ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Ο Άγιος Καλανδίωνας στο χωριό Πάνω Αρόδες της Πάφου - Saint Kalandionas in the village of Pano Arodes in the district of Paphos

Στο χωριό Πάνω Αρόδες στην επαρχία της Πάφου βρίσκεται η μοναδική εκκλησία στον κόσμο η οποία είναι αφιερωμένη στον Άγιο Καλανδίωνα. Είναι η κεντρική εκκλησία του χωριού και κτίστηκε το 18ο αιώνα. Ο Άγιος Καλανδίων είναι ένας από τους Αγίους της Πάφου που είναι άγνωστοι όχι μόνο στον ευρύτερο ελληνικό χώρο, αλλά και στις άλλες επαρχίες της Κύπρου.
Σύμφωνα με τον Κύπριο χρονογράφο Λεόντιο Μαχαιρά, ο οποίος έζησε κατά την 15ο αιώνα, ο Όσιος αυτός είναι ένας από τους «Τριακόσιους» Αλαμάνους Αγίους που ήρθαν στη Κύπρο κατά τον έβδομο αιώνα όταν οι Σαρακηνοί κυρίευσαν τη Παλαιστίνη και τη Συρία, χώρες που ήσαν τότε τα μεγάλα κέντρα του Μοναχίσμου. Ο Άγιος Καλαντίων ήταν επίσκοπος στην Αντιόχεια και αφού έχασε το ποίμνιό του, μετέβει στη Κύπρο μαζί με τον Άγιο Αγάπιο και τον Άγιο Βαρλαάμ, όπου αποφάσισαν να ζήσουν πλέον ως ασκητές. Σύμφωνα ξανά με τον χρονογράφο Μαχαιρά οι τρεις αυτοί 'Οσιοι ασκήτεψαν στο χωριό Αρόδες της Πάφου. «... εις την Αρόδαν ο Άγιος Καλάντιος, ο Άγιος Αγάπιος και ο Άγιος Βαρλαάμ..». Για τα θαύματά τους αναδείχθηκαν Άγιοι μετά το θάνατό τους και οι πιστοί τους έκτισαν εκκλησία. Νότια της εκκλησίας βρίσκεται μαρμάρινη λάρνακα, η οποία φέρει το όνομα του Αγίου Αγαπίου ή Αγαπητικού. Πρόκειται για τον Όσιο Αγάπιο. Στα βόρεια βρίσκεται άλλη λάρνακα η οποία φέρει το όνομα του Αγίου Μίσιου ή Μισιτικού. Αυτά τα ονόματα τα άλλαξαν δεισιδαίμονες κάτοικοι (βλέπε εδώ). Το πιθανότερο είναι ότι ανήκει στο Όσιο Βαρλαάμ.

Η μνήμη του Αγίου Καλανδίωνα εορτάζεται στις 26 Απριλίου. Ακολουθία του Αγίου εξεδόθη το 1914 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

At the village of Pano Arodes at the province of Paphos there is the only church in the world that is dedicated to Saint Kalandionas. It's the central church of the village and was built in the 18th century. Saint Kalandion is one of the Saints of Paphos who is unknown not only in the wider Greek World, but also in the other districts of Cyprus.
According to the Cypriot chronicler Leontios Machairas, who lived during the 15th century, this Saint is one of the "Three Hundred" Alaman Saints who came to Cyprus in the seventh century when the Saracens conquered Palestine and Syria, countries that were then major centers of monasticism. Saint Kalandion was bishop of Antioch, and after losing his flock, he came to Cyprus along with Saint Agapios and Saint Barlaam, who decided to live from then on as hermits. According again to the historian Machairas, these three Saints lived as ascetics in the village of Arodes in Paphos. "... in Arodes there is Saint Kalantios, Saint Agapios and Saint Barlaam ..". Because of the miracles they made, they emerged as Saints after their death and the believers built a church to their name. South of the church there is a marble sarcophagus, bearing the name of Saint Agapios or Agapitikos. This sarcophagus must belong to the said Saint Agapios. To the north, there is another sarcophagus bearing the name of Saint Misios or Misitikos. These names were changed by superstitious inhabitants (see
here). Chances are that it belongs to Saint Barlaam.
The memory of Saint Kalandionas is celebrated on April 26. The Holy Service of the Saint was issued in Alexandria, Egypt in 1914.

Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου στο χωριό Κέδαρες της Πάφου - The Monastery of Saint Anthony in the village of Kedares in the district of Paphos

Η Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου βρίσκεται κοντά στο χωριό Κέδαρες της επαρχίας Πάφου. Σήμερα διασώζεται μόνο ο σχετικά μικρός μονόκλιτος Ναός της στεγαζόμενος με δίρριχτη στέγη, ο οποίος είναι κτίσμα παλαιότερο του 1600. Οι αρχαίες εικόνες του Ναού έχουν χάρη ασφάλειας ματαφερθεί στο Ναό του χωριού ο οποίος είναι αφιερωμένος στον Τίμιο Πρόδρομο. Μεταξύ αυτών είναι και η εικόνα του Χριστού (1628) και η εικόνα των Αγίων Αναργύρων, Κοσμά και Δαμιανού (1724).
Στο πίσω μέρος του Ναού του Αγίου Αντωνίου, υπάρχει μία τρύπα μέσα στην οποία κατά τα πιο παλιά χρόνια οι πιστοί συνήθιζαν να ρίχνουν τον οβολό τους, που στη συνέχεια έπεφτε μέσα σε δίσκο που βρισκόταν εντός του Ναού. Σύμφωνα με τη παράδοση του χωριού Κέδαρες, κάποιος κάτοικος του κοντινού μικτού χωριού Γεροβάσα, που σήμερα είναι ακατοίκητο, συνήθιζε να έρχεται στις Κέδαρες κάθε βράδυ για να πίνει τα ποτά του. Κατά την επιστροφή στο χωριό του, ο χωρικός αυτός, που δεν ξέρουμε αν ήταν Τούρκος ή Έλληνας, σταματούσε συχνά πυκνά στο Ναό του Αγίου Αντωνίου όπου έβαζε το χέρι του στη τρύπα, και έπερνε όποια χρήματα υπήρχαν μέσα στο δίσκο. Ο ιερέας των Κεδάρων ψιλιάστηκε ότι κάποιος έκλεβε τα χρήματα από τον Ναό, γι αυτό και αποφάσισε να παραμονεύσει μέσα στην εκκλησία έτσιούτως ώστε να μπορέσει να πιάσει τον κλέφτη επαφτοφώρο. Πέρασαν μερικά βράδια χωρίς να συμβεί τίποτα, αλλά ο Γεροβασιώτης χωρικός δεν άργισε να βάλει το χέρι του μέσα στη τρύπα για να πάρει λεφτά. Ο ιερέας όμως που βρισκόταν έτοιμος μέσα στην εκκλησία, του άρπαξε το χέρι και φώναξε δυνατά: «Είμαι ο Άγιος Αντώνιος και εσύ κλέβεις αυτά που είναι δικά μου!». Τότε ο χωρικός που πίστεψε ότι αυτή η φωνή ήταν πράγματι του Αγίου Αντωνίου, με μεγάλο φόβο παρακάλεσε να τον αφήσει ελεύθερο υποσχόμενος ότι θα επέστρεφε όσα χρήματα είχε κλέψει από το Ναό. Έτσι και έγινε, και όχι μόνο τα επέστρεψε, αλλά δώρισε και ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στο Ναό για τη χάρη του Αγίου Αντωνίου.
Στις μέρες μας ο Ναός της Μονής του Αγίου Αντωνίου λειτουργεί ως ξωκλήσι των Κεδάρων όπου και γίνεται και μεγάλη πανήγυρη την ημέρα της εορτής του Αγίου Αντωνίου, στις 17 Ιανουαρίου.

The Monastery of Saint Anthony is situated near the village of Kedares in the district of Paphos. Today the only part of the Monastery that survives is its reletively small singe aisled church which is covered by a pitched roof, a building which was erected before the 1600's. The ancient icons of the church have been removed for the sake of security in the church of the village which is dedicated to Saint John the Baptist. Among these is the icon of Christ (1628) and the icon of the Anargyroi Saints, Cosmas and Damianos (1724).
At the rear end of the church of Saint Anthony, there is a hole through which in older years the believers used to throw in money, which then fell into a collection tray inside the church. According to the tradition of the village of Kedares, a resident of the nearby mixed village of Gerovasa, which is currently uninhabited, used to come to Kedares every evening to drink his alcoholic beverages. On returning to his village, the peasant, who we do not know whether he was Turkish or Greek, would often stop by the church of Saint Anthony where he would put his hand in the hole, and would take whatever money was in the collection tray. The priest of the village of Kedares came to suspect that someone stole money from the church, so he decided to lie in wait within the church so that he would be able to catch the thief on the act. He spent a few evenings inside the church without anything happening, but the villager from Gerovasa did not take long to come and put his hand into the hole in order to get money. The priest who was prepared and waiting within the church, grasped his hand and shouted loudly: "I am Saint Antony and you steal what is mine!". Then the peasant who believed that the voice was really that of Saint Anthony, with great fear asked to be released promising to repay all the money he stole from the church. And so it happen. He not only returned what he stole but he donated a large sum of money to the church for the grace of Saint Anthony.
Nowadays, the church of the Monastery of Saint Anthony serves as a chapel of the village of Kedares where a great celebration takes place during the feast day of Saint Anthony, which takes place on the 17th of January.

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

Ιερά Μονή Αγίου Φωτίου στη Μηλιού της Πάφου - The Monastery of Saint Photios at the village of Miliou in the district of Paphos

Σε μια από τις βουνοκορφές του χωριού Μηλιού της Πάφου, απέναντι από τη Μονή των Αγίων Αναργύρων (που σήμερα δυστυχώς μετατράπηκε σε Spa Resort, βλέπε εδώ, βρίσκονται τα ερείπια της Μεσαιωνικής Μονής του Αγίου Φωτίου. Κατά τη παράδοση η Μονή αυτή είχε 70 μοναχούς στις μέρες της δόξας της καθώς επίσης και τη Μονή των Αγίων Αναργύρων ως μετόχη της. Σήμερα δεν απόμεινε τίποτα από όλα αυτά παρά τα ερείπια των κελιών και το τρίκλιτο θολωτό του Ναού της, του οποίου η στέγη κατέπεσε το 1934, και έτσι καταστράφηκε μαζί με τις πολύτιμες τοιχογραφίες του. Σήμερα, η ερείπωση και η μετακίνηση πολλών λίθων της ναοδομής για ασβεστοποίηση, ελάχιστα βοηθούν στο να σχηματίσωμε σαφή ιδέα για το σχέδιο της μεγάλης αυτής Μονής.
Οι κάτοικοι της περιοχής εξακολουθούν να επισκέπτονται τη Μονή στην οποία φέρνουν κάπνισμα (λιβάνι) κι ανάβουν τα κεριά τους για να φωτίσει ο Άγιος Φώτιος τα παιδιά τους να μάθουν γράμματα.

Η μνήμη του Αγίου Φωτίου εορτάζεται στις 6 Φεβρουαρίου και στις 12 Αυγούστου.
On one of the hills of the village of Miliou in the district of Paphos, opposite the Monastery of the Anargyroi Saints (now sadly turned into a Spa Resort, see here), there are the ruins of the medieval Monastery of Saint Photios. According to tradition the Monastery during its days of glory had 70 monks as well as the Monastery of the Anargyroi Saints as its dependency.
Today, none of all these has survived, except the ruins of the cells and the three-aisles of the dome of its church whose roof fell in 1934, and was thus destroyed along with its precious frescoes. Today because of the ruin and the movement of many stones of the church building for calcification, there is little help to give a clear idea about the design of this great monastery.
The locals continue to visit the Monastery who bring incense and lit candles in order for Saint Photios to illuminate their children to learn letters.

The memory of Saint Photios is celebrated on February 6 and August 12.

 

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

Ο Άγιος Θύρσος επίσκοπος Καρπασίας ο Αναχωρητής και θαυματουργός - Saint Thyrsos Bishop of Karpasia the Hermit and Miracle Maker

Καρπασέων το κλέος και Κυπρίων αγλάϊσμα, και θαυματουργός ανεδείχθης, Θύρσε ιεράρχα αοίδιμε, νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας, και τάς ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύ ν, δόξα τω σε στεφάνωσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιο Αγίου Θύρσου

Κοντά στο χωριό Γιαλούσα της Καρπασίας στα βορειοανατολικά δίπλα από τη θάλασσα, βρίσκεται μικρός ναός με το όνομα «Άγιος Θέρισσος». Κατά τη τοπική παράδοση σ΄αυτή τη τοποθεσία ασκήτεψε ο Άγιος Θύρσος ή κοινώς λεγόμενος Άγιος Θέρισσος. Πολλοί θεωρούν τον Άγιο αυτό ως επίσκοπο Καρπασίας, ο οποίος παραιτήθηκε από τον επισκοπικό θρόνο προτι μώντας την αναχωρητική ζωή και πήγε στη τοποθεσία αυτή, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα η εκκλησία του. Αφού βρήκε κάποιο σπήλαιο, το κατοίκησε, και έπινε από το νερό που υπήρχε δίπλα από τη σπηλιά, το οποίο λιγόστευε κατά πολύ τους θερινούς μήνες, οπότε ο Άγιος βάθυνε το τόπο της πηγής. Το νερό αυτό μετά τη κοίμηση του Αγίου μέχρι και σήμερα θεωρείται αγίασμα.
Γνήσια βιογραφία του Αγίου δεν διασώζεται. Άλλοι πιστεύουν ότι ήταν Κύπριος στη καταγωγή και επίσκοπος Καρπασίας, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι ήταν ένας από τους ξένους επισκόπους που ήταν στην ομάδα των «Τριακοσίων» χριστιανών Αλαμάνων αγίων που ήρθαν από τη Παλαιστίνη στη Κύπρο και ασκήτεψαν σε διάφορα μέρη του νησιού. 'Oπως και να έχουν τα πράγματα σημασία έχει το παράδειγμα της ζωής του, της αυταπάρνησης του, της ακτημοσύνης του, της πενιχρότητάς του, του μίσους του εναντίον του πλούτου και των απατηλών ηδονών του μάταιου τούτο κόσμου. Σημασία έχει η ταπείνωση του, η ελπίδα και η πίστη του μόνο στον Θεό, αλλά και η αγιοτητά του και η δόξα που έλαβε από Αυτόν.
Ο Άγιος θύρσος έχει κάνει πολλά θαύματα εκεί στην εκκλησία του και προ πάντος θεράπευσε τους σκανθάρους από τα χέρια και τα πόδια πολλών ανθρώπων, με το λίγο αγίασμα που επλένοντο. Υπάρχει το έθιμο, ότι όταν βρεχθεί κάποιος με το αγίασμά του, πρέπει να πάει ακολούθως πιο κάτω από την εκκλησία του στη θάλασσα και να ξεπλυθεί με το αλμηρό νερό, διότι δεν επιτρέπει ο Άγιος να φεύγει διαφορετικά το αγίασμά του. Αν δε το πάρει κανείς σε άρρωστο αυτό δεν θαυματουργεί. Ίσως για να προστρέχουν όλοι στη χάρη του, όπως πιστεύουν μερικοί. Η εκκλησία του Αγίου Θύρσου βρίσκεται σήμερα κατεχόμενη από τους Τούρκους. Πριν από το 1974 στη Γιαλούσα γινόταν μεγάλη πανήγυρη τη μέρα του Αγίου.
Η μνήμη του Αγίου Θύρσου εορτάζεται στις 23 Ιουλίου.

Near the village of Gialousa of the Karpas Peninsula (Karpasia), to the northeast by the sea, lies a small church named "Saint Therissos. According to local tradition, Saint Thyrsos who is also commonly known as Saint Therissos, lived as an ascetic on this site. Many conceder this Saint as being a Bishop of the Karpas, who resigned from the episcopal throne preferring to live an ascetic life, and went to the site where his church is to be found to the present day. Having found a cave, he took up residence there, and drank the water that was beside the cave, which diminished considerably during the summer months. For this reason the Saint deepened the location of the water source. After the repose of the Saint, this water has been considered as holy water ever since.
No authentic biography of the Saint survives. Some believe that he was of Cypriot origin and bishop of Karpasia, while others believe that he was one of the foreign bishops who were in the group of the "Three Hundred" Alaman Christian saints who came from Palestine to Cyprus and lived as ascetics in various parts of the island. However, all these matters are not important. What is important is the way he live his life, his altruism, his indigence, his poverty, his dislike for wealth and the pleasures of the fraudulent vain of this world. What is important is his humility and his hope and faith only in God but also the holiness and glory that he received from Him.

Saint Thyrsos has done many miracles at his church, and above, he has healed the warts from the hands and feet of many people, with some holy water with which they washed themselves. There's a custom that when someone puts the holy water of the Saint on his/her body, he/she must then go below the church to the sea and wash it off with salt water, because this is the only way the Saint allows his holy water to be washed off. If some-one takes his holy water to a sick person, it does not become miraculous. Perhaps, this is believed in order to hasten all the believers to visit the church of the Saint.
The church of Saint Thyrsos is currently occupied by the Turkish Army. Prior to 1974, in the village of Gialousa, there was a huge fair on the feast day of Saint.
The memory of Saint Thyrsos is celebrated on July 23.

Οι Όσιοι Χριστόφορος και Πήγων στο χωριό Κούρδακας της Πάφου - Saints Christoforos and Pigon in the village of Kurdakas in Paphos

Βόρεια του μέχρι πρόσφατα εγκατελειμμένου πολύ μικρού τουρκοκυπριακού χωριού Κούρδακας της επαρχείας Πάφου, σε απόσταση γύρο στο ενάμισυ χιλιόμετρο από το χωριό Πολέμι, βρίσκονται δύο τοποθεσίες σε κάποιο βαθύ αργάκι (χείμαρος). Η μία λέγεται «Άγιος Χριστόφορος» και η άλλη εκεί κοντά λέγεται «Άγιος Επήγων ή Πήγων». Η μία από τις δύο - ίσως του Αγίου Επήγοντος - υπάρχει και αναβλύζει θειούχο ιαματικό νερό. Επίσης και στη τοποθεσία «Άγιος Χριστόφορος» υπάρχει επιφανειακό νερό, που αποδεικνύεται από τα ποιο πάνω ότι απ΄αυτά τα αναβλύζοντα νερά πρέπει να έπιναν και οι ανωτέρω Όσιοι. Πολλοί από τους κατοίκους των γειτονικών χωριών Λετύμπου και Χούλου, γνωρίζουν τις τοποθεσίες αυτές με την ονομασία τα «Αγιάσματα».
Σ΄αυτές τις τοποθεσίες ασκήτεψαν και έζησαν οι Όσιοι με προσευχή και νηστεία, κατανικώντας τα ποικίλα πάθη. Σύμφωνα με τον Κύπριο χρονικογράφο Λεόντιο Μαχαιρά οι δύο αυτοί Άγιοι ήρθαν στη Κύπρο ως πρόσφυγες από τη Παλαιστίνη, μετά από τη κατάκτηση αυτής της χώρας από τους Άραβες. Στο κατάλογό του ο Μαχαιράς για τους Αγίους που ήλθαν στη Κύπρο από τη Παλαιστίνη αναφέρει: «Εις τον Κούρδακαν ο Άγιος Πήγων και ο Άγιος Χριστόφορος». Δεν σώζονται τα ασκητήριά τους, αλλά ούτε και οι εκκλησίες τους, που πρέπει να ήταν δύο, διότι δύο είναι και οι τοποθεσίες με τα ονόματά τους.
Το χωριό Κούρδακας εκατοικείτο από χριστιανούς τον 15ον αιώνα που γράφει τις πληροφορίες για τους Αγίους αυτούς ο Μαχαιράς. Πρίν όμως το 1974, εκατοικείτο από Τουρκοκύπριους οι οποίοι δεν άφησαν ούτε καν τα ερείπια των εκκλησιών των Αγίων αυτών. Για το λόγο ότι το χωριό σταμάτησε να κατοικείται από χριστιανούς και επειδή οι εκκλησίες των Αγίων έχουν κατεδαφιστεί από τους Τούρκους πριν από αιώνες, σήμερα είναι άγνωστο πότε εορτάζονταν οι δύο αυτοί Όσιοι.

North of the until recently abandoned very small Turkish Cypriot village of Kurdakas in the district of Paphos, around one and a half kilometer from the village of Polemi, there are two locations in a deep river. One of them is called "Agios (Saint) Christoforos" and the other nearby is called "Agios (Saint) Epigon or Pigon. One of the two - maybe that of Saint Epigon - is still there and its a water spring (Pigi in Greek means water spring and Saint Pigon takes his name from the word Pigi) which gushes forth sulfur mineral water. At the location "Agios Christoforos" there is surface water, which is an evidence that the above Saints must have consumed water from these mentioned locations. Many residents of the neighboring villages of Letymbou and Houlou, know these described locations as "Agiasmata" which means places with holy water in Greek.
It is in these locations that the two Saints lived as ascetics, a life dedicated to prayer and fasting, with the outcome of winning varied passions. According to the Cypriot chronicler Leontios Machairas these two saints came to Cyprus as refugees from Palestine after the conquest of that country by the Arabs. In his list with the Saints who came to Cyprus from Palestine, Machairas notes: "
In Kurdakas there are the Saints Pigon and Christoforos". Neither their hermitages, nor their churches (which must have been two because the sites with their names are also two) survive today.
In the 15th century when Machairas wrote this information about these two Saints, the village of Kurdakas was inhabited by Christians. However, before 1974, it was inhabited by Turkish Cypriots who have not even left the ruins of the churches of these two Saints. Because the village had stopped being inhabited by Christians and because the churches of the Saints were demolished by the Turks centuries ago, today, it is unknown when the memory of these two Saints was celebrated.

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου - The Monastery of Saint Hirakleidios

Η Ιερά Μονή του Αγίου Ηρακλειδίου έχει ανεγερθεί στα νοτιοανατολικά του χωριού Πολιτικό, στην επαρχία της Λευκωσίας, σε τοποθεσία κοντά στην αρχαία πολιτεία της Ταμασού. Η Μονή είναι αφιερομένη στον Άγιο Ηρακλείδιο, μαθητή των Αποστόλων Παύλου, Βαρνάβα και Μάρκου και χειροτονήθηκε από αυτούς πρώτος Επίσκοπος Ταμασού. Ο Άγιος Ηρακλείδιος, ως γνωστόν, πρωτοστάτησε στη διάδοση και εξάπλωση του Χριστιανισμού στην Κύπρο, γι΄αυτό και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους τοπικούς Αγίους του νησιού. Σύμφωνα με μια εκδοχή, που αναφέρεται σε σχετική παράδοση, ο Άγιος διαδέχθηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Κύπρου τον ιδρυτή της Κυπριακής Εκκλησίας, Απόστολο Βαρνάβα, γι' αυτό και θεωρείται από αρκετούς εκκλησιαστικούς συγγραφείς ως ο δεύτερος Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου. Αρκετές έμμεσες μαρτυρίες, όπως είναι οι αναφορές στον βίο του, που ανάγεται ατον 5ο αιώνα, σε κελιά και στο σπήλαιο- εκκλησία, όπου διέμενε, υποστηρίζουν ίδρυση μοναστηριού στον χώρο, όπου βρίσκεται σήμερα η Μονή, από την Πρωτοβυζαντινή περίοδο. Τούτο, όμως, δεν επιβεβαιώνεται από άλλες πηγές. Ωστόσο, τα θεμέλια στα οποία είναι κτισμένο το σημερινό μοναστηριακό σύμπλεγμα χρονολογούνται κατά την Πρώιμη Βυζαντινή περίοδο και μαρτυρούν τη συνεχή τιμή της μνήνης του Αγίου Ηρακλειδίου στην περιοχή.


Σύμφωνα με τα πορίσματα ανασκαφών, που έγιναν το 1963 από το Τμήμα Αρχαιοτήτων, τον 4ο αιώνα ιδρύθηκε Μαρτύριο (δηλαδή μικρή οικοδομή) πάνω από τον ρωμαϊκό τάφο, που φέρεται ως τάφος του Αγίου. Στη συνέχεια, όπως έδειξε η αρχαιολογική σκαπάνη, τον 5ο αιώνα ανεγέρθηκε στα δυτικά του τάφου και στον χώρο, όπου βρίσκονται το καθολικό της Μονής, η νότια στοά και ο νάρθηκας, τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική, τα κλίτη της οποίας χωρίζονται με κίονες. Οι ανασκαφές έδειξαν, επίσης, ότι, μετά την καταστροφή της πρώτης βασιλικής, ιδρύθηκε, τον 8ο αιώνα, άλλη βασιλική του ίδιου μεγέθους, η οποία διατηρήθηκε μέχρι τον 14ο - 15ο αιώνα. Τότε, κτίστηκαν στα ερείπια του Μαρτυρίου του 4ου αιώνα τρουλωτό Μαυσωλείο, και στο μέσο κλίτος της βασιλικής το σημερινό νότιο κλίτης του καθολικού. Είναι αξιοσημείοτο ότι ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Μαχαιρά και μετέπειτα Επίσκοπος Ταμασίας Νείλος δεν αναφέρει στο έργο του «Τυπική Διάταξη», που γράφτηκε το 1201 και επικυρώθηκε το 1210, οτιδήποτε για τη Μονή του Αγίου Ηρακλειδίου, παρά το γεγονός ότι σημειώνει πως την περίοδο αυτή ίδρυσε στην περιοχή της Ταμασού τη γυναικεία Μονή της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας, η ακριβής θέση της οποίας, όμως είναι άγνωστη.


Την περίοδο αυτή, στον Άγιο Ηρακλείδιο λειτουργούσε αγιογραφικό εργαστήριο, που είχε πλουσιότατη παραγωγή εικόνων. Οι αγιογράφοι της Μονής, για περίοδο σχεδόν εκατόν χρόνων, ζωγραφίζουν εικόνες, βημόθυρα και εσταυρωμένους τέμπλων και διακοσμούν με τοιχογραφίες πολλούς ναούς του νησιού. Στον Άγιο Ηρακλείδιο ξεχωρίζουν, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, ο ιερομόναχος Ιωαννίκιος ο διδάσκαλος και οι μαθητές του, ιερομόναχοι Νεκτάριος, Φιλάρετος και ιεροδιάκονος Λαυρέντιος, ο ιεροδιάκονος Λεόντιος, έτερος Φιλάρετος και έτερος Λεόντιος ο και αρχιμανδρίτης, ο οποίος εξακολουθεί να αγιογραφεί και στα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα. Από τους σημαντικότερους αγιογράφους ήταν ο Ιωαννίκιος ο διδάσκαλος, ο οποίος ήταν επίσης άριστος καλλιγράφος και ο ιερομόναχος Φιλάρετος, που είχε πλούσια εικονογραφική δραστηριότητα. 'Εργα του Ιωαννικίου σώζονται σε πολλές εκκλησίες του νησιού, όπως τοιχογραφία στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας Κυθρέας, του έτους 1735, και εικόνες στον Άγιο Σπυρίδωνα Τρεμετουσιάς, στην Αγία Νάπα Λεμεσού, στην Αγία Μαρίνα Τερσεφάνου, στον Άγιο Γεώργιο Άρπερας, στον Τρυπιώτη και αλλού. Ο Φιλάρετος καταγόνταν από τη Ψημολόφου και ήταν ικανός αγιογράφος. Έργα του σώζονται στην Τόχνη, στη Παναγία τη Χρυσογαλακτούσα στην Αψιού, στην Αγία Θέκλα στη Μοσφιλωτή, στον Τίμιο Σταυρό στα Πάνω Λεύκαρα, στην Παναγία την Οδηγήτρια στα Πέρα και αλλού.


Όπως μαρτυρεί ενοικιαστήριο έγγραφο του έτους 1850, μετά τη διάλυση της Μονής, που ακολούθησε μετά τα τραγικά γεγονότα του 1821, η Αρχιεπισκοπή Κύπρου νοίκιαζε την Κτηματική περιουσία της σε ιδιώτες, κληρικούς ή λαϊκούς, που αποκαλούντο «Επιστάτες». Ένας τέτοιος ενοικιαστής ήταν ο ιερομόναχος Κύριλλος από το Τσέρι, ο οποίος διέμενε στη Μονή του Αγίου Ηρακλειδίου από το 1875 έως τον θάνατό του, που συνέβη το 1910. Στη συνέχεια, η Μονή του Αγίου Ηρακλειδίου εξακολούθησε να ενοικιάζεται σε χωρικούς, που ασχολούντο με την καλλιέργεια της κτηματικής περιουσίας της. Στο μεταξύ, όμως ο ναός και τα μοναστηριακά κτίρια υπέστησαν μεγάλες ζημιές από την μακροχρόνια εγκατάλειψη και απειλούντο με κατάρρευση. Στην κατάσταση αυτή βρισκόταν η Μονή μέχρι τα πρώτα χρόνια της Ανεξαρτησίας, οπότε επαναλειτούργησε, τη φορά αυτή ως γυναικείο κοινόβιο. Τότε, στις 23 Ιουλίου 1962, εγκαταστάθηκαν σ΄αυτήν οι μοναχές Χαριθέα, Θεοφανώ και Ευπραξία, οι οποίες διέμεναν προηγουμένως στη Μονή της Μεταμόρφωσης στο Καϊμακλί, και με την ευλογία και την ενθάρρυνση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' (1950 - 1977) έθεσαν τις βάσεις για τη μεταγενέστερη ανάπτυξή της. Με την οικονομική και πνευματική ενίσχυση του Μακαρίου και την καθοδήγηση του Τμήματος Αρχαιοτήτων, η αδελφότητα εργάστηκε σκληρά για την ανακαίνιση των ιερών προσκυνημάτωνκαι των μοναστηριακών κτιρίων και την ανέγερση νέου κτιριακού συγκροτήματος. Τρία χρόνια αργότερα, το 1965, συντάχθηκαν οι κανονισμοί λειτουργίας της Μονής και στις 11 Δεκεμβρίου 1966 η μοναχή Χαριθέα χειροθετήθηκε Ηγουμένη. Σήμερα διαμένουν στη Μονή σαράντα μοναχές, με Ηγουμένη, από τις 28 Μαΐου 2000, τη μοναχή Προδρόμη.

Πηγή: Μοναστήρια της Κύπρου

Γιώργος Β. Γεωργίου

The Monastery of Saint Herakleidios is build in the southeast of the village of Politiko, in the province of Nicosia, at a location near the ancient city of Tamassos. The Monastery is dedicated to Saint Herakleidios, a pupil of the Apostles Paul, Barnabas and Mark, who was ordained by them as the first Bishop of Tamasos. Saint Herakleidios, as it is widely known, took a leading role in the proliferation and the spread of Christianity in Cyprus, and for this reason he is considered as one of the most important local saints of the island. According to a version about his life, which is based on relevant tradition, Saint Herakleidios seceded to the archiepiscopal throne of Cyprus, the founder of the Cypriot Church, Barnabas the Apostole, so he is considered by many ecclesiastical writers as the second Archbishop of Cyprus. Several indirect evidence such as references to his life, dating to the fifth century, in cells and in the cave-church, where he lived, support the establishment of a monastery from the Early Byzantine period, in the vicinity where the Monastery is now. However, this is not confirmed by other sources. However, the foundations which the present monastery complex is build on, date back to the Early Byzantine period and attest to the continued honour played to the memory of Saint Herakleidios in the region.


According to the results of excavations conducted by the Department of Antiquities in 1963, a Martyrion (small construction) was founded in the 4th century over the Roman tomb, which is allegedly the tomb of the Saint. Then, as shown by archaeological excavations, in the 5th century, west of the tomb and the site where the church of the Monastery is, the southern porch and the nave, a three aisled basilica was build, of which the aisles are separated by columns. Excavations have also shown that after the destruction of the first basilica, another basilica of the same size was founded in the 8th century, which was maintained until the 14th to 15th century. At that same time, a domed Mausoleum was built on the ruins of the 4th century Martyron, and on the middle aisle of the basilica, the present southern aisle of the church. It is notable that, Nile, the Abbot of the Monastery of Macheras, and later Bishop Tamasos does not mention in his "Formal Order", written in 1201 and ratified in 1210, anything what so ever by the Monastery of Saint Herakleidios, although he notes that during this period he established in the area of Tamasos the women's monastery of Panagia Vlachernitissa, of which the exact location is now unknown.


During this period, a hagiographic workshop was operating at Saint Herakleidios Monastery which has produced a very rich production of icons. For a period of almost one hundred years, the icon painters of the Monastery, would paint icons, The Beautiful Gates, and crucifixions for the iconostases and decorate with murals many churches on the island. During the 18th century, among the hagiographers in Saint Herakleidios, stand out, the monk Ioannikios the teacher, and his students, the monks Nektarios, Filaretos and deacon Lavrentius, deacon Leontius, and another Filaretos and Leontius who was also a archimandrite, and who would continue hagiography until the first years of the 19th century. The most important of the religious painters was Ioannikios the teacher, who was also an excellent calligrapher, and ieromonah Filaretos, who had a rich hagiographic activity. Works of Ioannikios survive in many churches on the island, such as the fresco in the church of Agia Marina in the village of Kythrea of the year 1735, and icons in the Monastery to Saint Spyridon in Tremetousia, in the church of Agia Napa in Limassol, in the church of Agia Marina in the village of Tersefanou, in the church of Agios Georgios Arperas, in the church of Trypiotis and elsewhere. Filaretos who came from the village of Psimolofou was an able hagiographer. Some of his work survives in the church of the village of Tokhni, in the church of the Virgin Mary Chrysogalaktousa of the village of Apsiou, in the Monastery of Saint Thekla in the village of Mosfiloti, in the church of the Holy Cross of the village of Pano Lefkara, in the church of the Virgin Mary the Odigitria of the village of Pera Orinis, and elsewhere.


As evidenced by a lease of the year 1850, after the disbanding of the Monastery, following the tragic events of 1821, the Archbishopric of Cyprus rented its land estates to different individuals, clergy and laity, who were called "Caretakers". One such tenant was monk Cyril from the village of Tseri, who lived at the Monastery of Saint Herakleidios from 1875 until his death, which occurred in 1910. Then, the Monastery of Saint Herakleidios continued to be rented to farmers, dealing with the cultivation of its land estates. Meanwhile, the church and the buildings of the Monastery had suffered heavy damage from their long abandonment and were threatened with collapse. The Monastery was in this condition until the early years of the Independence of Cyprus, when this time it reopened, as a female commune. It was then, on July 23, 1962, that the nuns Charithea, Theofano and Efpraxia who previously resided in the Monastery of the Transfiguration in Kaimakli, established themselves in the Monastery with the blessing and encouragement of Archbishop Makarios III (1950-1977) and set the foundations for its subsequent development. With the financial and spiritual support of Makarios and the guidance of the Department of Antiquities, the sisterhood has worked hard to renovate the holy shrines and monastic buildings and erecting new ones. Three years later, in 1965, the operating regulations of the Monastery were made, and on December 11, 1966, nun Charithea was enthroned as its Abbess. There are currently 40 nuns residing in the Monastery and as of May 28, 2000, sister Prodromi has become its new Abbess.

Source: Monasteries of Cyprus.
Gorgos B. Georgiou - Translated from Greek by
NOCTOC

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Ιερά Μονή Πέντε Λιθάρια ή Αποστόλου Φιλίππου στο Χωριό Όμοδος - The Monastery of Pente Litharia or Philip the Apostle in the village of Omodos

H Μονή Πέντε Λιθάρια βρίσκεται μεταξύ των χωριών Αγίου Νικολάου, του διαμερίσματος Κελοκεδάρων, και του χωριού Όμοδος, στο οποίο και ανήκει. Αρχικά η Μονή κτίστηκε στο όνομα του Τιμίου Προδρόμου. Την ονομασία «Πέντε Λιθάρια» την πήρε επειδή κοντά στη τοποθεσία που είναι κτισμένο υπήρχαν από αρχαιοτάτων χρόνων, πέντε μεγάλα λιθάρια, «διπλάσια από μιλόπετρα». Σήμερα τα λιθάρια αυτά δεν υφίστανται διότι οι αγρότες της περιοχής τα κατέκοψαν πριν περίπου 100 χρόνια για οικοδομικούς σκοπούς.
Ο αρχικός Ναός της Μονής ίσως να κτίστηκε πάνω σε αρχαίο βωμό του Απόλλωνα γιατί εκεί δίπλα στέκεται ένα μεγάλο αιωνόβιο δέντρο δάφνης του οποίου η περιφέρεια είναι 8 μέτρα και το ύψος του 17 μέτρα. Υπολογίζεται ότι η Μονή κτίστηκε πριν μερικούς αιώνες, όμως σήμερα το μόνο που σώζεται είναι ο μικρός μονόκλιτος καμαροσκέπαστος Ναός της.
Το 1735 την επισκέφθηκε ο μοναχός Βασίλειος Μπάρσκι ο οποίος γράφει: «Η Μονή έχει μικρήν Εκκλησίαν, και κελλιά, όλα σκεπασμένα με κεραμίδια. Είναι μικρή και στενόχωρη, κτισμένη τώρα τελευταία, είναι μετόχι της Τροοδιτίσσης».
Το 1773 η Μονή ανακαινίστηκε από τον Μητροπολίτη Πάφου, Άγιο Πανάρετο, ο οποίος δώρησε στη Μονή και την εικόνα του Αποστόλου Φιλίππου. Η εικόνα αυτή κοσμούσε την Μονή για αρκετές δεκαετίες γι΄αυτό και μετωνομάστηκε ως Μονή Αποστόλου Φιλίππου. Σήμερα βρίσκεται στο Ναό του Αποστόλου Φιλίππου στο χωριό Άρσος. Για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Μονή φυλασσόταν και η κάρα του Αποστόλου Φιλίππου. Μετά την οριστική της εγκατάλειψη, το άγιο λείψανο μεταφέρθηκε στη Μονή του Τιμίου Σταυρού του Ομόδους.
Στη Μονή Πέντε Λιθάρια ανήκουν επίσης και οι τρεις αρχαίες εικόνες, του Χριστού, του Αποστόλου Φιλίππου και της Παναγίας της Ζαλιθαριώτισσας, που σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο Βυζαντινών εικόνων της Μονής του Τιμίου Σταυρού. Η Μονή είχε και Μετόχι στη τοποθεσία «Φραχτάδες» του Ομόδους.
Τελευταίως έγιναν νέες συντηρήσεις με δαπάνες του Τμήματος Αρχαιοτήτων και βρίσκεται μόνιμα κάτω από την προστασία του. Την ημέρα της μνήμης του Αποστόλου Φιλίππου, στις 14 Νοεμβρίου, τελείται λειτουργία και σε αυτή παρευρίσκονται εκατοντάδες πιστοί για να τιμήσουν τον Απόστολο.


The Monastery of Pente Litharia (which means Five Stones in Greek) is located between the village of Agios Nikolaos of Kelokedara, and the village of Omodos, to which it also belongs. Originally, the Monastery was built in the name of John the Baptist. The Monastery came to be known by the name "Pente Litharia" because near the site were it was built, there had been from ancient times, five large stones -monoliths, "twice as big as a millstone". Today the monoliths no longer exist because the farmers of the region had cut them down about 100 years ago for construction purposes. The original church of the Monastery might have been built on an ancient altar of Apollo, because a large very old bay tree is still standing beside it whose girth is 8 meters and its height is 17 meters. It is estimated that the Monastery was built a few centuries ago, but today all that survives is its small single-aisled church with a vaulted roof.
In 1735 the Monastery was visited the monk Basil Barsky, who writes: "The Monastery has a small church and cells, all covered with tiles. It is small and cramped, build recently, it is a dependency of Trooditissisa (Monastery).
In 1773 the Monastery was renovated by the Bishop of Paphos, Saint Panaretos, who also donated to the Monastery the icon of Saint Philip. This icon adorned the Monastery for several decades, and because of this, it was renamed as the "Monastery of Saint Philip". Today this icon is kept in the church of Saint Philip in the village of Arsos. For a long time the skull of Saint Philip was also kept at the Monastery. After its final abandonment, the holy relic was transferred to the Monastery of the Holy Cross in Omodos where it is to be found today.
Belonging to the Monastery of Pente Litharia are also three ancient icons: one of Christ, one of Philip the Apostle and one of the Virgin Mary Zalithariotissa, all three currently located at the Museum of Byzantine icons of the Monastery of the Holy Cross. The Monastery also had a dependency in Omodos at a location called ''Fraktades''.
Recently there was new maintenance been made with the costs been payed by the Department of Antiquities of which the Monastery is under its permanent protection. On the feast day of Saint Philip, on November 14, a Holy Liturgy service takes place there with hundreds of faithful present who come to honour the Apostle.

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Ιερά Μονή Παναγίας της Αγρίας ή Άρκας - The Μonastery of Panagia Αgria or Arka

Το μοναστήρι της Παναγίας της Αγρίας ή Άρκας βρίσκεται σε δύσβατη τοποθεσία κοντά στο χωριό Μηλικούρι και η ονομασία του σχετίζεται με τους αγρούς, που υπήρχαν στην περιοχή. Σε αυτό ανήκαν αρκετά χειρόγραφα, που χρονολογούνται στον 10ο – 12ο αιώνα και σήμερα φυλάσσονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού, γεγονός που πιθανολογεί την ίδρυσή του κατά τη Μέση Βυζαντινή Περίοδο. Σαφέστατη, όμως, αναφορά στη λειτουργία του γίνεται σε απόγραφα χειρογράφου που χρονολογούνται στον 15ο αιώνα, στο οποίο αναγράφεται πως ήταν «βίβλος μονής Αγρίας». Το μοναστήρι της Παναγίας της Αγρίας αναφέρεται και σε έγγραφο του έτους 1660, που φυλάσσεται στο Αρχείο της Ιεράς Μονής Κύκκου, από όπου πληροφορούμαστε για τις προσπάθειες του Μητροφάνη, μοναχού «του μοναστηριού που βρισκόταν κοντά στη τοποθεσία Αγρία», να το επιδιορθώσει, επειδή κινδύνευε να καταρρεύσει. Για τη λιγοστή κτηματική περιουσία του και την οικονομική κατάστασή του στα χρόνια της Τουρκοκρατίας αναφέρονται επίσης οι κτηματικοί κώδικες Α΄ και Β΄, των ετών 1763 και 1773, της Μητροπόλεως Κυρηνείας, από όπου πληροφορούμαστε ότι αρκετά από τα βιβλία και τα σκεύη του φυλάσσονταν από τον παπά Γεώργιο των Καμιναριών. Η τελευταία μαρτυρία για τη λειτουργία του προέρχεται από τον Αρχιμανδρίτη Κυπριανό, το 1788, ο οποίος το περιλαμβάνει ανάμεσα στα μοναστήρια που υπάγονταν τότε στη Μητρόπολη Κυρηνείας. Στη συνέχεια, μάλλον στα τέλη του 18ου αιώνα, εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε, η δε προσκυνηματική εικόνα του, της Παναγίας της Αγριώτισσας, το έτους 1523, μεταφέρθηκε στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Μηλικούρι.

Του Κωστή Κοκκινόφτα

The Μonastery of Panagia Αgria or Arka (which means Virgin Mary of the Wild in Greek) is located in a remote area near the village of Mylikouri and its name is associated with the wilderness, which existed in the region. This Monastery was the owner of several manuscripts dating from the 10th to the 12th century which are now kept at the National Library in Paris, a fact which places its foundation during the Middle Byzantine period. However, a more precised reference concerning its operation is made in a census manuscript dating from the 15th century, stating that it was "a book of the Monastery of Arka". The Monastery of Panagia Arka is also mentioned in a document of the year 1660, kept in the Archives of Kykkos Monastery, where we learn about the efforts of Metrophanes, a monk "of the monastery located near the location of Arka" to fix it, because it was in danger of collapse. In a reference about the Monastery made in the Estate Codes A and B for the years 1763 and 1773, belonging to the Bishopric of Kyrenia, we learn about its few land holdings and financial situation during the years of Ottoman rule and we also learn that several of its books and utensils were kept by the priest of the village of Kaminaria, father George. The last reference about its operation comes from Archimandrite Kyprianos, in 1788, who includes it among the monasteries belonging then to the Bishopric of Kyrenia. After that, probably in the late 18th century, it was abandoned and deserted, and the venerated icon of Panagia Agriotissa, painted in the year 1523, was moved to the church of Saint George in the village of Mylikouri.

By Kostis Kokkinofta- Translated from Greek by NOCTOC

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

Ιερά Μονή Παναγίας Αμασγούς - The Monastery of Panagia Amasgou

Η Μονή της Παναγίας Αμασγούς βρίσκεται κτισμένη σε μικρό λόφο της κοινότητας Μονάγρι της επαρχίας Λεμεσού κοντά στο δρόμο Λεμεσού - Τροόδους, στην όχθη του ποταμού Κούρρη.
Το όνομα της Μονής είναι ασυνήθιστο και κάπως παράξενο επώνυμο για την Παναγία, για το οποίο μέχρι σήμερα δεν δόθηκε καμιά τεκμηριωμένη εξήγηση. Μερικοί συγγραφείς υποθέτουν πως αυτό προέρχεται από την Παναγία της Δαμασκού (Αμασκού - Αμασγού). Οι υποθέσεις όμως παραμένουν, αφού δεν συνδέονται με κάποιο γεγονός ή έστω μια παράδοση, ώστε να δικαιολογείται αυτή η επωνυμία.
Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε η Μονή ή ποιος είναι ο ιδρυτής της. Η ιστορία της τοποθετείται γύρω στο 1000 μ.Χ., δηλαδή στη χρυσή εποχή του μοναχισμού στην Κύπρο και της Κυπριακής Σχολής βυζαντινής αγιογραφίας. Από τα παλιά κτίσματα σώθηκε μόνο το καθολικό της Μονής με τεράστιες ζημιές, ιδιαίτερα στις εξαιρετικής τέχνης τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 11ο μέχρι τον 16ο αιώνα.
Η ιστορία της Μονής είναι πολύ σκοτεινή. Το 1630 ο τότε Μητροπολίτης Λεμεσού και Κουρίου Λεόντιος την δώρισε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Δύο χρόνια αργότερα ο τότε Πατριάρχης Αλεξανδρείας Γεράσιμος την επέστρεψε στη Μητρόπολη Λεμεσού επειδή οικονομικά ήταν ασύμφορη η διαχείριση της.
Η Μονή λειτουργούσε ως ανδρώα. Ο μοναδικός ηγούμενος της Μονής που είναι γνωστός και από ότι φαίνεται ήταν και ο τελευταίος είναι ο Γεράσιμος, ενώ ως τελευταίος μοναχός της αναφέρεται ο Μητροπολίτης Κιτίου Μελέτιος, που κατέφυγε στο χώρο λόγω συκοφαντιών που υπέστη. Έζησε εκεί μέχρι το 1870.
Τα τέλη του 18ου αιώνα η Μονή παρέμεινε χωρίς μοναχούς, με αποτέλεσμα να τερματιστεί η λειτουργία του. Είναι γνωστό πως η Μονή κατείχε μεγάλη κτηματική περιουσία, η οποία πωλήθηκε ολόκληρη στο διάστημα μεταξύ του 1950 - 1973. Εντούτοις, παρά την εγκατάλειψη, πολλοί κατέφευγαν στη θεωρούμενη ως θαυματουργή Παναγία της Αμασγούς ή Δαμασκούς ή Χρυσαμασκούς. Η εικόνα της Θεοτόκου της Αμασγιώτισσας, αμφιπρόσωπη με εικόνα της Σταύρωσης, είναι έργο του 1569.
Έργα συντήρησης της Μονής άρχισαν τη δεκαετία του ΄60 χωρίς θεαματικά αποτελέσματα, ενώ από το 1969 - 1972 καταβλήθηκαν πιο συντονισμένες προσπάθειες από το Τμήμα Αρχαιοτήτων και το Πανεπιστήμιο του Χάρβαντ για τη συντήρηση των τοιχογραφιών που θεωρούνται υψηλής τέχνης.
Το 1991 έγινε η ανασύσταση και η επαναλειτουργία της ως γυναικείας κοινοβιακής αποτελούμενης από 10 μοναχές με ηγουμένη την αδελφή Επιφανία. Η Μονή αναστηλώθηκε υποδειγματικά και προστέθηκαν νέα οικοδομήματα με τρία παρεκκλήσια. Σε απόσταση δύο περίπου χιλιομέτρων ανοικοδομήθηκε ιερό ησυχαστήριο στο όνομα του οσιομάρτυρα Ιωάννη του Μοναγρίτη, κοντά στο σπήλαιο όπου αυτός έζησε και άθλησε.
Η Μονής της Παναγίας Αμασγούς πανηγυρίζει την 21ην Νοεμβρίου (Εισόδια της Παναγίας) , την Τρίτη της Διακαινησίμου, στις 6 Δεκεμβίου (Αγίου Νικολάου) και την 4ην Ιουνίου, στη μνήμη του οσιομάρτυρα Ιωάννη του Μοναγρίτη.
The Monastery of Panagia (Virgin Mary) Amasgou is built on a small hill in the village of Monagri located in the district of Limassol, near the Limassol - Troodos road, at the riverside of Kourris River.
The name of the Monastery is an unusual and somewhat strange name for the Virgin, which has so far not been given any documented explanation. Some authors assume that this comes from the Virgin Mary of Damascus (Amaskou - Amasgou). These assumptions, however, remain just assumptions, since they don't relate to events or even a tradition to justify this name.
It is not known when the Monastery was founded, nor who its founder is. Its history is placed around 1000 AD, which was the golden age of monasticism in Cyprus and the Cyprus School of Byzantine iconography. From the ancient buildings only the monastery church survives, but with great damages, especially to its exquisite art paintings dating from the 11th to the 16th century.
The history of the Monastery is very dark. In 1630 the then Bishop of Limassol and Curium Leontius donated the Monastery to the Patriarchate of Alexandria. Two years later the then Patriarch of Alexandria Gerasimus returned it to the Bishopric of Limassol because its management was economically unprofitable.
The Monastery functioned as a men's monastery. The sole known abbot of the Monastery, who also seems to have been its last, is Gerasimus, and its last monk was the Bishop of Kition, Meletios, who fled to the Monastery due to slander from which he suffered. He lived there until 1870.
During the late 18th century the Monastery was without monks, and thus it was shut down. It is known that the Monastery had large real estate assets, which were sold through the period between 1950 to 1973. However, despite its abandonment, many people resorted to the considered as been miraculous Virgin Mary of Amasgou or Damascus or Chrysamaskous. The icon of the Virgin the Amasgiotissa, which on its other side it has the Crucifixion painted on it, is a work of the year 1569.
Maintenance work of the Monastery began during the decade of 60's without spectacular results, while from 1969 to 1972 more concerted efforts were made by the Department of Antiquities and the University of Harvard for the preservation of the frescoes that are considered to be of high art value.
In 1991 the Monastery was reestablished and reopened as a female cenobitic monastery consisting of 10 nuns with Sister Epiphania as the Abbess. The Monastery was restored in a exemplary manner and new buildings were added along with three chapels. In a distance of about two kilometers, the sanctuary retreat in the name of Martyr Saint Ioannis Monagritis, near the cave where he lived and practiced an ascetic life, was rebuild .
The Monastery of Panagia Amasgou celebrates on November 21 (Presentation of the Virgin), on Easter Tuesday, on December 6 (St. Nicholas) and on June 4, in honour of Martyr Saint Ioannis Monagritis.

Ιερά Μονή Παναγίας Αμιρούς - The Monastery of Panagia Amirou

Σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων ανατολικά του χωριού Αψιού και βόρεια του χωριού Μαθηκολώνη της επαρχίας Λεμεσού βρίσκεται το Μοναστήρι της Παναγίας Φανερωμένης Αμιρούς.
Το Μοναστήρι είναι κτισμένο στους πρόποδες του Κακομάλλη και σε θέση που μπορεί κανείς να έχει μεγάλη θέα μέχρι τη θάλασσα του Ζυγίου. Μέσα σε ένα πανέμορφο τοπίο με την μοναδική σε είδος πανοραμική ανοιχτοσύνη του χώρου, σου δίνεται η ευκαιρία να απολαύσεις τα θαυμαστά έργα του Κυρίου.Το ησυχαστικό της περιοχής καθώς και η έντονη παρουσία της Θεοτόκου "στο περιβόλι" της αυτό καθιστούν την Ιερά Μονή μια όαση για κάθε πονεμένο και κουρασμένο οδοιπόρο.

Η ίδρυση του εκ παραδόσεως ανάγεται στον 12ον αιώνα. Μαρτυρείτε σαν Βασιλομονάστηρο. Στη συνέχεια ανεδείχθη σε ανδρικό Μοναστήρι που στην μεγαλύτερη του ακμή (17ον αιώνα) έφτασε στους εκατόν ένα μοναχούς. Στην Ιερά Μονή ανήκαν και δύο μετόχια εκ των οποίων το ένα βρίσκεται βόρεια της Μονής και είναι αφιερωμένο στον Άγιο μάρτυρα Φώτιο και το άλλο νότια αφιερωμένο στην Αγία μεγαλομάρτυρα Μαρίνα.

Ήταν πλούσιο με πολλά κτήματα γύρω από την Μονή που όταν παρήκμασε το Μοναστήρι πωλήθηκαν στους κατοίκους των γύρω χωριών. Με την επανίδρυση της Μονής τον Σεπτέμβριο του 1997 έχουν αγοραστεί από την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού αρκετά κτήματα τα οποία είναι απαραίτητα για την διαφύλαξη του ησυχαστικού της Μονής.
Για την επωνυμία Αμιρού η επικρατέστερη παράδοση αναφέρει ότι κάποιος Εμίρης από την Συρία είχε μια κόρη τυφλή εκ γενετής. Θέλησε να την πάρει στο εξωτερικό για θεραπεία και παραπλέοντος τις ακτές της Αμαθούντας η τυφλή κόρη είδε για πρώτη φορά φως σε κάποιο σημείο. Ακολουθώντας το φως οδηγήθηκαν στο χώρο όπου ακόμη και σήμερα υπάρχει το ιαματικό αγίασμα της Μονής το οποίο αναβλύζει από βράχο. Εκεί ακριβώς βρέθηκε και η μικρή εικόνα της Παναγιάς Βρεφοκρατούσας η οποία ανάγεται στην εποχή των Εικονομαχιών. Η Εικόνα αυτή βρίσκεται σήμερα ενσωματωμένη σε μεγαλύτερη εικόνα της Θεοτόκου η οποία ανάγεται στον 16ον αιώνα και είναι τοποθετημένη στο τέμπλο της Μονής και αυτή ακριβώς είναι η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης.
H κόρη του Εμίρη αφού νίφτηκε από το αγίασμα βρήκε το φως της. Ο Εμίρης ως ένδειξη της ευγνωμοσύνης του στην Παναγία ανέγειρε το πρώτο Ναό ο οποίος διασώζεται μέχρι σήμερα ανακαινισμένος. Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο και επίχρυσο εξαιρετικής τέχνης έργο του 17ου αιώνα. Οι εικόνες χρονολογούνται από τον 15ον - 17ον αιώνα.
Το Μοναστήρι είναι αφιερωμένο στη Ζωοδόχο Πηγή, εορτάζει Παρασκευή Διακαινησίμου και τελείται αγρυπνία. Πανηγυρίζει Κυριακή του Θωμά για διευκόλυνση της προσέλευσης των πιστών. Επίσης τιμάται της Παναγίας Φανερωμένης στις 23 Αυγούστου απόδοση της Κοιμήσεως με αγρυπνία.
Η ανακαίνιση της Μονής είναι έργο της μακαριστής γερόντισσας Μαρίας η οποία ήταν η πρώτη οικήτωρ και κτίτωρ της Μονής, όπου εγκαταστάθηκε εκεί με μικρή συνοδεία αδελφών. Αυτό έγινε κατά προτροπή και ευλογία του γέροντος Πορφύριου ο οποίος υπήρξε πνευματικός καθοδηγητής της γερόντισσας Μαρίας για σειρά ετών. Η γερόντισσα Μαρία λόγω ασθενείας απεβίωσε στις 7/10/2001 και ενταφιασθεί στην Ιερά Μονή της Παναγίας κατά την επιθυμία της. Το Μοναστήρι της το αγάπησε πολύ και αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής της για να το δει να ξαναζωντανεύει. Είμαστε σίγουροι ότι από εκεί που βρίσκεται τώρα πρεσβεύει για την συνέχιση του έργου που αυτή οραματίστηκε.
Την Κυριακή των Μυροφόρων 19 Μαΐου 2002 έγινε η ενθρόνιση της αδελφής Μαριάμ, η οποία με την ευλογία του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού κ.κ. Αθανασίου ήλθε από την Μονή του Αγίου Ηρακλειδίου. Σήμερα στην Μονή εγκαταβιώνουν πέντε αδελφές οι οποίες μένουν σε προσωρινά λυόμενα καταλύματα.
Με την βοήθεια της Παναγιάς Αμιρούς, έχουν γίνει τα αρχιτεκτονικά σχέδια για το νέο Μοναστήρι που θα κτιστεί εκ βάθρων. Το κόστος είναι τεράστιο. Η Μονή δεν έχει οικονομικούς πόρους. Μοναδική στήριξη για την έναρξη του έργου είναι η περιουσία που η γερόντισσα Μαρία δώρισε στην Μονή για τον σκοπό αυτό. (Αιωνία η μνήμη της). Είμαστε βέβαιοι ότι η Θεοτόκος που μεριμνά για την ανοικοδόμηση της Μονής της θα μας βοηθήσει στο δύσκολο αυτό έργο, καθώς και η αγάπη του φιλοχρίστου Κυπριακού λαού που αγαπά πολύ το Μοναστήρι και ωφελείται ποικιλοτρόπως δια της Χάριτος της Θεοτόκου.
Η Μονή γίνεται ιδιαιτέρως γνωστή τα τελευταία πέντε χρόνια από την ίδια την Παναγιά η οποία εμφανίζεται σε πολλούς και τους προσκαλεί να επισκεφθούν την Μονή της καθώς επίσης και από τα πολλά θαύματα που ενεργεί ιδιαιτέρως ιάσεις οφθαλμών δια του ιαματικού αγιάσματός της. Ένδειξης αυτών είναι τα άπειρα χρυσά και ασημένια αφιερώματα
Το Μοναστήρι δέχεται επισκέψεις καθημερινώς από 8 π.μ.- 1 μ.μ. και από 4 μ.μ. - 7 μ.μ. Κάθε Παρασκευή παραμένει κλειστό. Κάθε Κυριακή είναι συνέχεια ανοικτό. Κάθε Σάββατο τελούνται μνημόσυνα. Θεία Λειτουργία τελείται 3-4 φορές την εβδομάδα απαραίτητα κάθε Σάββατο και Κυριακή.
Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με το τηλέφωνο: 25542035 ή με το Φαξ: 25542921.
The Monastery of Panagia (Virgin Mary) Amirou is situated just a few kilometers east of the village of Apsiou and north of the village of Mathikoloni in the district of Limassol.
The Monastery is situated at the foot of Mount Kakomallis and in a position where one can have great views down to the sea of Zygi. Situated thus, in a beautiful landscape with its unique panoramic open space, one can get the chance to enjoy the wonderful works of the Lord.The quietness of the place and the strong presence of the Virgin Mary in "her garden" makes the Monastery an oasis for every suffering and tired traveler.
The foundation of the Monastery historically goes back to 12th century. It is mentioned that it was a self-ruled independent monastery (Vasilomonastiro). It then developed as a male monastery which during its years of prosperity (17th century) it had reached to have one hundred and one monks. Two land estates (metochia) used to belong to the Monastery of which one is located north of the Monastery and is dedicated to the Holy Martyr Photios and the other which is located to the south is dedicated to the Great Martyr Saint Marina.
The Monastery was rich with much land belonging to it all around its vicinity, which with its decline, the Monastery sold it to the residents of the surrounding villages. With the reestablishment of the Monastery in September 1997 several properties have been purchased by the Holy Pishopric of Limassol which are necessary to preserve the peacefulness of the Monastery.
About the name Amirou, the most widely accepted tradition claims that an Amir from Syria had a daughter who was blind since her birth. He wanted to take her abroad for treatment and while sailing along the coast of Amathus, the blind daughter saw light for the first time coming from an unknown direction. They followed the light and were lead to the place where even today there is the healing holy water of the Monastery, which comes out fresh from a rock. This is the exact place where a small icon of the Virgin holding baby Jesus was found, which dates back to the period of Iconoclasm. This icon is now embedded in a larger icon of the Virgin Mary which dates back to the 16th century and is located in the church of the Monastery and this is exactly the miraculous icon of Panagia Phaneromeni.
After washing her face with the holy water, the daughter of found her sight. The Emir as a sign of gratitude to the Virgin Mary erected the first church which today survives renovated. The iconostasis is carved and gilded of fine art work belonging to the 17th century. The icons date from the 15th - 17th century.
The Monastery is dedicated to Zoodohos Pigi (The Fountain Of Life), and celebrates during the first Friday after Easter where a vigil is performed. However, it has its Feast on Thomas Sunday (first Sunday after Easter) in order to facilitate a more easy attendance of the faithful. The Monastery also celebrates on the feast day of Panagia Phaneromeni on August 23 with the performance of a vigil.
The renovation of the Monastery is the work of the blessed Gerontissa (Eldress) Maria who was the first inhabitant and builder of the Monastery, and who settled there with a small escort of nuns. This was done at the behest and blessings of Elder Porphyrios who was the spiritual father of Gerontissa Maria for many years. Eldress Maria died of sickness on 7/10/2001 and was buried in the Monastery of the Virgin Mary as it was her wish. She loved her monastery greatly and fought until the end of her life to see it revived. We are sure that wherever she is now, she is advocating for the continuation of the project she envisioned.
The coronation of the new Abbess, sister Mariam took place on the Sunday of the Myrophores (the Myrrh-bearers), of May 19, 2002 with the blessing of the Bishop of Limassol, his holiness Mr. Athanasius who came from the Monastery of Saint Herakleidios for the occasion. The Monastery today is inhabited by five nuns who live in temporary accommodation.
With the help of Panagia Amirou, the architectural plans for the new Monastery to be built from its foundation have been completed. The cost is enormous. The Monastery has no financial resources. The only support form the start of the project was the property donated by Eldress Maria to the Monastery for this purpose. (May her memory be eternal). We are confident that the Virgin Mary who looks after for the rebuilding of her monastery will help us in this difficult task, and also the love of the Christ-loving people of Cyprus who love the Monastery and benefit it in different ways by the grace of the Panagia.
The Monastery has become very famous during the last five years by the Virgin Mary herself who appears to many people and invites them to visit the Monastery and also from the many miracles she makes, particularly giving back eye vision through her healing holy water. Indication of these miracles are innumerable gold and silver offerings found on her icon.
The monastery receives visitors daily from 8 am - 1 pm and from 4 pm - 7 pm. It is closed during Fridays. During Sundays it is kept open all day. Memorials for the dead are performed every Saturday. Divine Liturgy is performed 3-4 times per week and always every Saturday and Sunday.
For more information please contact by telephone: 25542035 or by Fax: 25542921.

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Ιερά Μονή Συμβούλου Χριστού ή Αγίου Γεωργίου Σύμβουλα -The Monastery of Christ the Counsellor (Iera Moni Simvoulou Christou) or Saint George Symvoulas

Η Ιερά Μονή Συμβούλου Χριστού είναι μια από τις αρχαιότερες Μονές της Κύπρου εφόσον ανάγεται περίπου τον 6o με 7o αιώνα μΧ. Κατά μια εκδοχή η Μονή πήρε το όνομα της από το αγιογραφικό χωρίο του προφήτη Ησαΐα «και καλείται το όνομα αυτού μεγάλης βουλής Άγγελος θαυμαστός Σύμβουλος». (Ησ. θ'. 6). Μια άλλη εκδοχή για την ονομασία της Μονής είναι το γεγονός ότι στο χώρο αυτό γίνονταν συμβούλια των επισκόπων των τοπικών Εκκλησιών της Κύπρου. Οι συχνές όμως αραβικές επιδρομές κατά τον 9ο αιώνα έπληξαν σοβαρά την μονή με αποτέλεσμα την λεηλασία και καταστροφή της μονής και την απάνθρωπη σφαγή των ενασκούμενων μοναχών.
Η θαυμαστή και δυναμική παρουσία του αγίου ένδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου τα τελευταία χρόνια, στο όνομα του οποίου ήταν αφιερωμένη μία από τις εκκλησίες της αρχαίας μονής, έφερε και πάλι στην επιφάνεια τον ερειπωμένο και ξεχασμένο αυτό χώρο. Δια μέσου πολλών αποκαλύψεων και θαυμάτων, ο άγιος Γεώργιος ανακαινίζει και καθιστά το ιερό προσκύνημα, πηγή πνευματικής οικοδομής για πλήθη πιστών, που συρρέων από κάθε γωνιά της νήσου και αποκομίζουν υγεία ψυχής και σώματος.
Με τη βοήθεια του Θεού και την πατρική καθοδήγηση και επίβλεψη του πνευματικού πατρός της μονής Μητροπολίτου Λεμεσού Κ. Αθανασίου, έχει κατορθωθεί η αποπεράτωση της πρώτης πτέρυγας της μονής και η επάνδρωσή της από μία ομάδα μοναχών εκ της μονής Παναγίας του Μαχαιρά. Με αυτό τον τρόπο, ο θαυμαστός Σύμβουλος Ιησούς Χριστός, αποκαθιστά και πάλι το μοναστήρι Του ως τόπον αδιαλείπτου λατρείας και δοξολογίας του αγίου ονόματός Του, αλλά και ως τόπο θεραπείας, αγιασμού και σωτηρίας όχι μόνο των ενασκουμένων στη μονή μοναχών, αλλά και όλων των προσερχομένων ευλαβών χριστιανών.


Ενθύμιον Ενθρονίσεως Καθηγουμένου Αρχιμανδρίτου Νείλου
25 Απριλίου 2010


The Monastery of Christ the Counsellor (Iera Moni Symvoulou Christou) is one of the oldest monasteries in Cyprus since it goes back to the 6th - 7th century AD. According to one version, the monastery took its name from the Scriptural passage of prophet Isaiah, "and His name will be called Wonderful, Counselor (Isaiah. 7. 6). Another version of the name of the monastery is the fact that in this area there were councils of the local bishops of the Church of Cyprus. But frequent Arab raids in the 9th century which brought severe suffering in many parts of the island, had as a result caused the looting and destruction of the monastery and the inhumane slaughter of the resident monks.
The wonderful and dynamic presence of the glorious Martyr Saint George the Tropeoforos in recent years, in whose name one of the churches of the ancient monastery was dedicated, brought again back to the surface this ruined and forgotten place. Through many revelations and miracles, Saint George refurbishes and makes the shrine, a source of spiritual building for many believers, arriving in great numbers from each corner of the island and gain health of body and soul.
With the help of God and the fatherly guidance and supervision of the spiritual father of the monastery, Bishop of Limassol Athanasios, the completion of the first wing of the monastery has been achieved as well as its manning by a group of monks from the monastery of Panagia of Macheras. In this way, the wonderful Counsellor Jesus Christ restores again the monastery as a place of non stop worship and praise of His holy name, but also as a place of healing, sanctification and salvation not only for the resedent monks in the monastery, but also for all of the arriving devout Christians.


In Remembrance of the Enthronement of Abbot Archimandrite Nile
April 25, 2010


Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Ο Όσιος Ιωνάς ο Θαυματουργός ο εν Περγάμω - Saint Jonah the Miracle Maker and Ascetic of Pergamos

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι άγγελος και θαυματουργός ανεδείχθης, Θεοφόρε Ιωνά πατήρ ημών νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιο Οσίου Ιωνά του εν Περγάμω

Ο Όσιος Ιωνάς ήταν κι΄αυτός ένας από τους ασκητές της ερήμου του Ιορδάνου που εγκατέλειψαν τα ασκητήρια τους ένεκα των διωγμών των Αράβων κατά των Χριστιανών, τον Ζ΄όπως φαίνεται, αιώνα. Έφθασαν με το καράβι, στην Κύπρο και απεβιβάσθησαν άλλοι στην Πάφο και άλλοι σε άλλα μέρη. Αφού αλληλοασπάσθηκαν, διεσκορπίσθησαν σε διάφορους τόπους της Κύπρου και ασκήτεψαν.
Ο Όσιος Ιωνάς ήρθε μαζί με τον συνασκητή Κενδέα, ο οποίος έμεινε στα μέρη της Πάφου. Ο δε Ιωνάς τράβηξε κατά ανατολάς και έφθασε «
εις τα μέρη της Τραχιάδος (τοποθεσία κοντά στην Άχνα) εις χωρίον το λεγόμενον Πέργαμον». Εκεί στην αρχή δεν είχε ούτε καλύβα, ούτε σπηλιά. Ύστερα αφού βρήκε κάποιο σπήλαιο εγκαταστάθηκε και ασκήτεψε εκεί με νηστείες και προσευχές και περνούσε «παραδειγματικόν ασκητικόν βίον εν σπηλαίω διαιτώμενος». Στο σπήλαιο αυτό, ο Όσιος ασκήτεψε τρώγοντας - κατά το συναξάρη του - κάθε βράδυ φακή βραστή και χόρτα της περιοχής. Και για περισσότερη άσκηση και κακοπάθεια φορούσε σχοινιά κατάσαρκα και βάρυνε το κορμί του με σίδερα που ήταν δεμένα στους βραχίονες με τα σχοινιά αυτά. Τέτοιους και παρόμοιους κόπους υπόβαλε τον εαυτό του ο Όσιος και με την εγκράτεια, προσευχή, ταπείνωση και με το φόβο του Θεού στη καρδιά του, είχε ως αποτέλεσμα τους πνευματικούς καρπούς και τα θεία χαρίσματα. Και κατά τον συναξαριογράφο του Οσίου«και ζων και μετά θάνατον επετέλει (επιτελούσε) άπειρα θαύματα». Θεράπευε από κάθε ασθένεια όλους όσους κατέφευγαν κοντά του με πίστη και πολεμούσε τα πονηρά πνεύματα. Ακόμη γράφεται ότι ανάστησε κάποτε ένα νεκρό παιδί δια της προσευχής του.Ο Όσιος είχε και κάποιον υποταχτικό που του προμήθευε το νερό από μακρυά διότι δεν υπήρχε εκεί κοντά πηγή. Ο διάβολος όμως, πήρε την μορφή του Γέροντά του Ιωνά, και αφού τον συναντούσε στον δρόμο, του έπαιρνε το σταμνί με το νερό και το έχυνε στη γη. Αυτό έγινε επανειλημμένως μερικές φορές. Νομίζοντας ο μαθητής του ότι ήταν ο Γέροντάς του και ήταν οργισμένος - για να κάνει τέτοιο πράγμα - ή πως ήθελε να τον δοκιμάσει, παραίτησε την υπηρεσία του αυτή της μεταφοράς του νερού για αρκετές μέρες, ούτως ώστε να διψάσει για τα καλά ο Όσιος. Μετά όταν πήγε, του λέει ο Όσιος: «Γιατί άργησες τόσο παιδί μου, και παρ΄ολίγο να πέθαινα από τη δίψα;». Ο δε μαθητής του, του είπε τη περίπτωση, πως τάχα ο Όσιος έπαιρνε το νερό απ΄τα χέρια του και το έριχνε κατά γης. Τότε ο Όσιος είπε στον υποτακτικό του: «Παιδί μου, αυτό είναι διαβολική επινόηση. Από τώρα και στο εξής αν με ξαναδείς μπροστά σου, όσες φορές επιχειρήσω να σε εμποδίσω, μην υπακούσεις να μου δώσεις ξανά το νερό.» Από τότε έγινε άφαντος και ο δαίμονας και δεν ξαναενόχλησε τον υποτακτικό του Οσίου.
Μετά το γεγονός αυτό ο Όσιος προσευχήθηκε και αφού χτύπησε με το ραβδί του στο βράχο εκεί στη σπηλιά, πήδηξε κρυστάλλινο νερό και έπινε και αυτός και όσοι έρχονταν κοντά του, προς δόξα Θεού. Το νερό αυτό υπήρχε μέχρι το 1912, οπότε φανατικοί Τούρκοι Οθωμανοί κατέστρεψαν και το σπήλαιο του Αγίου και το νερό, δηλαδή το αγίασμα, όπως εθεωρείτο από τους πιστούς μετά την κοίμηση του Αγίου.
Ο φίλος και συνασκητής του Οσίου, Κενδέας, εν το μεταξύ έφυγε από τη Πάφο και ήρθε και αυτός κοντά στα μέρη που ασκήτευε ο Ιωνάς και κατοίκησε σε σπήλαιο κοντά στο χωριό Αυγόρου. Μερικές φορές συναντήθηκαν και τη τελευταία φορά μάλιστα με θαύμα, όπως αναφέρεται και στο βίο του Οσίου Κενδέα.
Και έτσι ζώντας ζωή θεάρεστη, ο Όσιος απήλθε προς Κύριον. Οι δε πιστοί ενταφίασαν το ιερό του σώμα εκεί κοντά στο σπήλαιο. Μετά τη κοίμηση του οι χριστιανοί έκτισαν εκκλησία εκεί στο Πέργαμος και την αφιέρωσαν στον Όσιο. Η εκκλησία αυτή με την πάροδο του χρόνου η εκκλησία αυτή εξελίχθηκε σε μοναστήρι. Σήμερα σώζονται μόνο τα ερείπια του μοναστηριού διότι το κατάστρεψαν κι αυτό από τις αρχές του περασμένου αιώνα οι Τούρκοι. Μέχρι το 1974 στο χωριό Λύση φυλασσόταν εικόνα του Οσίου χρονολογούμενη από του 16 αιώνα η οποία μεταφέρθηκε από το χωριό Πέργαμος της Λάρνακας. Και στο χωριό Ξυλοτύμπου φυλάσσεται ημικατεστραμμένη εικόνα την οποία μετέφεραν οι τελευταίοι Έλληνες χριστιανοί κάτοικοι της κοινότητας Περγάμου. Δεν είναι γνωστό όμως αν η εικόνα είναι η ίδια που φυλασσόταν στη Λύση και μεταφέρθηκε μετά τη τουρκική εισβολή του 1974 στη Ξυλοτύμπου. Το δε σπήλαιο του Οσίου το κατέστρεψαν οι Τούρκοι του Χωριού Πέργαμος και το γέμισαν με μπετόν. Νέα δε εκκλησία αφιερωμένη στον Όσιο Ιωνά κτίστηκε στα βορειοανατολικά του χωριού Ξυλοτύμπου.

Η μνήμη του Οσίου Ιωνά εορτάζεται στις 11 Οκτωβρίου.
Saint Jonah was also one of the hermits of the Jordan desert who fled their hermitages after the Arab persecutions against the Christians in 7th century took place. They arrived by ship to Cyprus, and some landed in Paphos while others landed elsewhere. After saying their goobyes, they dispersed at various locations on the island and lived as ascetics.
Saint Jonah came along with his co-hermit Kendeas, who stayed in the parts of Paphos while Jonah continued eastwards and arrived "
at the area of Trachiada (located near Achna) at a village called Pergamon". In the beginning of his stay there, he had neither hut or cave. After having found a cave he settled there and became an ascetic living with fasting and prayers and had an "exemplary ascetic life spend in the cave". The ascetic Saint lived in the cave by eating - as his synaxari (bioghraphy) states - every night stewed lentils and wild vegetables of the region. And for more ascetic exercise and suffering he wore a hard rope under his clothes while for making his body more heavy he used iron, which was tied on his arms with the rope. With such and similar labours, the Saint submit himself, and with restraint, prayer, humility and the fear of God in his heart, he was led to spiritual and divine powers. And as the Saint's bioghrapher states "and during his life and after his death he performed countless miracles". He cured any disease for everyone who took refuge near him who had faith and fought the evil spirits. It is written that once he even resurrected a dead child through prayer.
The Saint had a pupil who supplied water from far away because there was no water source nearby. The devil, however, took the form of Elder Jonah, and used to meet him on his way back from the water spring, where he would grap the water jar from his hands and pour the water on the ground. This happened several times. The pupil believing that he was his Elder and was angry - that's why he did such a thing - or because he wanted to test him, stopped doing his service and did not transport water for several days, so the Saint ended up becoming realy thirsty. When the pupil finally went to get water, the Saint said to him: "
What took you so long to go get water, my child, and I nearly died of thirst?". The student in turn, told him about the case that allegedly the Saint took the water jar away from his hands and poured the water on the ground. Then the Saint told his pupil "My child, this is diabolical invention. From now on if you see me again before you, no matter how many times I try to stop you, do not obeyand don't give me the water jar". Since that time the demon disappeared and never bothered the Saint's pupil again.
After this event took place, the Saint prayed and then hit the rock near the cave with his stick and from the rock jumped clear water which he drank to the glory of God as well as those who came to him. This water existed until 1912, when fanatic Muslim Turks destroyed the cave of the Saint and the water, the holy water, as it was considered by believers after the death of the Saint.
The friend and co- hermit of the Saint, Kendeas, meanwhile left Paphos and also came close to the area where Johan lived a life of asceticism and settled in a cave near the village of Avgorou. Sometimes they met each other, and the last time this happened, it happened during a miracle, as is stated in the life of Saint Kendeas.
And so living a pious life, the Saint departed to God. And the faithful buried his holy body near the cave. After his repose, the Christians built a church there, at Pergamos, and dedicated it to the Saint. Over the years, the church grew into a monastery. Today only the ruins of the monastery survive because it was also destroyed by the Turks in the beginning of the last century. Until 1974 survived in the village of Lysi, the icon of the Saint dating from the 16th century, which was moved there from the village of Pergamos, Larnaca. And in the village of Xylotymbou survives a half damaged icon of the Saint which was brought there by the last Greek Christian inhabitants of the community of Pergamos. It is not known if the icon is the same as the one kept in Lysi and if it was transferred to Xylotymbou after the Turkish invasion in 1974. The cave of the Saint was also destroyed by the Turks of the village of Pergamos and was filled with concrete. A new church dedicated to Saint Jonah was built in the northeast of the village of Xylotymbou.

The memory of Saint Jonah is celebrated on October 11.

Ο Όσιος Κενδέας ο Θαυματουργός - Saint Kendeas the Mircale Maker

Αρετών τη ασκήσει Πάτερ κοσµούµενος, εν τη Κύπρω εκλάµπεις ως εωσφόρος αστήρ, των αγγέλων µιµητά Κενδέα Όσιε, και θαυµάτων τω φωτί, την οµίχλην των παθών, εκάστοτε διαλύεις, και τω Σωτήρι πρεσβεύεις, ελεηθήναι τας ψυχάς ηµών.

Απολυτίκιο Αγίου Κενδέα

Ο Όσιος Κενδέας ο Θαυματουργός, είναι ένας από τους πολλούς Αλαµάνους Αγίους της Κύπρου. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών έφυγε από την Αλαμανία και πήγε στα Ιεροσόλυμα, όπου εκάρη Μοναχός. Απεσύρθη τότε στην έρημο του Ιορδάνου και εκεί κατοίκησε μέσα σ' ένα μικρό σπήλαιο, σε τόπο κρημνώδη και δυσκολοπάτητο, τρεφόμενος µε τρυφερούς βλαστούς δέντρων, όπως ο Ιωάννης ο Πρόδρομος.
Μετά το πρώτο του θαύμα, όπου έβγαλε ένα δαιμόνιο από τον νεαρό υιό ενός άρχοντα, ο Όσιος Κενδέας χειροτονήθηκε ιερέας και μπήκε σε Μονή. Μετά από λίγο καιρό όμως επέστρεψε πάλι στην έρημο, και με την βοήθεια του Θεού εθεράπευσε το δαιμονόπληκτο παιδί του Ασκητή Ανανία.
Εχθροί της πίστεως του Χριστού έδιωξαν τους Οσίους που κατοικούσαν σ' εκείνη την έρημο. Οι ασκητές εκείνοι μαζί τους και ο Όσιος Κενδέας, διέκοψαν τον ασκητικό αγώνα, και έπειτα από πολυτάραχο ταξίδι έφθασαν στο λιμάνι της Πάφου. Το πλοίο τους διασχίστηκε και διασκορπίστηκε, οι 'Οσιοι όμως, αβλαβείς όλοι, διεσπάρησαν σε διάφορα μέρη της Κύπρου, για να μονάσουν, εκεί όπου ο καθένας έβρισκε τον κατάλληλο τόπο.
Ο Ασκητής Κενδέας έστησε την καλύβη του επάνω στο γκρεμό, στο γιαλό της Πάφου, και άρχισε πάλι την ασκητική ζωή. Οι κάτοικοι της περιοχής τον επισκέπτονταν καθημερινά για ν' ακούσουν τα Θεϊκά του λόγια και να θεραπεύονται από κάθε είδους ασθένειες.
Ο φθονερός Σατανάς, ένα ξημέρωμα, πήρε μορφή ανθρώπου, και όταν ο Άγιος βγήκε από την καλύβα του, έπεσε στα πόδια του και του ζητούσε ευλογία. Τρόμαξε ο Άγιος και έπεσε κατακέφαλα στο βάθος του γκρεμού, άλλα µε τη χάρη του Θεού δεν έπαθε τίποτε.
Μιαν άλλη φορά, ο Διάβολος παρέδωσε τον Άγιο στα χέρια ενός δολοφόνου ληστή, ο οποίος τον έδερνε, του έπαιρνε τα ράσα, του έκαιγε την καλύβα, και µε κάθε τρόπο τον τυραννούσε. Με Θεϊκή βοήθεια το ληστή εκείνο τον θανάτωσε ο άρχοντας του τόπου, ο οποίος εκτιμούσε πολύ τον Άγιο.
Κάποτε, μία αμαρτωλή γυναίκα θέλησε να ξεγελάσει τον Άγιο με τα θέλγητρά της, αλλά γλύτωσε και από αυτή με τη δύναμη της προσευχής.
Ευρισκόμενος ο Άγιος Κενδέας στην καλύβα του, κάποτε, πόθησε να συναντήσει τον αγαπητό του συν ασκητή Ιωνά, ο οποίος κατοικούσε στην επαρχία Αμμοχώστου, πολύ μακριά από την Πάφο. Ξεκίνησε. Στο μισό δρόμο αντιλήφθηκε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει το ταξίδι του, και εγκαταστάθηκε σε ένα σπήλαιο, πολύ λυπημένος διότι ματαιώθηκε ο πόθος του. Άγγελος Κυρίου, τότε, σήκωσε τον Όσιο Ιωνά από το κελί του ήσυχα - ήσυχα, τον έφερε σε µια στιγμή στο σπήλαιο του Οσίου Κενδέα, και έπειτα από τα φιλήματα και τη συγκινητική συνομιλία, ο Άγγελος μετέφερε πάλι τον Ιωνά πίσω. Ο Όσιος Κενδέας ξαναπήρε τον δρόμο, με τη δύναμη του Ύψιστου, έφθασε στο κελί του Ιωνά, και βεβαιώθηκε ότι η συνάντησή τους που είχε προηγηθεί δεν ήταν φάντασμα ονείρου, αλλά πραγματικότητα. Ευτυχισμένος ξαναγύρισε στη καλύβα του, στην Πάφο.
Ο Όσιος Κενδέας, με τη χάρη του Θεού, θεράπευσε και αρρώστιες αγιάτρευτες, φανέρωσε πηγές σε τόπους άνυδρους, και πολλές φορές με προσευχή κατέβασε βροχή από τον ουρανό.

Ο Όσιος Κενδέας πέθανε σε προχωρημένη ηλικία και παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό, ύστερα από µια ζωή γεμάτη αγιότητα και προσευχή.
Το σπήλαιο του οσίου Κενδέα σώζεται μέχρι σήμερα κοντά στο χωριό Αυγόρου όπου υπάρχει και γυναικεία Μονή αφιερωμένη σ' αυτόν. Στην πόλη της Πάφου υπάρχει μεγαλοπρεπής ναός του όπου τιμάται ξεχωριστά ο όσιος Κενδέας ο θαυματουργός.


Η µνήµη του Αγίου Κενδέα εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου.

Saint Kendeas the Miracle Maker is one of the many Alaman saints of Cyprus. At the age of eighteen he left Almain and went to Jerusalem where he became a monk. Then he withdrew to the desert of the Jordan and there he lived in a small cave, in a steep and wrecked place, feeding on tender shoots of trees like John the Baptist.
After his first miracle, which took out a demon from the young son of a noble man, Saint Kendeas was ordained a priest and joined a monastery. However, after a while he returned back to the desert and with the help of God he cured the demon stricken child of hermit Ananias.
Enemies of the faith of Christ drove out the Saints who lived in that desert. The hermits, along with them Saint Kendeas, broke the ascetic struggle, and after a troubled trip arrived at the port of Paphos. The ship was split up and scattered in the sea. All the Saints, however, came on land harmless and dispersed in various parts of Cyprus, to where ever everyone found the right place to settle.
Ascetic Kendeas build a hut on the cliff at the seashore of Paphos, and started the ascetic way of life again. Residents of the area visited him daily to hear the Divine words and to be cured from various diseases.
One early morning, the envious Satan took human form, and when the Saint came out of his hut, Satan fell at his feet and asked for a blessing. The Saint was startled and fell with his head downward in the depth of the abyss, but with the grace of God nothing happened.
Another time, the devil gave the Saint to the hands of a killer and robber, who beat the Saint, took away his cassock, burned his hut, and tormented him in every way. With Divine help the robber was killed by the ruler of the place, who respected the Saint very much.
Once, a sinful woman sought to deceive the Saint with her charms, but he also escaped from her with the power of prayer.
While living in his hut, Saint Kendeas once craved to meet his dear co- hermit, Jonah, who lived in the Famagusta district, far away from Paphos. He started on his way. Half way on the road, the Saint realized that he could not continue his journey, and settled in a cave, feeling very sad because his longing was canceled. An Angel of the Lord, then lifted Saint Jonah from his cell and quietly - quietly brought him to the cave of Saint Kendeas, and, after the kissing and the touching conversation, the Angel took Jonah back to his cell again. Saint Kendeas went on the road once more, and with the power of the Most High, he arrived to Jonah's cell, where he made sure that the meeting which preceded between them was not the imagination of a dream but a reality. Feeling happy, he returned to his hut in Paphos.
Saint Kendeas, by the grace of God, cured incurable diseases, revealed water sources in arid locations and often brought down rain from the sky through his prayers.
The Saint Kendeas died in old age and gave his soul to God after a life of holiness and prayer. The cave of Saint Kendeas survives today near the village of Avgorou where there is a women's monastery dedicated to him. In the city of Paphos there is a magnificent church dedicated to his name.

The memory of Saint Kendeas is celebrated on October 6.