωμεν. Πρεσβεύει γαρ Κυρίω, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Αγίου Αμβροσίου, επισκόπου Μιλάνου


Ο Άγιος Αμβρόσιος είναι ένα κατεχόμενο χωριό της επαρχίας Κερύνειας και βρίσκεται τριάντα δύο χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης της Κερύνειας, δίπλα από την ακτή. Στη βόρεια άκρη του χωριού αρχίζει το δάσος του Αγίου Αμβροσίου, ενώ τέσσερα χιλιόμετρα βορειοανατολικά βρίσκεται ο Λιμιώνας, ένα φυσικό λιμενικό καταφύγιο που την ασφάλεια και τις φυσικές διευκολύνσεις που παρείχε θα ζήλευαν και τα πλέον σύγχρονα τεχνικά λιμάνια.
Στα προχριστιανικά χρόνια ο χώρος που σήμερα κατέχει το χωριό αποτελούσε τη νεκρόπολη μιας μεγάλης πολιτείας που ονομαζόταν Μακαρία. Η Μακαρία ιδρύθηκε από Έλληνες που έφτασαν από την Αρκαδία κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Μαζί με τη Μακαρία υπήρχε επίσης και μια δεύτερη πολιτεία που κτίστηκε από μετανάστες οι οποίοι έφθασαν από τη Θεσσαλία μη έχοντας δικό τους βασιλιά. Η Μακαρία διατηρήθηκε μέχρι το τέλος των βυζαντινών χρόνων, οπότε καταστράφηκε από τις αραβικές επιδρομές. Μετά την καταστροφή της Μακαρίας το 10 αιώνα μ.Χ., στη θέση των παλιών συνοικισμών κτίστηκαν τα χωριά Άγιος Αμβρόσιος, Καλογραία, Χάρτζια, και Μελανήσοικον.
Κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η γεωργοκτηνοτροφία. Καλλιεργούνταν ελιές, χαρουπιές, σιτηρά, και διάφορα φυτά απαραίτητα για την κτηνοτροφία. Ευδοκιμούσαν, επιπλέον, αχλαδιές, ροδακινιές, δαμασκηνιές, συκιές, καρυδιές και ροδιές. Το χωριό φημιζόταν για τα βερίκοκα (χρυσόμηλα) του καθώς ήταν το μοναδικό που μαζικά παρήγε το συγκεκριμένο είδος. Συνολικά στο χωριό υπήρχαν 11.000 βερικοκιές. Οι Αη-Γροσίτες, όπως αποκαλούσαν τους κατοίκους του χωριού, για να τιμήσουν το δέντρο συνέθεταν διάφορα τραγούδια αφιερωμένα στη βερικοκιά. Συγκεκριμένα, το τραγούδι τους συνοδευόταν από χορό καθώς γύρω από μικρά παιδιά, στολισμένα με κλαδιά και καρπούς βερικοκιάς, νεαρές κοπέλες ντυμένες στα μεταξωτά χόρευαν σε ρυθμό καλαματιανού. Μερικοί κάτοικοι ασχολούνταν επίσης με τα ψάρεμα, αφού στην περιοχή υπήρχε πλούσιο ψάρι, ενώ άλλοι καταπιάνονταν με την εκτροφή του μεταξοσκώληκα και τη μεταξουργία.
Πριν τη Τουρκική εισβολή του 1974, ο Άγιος Αμβρόσιος ήταν ένα αμιγές ελληνικό χωριό. Σήμερα οι νόμιμοι κάτοικοί του (όσοι έχουν απομένει ζωντανοί) ζουν στη προσφυγιά και κατοικείται από Τούρκους και Τουρκοκύπριους, ενώ το χωριό έχει μετονομαστεί σε Esentepe.


Το χωριό πήρε το όνομά του από τον Άγιο Αμβρόσιο στην χάρη του οποίου είναι αφιερωμένη και μια από τις μεγαλύτερες εκκλησίες της Κύπρου που κτίστηκε το 1910. Σήμερα η εκκλησία του Αγίου Αμβροσίου έχει μετατραπεί σε τζαμί. Ο Άγιος Αμβρόσιος καταριθμείται μεταξύ των Αγίων της Κύπρου και είχε έλθει από την Παλαιστίνη μαζί με τον Άγιο Επίκτητο και άλλους μοναχούς κυνηγημένοι από τους Σαρακηνούς. Ο Άγιος Επίκτητος (περισσότερα για τον Άγιο Επίκτητο εδώ) ασκήτεψε είκοσι-επτά χιλιόμετρα δυτικά, ενώ ο Άγιος Αμβρόσιος ασκήτεψε σε αυτή την περιοχή. Με την πάροδο του χρόνου όμως, αντί να τιμάται στο χωριό ο Άγιος Αμβρόσιος που ασκήτεψε και αγίασε στην Κύπρο, τιμήθηκε ο πιο ευρέως γνωστός Άγιος Αμβρόσιος, ο επίσκοπος του Μιλάνου. Στη Κύπρο είναι σύνηθες φαινόμενο η αντικατάστασης Κυπρίων Αγίων με άλλους πιο γνωστούς Αγίους που φέρουν το ίδιο όνομα, προφανώς λόγω άγνοιας και σύνχυσης. Όπως και να έχουν τα πράγματα, σήμερα στο χωριό τιμάται (ή μάλλον ετιμάτο μέχρι το 1974) ο Άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μιλάνου ο οποίος έζησε τον τέταρτο αιώνα γι αυτό είναι κοινός Άγιος Ανατολής και Δύσης. Όμως ο Άγιος Αμβρόσιος του Μιλάνου δεν έχει καμία άμεση σχέση με την Κύπρο για τούτο και η παράδοση του νησιού δεν τον συνδέει αυτόν με τους διάφορους θρύλους του τόπου, αλλά τον Άγιο Αμβρόσιο της Κύπρου.
Σύμφωνα με μια παράδοση ο Άγιος Αμβρόσιος, αυτός που έζησε και αγίασε στην Κύπρο και όχι στο Μιλάνο, γνώριζε τον Άγιο Δημητριανό (περισσότερα για τον Άγιο Δημητριανό
εδώ), ο οποίος έζησε κατά τον 9ον αιώνα. Εκείνη την εποχή ο Άγιος Δημητριανός ήταν επίσκοπος Χύτρων (σημερινής Κυθραίας) και ο Άγιος Αμβρόσιος του έστειλε με αγωγιάτες αναμμένα κάρβουνα μέσα σε κοφίνια, ο Άγιος Δημητριανός, ως αντάλλαγμα, του έστειλε νερό του Κεφαλόβρυσου της Κυθραίας επίσης μέσα σε κοφίνια, γεγονός που προκάλεσε την έκπληξη των χωρικών.

Η μνήμη του Αγίου Αμβροσίου, επισκόπου Μιλάνου, εορτάζεται στις 7 Δεκεμβρίου. Η μνήμη του Αγίου Αμβροσίου της Κύπρου δεν εορτάζεται πλέον.


The eponymous of Ambrosia and the teacher of Italy, the protector of the Church of Christ and the Chairman of Milan, the son of the Eparch and the great protector of the poor, Ambrose the glorious Hierarch, let us all honour. Advocate to the Lord, give mercy to our souls.

Apolytikion of Saint Ambrose, bishop of Milan


Ayios Ambrosios (Saint Ambrose) is a village in the occupied Kyrenia district and is thirty-two km east of the city of Kyrenia, near the coast. On the northern edge of the village begins the forest of Ayios Ambrosios, and four kilometers to the north there is a place called Limionas, a natural shelter that will be envied by the most modern man-made ports because of the security and the physical facilities provided.
In pre-Christian years, the site which the village currently holds was the cemetery of a big city which was called Makaria. Makaria was founded by Greeks who came from Arcadia during the Trojan War. Along with Makaria there was also a second city built by immigrants who arrived from Thessaly who did not have their own king. Makaria survived until the end of the Byzantine era, when it was destroyed by Arab raids. After the destruction of Makaria in the 10th century, in place of the old settlements, the villages of Ayios Ambrosios, Kalogrea, Chartzia and Melanisoikon, were built.
The main occupation of the inhabitants was farming. They cultivated olive trees, carob trees, grain and various plants necessary for farming. Moreover, they grew pears, peaches, plums, figs, walnuts and pomegranates. The village was famous for its apricots and was the only village where apricots were mass produced. Overall there were 11,000 apricot trees in the village. The Ai- Grosites, as the villagers were called, in order to honour the apricot tree, composed different songs dedicated to it. Specifically, their song was accompanied by dancing which took place around young children decorated with branches and apricot fruit, of young girls dressed in silk dancing in the rhythm of Kalamatianos. Some residents were also occupied in fishing, because the area was rich in fish, while others were occupied with the rearing of silkworms and the making of silk.
Before the Turkish invasion of 1974, Ayios Ambrosios was a pure Greek village. Today, the legal residents ( those who are still alive) live as refugees and the village is inhabited by Turks and Turkish Cypriots, while the village has been renamed to Esentepe.


The village got its name from Saint Ambrose where a church is dedicated to his name and is one of the largest churches of Cyprus, built in 1910.
The church of Saint Ambrose has been now converted into a mosque.
Saint Ambrose is numbered among the Saints of Cyprus and had come from Palestine with Saint Epiktitos (Epictetus) and other monks chased by the Saracens. Saint Epiktitos (more about Saint Epiktitos here) lived as an ascetic twenty-seven kilometers to the west and Saint Ambrose lived as an ascetic in this area. However, over the years, the village instead honouring Saint Ambrose the ascetic who became a Saint in Cyprus, started to honour the more widely known Saint Ambrose, bishop of Milan. In Cyprus, the replacement Cypriot Saints with other more known Saints bearing the same name is a common phenomenon, apparently due to ignorance and confusion. Whatever the case, today the village honours (or rather, it used to honour until 1974) Saint Ambrose, the bishop of Milan who lived in the fourth century, and for this reason he is a common Saint for both the East and West. However, Saint Ambrose of Milan has no direct relationship with Cyprus and the tradition of the island does not link this Saint with the various legends of the country, but links them with Saint Ambrose of Cyprus.
According to a tradition Saint Ambrose, the one who lived and was sanctified in Cyprus and not the one in Milan, knew Saint Dimitrianos (more about Saint Dimitrianos here), who lived during the 9th century. At that time Saint Dimitrianos was bishop of Chytroi (present day Kythrea) and Saint Ambrose sent him by mule drivers hot coals in baskets, Saint Dimitrianos, in return, sent him water from Kephalovryso of Kythrea in baskets as well, which caused the surprise of the villagers.

The memory of Saint Ambrose, bishop of Milan, is celebrated on December 7. The memory of Saint Ambrose of Cyprus is not celebrated anymore.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου