ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Χριcτόc Ανέcτη! - Christ is Risen!

Τού λίθου σφραγισθέντος υπό τών Ιουδαίων, καί στρατιωτών φυλασσόντων τό άχραντόν σου σώμα, ανέστης τριήμερος Σωτήρ, δωρούμενος τώ κόσμω τήν ζωήν. Διά τούτο αι Δυνάμεις τών ουρανών, εβόων Σοι Ζωοδότα. Δόξα τή Αναστάσει σου, Χριστέ, δόξα τή Βασιλεία Σου, δόξα τή οικονομία Σου, μόνε Φιλάνθρωπε.

The stone that had been sealed before Your tomb by the Jews and the soldiers guarding did watch over Your pure and sacred body. O Savior the third day You arose, and unto all the world did You give life. Where by all the heavenly powers did proclaim that You are the giver of life. Glory unto our resurrected Christ. Glory unto Your Kingdom. Glory to Your dispensation O You alone who loves all.

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου - Today He is hung upon the Cross - اليوم علق على خشبة

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκαντήθη, ο υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Today He who hung the earth upon the waters is hung upon the Cross.
Today He who hung the earth upon the waters is hung upon the Cross.
Today He who hung the earth upon the waters is hung upon the Cross.
He who is King of the angels is arrayed in a crown of thorns.
He who wraps the heaven in clouds is wrapped in the purple of mockery.
He who in Jordan set Adam free receives blows upon his face.
The Bridegroom of the Church is affixed to the cross with nails
The Son of the Virgin is pierced by a spear
We venerate Thy Passion, O Christ.
We venerate Thy Passion, O Christ.
We venerate Thy Passion, O Christ.
Show us also Thy glorious Resurrection.

اليوم علق على خشبة الذي علق الأرض على المياه
اليوم علق على خشبة الذي علق الأرض على المياه
اليوم علق على خشبة الذي علق الأرض على المياه
إكليل من شوك وضع على هامة ملك الملائكة
برفيرا كاذباً تسربل
الذي وشح السماء بالغيوم
قبل لطمة الذي أعتق أدم في الأردن
ختن البيعة سمر بالمسامير
و إبن العذراء طعن بحربة
نسجد لألامك أيها المسيح
نسجد لألامك أيها المسيح
نسجد لألامك أيها المسيح
فأرنا قيامتك المجيدة

Το Νεκαλιόν της Παναΐας: Κυπριακόν Άσμα Μεγάλης Παρασκευής

Καλόν το Κύριε ελέησον, καλόν να το λαλούσιν,
καλόν τζιαι να το ψάλλουσιν, να το καλοναρχούσιν
από το λέγει να σωθεί, που τ’ αγροικά ν’ αγίαση,
τζι’ απού το συνεργάζεται Παράδεισον να φτάσει.
Κάτω’ ς τα Ιεροσόλυμα τζιαι του Χριστού τον τάφον
εβλάστησεν έναν δεντρόν με δώδεκα κλωνάρκα,
κάθε κλωνίν τζερίν άφτει, κάθε τζιαι δκυο λαμπάδα,
κάθε τζιαι τρια τέσσερα άφτει χρυσή καντήλα,
η βρύσι που το πότιζεν, ήτουν η Παναΐα.
Πάσιν η βρύσ’ εξέρανεν, το δένδρος εμαράθην,
τότε επιάσαν τον Χριστόν οι άνομοι Οβραίοι,
τζει που τον επιάσασιν, μεάλ’ ανάγκη ήταν,
τα μάρμαρα δκιασσίζασιν τζιαι τα βουνά χαλούσαν,
τζιαι τα πουλιά στες κοίτες τους εγείρναν τζιαί ψοφούσαν.
Επιάσαν τον τζιαι επήραν τον εις του ληστού την πόρταν,
επιάσαν τον τζι’ εδήσαν τον οι άνομοι Οβραίοι,
επιάσασιν τζι’ εκάμασιν σσοινίν που το παμπάτζιν,
πιάννουν τον τζιαι κρεμμάζουν τον εις της ελιάς τον κλώνον,
ο κλώνος ήτουν φρουγιανός, έναν κορπόν εκόπην.
Επιάσασιν τζιαι εκάμασιν σσοινίν που το λινάριν,
πιάννουν τον τζιαι κρεμμάζουν τον στης τερατζιάς τον κλώνον,
ο κλώνος ήτουν δυνατός, τίποτες εν φοήθην.
Τζιαι πκιος καλός τζιαι πρότορμος να πάρει το χαπάριν,
να πάρει την σσαιρέτισιν της μάνας το μαντάτον;
Ο άγης Γιάννης Πρόδρομος να πάρει το χαπάριν,
να πάρει την σσαιρέτισιν, της μάνας το μαντάτον!
Μαύρον μαντόν μαντίζεται, στους ουρανούς τζιαι φκέννει,
εύρηκεν την Κυρίαν μου, ψάλλετουν, λειτουρκήτουν.
«Κυρία μου τζιαι Δέσποινα, ψάλλεσαι, λειτουρκέσαι,
τον γυιον σου τον μονογενήν Όβραίοι τον επιάσαν,
τζει που τον επιάσασιν, μεάλ’ ανάγκη ήταν,
τα μάρμαρα δκιασσίζασιν τζιαι τα βουνά χαλούσαν,
τζιαι τα πουλιά στες κοίτες τους εγείρναν τζιαι ψοφούσαν.
Επιάσαν τον τζιαι επήραν τον εις του ληστού την πόρταν,
επιάσαν τον τζι’ εδήσαν τον οι άνομοι Οβραίοι,
επιάσασιν τζι’ εκάμασιν σσοινίν που το παμπάτζιν,
πιάννουν τον τζιαι κρεμμάζουν τον εις της ελιάς τον κλώνον,
ο κλώνος ήτουν φρουγιανός, έναν κορπόν εκόπην.
Επιάσασιν τζιαι εκάμασιν σσοινίν που το λινάριν,
πιάννουν τον τζιαι κρεμμάζουν τον στης τερατζιάς τον κλώνον,
ο κλώνος ήτουν δυνατός, τίποτες εν φοήθην».
Που τό’ κουσεν η Δέσποινα, έγειρεν τζι’ ελλιώθην,
εννιά καννιά ροδόσταμμαν, όσον τζι’ απολλιώθην,
όσον τζι’ απολλιώθηκεν, εφέρμανεν τον νούν της,
τζει την συντροφκίαζουσιν πέντ’ άγιες γεναίτζες,
η Άννα, η Μαγδαληνή, τζιαι η Άννα Έλισάβα,
η αδελφή του Λάζαρου, τζι’ μάνα του Προδρόμου,
πιάννουν το ούλλον το στρατίν, ούλλον το μονοπάτιν,
το μονοπάτιν βκάλει τες στα σπίδκια του Πιλάτη.
Που την θωρούσιν πο μακρά οι άνομοι Οβραίοι,
σύρνουν γλυκά τα σίερα, βαώννουσιν τες πόρτες,
βάλλει σταυρόν τα σσέρκα της, ππέφτουν τα ρωμανίσσια,
αννοίει τες αγκάλες της τζι’ αννοίξαν πέντε πόρτες,
έμποικεν η Κυρία μου τζι’ ούλλες οι μυροφόρες.
Θωρεί ποδά, θωρεί ποτζεί, κανείν εν αγρωνίζει,
εις την δεξιάν της την πλευράν είδεν τον άγην Γιάννην.
«Άγιε Γιάννη Πρόδρομε, τζιαι μαθητή του γυιου μου,
τζιαι δείξε μου τον γυιούλλην μου, τζι’ εσέν τον δάσκαλον σου».
Επολοήθην άγιος της Δέσπινας τζιαι λέει:
«Θαυμάζομαι σε Δέσποινα στα λόγια που με λέεις,
εβύζασες τζι’ ανάγυιωσες τζιαι εν τον αγρωνίζεις,
εγιώ ο φτωχός ο μαθητής πως να τον αγρωνίσω,
πούχω σταυρόν στο στώμαν μου να μεν το μολοήσω!
Σαν είσαι η Κυρία μου να σου το μολοήσω,
θωρείς τον τζείνον τον γλομόν, τζείνον τον γλονεμένον,
τον μάντιν, τον κατάρατον, τον τρισκαταραμένον,
είπαν του, κάμε τέσσερα καρφκιά, τζείνος έκαμεν πέντε,
εβάλαν δκυο στα σσέρκα του, τζιαι άλλα δκυο ’ς τα πόδκια,
τζιαι το μονοπυρούμενον στα φύλλα της καρκιάς του,
στα πόδκια αν εύρη πομονήν, στα σσέρκα αν εύρη αμάνταν,
αλλά στα φύλλα της καρκιάς, με πομονήν μ’ αμάνταν.
Θωρείς τον τζείνον τον γλομόν, στο γαίμαν τυλιμένον,
που έσσει στην καρτούλλαν του καρφίν πελετζημένον;
Τζείνος ενεί ο γυιούλλης σου, τζιαι μέναν δάσκαλος μου».
Που τό κουσεν η Δέσποινα, έγειρεν τζι’ ελλιώθην
δέκα καννιά ροδόσταμμαν, όσον τζί’ απολλιώθην,
όσον τζι’ απολλιώθηκεν τζι’ εφέρμαρεν τον νουν της,
μιτζιάν φωνούλλαν έβαλεν, των μυροφόρων λέει:
«Τζιαι που μασσαίριν να σφαώ, τζιαι που κρεμμόν να δώσω,
τζιαι που ποτάμιν σύφουλον να πκιώ να ξεψυσσίσω;»
Επολοήθην ο Χριστός της Δέσποινας τζιαι λέει:
«Μανά τζι’ αν σφαείς εσού, σφάονται μάνες ούλλες,
μανά αν λακκοθείς εσού, λακκούνται μάνες ούλλες.
Επιάστε την τζι’ επάρτε την στου Πέτρου την αυλούλλαν,
τζιαι δώστε της γλυτζύν κρασίν τζι’ αφράτον παξιμάτιν
να δώκη την παρηορκάν τζιαι να σταθεί στον κόσμο».
Επιάσαν την τζιαι επήραν την στου Πέτρου την αυλούλλαν,
εδώκαν της γλυτζύν κρασίν, τζι’ αφράτον παξιμάτιν,
έδωκεν την παρηορκάν τζιαι εστάθην εις τον κόσμον.
Έρεσσεν η μητέρα της τζιαι εκατάχνωσέν την.
«Μανά αν με κατάχνωσες, καταχνωσμένη νάσαι,
εμέναν την ημέραν μου να την δοξολοούσιν,
θέμα να την γιορτάζουσιν, να την δοξολοούσιν,
τζιαι με λαμπάδες τζιαι τζερκά να την καλοναρχούσιν,
εσέναν την ημέραν σου πέτρες να πελεκούσιν».
Πάνω στα δέντρη τα ψηλά, πουλιά κιλαηδάτε,
Δέσποινας πρέπει δόξασι, τζι’ εμέναν τ’ ως πολλά τε.
 

Η Αγία Κασσιανή η υμνογράφος - Saint Kassiani the Hymnographer

Η Αγία Κασσιανή γεννήθηκε γύρο στα 805 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη από ευγενείς γονείς. Είναι πολύ πιθανό η οικογένειά της να προερχόταν από το μικρό νησί της Κάσου, εξ ου και το όνομά της. Ήταν μοναχοκόρη και ξεχώριζε για την σπάνια ευφυΐα της αλλά και για την εξαιρετική ομορφιά της.
Όταν ο αυτοκράτωρ Θεόφιλος ήθελε να νυμφευθεί, οργάνωσε δεξίωση στη μεγαλοπρεπή αίθουσα των ανακτόρων, που λεγόταν «τρίκλινο του μαργαρίτου». Στη δεξίωση προσκλήθηκαν οι δώδεκα ωραιότερες και επιφανέστερες κόρες της αριστοκρατίας της Πόλης. Ο αυτοκράτωρ έπρεπε να διαλέξει τη μέλλουσα βασίλισσα προσφέροντάς της ένα χρυσό μήλο. Ο Θεόφιλος εντυπωσιάθηκε αμέσως από την ομορφιά της Κασσιανής και την πλησίασε. Ήθελε να δοκιμάσει όμως και το πνεύμα της, γι' αυτό πριν της δώσει το μήλο αστειευόμενος της είπε: «Από τη γυναίκα βάβαια πηγάζουν όλα τα κακά», εννοώντας το παράπτωμα της Εύας. Η Κασσιανή του απάντησε «αλλά κι' από τη γυναίκα πηγάζουν όλα τα καλά» εννοώντας την Παναγία. Ο Θεόφιλος δυσαρεστήθηκε από την αναπάντεχη και εύστοχη απάντηση, φοβήθηκε μάλιστα μήπως είναι ανώτερή του στην ευφυΐα, πράγμα που δεν ήθελε και την προσπέρασε δίνονας το χρυσό μήλο στη σεμνή Θεοδώρα.
Μετά από αυτό, η Κασσιανή θέλησε ν΄αποσυρθεί από την κοσμική ζωή και να αφιερώσει τη ζωή της στο Νυμφίο Χριστό. Δύο φορές συνελήφθηκε και μαστιγώθηκε, γιατί τιμούσε και προσκυνούσε τις εικόνες. Μετά δεκατρία χρόνια ο εικονομάχος Θεόφιλος πέθανε κι η αυτοκράτειρα Θεοδώρα αποκατέστησε την Ορθοδοξία. Τότε κι η Κασσιανή ίδρυσε δικό της μοναστήρι στο Ξερόλοφο, στο λόφο του Εβδόμου της πρωτεύουσας, που ονομάστηκε «τα Κασσίας». Εκεί ανέλαβε την ηγουμενία με τις προτροπές και την πνευματική καθοδήγηση του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Αλληλογραφούσαν και αλληλοβοηθούνταν κατά τα χρόνια της εικονομαχίας αλλά και στη συνέχεια. Από τη σχέση τους αυτή σώζονται τρεις επιστολές του Αγίου Θεοδώρου προς Κασσίαν κανδιδάτισσαν.
Η Κασσιανή έγινε γνωστή κι σεβαστή από τις αγαθοεργίες και τις ελεημοσύνες της, αλλά κυρίως για το ποιητικό της έργο. Στη μονή της περιέθαλπε φτωχές γυναίκες, μα συνάμα αποσυρόταν μελετώντας και γράφοντας. Κατέλιπε στην Εκκλησία μας πλήθος ύμνων, θησαυρούς θεολογίας και λογοτεχνίας, που μέχρι σήμερα ψάλλονται στις ακολουθίες της Εκκλησίας. Ο πιο γνωστός της ύμνος είναι ο επώνυμος Ύμνος της Κασσιανής , ο οποίος ψάλλεται κατά την εσπέρα της Μεγάλης Τρίτης. Έγραψε επίσης γνωμικά περί φιλίας και άλλα, που χαρακτηρίζονται από τη σοφία του βίου και τη χάρη του λόγου της. Το ποιητικό της έργο την κατατάσσει μεταξύ των κορυφαίων υμνογράφων της Εκκλησίας. Κοιμήθηκε ειρηνικά στη μονή της.

Η μνήμη της Αγίας Κασσιανής εορτάζεται στις 7 Σεπτεμβρίου.

 Saint Kassiani was born around 805 AD in Constantinople by noble parents. It is very likely that her family came from the small island of Kassos, hence the name. She was an only child and was well known for her intelligence, but also for her rare and exceptional beauty.
When the emperor Theophilos decided to get married, he organized a reception in the magnificent hall of the palace, called "the Triklinon of Margaritis". The twelve most beautiful and most eminent maidens of the aristocracy of the city of Constantinople were invited at the reception. The emperor had to choose his future queen by giving her a golden apple. Theophilos was immediately impressed by Kassiani's beauty and approached her. However, before giving her the apple, he also wanted to try her intelligence, so he jokingly said to her: “From woman came the worst in the world.” referring to the fall of Eve. Kassiani replied: “But also from woman came that which is best”, referring to the Theotokos giving birth to God. Theophilos was displeased by this unexpected and clever response, and on top of that, he even feared that Kassiani might be more intelligent than him, something which he did not want, and he therefore overlooked her by giving the golden apple to modest Theodora. After this event, Kassiani wanted to withdraw from worldly life and devote her life to Christ the Bridegroom. She was arrested and whipped twice because she venerated the icons. Thirteen years after that, the iconoclast Theophilus died and the Empress Theodora restored Orthodoxy. Kassiani then founded her own monastery on Xerolophos, the capital’s seventh hill, called "the monastery of Kassia". She took over the abbotship of the monastery with the encouragement and spiritual guidance of Saint Theodore the Studite. Theodore and Kassiani helped each other and corresponded during the years of the iconoclasm and continued to do so after this period as well. From this spiritual relationship, three letters written to Kassiani by Theodore have survived. Kassiani became known and respected by her work of charity and almsgiving, but mostly for her poetic work. In her monastery she took care of poor women, but at the same time she withdrew for studying and writing. She has left behind, to our Church, many hymns, treasures of theology and literature, which are chanted until today in the Divine Services of the Orthodox Church. Her most famous hymn is the eponymous Hymn of Kassiani, chanted during the evening of Holy Tuesday. She also wrote sayings about friendship and others, which are characterized by her wisdom about life and her grace of speech. Kassiani's poetic work ranks her among the top hymnographers of the Orthodox Church. She reposed peacefully in her monastery.

The memory of Saint Kassiani is celebrated on September 7.

Από το βιβλίο «Για την αγάπη του Χριστού» του Χαράλαμπου Επαμεινώνδα

Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

Η Ανάσταση του Λαζάρου - The Resurrection of Lazarus

Το Σάββατο του Λαζάρου εορτάζουμε την ανάσταση του φίλου του Χριστού, Λαζάρου, από τον Κύριο. Το μέγα αυτό θαύμα της αναστάσεως του Λαζάρου φανερώνει ότι ο Χριστός είναι ο κύριος της ζωής και του θανάτου. Κι επομένως, όπως ανάστησε τον Λάζαρο, έτσι θα αναστήσει και εμάς. Η εορτή της εγέρσεως του Λαζάρου προ της εισόδου του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα είναι ένα στήριγμα για τους πιστούς οι οποίοι συνοδοιπορούν μετά του Κυρίου προς το εκούσιο πάθος και τον σταυρικό Του θάνατο.Το Σάββατο πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα, είναι αφιερωμένο από Εκκλησία μας στην Ανάσταση του Λαζάρου. Όπως μας αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, όταν ο Λάζαρος αρρώστησε βαριά, οι αδελφές του, Μαρία και Μάρθα, ειδοποίησαν τον Χριστό για να τον προλάβει ζωντανό. Ο Ιησούς βρισκόταν μακριά και όταν έφτασε στη Βηθανία, όπου ήταν και το σπίτι του Λαζάρου, ο ίδιος ήταν ήδη νεκρός τέσσερις ημέρες. Είχε δε ταφεί, όπως συνηθιζόταν τότε, σε μια σπιλιά, η οποία έκλεινε με μια μεγάλη πέτρα. Από την Μάρθα οδηγήθηκε ο Ιησούς στον τάφο του Λαζάρου και εκεί ζήτησε να βγάλουν την πέτρα που σφράγιζε τη σπηλιά. Στη συνέχεια προσευχήθηκε στον Πατέρα Του λέγοντας: «Πάτερ, ευχαριστώ σοι ότι πάντοτέ μου ακούεις αλλά δια τον όχλον τον παρεστώτα είπον, ίνα πιστεύσωσιν ότι συ με απέστειλας». Κατόπιν φώναξε: «Λάζαρε δεύρο έξω!». Και έτσι έγινε. Ο αναστημένος Λάζαρος πρόβαλε στην είσοδο της σπηλιάς και περπάτησε προς τον Ιησού. Για τρίτη φορά ο Χριστός μας είχε κάνει το υπέρτατο θαύμα. Επανάφερε στη ζωή κάποιον νεκρό, διδάσκοντάς μας ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά η μετάβαση. Η ζωή συνεχίζεται, σε άλλο επίπεδο, μετά από αυτόν. Ο Θεός έχει τη δύναμη να καλεί τους νεκρούς, όπως θα κάνει κατά τη Δευτέρα Παρουσία.
Ο Λάζαρος, μετά την ανάστασή του κυνηγήθηκε από τους εβραίους Αρχιερείς με σκοπό να τον σκοτώσουν, αφού όποιος τον έβλεπε, πίστευε στον Ιησού Χριστό. Για να γλιτώσει, κατέφυγε στο νησί της Κύπρου. Εκεί χειροτονήθηκε από τους Αποστόλους, Επίσκοπος στην πόλη Κίτιο και πέθανε τελικά (για δεύτερη φορά) το 63 μ.Χ. Το άγιο λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωσταντινούπολη το 898 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Λέων, και τοποθετήθηκε στον ναό που έχτισε ο ίδιος για τον άγιο. Στη συνέχεια, το λείψανο του Λαζάρου κλάπηκε από τη Κωνσταντινούπολη από τους σταυροφόρους και μεταφέρθηκε στη Γαλλία το 1204 μ.Χ. ως τμήμα της λείας του πολέμου κατά την τέταρτη σταυροφορία.

On the Saturday of Lazarus we celebrate the resurrection of Christ's friend, Lazarus, by the Lord. The great miracle of the resurrection of Lazarus reveals that Christ is the master of life and death. And therefore, as He resurrected Lazarus, so He will resurrect us. The Day of the the feast of Lazarus before the arrival of the Lord in Jerusalem is a support for the faithful who are following the Lord to His voluntary passion and cross of death.
The Saturday before Holy Week, is dedicated by our church to the Resurrection of Lazarus. As it is mentioned by John the Evangelist, when Lazarus became seriously ill, his sisters, Mary and Martha, notified Jesus in order for Him to come and see Lazarus while still alive. However, Jesus was far away and when he came to Bethany, at the house of Lazarus, he was already dead for four days. He was buried, as was then common, in a cave, which was shut with a big stone. Martha led Jesus to the tomb of Lazarus and there, He asked that the stone which sealed the cave be removed. Then He prayed to His Father saying: «Father, I thank you for hearing me. I know that you always hear me; but because of the crowd here I have said this, that they may believe that you sent me». Then he shouted: «Lazarus, come out!». And so it happened. The resurrected Lazarus raised up at the entrance of the cave and walked towards Jesus. For the third time Christ had done for us the ultimate miracle. He restored a dead person to life, teaching us that death is not the end but a transition. That after death, life goes to another level. That God has the power to summon the dead, as He will do during the Second Coming.
After his the resurrection, Lazarus was persecuted by the Jewish priests in order to kill him, since anyone who saw him, believe in Jesus Christ. In order escape, he fled to the island of Cyprus. There, he was ordained by the Apostles, Bishop of the city Kition and eventually died (for the second time) in 63 AD. His holy relics were transferred to Constantinople in 898 AD by Emperor Leo, and were placed in a which he built for the saint himself. After that, the relics of Lazarus were stolen from Constantinople by the crusaders and were moved to France in 1204 AD as part of the spoils of war during the Fourth Crusade.


Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Ευαγγελισμός της Παναγίας: Κυπριακή Προσευχή - The Conception of the Theotokos: A Prayer from Cyprus

Μεγαλοδύναμος Θεός με την πολλήν σοφίαν
έστειλεν τον Αρχάγγελον και πα' στην Παναγίαν.
Λέγει της «χαίρε Δέσποινα, χαίρε Χαριτωμένη»
με λόγον του Θεού βρεθείς εγγαστρωμένη
δια να πολευθερωθούν όσοι είναι κολασμένοι.

Κυπριακή Προσευχή

Almighty God who is full of wisdom
had sent the Archangel to go to the Virgin Mary.
He said to her "Rejoice Maiden, Rejoice O Full of Grace"
fo it's the word of God to find yourself pregnant
so that those who are damned will be redeemed.

Prayer from Cyprus

Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη

Μουσελίμ- αγάς

«Εχω στον νουν μου, πίσκοπε, να σφάξω, να κρεμμάσω,
τζι' αν ημπορώ που τους Ρωμιούς την Τζιύπρον να παστρέψω,
τζι' ακόμα αν ημπόρεια τον κόσμον να γυρίσω,
έθεν να σφάξω τους Ρωμιούς, ψυσιήν να μεν αφήσω!»

Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός

«Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,
κανένας δεν εβρέθηκεν για να την-ι-ξηλείψη,
κανένας, γιατί σιέπει την που τάψη ο Θεός μου.
Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψη!
Σφάξε μας ούλους τζι' ας γενή το γαίμαν μας αυλάτζιν,
κάμε τον κόσμον ματζιελλειόν τζιαι τους Ρωμιούς τραούλλια,
αμμά ξέρε πως ίλαντρον όντας κοπή καβάτζιν
τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια.
Το 'νιν αντάν να τρώ' την γην τρώει την γην θαρκέται,
μα πάντα τζιείνον τρώεται τζιαι τζιείνον καταλυέται.»

9η Ιουλίου 1821--Βασίλης Μιχαηλίδης

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Ο Ελληνορθόδοξος ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Αντιόχεια -The Greek Orthodox church of Saint Peter and Saint Paul in Antioch

Η Αντιόχεια, η σημερινή Αντάκια, είναι η πρωτεύουσα της τουρκικής επαρχίας Χατάι (Αλεξανδρέττας) και έχει 125.000 πληθυσμό. Κτισμένη στην κοιλάδα του Ορόντη στις πλαγιές του βουνού Σίλλυβος (υψόμετρο 509 μ.), 25 χιλιόμετρα από τη θάλασσα της Μεσογείου με υψόμετρο 80 μέτρων, η Αντιόχεια κάποτε ήταν γνωστή ως η "Βασίλισσα της Ανατολής", λόγω της αφθονίας των προϊόντων της, τα σπουδαία της μνημεία, καθώς και για τον πλούσιο πολιτισμό της.
Η Αντιόχεια είχε μια ιδιαίτερη θέση κατά τον πρώτο αιώνα της χριστιανικής ιστορίας όχι μόνο επειδή ένα από τα Ευαγγέλια γράφτηκε εδώ (πιθανώς το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο), αλλά και γιατί ήταν εδώ που ο Χριστιανισμός είχε την πρώτη του εμπολιτισμική εμπειρία. Ήταν στην Αντιόχεια που οι μαθητές του Ιησού ονομάστηκαν «Χριστιανοί». Η Αντιόχεια ήταν επίσης το προγεφύρωμα της αποστολής στους Εθνικούς (ειδωλολάτρες), το σημείο εκκίνησης για τα τρία πρώτα Αποστολική ταξίδια του Παύλου. Ο Πέτρος πρίν από την αναχώρηση του για τη Ρώμη, έζησε εδώ για αρκετά χρόνια. Από το 42 μέχρι το 48 μ.Χ.
Μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., η Αντιόχεια έγινε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του χριστιανισμού. Κάποτε, δώδεκα εκκλησιαστικές επαρχίες που αποτελούντο από 167 επισκοπές εξαρτώνταν από το Πατριαρχείο της. Η κατάκτηση της Αντιόχειας από τους Άραβες μείωσε τη πολιτική και θρησκευτική επιρροή της πόλης.

Πάντα υπήρχαν Χριστιανοί στην Αντιόχεια μολονότι ο αριθμός τους έχει μειωθεί σταδιακά μέσα στους αιώνες. Η επαρχία της Αλεξανδρέττας (Χατάι) έχει μια σημαντική κοινότητα Αράβων χριστιανών που ανήκουν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Αντιοχείας. Παρά τα σκαμπανεβάσματα της ιστορίας, η κοινότητα αυτή και ο κλήρος της έχει διατηρήσει και έχει παραμείνει πιστή στις παραδόσεις των προγόνων της. Οι επίσκοποι και οι πατριάρχες τους ακόμη φέρουν τον τίτλο "Επίσκοπος ή Πατριάρχης Αντιοχείας" αν και η Έδρα τους είναι τώρα στη Δαμασκό της Συρίας, μετά από τη μετακίνηση της από την Αντιόχεια το 1343.
Οι Ελληνορθόδοξοι Αντιοχειανοί Χριστιανοί που είναι αραβικής καταγωγής αποτελούν τη μεγαλύτερη κοινότητα των Χριστιανών στην Αντιόχεια, περίπου 250 οικογένειες. Έχουν μια όμορφη εκκλησία, αυτή του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου, που ξαναχτίστηκε με τη βοήθεια της Ρωσικής Εκκλησίας κατά τον περασμένο αιώνα μετά από ένα καταστροφικό σεισμό. Παλιά, η εκκλησία αυτή ήταν η Έδρα του Πατριαρχίου Αντιοχείας. Η εκκλησία είναι ανοιχτή κατά τις πρωϊνές ώρες και επίσης κατά τον Εσπερινό και αξίζει να την επισκεφθεί κάποιος όχι μόνο για να δει το κτίριο το ίδιο που είναι κτισμένο στο κλασικό βυζαντινό ύφος, αλλά και τις υπέροχες ρωσικές του εικόνες.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α', ο πνευματικός ηγέτης των Ορθοδόξων Χριστιανών του κόσμου, επισκέφθηκε την εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου στις 26 Σεπτεμβρίου του 2005. Σήμερα στην Τουρκία λειτουργούν 90 ελληνορθόδοξες εκκλησίες εκ των οποίων οι 75 βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη, οι έξι στην επαρχία της Αλεξανδρέττας, οκτώ στην Ίμβρο και μία στην Τένεδο.


Antioch, present day Antakya, is the capital of the Turkish province of Hatay (Alexandretta) and has a population of 125,000. Situated in the Orontes valley on the slopes of of Mount Silipus (altitude 509 meters), 25 kilometers from the Mediterranean sea with an elevation of 80 meters, Antioch was once known as the "Queen of the Orient" because of the abundance of its goods and great monuments, and the richness of its culture.
Antioch has a special place in the first century of Christian history not only because one of the Gospels was written here (probably Matthew wrote his gospel here) but also because it was here that Christianity had its first experience of inculturation. It was at Antioch that the disciples of Jesus were first called "Christians". Antioch was the bridgehead of the mission to the gentiles (pagans) as a point of departure for Paul's first three Apostolic journeys. Peter lived here for several years (42 - 48 AD) before leaving for Rome.After the destruction of Jerusalem in 70 AD, Antioch became one of the most important centers of Christianity. Once, twelve ecclesiastical provinces made up of 167 Bishoprics depended on its Patriarchy. The conquest of Antioch by the Arabs reduced the political and religious influence of the city.

There have always been Christians in Antioch although their numbers have progressively declined through the centuries. The province of Alexandretta (Hatay) has a sizeable community of Arab Christians belonging to the Greek Orthodox Patriarchate of Antioch. Despite the ups and downs of history, this community and its clergy has preserved and remained faithful to the traditions of their forefathers. Their bishops and patriarchs are still titled "Bishop or Patriarch of Antioch" although their seats are now in Damascus, Syria, after being moved from Antioch in 1343.
The Greek Orthodox Antiochian Christians who are of Arab origin form the largest community of Christians in Antioch, about 250 families. They have a beautiful church dedicated to Saint Peter and Saint Paul, rebuilt in the last century after a disastrous earthquake with the help of the Russian church. During the past, this church was the Seat of the Patriarchate of Antioch. The church is open during morning hours and evening prayer and is well worth visiting not only to see the building itself which is in the classical byzantine style, but also its wonderful Russian icons.
The Ecumenical Patriarch Bartholomew I, the spiritual leader of the world's Orthodox Christians, visited the church of Saints Peter and Paul on 26 September, 2005. In Turkey today, there 90 Greek Orthodox churches operating of which 75 are located in Constantinople or Istanbul, six in the province of Alexandretta, eight in Imbros and one in Tenedos.

Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

Η Βυζαντινή εκκλησία Αλ-Μουσιάμπακ στη Συρία - The Byzantine church of Al-Mushabbak in Syria

Στη βορειο-κεντρική Συρία, υπάρχει μια ελάχιστα γνωστή περιοχή που εκφράζει με ευφράδεια και με βάθος τη βυζαντινή εποχή, την εποχή όταν η χριστιανική αυτή αυτοκρατορία άκμασε γύρω από την ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η περιοχή είναι γεμάτη από εγκαταλελειμμένα ερείπια βυζαντινών πόλεων, χωριών, και μοναστικών οικισμών, και ονομάζεται, κάπως μυστηριωδώς, ως Νεκρές Πόλεις του Βορρά. Κανείς δεν ξέρει πόσες από αυτές τις τοποθεσίες υπάρχουν, αλλά οι εκτιμήσεις τις τοποθετούν να κυμαίνονται από μερικές εκατοντάδες σε περισσότερες από χίλιες. Αυτά τα ερείπια είναι από τα μεγαλύτερα θησαυροφυλάκια πρώιμης βυζαντινής αρχιτεκτονικής που υπάρχουν σ΄όλόκληρο τον κόσμο.
Μία από τις πιο καλοδιατηρημένες βυζαντινές εκκλησίες στις Νεκρές Πόλεις είναι η εκκλησία Αλ-Μουσιάμπακ, η οποία βρίσκεται περίπου στο ενδιάμεσο του δρόμου μεταξύ του Χαλεπίου και του Αγίου Συμεών. Η εκκλησία χρονολογείται από τα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ. και χτίστηκε για να παράσχει ένα πρώτο σταθμό κατά μήκος της διαδρομής προς το σημαντικό προσκύνημα του Αγίου Συμεών. Ως εκ τούτου, διαλέχτηκαν οι καλύτεροι τεχνίτες και αρχιτέκτονες για την κατασκευή της, όπως αποδεικνύεται από την αρχιτεκτονική του ναού. Η εκκλησία Αλ-Μουσιάμπακ έχει επεζήσει μέχρι τις μέρες μας εντυπωσιακά άθικτη: αν προστεθούν παράθυρα, πόρτες και στέγη, η εκκλησία θα είναι πλήρης.
Η εγκαταλελειμμένη εκκλησία Αλ-Μουσίαμπακ βρίσκεται 5 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης Δαρέτ Αζζέ και μόλις 25 λεπτά με αυτοκίνητο από το Αλέππο, μόνο μια μικρή παράκαμψη 2 λεπτά από τον κεντρικό δρόμο. Επομένως, εξακολουθεί να αποτελεί ένα απαραίτητο σταθμό κατά μήκος της διαδρομής για τον Άγιο Συμεών.

There is a little-known region in north-central Syria that speaks with eloquence and depth of the Byzantine era, the time when this Christian Empire flourished around the eastern Mediterranean. This region is full of abandoned ruins of Byzantine towns, villages and monastic settlements and is called, somewhat mysteriously, the Dead Cities of the North. No one knows how many sites exist, but estimates range from several hundred to more than a thousand. These ruins are among the greatest treasuries of early Byzantine architecture to be found anywhere in the world.
One of the best-preserved Byzantine churches in the Dead Cities is that of Al-Mushabbak, which is located about halfway between Aleppo and Saint Simeon. The church dates from the late 5th century AD and was built to provide an initial stop along the important pilgrimage route to Saint Simeon. As a result, the best craftsmen and architects were provided for the construction, as evidenced by the church's architecture. Mushabbak Church has survived remarkably intact: if a roof, windows and a door were added, the church would be complete.
The abandoned Church of Mushabbak is located 5 km south-east of the town of Daret Azzeh and a mere 25 minute drive from Aleppo, only a short 2 minute detour from the main road. It is thus still an indispensable stop along the route to Saint Simeon.

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

Η βασιλική τους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ στο Καλμπ Λοζέ της Συρίας - The basilica of the Taxiarchs Michael and Gabriel at Qalb Lozeh in Syria

Το μικρό Δρούζικο χωριό Καλμπ Λοζέ που σημαίνει «καρδιά του αμυγδάλου», βρίσκεται 65 χλμ δυτικά του Χαλεπίου, και απέχει μόλις μερικά χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Δίπλα από αυτό το χωριό που έχει ένα τέτοιο γοητευτικό όνομα βρίσκεται μία από τις πιο όμορφες και αξιόλογες βασιλικές της Συρίας η οποία έχει χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο για τις εκκλησίες της περιοχής. Η εκκλησία στο Καλμπ Λοζέ χτίστηκε γύρω στο 450 μ.Χ., και είναι αφιερωμένη στους Ταξιάρχες Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ.
Αυτή η εκκλησία είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα Συρο-βυζαντινά εκκλησιαστικά κτίρια στη Συρία. Η εκκλησία θεωρείται ότι έχει κατασκευαστεί κατά τη διάρκεια της ζωής του Αγίου Συμεών (ο οποίος πέθανε το 459) ή αμέσως μετά το θάνατό του. Είχε σχεδιαστεί ως κεντρική στάση για προσκυνητές στο δρόμο τους προς το διάσημο μοναστήρι του Αγίου Συμεών για να δούν τον Συμεών στην κορυφή του πυλώνα του.
Η εκκλησία είναι σχεδόν εντελώς άθικτη και η δομή της, οι στήλες και η κλασική της διακόσμηση είναι προάγγελος του ρωμανικού ύφους που έγινε πολύ δημοφιλή στην Ευρώπη.
Πολλά από τα χαρακτηριστικά της είχαν αντιγραφεί, ενισχυθεί και εξευγενιστεί στη μεγάλη βασιλική του Αγίου Συμεών, που χτίστηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα.

Αυτό το μνημείο προστέθηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ στη Λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς στις 8 Ιουνίου του 1999.

The small Druze village of Qalb Lozeh meaning 'Heart of the Almond', is situated 65 km west of Aleppo, and is just a couple of kilometers from the Turkish border. Right next to this village with such a charming name lies one of the most beautiful and remarkable basilicas in Syria having served as a model for the churches of the region. The church at Qalb Lozeh was built around 450 AD, is dedicated to the Taxiarch Archangels Michael and Gabriel.
This is one of the best preserved Syrian-Byzantine ecclesiastical buildings in Syria. The church is thought to have been built during the lifetime of Saint Simeon (who died in 459) or right after his death. It was designed as a stop-off point for pilgrims on their way to the famous Saint Simon monastery and to see Simon on top of his pillar.

The church is almost completely intact and the structure, columns and classical decoration are a precursor to the Romanesque style which became very popular in Europe. Many of its features were copied, enhanced and refined in the great basilica of Saint Simeon which was built several decades later.

This site was added to the UNESCO World Heritage List on June 8, 1999.


Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

To βυζαντινό οχυρό Κασρ Ιμπν Βαρντάν στη Συρία - The Byzantine fortress Qasr Ιbn Wardan in Syria

Το Κασρ Ιμπν Βαρντάν (το κάστρο του Βαρντάν) βρίσκεται περίπου 56 χλμ. βόρεια-ανατολικά της πόλης Χάμα (Επιφάνεια) της Συρίας, σε έναν δρόμο που πάει στο πουθενά. Η διαδρομή αυτή αντικατοπτρίζει την διαδρομή του ποταμού Ορόντη προς τα δυτικά, και σε αντίθεση με τους αγρούς και την ευφορία του κάμπου Αλ-Γχάμπ, σε αυτή την κατεύθυνση δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά ηλιοκαμένο χώμα και σκόνη.
Ανεγερμένο από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό μεταξύ 561-564 μ.Χ. ως μέρος μιας αμυντικής γραμμής κατά μήκος του Ευφράτη, το οχυρό Κασρ Ιμπν Βαρντάν ήταν ένας συνδυασμός στρατιωτικού φυλακίου, ανακτόρου και εκκλησίας. Το κτιριακό αυτό συγκρότημα ήταν ένα από τα πολλά που είχαν κατασκευαστεί για την υπεράσπιση της αυτοκρατορίας από την απειλή των Περσών από τα Ανατολικά και, ενδεχομένως, για να ελέγχουν τις τοπικές φυλές Βεδουίνων. Το μοναδικό του ύφος, που προέρχεται απευθείας από την Κωνσταντινούπολη και που δεν βρέθεται σήμερα πουθενά αλλού στη Συρία, επελέγη προφανώς για να εντυπωσιάσει τις τοπικές φυλές των Βεδουίνων και για να παγιώσει τον έλεγχό τους. Ο βασάλτης μεταφέρθηκε από κάπου μακριά, βόρεια ή νότια από την τοποθεσία, και οι μαρμάρινες κολόνες και τα κιονόκρανα υπολογίζεται ότι πρέπει να μεταφέρθηκαν από την Απάμεια. Η εμφάνισή του μοιάζει περισσότερο με ένα κάπως μεγάλο δημόσιο κτίριο που ταιριάζει σε μια πλατεία κάποιας πόλης παρά να βρίσκεται στη μέση της ερήμου.
Σήμερα, από το στρατιωτικό φυλάκιο τίποτα δεν διασώζεται. Το συγκρότημα αποτελείται από τη παρακείμενη εκκλησία και το ανάκτορο. Το ανάκτορο πιθανόν να ήταν η κατοικία του στρατιωτικού διοικητή που ήταν και ο τοπικός άρχοντας. Το καλύτερα διατηρημένο τμήμα του είναι η νότια πρόσοψη κατασκευασμένη από εναλλασσόμενες ζώνες μαύρου βασάλτη και κίτρινου τούβλου.
Η εκκλησία στέκεται ακριβώς δυτικά από το ανάκτορο και είναι παρόμοια σε ύφος, αλλά μικρότερη. Η βασική μορφή της είναι τετράγωνη, και ήταν κάποτε καλυμμένη από ένα μεγάλο θόλο (ο οποίος εξακολουθούσε να στέκει μέχρι το δέκατο ένατο αιώνα) και δείχνει να ήταν ένα τυπικό χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός τρόλου πρώιμης βυζαντινής τεχνικής. Στο ύφος και το σχέδιο η εκκλησία φέρει την επιρροή της Κωνσταντινούπολης. Κατασκευασμένη από τούβλα και τοπικό βασάλτη, ήταν διακοσμημένη με τοιχογραφίες, ψηφιδωτά και κίτρινες μαρμάρινες κολόνες και κιονόκρανα που ανήκουν στο κομψό Βυζαντινό τύπο. Οι σκάλες στη βορειοδυτική γωνία οδηγούσαν στο γυναικωνίτη, μια στοά στον επάνω όροφο, η οποία αρχικά προοριζόταν για τις γυναίκες.

Qasr Ιbn Wardan (Wardan's castle) lies about 56 km north-east of Hama, Syria, on a road that goes to nowhere. This route mirrors the Orontes River path to the west, and in contrast to the fields and fertility of the Al-Ghab plain, out this way there is little more than baked earth and dust.
Erected by the Byzantine emperor Justinian between 561-564 AD as part of a defensive line along the Euphrates, Qsar Ιbn Wardan was a combined military base, palace and church. This building complex was one of many built to defend the empire against the Persian threat to the East and possibly also to control the local Bedouin tribes. Its unique style, imported directly from Constantinople and not found anywhere else in present-day Syria, was probably chosen to impress local Bedοuin tribes and to consolidate control over them. Basalt was brought from somewhere far north or south from the site and marble columns and capitals are supposed to be brought from Apamea. Its appearance looks more like a modestly grand public building that would be more at home on same city square rather then being found in the middle of the desert.
Nothing remains of the military base today. The complex consists on an adjacent church and palace. The palace is assumed to have been the residence of the Commander who was also the local governor. Its best-preserved part is the southern façade constructed of alternating broad bands of black basalt and yellow brick.
The church is standing just west of the palace and is similar in style but smaller. Its basic form is square, and it was once covered by a large dome (which was still standing in the nineteenth century) and shows an example of a Byzantine early dome building technique. In style and plan it bears the influence of Constantinople. Constructed of brick and a local basalt, it was adorned with frescoes, mosaics and yellow marble columns and its capitals belong to a fine Byzantine type. Stairs in the north-west corner lead to an upper floor gallery, which originally was reserved for women.

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Η Μονή του Αγίου Μωυσή του Αιθίοπα στη Συρία - The Monastery of Saint Moses the Ethiopian in Syria

Η Μονή του Αγίου Μωυσή του Αιθίοπα (Ντάιρ Μαρ Μούσα αλ- Χαμπάσι) βρίσκεται σε μια απομακρυσμένη κοιλάδα πέρα από τα βουνά, στα ανατολικά της πόλης Νέμπεκ στην περιοχή Κάλαμος (Καλαμούν), 80 χλμ βορειοανατολικά της Δαμασκού. Βρίσκεται περίπου 1320 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα μοναστήρια της ερήμου στην σύγχρονη Συρία. Το μοναστήρι του Αγίου Μωυσή χτίστηκε αρχικά από Ασσύριους μοναχούς κατά τον έκτο αιώνα ως ένα απομακρυσμένο ασκητήριο, μακρυά από τον υλικό και πολιτικό κόσμο, και πήρε το όνομα Άγιος Μωυσής από έναν Αιθίοπα μοναχό. Ο θρύλος λέει ότι ο Άγιος Μωυσής ήταν γιος του βασιλιά της Αιθιοπίας ο οποίος αρνήθηκε να δεχθεί το εκ γενετής δικαίωμά του στον θρόνο, προτιμώντας να γίνει Χριστιανός μοναχός. Περιπλανήθηκε από την Αίγυπτο μέχρι τη Συρία και έζησε ως ερημίτης στην κοιλάδα κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα το μοναστήρι του Αγίου Μωησή μέχρι που μαρτύρησε από Βυζαντινούς στρατιώτες. Ωστόσο, σύμφωνα με το συναξάρι του, ο Μωυσής ήταν σκλάβος ενός κρατικού υπαλλήλου στην Αίγυπτο ο οποίος τον έδιωξε γιατί έκλεβε και επειδή υπήρχαν υπόνοιες ότι ήταν δολοφόνος. Έγινε αρχηγός μιας συμμορίας ληστών που γύριζαν τη κοιλάδα του Νείλου σπέρνοντας τον τρόμο και τη βία μέχρι που ασπάσθηκε τον χριστιανισμό και εγκατέλειψε τον παλιό τρόπο ζωής του. Ο Μωυσής έγινε ο πνευματικός ηγέτης μιας αδελφότητας ερημιτών στην αιγυπτιακή Δυτική Έρημο, και αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας. Είναι επομένως προφανές ότι οι δύο ιστορίες δεν συσχετίζονται και πολύ μεταξύ τους.

Η Μονή κάποτε ήταν ένα Ασσυριακό ( μονοφυσίτικο) Ορθόδοξο μοναστήρι και ήταν η έδρα της τοπικής επισκοπής και άκμασε μέχρι τον 15ο αιώνα, αλλά μετά από αυτό τον αιώνα έπεσε σε παρακμή. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα έπεσε στα χέρια της νεοσυσταθείσας Ασσυριακής Καθολικής Εκκλησίας και εγκαταλείφθηκε οριστικά κατά τη δεκαετία του 1830.
Η Μονή του Αγίου Μωυσή ανακαλύφθηκε και πάλυ το 1982 από ένα νεαρό Ιταλό Ιησουίτη ο οποίος ήρθε στα βουνά της Καλάμου (Καλαμούν) για να βρεί πνευματικό καταφύγιο. Από τότε, στο μοναστήρι του Αγίου Μωησή, ο Πατέρας Paolo dall'Oglio έχει δημιουργήσει μια μικρή οικουμενική κοινότητα από ιερείς, μοναχούς και μοναχές. Η κοινότητα είναι ενεργή σε πολλά μέτωπα: αφιερώνει πολύ χρόνο για την προώθηση του διαλόγου και της κατανόησης μεταξύ διάφορων θρησκευτικών κοινοτήτων - Μουσουλμάνους, Χριστιανούς, Εβραίους, Ινδουιστές και Βουδιστές.
Η Μονή του Αγίου Μωυσή έχει προσελκύσει την προσοχή των ιστορικών τέχνης για τις τοιχογραφίες του ναού της, που μερικές χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα. Αυτές οι συναρπαστικές τοιχογραφίες που είναι το καμάρι του μοναστηριού έχουν αποκατασταθεί από το Κεντρικό Ινστιτούτο Αποκατάστασης Αρχαιοτήτων στη Ρώμη, στο πλαίσιο της Συρο- ευρωπαϊκής συνεργασίας. Σήμερα, η Μονή του Αγίου Μωησή έχει καταστεί ένα από τα κορυφαία αξιοθέατα της Συρίας με χιλιάδες ανθρώπους από όλο τον κόσμο να το επισκέπτονται. Το μοναστήρι στις μέρες μας δέχεται τόσους πολλούς επισκέπτες, που ένα νέο μοναστήρι είναι υπό κατασκευή στο φαράγγι, στην άλλη πλευρά του ποταμού. Οι επισκέπτες που είναι πάντα ευπρόσδεκτοι, είναι δυνατό να διανυκτερεύσουν, ή ακόμη και να μείνουν περισσότερο. Η βασασική στέγαση και τα απλά γεύματα είναι δωρεάν, αλλά οι επισκέπτες πρέπει να λάβουν ενεργό μέρος στη ζωή της κοινότητας και να βοηθήσουν με το μαγείρεμα και άλλες εργασίες.

The Monastery of Saint Moses the Ethiopian (Deir Mar Musa al-Habashi) is situated in a remote valley across the mountains to the east of Nebek in the Qalamun region, 80 km northeast of Damascus. It is about 1320 meters above sea level and it is one of the very few surviving desert monasteries in modern-day Syria. The monastery of Deir Mar Musa was first built by Syriac monks in the sixth century as a remote retreat from the material and political world and was named after Saint Moses, an Ethiopian monk. Legend has it that Saint Moses was the son of a king of Ethiopia who declined to accept his birthright to the throne, preferring to become a Christian monk. He wandered through Egypt into Syria and lived as a hermit in the valley close to where Mar Musa is now situated until he was martyred by Byzantine soldiers. However, according to his synaxari, Moses was a slave of a government official in Egypt who dismissed him for theft and suspected murder. He became the leader of a gang of bandits who roamed the Nile Valley spreading terror and violence until he converted to Christianity and gave up his old way of life. Moses became the spiritual leader of a colony of hermits in the Egyptian Western Desert, and was later ordained a priest. It is therefore evident that the two stories are not correlated that much to each other.

The Monastery was once a Syriac Orthodox monastery and was the seat of the local bishopric and it flourished until the 15th century, after which it went into decline. During the 17th century it fell into the hands of the newly found Syriac Catholic Church and was finally abandoned in the 1830's.Mar Musa was rediscovered in 1982 by a young Italian Jesuit who had come to the Qalamun Mountains for a spiritual retreat. Since then, Father Paolo dall’Oglio has established a small ecumenical community of priests, nuns and monks at Mar Musa. The community is active on many fronts: they dedicate much time to promoting dialogue and understanding between religious communities - Muslim, Christian, Jewish, Hindu and Buddhist.
Deir Mar Musa has attracted the attention of art historians for the frescoes in its church, some dating back to the 11th century. These fascinating frescoes which are the pride of the monastery have been restored by the Istituto Centralo per il Restauro in Rome within the context of Syrian European co-operation . Today, Deir Mar Musa has become one of Syria's top attractions with thousands of people from around the world visiting it. The monastery receives so many visitors now that a new monastery is under construction, at the other side of the river gorge. Visitors are made welcomed and it's possible to stay overnight, or even longer. Basic accommodation and simple meals are free, but guests must take an active part in the community's life and help with cooking and other work.

Το σπήλαιο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στη Σεντνάγια της Συρίας - The cave chapel of Prophet Eliajah in Saidnaya, Syria

Το χωριό Μακαράτ βρίσκεται λίγο έξω από τη Σεντνάγια στα προάστια της Δαμασκού, πρωτεύουσας της Συρίας. Στο χωριό Μακαράτ υπάρχει μια σπηλιά- παρεκκλήσι αφιερωμένη στον Προφήτη Ηλία (Μαρ Ηλίας), την οποία ανακάλυψαν εργάτες της περιοχής το 1982. Οι μεσαιωνικές αγιογραφίες στη σπηλιά- παρεκκλήσι ανάγονται από το πρώτο μισό του δέκατου τρίτου αιώνα και είναι ζωγραφισμένες από το χέρι ενός Βυζαντινού-Κύπριου μάστορα . Η σπηλιά λέγεται ότι είναι η τοποθεσία όπου ο Προφήτης Ηλίας διέφυγε τις δυνάμεις της Ιεζάβελ, βασίλισσας του Ισραήλ, η οποία ήταν αποφασισμένη να τον σκοτώσει γιατί ήταν εμπόδιο στην ανήθικη βασιλεία της.

Το σπήλαιο- παρεκκλήσι κάποτε ανήκε στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, αλλά σήμερα είναι κάτω από τον έλεγχο της Μελχίτικης (Ελληνόρρυθμης Ουνίτικης Καθολικής) Εκκλησίας.

Macarat village is located outside Saidnaya on the outskirts of Damascus capital of Syria. At the village of Macarat there is a cave chapel dedicated to the Prophet Elijah (Mar Elias) which local workers had discovered in 1982. The medieval paintings in a cave chapel date from the first half of the thirteenth century and were painted by the hand of a Byzantine-Cypriot master. The cave is said to be the site where the Prophet Elijah escaped the forces of Jezebel, the queen of Israel, who was determined to kill him as an obstruction to her immoral reign.

The cave chapel once belonged to the Greek Orthodox Church but today it is under the control of the Melkite (Greek Catholic) Church.

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας και ο Καθεδρικός του Ναός στη Δαμασκό-The Greek Orthodox Patriarchate of Antioch and its Cathedral in Damascus

 Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής βρίσκεται φωλιαμένο σ΄ένα δρόμο που ονομάζεται Ευθύς Οδός, ανάμεσα στους πολυσύχναστους δρόμους της Δαμασκού στη Συρία. Μέχρι το 16ο αιώνα το Πατριαρχείο βρισκόταν στην Αντιόχεια, αλλά μετά από αυτή τη περίοδο, η Δαμασκός έγινε η Πατριαρχική του Έδρα.
Οι Σταυροφόροι, με τη δικαιολογία της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων από τους Μουσουλμάνους, δημιούργησαν αποικίες στη Μέση Ανατολή και έδιωξαν τους Έλληνες Πατριάρχες από τις περιφέρειες τους. Στη Θέση τους εγκαταστάθηκαν Λατίνοι Πατριάρχες. Όταν οι Μουσουλμάνοι επέστρεψαν στην εξουσία το 1269, ο Ορθόδοξος Πατριάρχης Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής αποκαταστάθηκε ως επικεφαλής της Εκκλησίας του, αλλά δεν μπορούσε να επιστρέψει στην Αντιόχεια.

Η μεταφορά του Πατριαρχείου Αντιοχείας στη Δαμασκό συμβόλιζε ότι αυτό το Πατριαρχείο θα δεχόταν πλέον το πεπρωμένο των Αράβων. Από τον 18ο αιώνα, η μεγάλη πλειοψηφία των πιστών της Εκκλησίας της Αντιοχείας  αυτοαποκαλούνταν ως Άραβες. Από την ίδρυσή του κατά τον 1ο αιώνα, οι Πατριάρχες της Εκκλησίας της Αντιόχειας ήταν Έλληνες. Μεταξύ του 15ο και 16ο αιώνα, η Έδρα της Αντιόχειας κατεχόταν από αραβόφωνους Πατριάρχες αντιοχειανής καταγωγής. Το 1724, η Έδρα κρατήθηκε και πάλι για στους Έλληνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το 1724, η Εκκλησία της Αντιοχείας, αποδυναμώθηκε από σχίσμα, καθώς το μεγαλύτερο τμήμα των πιστών της τέθηκε κάτω από την υποβολή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η προκύπτουσα εξέλιξη ήταν το Ουνίτικο όργανο που είναι γνωστό ως Μελχίτικη Ελληνική Καθολική Εκκλησία, η οποία μέχρι σήμερα διατηρεί στενούς δεσμούς με τους Ορθοδόξους και επί του παρόντος υπάρχουν μεταξύ τους εν εξελίξει συζητήσεις σχετικά με την επούλωση του σχίσματος και την επιστροφή των Μελχιτών στην Ορθοδοξία.
Φοβούμενοι για τη μη διατήρηση της Ορθοδοξίας στην Έδρα της Αντιοχείας, ενορίτες και επίσκοποι ζήτησαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης να τους στείλει έναν Έλληνα Πατριάρχη. Η ελληνική παρουσία στην Έδρα της Αντιοχείας διήρκεσε από το 1724 μέχρι το 1898, όταν ο Μελέτιος (Ντουμάνι) ο Δαμασκηνός, που ήταν αραβιστής διορίστηκε Πατριάρχης μετά την καθαίρεση του τελευταίου Έλληνα Πατριάρχη. Έτσι, το Πατριαρχείο έγινε πλήρως αραβικό σε χαρακτήρα αλλά παρέμεινε ελληνικό και βυζαντινό σε ύφος .
Σήμερα, η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία της Αντιοχείας είναι το κύριο χριστιανικό δόγμα στη Συρία, και αντιπροσωπεύει περίπου 1.000.000 Ελληνορθόδοξους Σύρους Χριστιανούς, καθώς και περίπου 400.000 Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς του Λιβάνου. Ο τρέχων Πατριάρχης της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας της Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής είναι ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιγνάτιος Δ΄(Χαζίμ), ο οποίος εξελέγη το 1979.


Ο Πατριαρχικός Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου κατέχει την Έδρα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας της Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής και στην αραβική γλώσσα είναι γνωστός ως Κανισάτ Μαριγιαμίε (καθεδρικός ναός των Χριστιανών). Αυτός ο καθεδρικός ναός που έχει αφιερωθεί στ' όνομα της μητέρας του Χριστού, θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς και όμορφους αρχαιολογικούς χώρους της Δαμασκού και της ευρύτερης Συρίας. Ο καθεδρικός ναός της Θεοτόκου είναι το μεγαλύτερο κέντρο της χριστιανικής λατρείας στη Συρία και συνδέεται στενά με την ιστορία της Δαμασκού, αφού χτίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. και θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους ελληνορθόδοξους ναούς στη Δαμασκό.
Κατά το 635 μ.Χ., ο αραβικός μουσουλμανικός στρατός εισήλθε στη Δαμασκό μέσα από δύο πύλες: Δια της βίας, μέσω της ανατολικής πύλης υπό την ηγεσία του Χαλίντ Ιμπν Αλ- Γουαλίντ, και ειρηνικά, μέσω της πύλης Αλ- Ζαμπίε κάτω από την ηγεσία του χριστιανού λοχία Άμπι Ομπαΐντα Ιμπν Αλ- Ζάρρα, (παππού του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού). Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στον Λευκό Μιναρέ κοντά στην σημερινή περίβολο του Πατριαρχίου Αντιοχείας, την εκκλησία της Θεοτόκου. Έκλεισαν την εκκλησία και θεωρήθηκε ως ιδιοκτησία του Κράτους, δεδομένου ότι βρισκόταν στην διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην είσοδο των δύο φλάντζων του μουσουλμανικού στρατού: αυτού που εισέβαλε ειρηνικά, και αυτού που εισέβαλε δια της βίας. Οι εκκλησίες που βρίσκονταν ανατολικά της πόλης που είχε κατακτηθεί δια της βίας είχαν μετατραπεί σε τζαμιά, ενώ οι εκκλησίες που βρίσκονταν δυτικά της πόλης, όπου πέρασε ο Άμπου Ομπαΐντα, παρέμειναν στα χέρια των ιδιοκτητών τους. Οι εκκλησίες αυτές ήταν δεκαπέντε, συμπεριλαμβανομένης και αυτής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή μαζί με το Μητροπολιτικό Μέγαρο). Παρέμειναν κλειστές μέχρι το 706, όπου ο Αλ- Γουαλίντ τις επέστρεψε στους Ορθόδοξους λέγοντας: «Εμείς σας αποζημιώνουμε την εκκλησία του Ιωάννη με την εκκλησία της Μαρίας (Παναγίας)», και αυτή ήταν η αποζημίωση για την μετατροπή του Καθεδρικού Ναού του Προδρόμου σε τζαμί των Ουμαγιάντ.
Ο ναός κάηκε από όχλο μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της χριστιανικής συνοικίας, όταν το 1860 οι Δρούζο-χριστιανικές συγκρούσεις στον Λίβανο διέρρευσαν στη Δαμασκό, και ξαναχτίστηκε τρία χρόνια αργότερα. Ο ναός ανακαινίστηκε για τελευταία φορά το 1953.

The Greek Orthodox Patriarchate of Antioch and all the East is to be found on the Street Called Straight in nestled among the busy streets of Damascus, Syria. The Patriarchate was located in Antioch until the 16th century but since that period Damascus became the Patriarchal See.

The Crusades, by the excuse of saving the Holy Land from the Muslims, established colonies in the Middle East and drove away the Greek Patriarchs from their territories. Latin Patriarchs were installed in their place. When the Muslims returned to power in 1269, the Orthodox Patriarch of Antioch and all the East was re-instated as head of his Church but he could not return to Antioch. The transfer of the Patriarchate from Antioch to Damascus symbolized that this Patriarchate would henceforth accept the destiny of the Arabs. By the 18th century the great majority of the communicants of the Antiochian Church  identified themselves as Arabs. From its foundation in the 1st century, the Patriarchs of the Church of Antioch were Greek. In the 15th and 16th centuries, the See of Antioch was occupied by Arabic speakings Patriarchs of Antiochian origin. In 1724, the Seat was again reserved to the Greeks. During this period, in 1724, the Church of Antioch was weakened by schism, as a major portion of its faithful came into submission to the Roman Catholic Church. The resultant Uniate body is known as the Melkite Greek Catholic Church, which in the current day maintains close ties with the Orthodox and is currently holding ongoing talks about healing the schism and returning the Melkites to Orthodoxy. Fearing for the preservation of the Orthodoxy of the Antiochian See, parishioners and bishops requested the Ecumenical Patriarchate of Constantinople to send them a Greek Patriarch. The Greek presence on the Antiochian See lasted from 1724 to 1898 until Meletius (Doumani) the Damascene, an Arabist Patriarch, was appointed after the last Greek Patriarch was deposed. Thus the Patriarchate became fully Arab in character but has remained Greek and Byzantine in nature. Today, the Greek Orthodox Church of Antioch is the main Christian denomination in Syria, and represents about 1,000,000 Greek Orthodox Syrian Christians as well as about 400,000 Greek Orthodox Lebanese Christians. The current Patriarch of the Greek Orthodox Church of Antioch and all the East is His Beatitude Patriarch Ignatius IV (Hazim) who was elected in 1979.


The Patriarchal Cathedral of the Dormition of the Theotokos holds the seat of the Greek Orthodox Church of Antioch and all the East and in Arabic its known as the Kanissat Mariyamiyah (the Cathedral of the Christians). This Cathedral, named after Christ's mother, is considered to be one the most important and beautiful archeological sites in Damascus and Greater Syria. The Cathedral of the Theotokos is the largest centre of Christian worship in Syria and its closely linked with the history of Damascus, as it was built in the 2nd century A.D. and its considered to be one of the oldest Greek Orthodox churches in Damascus.
In 635, the Arab Moslem armies entered Damascus through two gates : The eastern gate under the leadership of Khaled Ibn AL-Walid, by force, and peacefully, through AL-Jabiyeh gate under the leadership the Christian Sergeant Abi Obaida Ibn AL-Jarrah (Saint John the Damascene's grandfather). The two armies met at the White Minaret near the current Antioch Patriarchal Compound, the church of the Theotokos. They closed the church and was considered one of the State properties because it was situated on the demarcation line between the entrance of the two flanges of the Moslem armies: the one which invaded peacefully, and the one which invaded forcibly. Churches situated east of the city which had been conquered by force were changed into mosques, whereas the churches situated west of the city where Abou Obaida entered, remained in the hands of their owners. These churches were fifteen in number including the Saint John the Baptist Cathedral and the Diocese House. These churches remained closed until 706 where AL-Walid returned them to the Orthodox by saying: "We compensate you the Church of John by the Church of Mary", and that was as a compensation for changing the Cathedral of The Baptist into the Umayyad Mosque .
The church was burned down by mobs, along with most of the Christian quarter, when the 1860 Druze-Christian conflict in Lebanon spilled into Damascus, and was rebuilt three years later. The church was last renovated in 1953.

 

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Ο Ελληνορθόδοξος Ναός του Αγίου Γεωργίου στην πόλη Εσδράς (Ιζρά) της Συρίας - The Greek Orthodox church of Saint George in the town of Ezra'a, Syria

H Εσδράς ή Ιζρά, είναι μια πόλη που βρίσκεται 80 χλμ. νότια της Δαμασκού, στη δυτική άκρη της ηφαιστειακής ερημικής περιοχής Αυρανίτης (Χουράν) στη Συρία. Σήμερα, η πόλη χωρίζεται σε δύο τμήματα: το «Μαχάττα» ή σταθμό και το «Μπαλάντ» ή πόλη. Στο πρώτο τμήμα, ζουν 45 χριστιανικές οικογένειες και στο τελευταίο ζουν 120 χριστινικές οικογένειες. Όλοι οι κάτοικοι εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τη γεωργία για το εισόδημά τους. Δυστυχώς, ως αποτέλεσμα των κακών οικονομικών συνθηκών που έχει επιφέρει η ξηρασία, το επίπεδο της φτώχειας έχει φθάσει σε ρεκόρ όλων των εποχών. Οι οικογένειες της Αρχιεπισκοπικής περιφέρειας της Εσδράς έχουν αναγκαστεί να μεταναστεύσουν στη Δαμασκό. Άλλοι πήγαν στο Λίβανο ή μετανάστευσαν σε μακρινές χώρες.
Η Εσδράς έχει μία από τις παλαιότερες εν ενεργεία εκκλησίες της Συρίας, την Ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (Μαρ Γκιρκής στ΄αραβικά), η οποία χτίστηκε το 515 μ.Χ. Από τα ιστορικά και θρησκευτικά της μνημεία, αυτή η εκκλησία είναι ίσως ένα από τα πιο αξιόλογα κτίρια της Συρίας. Ο Ελληνορθόδοξος Ναός του Αγίου Γεωργίου είναι ένας από τους παλαιότερους ναούς που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στη Συρία. Η αρχιτεκτονική του έχει μείνει σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστη από τις αλλαγές των καιρών και παρέμεινε σε μια αξιοθαύμαστη άθικτη κατάσταση. Ο ναός είναι ακόμη όρθιος και είναι ένα ζωντανό ιστορικό μνημείο, ένας μάρτυρας της περίφημης εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής της εν λόγω περιόδου.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος Γεώργιος πέθανε στην περιοχή Αυρανίτης και τα λείψανά του φυλάσσονταν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου μέχρι τη μεταφορά τους από την Εσδράς, στον τόπο της γέννησης του, τη Λύδα της Παλαιστίνης. Ωστόσο, ορισμένα από τα λείψανά του που φυλάσσονταν στην εκκλησία παρέμειναν σε αυτή μέχρι σήμερα και για το λόγο αυτό η εκκλησία είναι ένας πολύ σημαντικός χώρος λατρείας και την επισκέπτονται πιστοί από όλες τις θρησκείες και απ' όλα τα μέρη.
Η τεκτονική της εκκλησίας αυτής είνα μοναδική σε μεγάλο βαθμό. Είναι χτισμένη από μαύρο βασάλτη, τη τοπική πέτρα της περιοχής Αυρανίτης. Αποτελούμενο από δύο οκτάγωνα σε τετράγωνη βάση, το σχέδιο είναι όμορφο στην απλότητά του. Μια ελληνική επιγραφή στο ανώφλι της κύριας εισόδου δείχνει ότι η εκκλησία βρίσκεται στο χώρο προηγούμενου ειδωλολατρικού ναού. Γράφει ως εξής: «Αυτός ο χώρος έχει γίνει οίκος του Θεού που (κάποτε) ήταν κατοικία των δαιμόνων. Εδώ (που κάποτε έκαναν) θυσίες στα είδωλα, τώρα (υπάρχουν) οι χορωδίες των αγγέλων, και εδώ όπου ο τόπος προκαλούσε την οργή του Θεού, τώρα ο Θεός είναι εξευμενισμένος. Ένας χριστώνυμος άνδρας, ο επίσημος Ιωάννης, γιος του Διομήδη προσέφερε (αυτό) το ευγενή κτίσμα με δικά του έξοδα ως δώρο προς τον Θεό, τοποθετώντας στο παρόν τα σεβάσμια λείψανα του Αγίου Μάρτυρα Γεωργίου, του ένδοξου και νικητή, που εμφανίστηκε στον Ιωάννη, όχι στον ύπνο του, αλλά προφανώς σε (ένδειξη) 9, έτος 410 (515 μ.Χ.)». Ο Ιωάννης, γιος του Διομήδη, ήταν μέλος του ευγενούς συμβουλίου της πόλης, και ήθελε να τιμήσει τη μνήμη του Μάρτυρα Γεωργίου που μαρτύρησε και θάφτηκε στη περιοχή Αυρανίτης, σύμφωνα με ένα χειρόγραφο του ενδέκατου αιώνα (417) που φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού της Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά.
Σήμερα, σχεδόν 1500 χρόνια μετά την κατασκευή της, η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου απειλείται με κατάρρευση. Το αρθρό αυτό θέλει να ρίξει φως για τη σημασία αυτού του Ορθόδοξου μνημείου, που αποτελεί πρότυπο για όλους τους πιστούς που εκτιμούν την ομορφιά και οι οποίοι νοιάζονται για την ιστορία και τον πολιτισμό, καθώς και σε όλους όσους έχουν υιοθετήσει τον Άγιο Γεώργιο ως προστάτη τους.

Ezra'a is a town located 80 km south of Damascus on the west edge of the volcanic wilderness area of the Hauran in Syria. Today, the city is divided into two sections: the “Mahatta” or station and the “Balad” or city. In the former part, live 45 Christian families and 120 live in the latter. All the inhabitants depend heavily upon agriculture for income. Unfortunately, as a result of poor economic conditions brought about by drought, the poverty level is at an all-time record. Families of the Archdiocese have been forced to migrate into Damascus. Others went to Lebanon or emigrated to distant lands.
Ezra'a has one of Syria's oldest functioning churches, the Greek Orthodox church of Saint George (Mar Girgis) which was build in 515 AD. In its historical and religious associations this is perhaps one of the most remarkable buildings in Syria. The Greek Orthodox Church of Saint George is one of the oldest churches still in use in Syria, its architecture has been largely unaffected by its changing fortunes and has remained in a remarkable unchanged state. The church it is still standing and is a living historical monument, a witness to the famous ecclesiastical architectural style of that period.

According to tradition, Saint George died in the Hauran and his relics were kept in the church of Saint George until they were transferred from Ezra'a to the place of his birth in Lydda in Palestine. However some of his relics were kept in the church were they remain to this date, and for this reason the church is a very important place of worship and is visited by the believers of all faiths and regions.
The tectonics of this church are quite unique. It is built of black basalt, the local stone of the Hauran. Consisting of two octagons inscribed in a square base, the plan is beautiful in its simplicity. A Greek inscription on the lintel of the main entrance indicates that the church stands on the site of an earlier pagan temple. It reads as follows:"This has become a house of God which (was once) the residence of demons. Where (once were) sacrifices to idols, now (are) choirs of angels, and where God was provoked to wrath, now God is propitiated. A Christ-loving man, the official Ioannes, son of Diomedes offered (this) noble structure at his own expense as a gift to God, placing herein the revered relic of (the) holy martyr Georgeios, the gloriously victorious, who appeared to him, Ioannes not in sleep but manifestly in (indiction) 9, year 410” (515 AD.) ".Ioannes (John) son of Diomedes was a member of the town’s noble council, and he wanted to commemorate the memory of the martyr George who was martyred and buried in the Hauran, according to an eleventh-century manuscript (417) kept in the library of the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. Today, almost 1500 years after it was built, the church of Saint George is threatened by collapse. This report will shed light on the importance of this Orthodox monument, a beacon to all believers who appreciate beauty and who are attentive to history and culture, and to all who have adopted Saint George as their patron saint.

Πηγή: Εδώ