ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Ο Άγιος Ευλάλιος της Λάμπουσας - Saint Eulalios of Lambousa

Θεόφρον Ευλάλιε, τήν σήν, ποίμνην περιφύλαττε, εκ πάσης βλάβης και θλίψεως, και περιστάσεως, και εκ πάσης ρύσαι, συμφοράς, θεσπέσιε, και της αιχμαλωσίας πρεσβείαις σου, ίνα δοξάζωμεν, ποιμένα αληθέστατον, και Τριάδος, μέγιστον συνήγορον.

Νότια της Μονής Αχειροποιήτου (εδώ), κοντά στη Λάμπουσα, διασώζεται ακόσμητος θάλαμος, λαξευμένος σε βράχο, στον οποίο οι περίοικοι απέδιδαν την ονομασία «Άγιος Ευλάμπιος». Ο άγιος αυτός μαρτύρησε το 296 μ.Χ. στη Νικομήδεια και δεν συνδέεται με την κυπριακή παράδοση. Όμως, σε μικρή απόσταση, ανατολικά της μονής Αχειροποιήτου διασώζεται ναός οικοδομημένος τον 16ο αιώνα στη θέση παλαιοτέρου και αφιερωμένος στον Άγιο Ευλάλιο. Ο Άγιος Ευλάλιος ήταν «αγιώτατος επίσκοπος Λαπήθου», σύμφωνα με τον Λεόντιο Μαχαιρά. Πιθανόν αυτού του Αγίου ήταν το ασκητήριο, και η ονομασία μεταβλήθηκε στην τοπική παράδοση λόγω συγχύσεως με την ονομασία του παρακείμενου πολίσματος, της Λάμπουσας (Ευλάλιος – Λάμπουσα – Ευλάμπιος). Άλλωστε και σήμερα, οι πρόσφυγες κάτοικοι της Λάμπουσας (Λαπήθου) ταυτίζουν τον άγιο Ευλάλιο με τον άγιο Ευλάμπιο.
Σε μια τοπική παράδοση πολύ διαδεδομένη αναφέρεται, πως ο Άγιος Ευλάλιος ήταν επίσκοπος στην Έδεσσα της Συρίας. Στην πόλη αυτή φυλασσόταν με πολύ σεβασμό η εικόνα του Αγίου Μανδηλίου. Τούτο το Μανδήλιο, με την Αχειροποίητο εικόνα του Ιησού, φυλασσόταν για πολλά χρόνια στην Έδεσσα μέσα στο βασιλικό παλάτι. Μετά τον θάνατο όμως του βασιλιά ένας από τους διαδόχους του, φανατικός ειδωλολάτρης αποφάσισε να καταστρέψει το ιερό τούτο κειμήλιο. Την ανίερη απόφαση του έκαμε γνωστή στον τότε επίσκοπο της Έδεσσας Ευλάλιο. Κι αυτός για να σώσει την Αχειροποίητη εικόνα, χωρίς να χάσει καιρό παρέλαβε τη νύχτα κρυφά το Άγιο Μανδήλιο, κι έφυγε απ' την Έδεσσα. Περπάτησε όλη νύχτα. Την άλλη μέρα έφτασε στην ακρογιαλιά. Εκεί βρήκε ένα καράβι, το οποίο ταξίδευε για την Κύπρο, κι ανέβηκε πάνω σ' αυτό. Όταν όμως πλησίαζε στην Κύπρο, σηκώθηκε δυνατή τρικυμία. Τα κύματα βουνά πελώρια απειλούσαν να το βουλιάξουν. Οι επιβάτες τρομαγμένοι έτρεχαν εδώ κι εκεί μη ξέροντας τι να κάμουν. Κάποια στιγμή ο επίσκοπος Ευλάλιος βγάζοντας από τον κόρφο τον πολύτιμο θησαυρό του, έκαμε το σημείο του σταυρού, άνοιξε με ιερή ευλάβεια το Άγιο Μανδήλιο, το άπλωσε στη φουρτουνιασμένη θάλασσα και κάθισε απάνω του. Την ίδια ώρα η θάλασσα γαλήνεψε και τα κύματα έφεραν τον επίσκοπο στη Λάμπουσα. Σαν έφτασε και βγήκε στη στεριά, ο Ευλάλιος φρόντισε κι το έφερε στο μοναστήρι της Αχειροποίητου (που τότε ήταν αφιερομένο στη Θεοτόκο), στο οποιό κι αφιέρωσε το Άγιο Μανδήλιο με την Αχειροποίητη εικόνα του Χριστού. Γι' αυτό και το μοναστήρι από τότε ονομάστηκε Μονή της Αχειροποιήτου, μια κι η εικόνα του Χριστού που ήταν αποτυπωμένη σ' αυτό, δεν είχε γίνει από χέρια ανθρώπου.
Μια άλλη όμως και πάλι Κυπριακή παράδοση μας λέγει, πως ο Άγιος Ευλάλιος ήταν ο πρώτος επίσκοπος της Λάμπουσας και δεν έχει καμιά σχέση με τον Άγιο Ευλάλιο τον επίσκοπο της Έδεσσας. Πρόκειται για ένα άλλο άσχετο πρόσωπο, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λάμπουσα.

Η μνήμη του Αγίου Ευλαλίου εορτάζεται στις 22 Οκτωβρίου.

South of the Acheiropoiitos Monastery (here), near Lambousa, survives an undecorated chamber carved into a rock to which the locals have attributed the name "Saint Eulambios". This Saint found martyrdom in 296 AD at Nicodemea and is not connected with Cypriot tradition. However, a short distance east of the Acheiropoiitos Monastery survives a chucrh built in the 16th century in the place of an older church and is dedicated to Saint Eulalios (Evlalios). According to Leontios Machairas, Saint Eulalios was "Holiest bishop Lapithos,". Perhaps this was the hermitage of this Saint, and the name was changed by local tradition due to confusion with the name of the nearby city of Lambousa (Eulalios - Lambousa - Eulambios). Besides, even today the refugee inhabitants of Lambousa (Lapithos) identify Saint Eulalios with Saint Eulambios.

According to a local tradition which is very well known, Saint Eulalios was bishop of the City of Edessa in Syria. In this city, the image of the Ayion Mandylion (Holy Handkerchief) was kept with great veneration. This Mandylion, with the non human made image of Jesus was kept for many years in Edessa in the royal palace. However, after the death of the king, one of his successors who was a fanatical pagan, decided to destroy this sacred relic. He made his unholy decision known to the then Bishop of Edessa Eulalios. And he, in order to save the non human made image, without losing any time took the Holy Mandylion secretly at night and left from Edessa. He walked all night. The next day he arrived at the seashore. There he found a ship, which traveled to Cyprus, and embarked on it. But when the ship was approaching Cyprus a great storm rose. The waves which seemed like huge mountains threatened to sink the ship. The passengers were running scared here and there not knowing what to do. At sometime bishop Eulalios took out of his bosom the precious treasure, made the sign of the Cross, and opened with solemn reverence the Holy Mandylion, stretched it out on the stormy sea and sat on it. Just at that time, the sea became calm and the waves brought the bishop on shore to Lambousa. When he arrived on ashore, Eulalios took care and brought it to the monastery of Acheiropoiitos (which was then dedicated to the Theotokos), where he dedicated the Holy Mandylion with the non human made image of Christ. This is why the monastery since that time took the name of Acheiropoiitos Monastery, since the image of Christ which was imprinted on it, was not made by human hands.
However, another again Cypriot tradition tells us that Saint Eulalios was the first bishop of Lambousa and has nothing to do with Saint Eulalios the Bishop of Edessa. The first is another person, unrelated to the other, who was born and raised in Lambousa.

The memory of Saint Eulalios is celebrated on October 22.

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Ο Άγιος Διομήδης ο εν τω Λευκωμιάτη - Saint Diomedes of Lefkomiatis

Για τον Άγιο Διομήδη αναφέρουν οι Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος και ο Λεόντιος Μαχαιράς.
Γράφει ο Μαχαιράς:
«Υπάρχει και ο Άγιος Διομήδης, μαθητής του Αγίου Τριφυλλίου (τόσον ο Όσιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος, όσον και ο Λεόντιος Μαχαιράς λέγουν τον Όσιο Διομήδη μαθητή του Αγίου Τριφυλλίου επισκόπου Λευκωσίας. Ο Άγιος Τριφύλλιος έζησε τον τέταρτον αιώνα, ενώ ο 'Οσιος Διομήδης τον έβδομο. Εδώ όταν λέγουν μαθητήν εννοούν διακονητήν της εκκλησίας της Οδηγήτριας στην Λευκωσία που βρισκόταν το λείψανο του Αγίου Τριφυλλίου. Για τον Άγιο Τριφύλλιο βλέπε
εδώ). Και μιαν φοράν από τις πολλές που οι Σαρακηνοί επέδραμαν κατά της Κύπρου και φθάσανε μέχρι την Λευκωσία, βρήκανε στην Οδηγήτρια τον τάφο του Αγίου Τριφυλλίου και τον άνοιξαν και βρήκανε το λείψανόν του αδιάφθορο, και κόψανε την κεφαλή του, την πήρανε μέχρι εκεί που είναι η λότζα του Βισκούντη και προσπάθησαν να την κάψουν.
Τότε ο Θεός τους έδωσεν απασχόλησιν και το παιδί, ο Άγιος Διομήδης, βρήκε ευκαιρίαν και έκλεψεν την κεφαλήν και έφυγε. Και όταν τοποθέτησαν το σώμα (του Αγίου) εκεί που είναι το βαπτιστήριο, όπου τα παιδιά φωτίζονται (βαπτίζονται) γυρέψανε την κεφαλή. Σκοπρίζουν και την γυρεύουν εδώ κι εκεί και μάθανε πως την πήρε το παιδί κι έφυγε. Το κυνήγησαν αρκετοί και το πρόφθασαν στην λαξιά (λαξιά= βαθούλωμα, μικρή κοιλάδα) του Λευκωμιάτη (προάστιο της Λευκωσίας) στο σημείον που είναι η αγχόνη που απαγχονίζουν τους κλέφτες. Και βλέποντας το παιδί πως έρχονταν βιαστικοί κατά επάνω του, φοβήθηκε και τους φύσηξε εις το όνομα του Κυρίου Ιησού, και αμέσως επρήσθηκαν και έπεσαν χαμαί (χάμω). Και επήρεν την κεφαλήν του Αγίου και την διέσωσεν εις τον Λευκωμιάτην.
Και οι Σαρακηνοί που ήσαν πρησμένοι, ήρθαν σιγά- σιγά συρόμενοι μέχρι τον Λεωκωμιάτην, και παρακάλεσαν τον Όσιον να τους ιατρεύση. Και του υπόσχοντο γονατιστοί ότι δεν θα ξαναρχόντουσαν εις την Κύπρον για να κάμουν κακόν. Και έτσι ο Όσιος τους ιάτρευσε.
Και εκοιμήθη εκεί ο Άγιος Διομήδης και τον θάψανε και έπειτα οι πιστοί του έκτισαν ναόν και μέχρι την σήμερον (15 αιώνα) ενεργεί πολλά και διάφορα θαύματα

Λεόντιος Μαχαιράς ΙΕ' αιώνας.

Η μνήμη του Αγίου Διομήδους του Νέου εορτάζεται στις 28 Οκτωβρίου.

Saint Neophytos the Recluse and Leontios Machairas mention about Saint Diomedes.
Machairas writes the following:
"There is also Saint Diomedes, a pupil of Saint Triphyllius (both Saint Neophytos the Recluse, as Leontos and Machairas state that Saint Diomedes was a pupil of Saint Triphyllius bishop of Nicosia. Saint Triphyllius lived in the fourth century, while Saint Diomedes lived in the seventh century. When they state here as "pupil" they actually mean the caretaker of the church of Hodeghetria in Nicosia, where the relic of Saint Triphyllius was kept. More about Saint Triphyllius here). And one time of the many that the Saracens invaded Cyprus and arrived up to Nicosia, they found the tomb of Saint Triphyllius at the church of Hodeghetria and opened it and found his remains incorruptible and cut his head, took it to where the lodgings of the governor (of Nicosia) is and tried to burn it.
Then God destructed them and the boy, Saint Diomedes, found the opportunity and stole the head and left. And when they placed the body (of the Saint) where the baptistery is, where children are illuminated (baptized) they looked for the head. They scattered and started searching around and learned that the boy took it and left. Many chased after him and caught up with him at the small valley of Lefkomiatis (suburb of Nicosia) at the point where the gallows which are used to hang the thieves are to be found. And the boy seeing that they were comming upon him in a hurry, he got afraid and blew in the name of the Lord Jesus, and immediately they got swollen up and fell on the ground. And he took the head of the Saint and saved it at Lefkomiatis.
And the Saracens who were swollen, came slowly- slowly sliding until Leokomiatis, and asked the Saint to heal them. And they were promising with their knees on the ground that they will not come back to Cyprus to do evil again. And so the Saint heal them.
And there Saint Diomedes died and was buried and later the faithful built him a church and up to today (15th century), he makes many and various miracles".

Leontios Machairas XV century.

The memory of Saint Diomedes the New is celebrated on October 28

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Άγιος Ερμογένης: Ο Άγιος της Κύπρου και της Σάμου - Saint Hermogenes: The Saint of Cyprus and Samos

Του Φοίνικος ο κλάδος, και Σαμίων το στήριγμα, φύλαξ και φρουρός των Κυπρίων, Ερμόγενες Πατήρ ημών αναδειχθείς την Θάλασσαν διήλθες ώσπερ ζών, και ταύτης τρικυμίας χαλινών, θαυμασίως λάρνακα σου Επισκοπή τη πόλει κατεστήριξας· δόξα τω ούτως ευδοκήσαντι Θεώ, δόξα τω σε οδηγήσαντι. Δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιο Αγίου Ερμογένη

Ο Άγιος Ερμογένης γεννήθηκε σε μια παράλια κωμόπολη του νόμου Αττάλειας της Μικράς Ασίας, τη Φοινικούντα. Πότε ακριβώς, δεν γνωρίζουμε. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι, πως οι γονείς του ήταν χριστιανοί και μάλιστα ευσεβείς και φιλόθεοι. Νέος ακόμη στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής του έχασε και τους δύο γονείς του. Η αγάπη του για τον Θεό τον ώθησε προς τον μοναχισμό. Διαμοίρασε την περιουσία που του άφησαν οι στοργικοί και πλούσιοι γονείς του στους πτωχούς και έφυγε. Η ζωή των ιερών αγωνιστών και μοναστών της Αιγύπτου για τους οποίους είχε ακούσει τόσα πολλά, τον οδήγησε στη χώρα του Νείλου. Πόσο καιρό έμεινε κοντά τους δεν ξέρουμε. Εκείνο που αναφέρει ο Συναξαριστής, είναι πως από την Αίγυπτο, επισκέφθηκε αργότερα την Αθήνα και μετά την Κωνσταντινούπολη. Εκεί ώριμος πια κι υπόδειγμα ζηλωτού και χρηστού και ενάρετου ανδρός, κλήθηκε από τον εκεί αρχιεπίσκοπο να αναλάβει το Ιερατικό αξίωμα. Σε μικρό σχετικό διάστημα χειροτονείται επίσκοπος και στέλλεται να ποιμάνει την Εκκλησία της Σάμου. Στο πρόσωπο του οι χριστιανοί της Σάμου βρήκαν ό,τι ζητούσαν. Τον φιλόστοργο πατέρα, τον φλογερό δάσκαλο, τον πράο και ησύχιο σύμβουλο, τον πιστό οικονόμο των μυστηρίων του Θεού. Νύκτα και μέρα μοχθούσε ο ιερός πατήρ στο έργο της χριστιανικής διδασκαλίας και της φιλανθρωπίας. Με λόγια ζωντανά δίδασκε τον λαό του και πρόβαλλε παν τού το φως του Χριστού. Πολλοί προσερχόντουσαν στη νέα πίστη. Κι όλους τους κατεύθυνε με υπομονή και πραότητα κι ανεξικακία. Πολλά θαύματα αναφέρεται, πως έκαμε, με τη χάρη του Θεού, για να εξυπηρετήσει και παρηγορήσει τον πονεμένο λαό του. Πολλά συγγράμματα ακόμη έγραψε, συγγράμματα αξιομνημόνευτα, για να διαφωτίσει και στηρίξει, μα και να υπερασπίσει τη χριστιανική αλήθεια από την αίρεση του Αρείου και των άλλων αιρετικών, αλλά και από την ειδωλολατρία, η οποία είχε ακόμη πολλούς οπαδούς. Σε αξιοζήλευτο βαθμό ο άγιος επίσκοπος οργάνωσε και την φιλανθρωπία. 'Οπως ήταν φυσικό, η δράση του δεν μπορούσε να μη γίνει γνωστή. Φανατικοί ειδωλολάτρες έσπευσαν να καταγγείλουν τον ζηλωτή επίσκοπο στον ηγεμόνα της Σάμου Σαντορνίνο ο οποίος τον υποβάλλει σε πολλά Βασανιστήρια. Τον τρυπούν με πυρωμένες σούβλες. Τον ρίχνουν κάτω από ένα γκρεμό και στο τέλος τον αποκεφαλίζουν. Τη νύχτα θαρραλέοι χριστιανοί πήγαν στον τόπο του μαρτυρίου, πήραν το άγιο λείψανο κι αφού το έπλυναν με τα μύρα της αγάπης τους, το έντυσαν και το έβαλαν μέσα σε μια κάσα μαζί με την αγία κάρα. Έπειτα αφού το ασφάλισαν, το εμπιστεύτηκαν στη θάλασσα. Το έρριψαν σ' αύτη, για να μη το αφανίσουν οι εχθροί. Κι η θάλασσα μετά από καιρό το έφερε με τα κύματα της και το εναποθέτησε στην ακρογιαλιά του Κουρίου της Κύπρου. Οι χριστιανοί το ενταφίασαν και στη θέση του τάφου έκτισαν ναό προς τιμήν του. Ο ναός που σώζεται σήμερα, δίκλιτος καμαροσκέπαστος, κτίστηκε τον 10ο ή τον 13ο αιώνα και υπήρξε μοναστηριακός. Στο βόρειο κλίτος βρίσκεται ο τάφος του αγίου Ερμογένη, και η κάρα του βρίσκεται στον καθεδρικό ναό της Αγίας Νάπας στη Λεμεσό.

Η μνήμη του Αγίου Ερμογένη εορτάζεται στις 5 Οκτωβρίου.

Saint Hermogenes born in a coastal town of the district of Antalya in Asia Minor, which was called Finikounda. When exactly he was born we do not know. What we know is that his parents were Christians, and on top of that, pious and lovers of God. While he was still young, during the most critical juncture of his life, he lost both of his parents. His love for God led him to the monastic life. He distributed the property left by his wealthy and loving parents to the poor and left. The life of the holy strivers and ascetics who lived in Egypt for whom he had heard so much about, led him to the country of the Nile. How long he stayed with them, we do not know. What the Synaxarium says, is that from Egypt, he later visited Athens and then Constantinople. There, the now mature and model of a zealot and sound and virtuous man, was summoned by the archbishop of the area to take over the priesthood. In a relatively short time he was ordained bishop and was sent to shepherd the Church of Samos. In his person, the Christians of Samos found what they were looking for. A caring father, a passionate teacher, and a gentle peaceful adviser, the faithful steward of the mysteries of God. Night and day the holy father toiled in the work of Christian education and charity. With living words he taught his people and prejected everything which showed the light of Christ. Many were those who came to the new faith. And they were all directed with patience and gentleness and forbearance. It is mentioned that he performed many miracles with the grace of God to serve and comfort the pained people. He also wrote many books in order to enlighten and support, but also to defend the Christian truth from the Arian heresy and other heretics, but also from idolatry, which still had many fans. The holy bishop organized charity in an enviable degree. As it was natural, his actions could not go unnoticed. Fanatical pagans were quick to run and denounce the zealot bishop to the ruler of Samos Santorninon who arrested and submited him to many tortures. They pierce him with burning spits. They throw him down a cliff and at the end he is beheaded. At night courageous Christians went to the place of martyrdom, took his holy relic, and after they washed it with the ointment of their love, they dressed and put it in a coffin together with the holy skull. Then after they sealed the coffin, they casted it into the sea. They casted itinto the sea in order not to be destroyed by the enemies. And the sea after much time brought it with its waves and placed it at the beach of Kurium in Cyprus. The Christians buried it and at the location of the grave a church was built in his honour. The church which survives today, which is two-aisled barrel-vaulted, was built in the 10th or 13th century and used to be a monastery. In the north aisle is the tomb of Saint Hermogenes, while his skull is kept in the cathedral of Agia Napa in Limassol.

The memory of Saint Hermogenes is celebrated on October 5

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Οι Οσίοι Βαρνάβας και Ιλαρίωνας οι εν Περιστερώνι της Μόρφου - The Saints Barnabas and Hilarion of the village of Peristerona in the district of Morphou


Της ερήμου πολίται και εν σώματι άγγελοι και θαυματουργοί γεγονότες θεοφόροι Βαρνάβα και Ιλαρίων όσιοι- νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουρανίων χαρισμάτων αυτουργοί- όθεν χάριν ιαμάτων, εξ ουρανού πλουσίως εδέξασθε. δόξα τω ένδυναμώ σαντι υμάς, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι' υμών, πάσιν ιάματα.

Απολυτίκιο Οσίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνα


Οι Άγιοι Βαρνάβας και Ιλαρίων έζησαν κατά τους χρόνους της βασιλείας του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μικρού (408-450 μ.Χ.), και κατάγονταν από την Καππαδοκία. Υπήρξαν ανώτεροι αξιωματικοί του βυζαντινού στρατού, αλλά, εγκαταλείποντας τις απολαύσεις της παρούσας ζωής, έγιναν μοναχοί και έζησαν με μεγάλη άσκηση και σκληραγωγία, και τελειώθηκαν οσιακά στη Μικρά Ασία. Όχι πολύ χρόνο μετά την κοίμησή τους, σύμφωνα με την παράδοση, η λάρνακα που περιείχε τα τίμια λείψανά τους ήλθε διαμέσου της θάλασσας στην Κύπρο, σε τόπο καλούμενο Στομάτιον. Οι Άγιοι τότε εμφανίστηκαν σε ευλαβή κάτοικο της πόλης των Σόλων, που λεγόταν Λεόντιος, και τον πρόσταξαν να παραλάβει τα λείψανά τους. Αυτός τότε, με τη βοήθεια των γυιών του μετέφερε την αγία λάρνακα σε τόπο της Σολέας, που τότε λεγόταν Λακκία, σήμερα δε είναι η περιοχή, που βρίσκεται το χωριό Περιστερώνα, και εκεί την κατάθεσαν, όπου και αργότερα κτίσθηκε ναός προς τιμή των Οσίων. Ενήργησαν δε και ενεργούν οι Άγιοι αυτοί πλήθος θαυμάτων σ' αυτούς, που προσέρχονται με πίστη στο ναό τους.

Η μνήμη των Αγίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνα εορτάζεται στις 21 Οκτωβρίου.


The Saints Barnabas and Hilarion lived during the reign of Byzantine Emperor Theodosius the Short (408-450 AD), and came from Cappadocia. They were senior officers of the Byzantine army, but abandoned the pleasures of this life and became monks living in great ascentisism and after induring to many hardships, they both reposed in Asia Minor. According to tradition, not long after their death, the casket containing their relics came across the sea to Cyprus, to a place called Stomation. The Saints then appreared to a pious resident of the city of Soli, who was named Leontius, and commanded him to receive their remains. With the help of his son, he then, carried their holy relics to a place of Solea, then called Lakkia, and is today the area where the village Peristerona is situated, and there they burried the casket, where later a church was built in honour of the Saints. These Saints have made and are still making many miracles for those who come to their church with faith.

The memory of St. Barnabas and Hilarion is celebrated on October 21.

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Η Ορθοδοξία έναντι του ρατσισμού - Orthodoxy versus racism


Κατά την Ορθόδοξη Χριστιανική άποψη, οι αρετές της διαφορετικότητας και της ανεκτικότητας παρέχουν τις βασικές αρχές για μια χριστιανική ζωή, κατά τον ίδιο τρόπο όπως και το ηλιακό φως και το νερό στην ανάπτυξη ενός φυτού. Χωρίς την ύπαρξη καμίας από αυτές τις αρετές, η τροφή είναι ελλιπής, και ο πνευματικός θάνατος είναι αναπόφευκτος.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός εξυμνεί την ποικιλομορφία του συνόλου της δημιουργίας του Θεού, αλλά και ευφραίνεται στο άπειρο πλήθος της ομορφιάς και νοήματος που μόνο η ποικιλομορφία μπορεί πραγματικά να φανερώσει. Αναγνωρίζουμε ότι η διαφορετικότητα είναι θεμελιωδώς αναγκαία για την επίτευξη και τη διατήρηση της ενότητας μεταξύ όλων των μελών της Εκκλησίας μέσα στο ίδιο το Σώμα του Χριστού. Κάθε φορά που το ανθρώπινο είδος αποτυγχάνει να αναγνωρίσει την αξία της διαφορετικότητας, μειώνει βαθιά τη δόξα της δημιουργίας του Θεού. Ακολουθώντας το παράδειγμα των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος - του Πατήρ, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος - όλοι οι άνθρωποι καλούνται να συνυπάρχουν αδελφικά ο ένας με τον άλλο, ενωμένοι με τον δεσμό της αγάπης, ως διαφορετικά και μοναδικά άτομα, που το καθένα είναι προικισμένο με μοναδικά ταλέντα και χαρακτηριστικά, που το καθένα δημιουργήθηκε κατ 'εικόνα και ομοίωση του Θεού. Όλοι οι άνθρωποι - ανεξάρτητα από θρησκεία, φυλή, εθνική καταγωγή, χρώμα, δόγμα ή φύλο - είναι ζωντανές εικόνες του Θεού, εγγενώς άξιοι τέτοιου σεβασμού και αξιοπρέπειας. Κάθε φορά που οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να φέρονται στους άλλους με αυτό το σεβασμό, προσβάλλουν τον Θεό, τον Δημιουργό, όπως εξηγείται μέσα από τη διδασκαλία των χριστιανικών γραφών.

Ορθόδοξοι Χριστιανοί σε όλο τον κόσμο ζουν δίπλα-δίπλα με λαούς άλλων θρησκειών και χριστιανικών ομολογιών. Με τη ραγδαία ανάπτυξη της προόδου στην επικοινωνία και την κινητικότητα, οι άνθρωποι είναι όλο και πιο πολύ απελευθερωμένοι από τα γεωγραφικά τους σύνορα, τα οποία υπήρχαν για να τους χωρίζουν. Ως αποτέλεσμα της αναδιατύπωσης των συνόρων, οι άνθρωποι σήμερα βρίσκουν τους εαυτούς τους να ζουν σε ένα παγκόσμιο χωριό ανάμεσα σε νέους γείτονες, που εκπροσωπούν εντελώς διαφορετική άποψη για τον κόσμο, ιστορία και πολιτισμό. Οι πραγματικότητες της πολυφωνίας δημιουργούν πρόκληση σε κάθε άτομο στο παγκόσμιο χωριό να κοιτάξει με περισσότερη κριτική τις διδασκαλίες της πίστης του, ενόψει της πληθώρας διαφορετικών απόψεων. Ένας Ορθόδοξος Χριστιανός ανταποκρίνεται σε αυτές τις προκλήσεις με την προϋπόθεση ότι θα πρέπει πάντα να είμαστε ανεκτικοί με τις απόψεις των άλλων, ειδικά όταν αυτές οι απόψεις διαφέρουν με βάση τη θρησκευτική, πολιτιστική, ή ιστορική ιδεολογία.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν επιδιώκει να πείσει τους άλλους για κάποια συγκεκριμένη αντίληψη της αλήθειας ή αποκάλυψη και δεν επιδιώκει να προσηλυτίσει τους άλλους σε ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης. Αντίθετα, καλεί όλους τους ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα να νιώσουν τον παλμό της Εκκλησίας, να αισθανθούν την ανάσα της ζωής που εισπνέει και εκπνέει από το σώμα της - το σώμα του Χριστού - και να βιώσουν τη μητρική της αγάπη και παρηγοριά, και έτσι να είναι σε ειρήνη και ταυτοχρόνως να ακούν με ανοικτοσύνη την άποψη των άλλων με σεβασμό και ανοχή.

Το αντίθετο της προοπτικής του σεβασμού και της ανοχής είναι η προοπτική του φόβου και της αυτοδικαίωσης. Κάθε φορά που οι άνθρωποι αντιδρούν στις απόψεις και τις πεποιθήσεις των άλλων, με βάση τον φόβο και τον φαρισαϊσμό, παραβιάζουν το Θεόδοτο δικαίωμα και την ελευθερία των άλλων για να γνωρίσουν τον Θεό και ο ένας τον άλλον με τον τρόπο που είναι συνυφασμένοι με την ταυτότητά τους ως λαοί. Δυστυχώς, ως αποτέλεσμα της αμαρτίας του κόσμου, τα αποτελέσματα της οποίας οδηγούν τελικά στο πνευματικό θάνατο, οι άνθρωποι έχουν εύκολα τη προδιάθεση να βλέπουν τους άλλους με βάση τον φόβο. Τέτοιες τάσεις ξενοφοβίας είναι κυρίως το αποτέλεσμα του να είναι κάποιος εκτός επικοινωνίας με τον Θεό, ο οποίος καλεί όλα τα μέλη της δημιουργίας Του στην αγάπη Του και την αιώνια Του παρουσία. Βλέπουμε το πρώτο παράδειγμα ενός τέτοιου γεγονότος στο βιβλίο της Γένεσης, όπου ο Αδάμ όταν έπεσε θύμα των συνεπειών του κακού στον κόσμο, αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από τη στενή κοινωνία που απολάμβανε με το Θεό, τον Δημιουργό του κόσμου. Όμως ο Θεός, από αγάπη Του για την ανθρωπότητα, εξακολουθεί να καλεί όλους τους ανθρώπους σε τέλεια κοινωνία μαζί Του. Όταν ένας άνθρωπος είναι σε κοινωνία με τον Θεό, ο οποίος ο ίδιος είναι η πεμπτουσία της αστείρευτης αγάπης, η ξενοφοβία - ο φόβος του άλλου - δεν είναι δυνατό, δεδομένου ότι οι άνθρωποι δεν βλέπουν ο ένας τον άλλον ως ξένους, αλλά μάλλον ως αδελφούς και αδελφές σε κοινωνία με τον φιλάνθρωπο Κύριο.

Κεντρικό, ως εκ τούτου, με τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι η θεμελιώδης πεποίθηση ότι ο Χριστιανισμός πρέπει να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στις προσπάθειες για τη συμφιλίωση όλων των λαών. Αυτή η κατανόηση βασίζεται στην διδασκαλία του Ιησού της Ναζαρέτ, τον Χριστό, ο οποίος κήρυξε ακριβώς το μήνυμα της συμφιλίωσης, της εμπλοκής σε διάλογο και τη συζήτηση με τους λαούς από όλα τα στρώματα της κοινωνίας με το απλό διττό μήνυμα να αγαπούν το Θεό με όλη την καρδιά τους και να αγαπούν τον πλησίον τους, το ίδιο όπως και τον εαυτό τους. Ο συμφιλιωτικός ρόλος του χριστιανισμού μπορεί να κινηθεί και να διατηρηθεί μέσω της φωνής και του αυτιού της πραγματικής ανοχής. Η αρετή της ανοχής, μαζί με το δίδυμο της αρετής της ποικιλομορφίας, αντικατοπτρίζουν τα θεία χαρακτηριστικά της αγάπης που ο Θεός διατηρεί κατ 'ουσίαν τέλεια, άπειρη, απερίγραπτη, και ανεξάντλητη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία προαναγγέλλει αυτό το μήνυμα της αγάπης, του χριστιανικού Ευαγγελίου, καταδικάζει κατηγορηματικά το ρατσισμό, τη ξενοφοβία, καθώς και όλες τις άλλες μορφές μισαλλοδοξίας που σχετίζονται σαν καταστροφικές για το όραμα της ειρήνης, που ο Θεός επιθυμεί και το οποίο οι άνθρωποι, οι οργανώσεις καλής θέλησης, και πάνω απ 'όλα η Εκκλησία, έχουν ως στόχο την προώθηση. Επιπλέον, η Ορθόδοξη Εκκλησία συγχαίρει όλες τις οργανώσεις κοινωνικού, διεθνή, και πολιτικού χαρακτήρα που είναι αφιερωμένες στην επιδίωξη της δικαιοσύνης, θεωρώντας ότι το έργο των οργανώσεων αυτών χρησιμεύει για να προωθήσει το καλό της κοινωνίας, και ως τέτοιο είναι πιο ευχάριστο ενώπιον του Θεού.

Τέλος, θα θέλαμε από όλους τους άνδρες και τις γυναίκες όλων των ηλικιών, θρησκειών, φυλών, χρωμάτων, δογμάτων, και από τα έθνη του πλανήτη μας της Γης ειρήνη και καλή θέληση, ικετεύοντας τον μεγαλοδύναμο και φιλάνθρωπο Θεό να χορηγήσει σε όλους μας τη σοφία να δούμε ο ένας τον άλλο όπως πραγματικά έχουμε δημιουργηθεί, δηλαδή ως αδελφοί, αδελφές, και παιδιά του Κυρίου. Μακάρι η άπειρη αγάπη του Θεού να είναι μαζί με όλους σας. Αμήν.

Μήνυμα του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου
Παγκόσμιο Συνέδριο στο Ντούρμπαν της Νότιας Αφρικής
Κατά του Ρατσισμού, των Φυλετικών Διακρίσεων, της Ξενοφοβίας και της σχετιζόμενης μισαλλοδοξίας

Φανάριον, 17 του Μαρτίου του 2001


Δήλωση της Πανορθόδοξης Συνόδου του 1872:

«Αποκηρύσσουμε, επικρίνουμε και καταδικάζουμε το ρατσισμό, που είναι οι φυλετικές διακρίσεις, εθνοφυλετικές διαμάχες, τα μίση και οι διαφωνίες μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, ως αντίθετες προς τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και των ιερών κανόνων των ευλογημένων πατέρων μας που υποστηρίζουν την αγία Εκκλησία και ολόκληρο το χριστιανικό κόσμο, που τον ομορφαίνουν και τον οδηγούν στη θεία ευσέβεια».


From an Orthodox Christian perspective, the virtues of diversity and tolerance provide the fundamentals for a Christian life, much in the same manner as do sunlight and water in the nurturing of a plant. Without either of these virtues, nourishment is lacking and spiritual death is inevitable.
An Orthodox Christian celebrates the diversity of the entirety of God's creation, rejoicing in the infinite multitude of beauty and meaning which only diversity can truly manifest. We recognize that diversity is fundamentally necessary for the achievement and sustenance of unity amongst all the members of the Church in the very same Body of Christ. Whenever human beings fail to recognize the value of diversity, they deeply diminish the glory of God's creation. Following the example of the three persons of the Holy Trinity--the Father, the Son, and the Holy Spirit--all human beings are called to exist relationally to one another, united in the bond of love, as different and unique persons, each endowed with specific talents and characteristics, each created in the image and likeness of God. All human beings--regardless of religion, race, national origin, color, creed, or gender--are living icons of God, innately worthy of such respect and dignity. Whenever human beings fail to treat others with this respect, they insult God, the Creator, as is explained through the teachings of the Christian Scriptures.
Orthodox Christians throughout the world live side by side with peoples of other religions and Christian confessions. With the rapid rise of advancement in communication and mobility, human beings are increasingly liberated from the geographical boundaries which used to separate them. As a result of recast boundaries, people now find themselves living in a global village amidst new neighbors who represent widely differing world perspectives, histories, and cultures. The realities of pluralism challenge each person in the global village to reflect more critically upon the teachings of his or her own faith, in light of the multitude of differing perspectives. An Orthodox Christian responds to these challenges with the understanding that we must always be tolerant of the perspectives of others, especially when such perspectives differ on the basis of religious, cultural, or historical ideology.
The Orthodox Church does not seek to convince others of any one particular understanding of truth or revelation, nor does it seek to convert others to a particular mode of thinking. Rather, she calls all persons from all walks of life to feel the heartbeat of the Church, to sense the breath of life inhaling and exhaling from her body--the body of Christ--and to experience her maternal love and comfort, thereby being at peace while listening openly to the perspective of the other with respect and tolerance.
The opposite of the perspective of respect and tolerance is the perspective of fear and self-righteousness. Whenever human beings react to the perspectives and beliefs of others on the basis of fear and self-righteousness, they violate the God-given right and freedom of others to come to know God and one another in the manner inherent to their identity as peoples. Unfortunately, as a result of sin in the world, the effects of which lead ultimately to spiritual death, human beings are easily predisposed to viewing others on the basis of fear. Such xenophobic tendencies are chiefly the result of being out of communion with God, who calls all members of His creation into His love and eternal presence. We see the first example of such an occurrence in the book of Genesis, when Adam fell prey to the effects of evil in the world, being forced away from the close communion which he had enjoyed with God, the Creator of the world. Yet God, out of His love for humankind, continues to call all human beings into perfect communion with Him. When human beings are in communion with God, who Himself is the very essence of inexhaustible love, xenophobia-- fear of the other--is not possible since human beings do not see each other as strangers, but rather as brothers and sisters in communion with the loving Lord.
Central, therefore, to the teachings of the Orthodox Church is the fundamental belief that Christianity must play an active role in efforts toward the reconciliation of all peoples. This understanding is based upon the teachings of Jesus of Nazareth, the Christ, who preached a message precisely of reconciliation, engaging in dialogue and conversation with peoples from all walks of life with the simple two-fold message to love God with all their hearts and to love their neighbor as they would themselves. The reconciliatory role of Christianity can only be initiated and sustained by and through the voice and ear of genuine tolerance. The virtue of tolerance, together with its twin virtue diversity, reflect the divine attributes of love which God maintains in His essence perfectly, infinitely, indescribably, and inexhaustibly. The Orthodox Church, which heralds this message of love, the Christian Gospel, categorically condemns racism, xenophobia, and all other forms of related intolerance as destructive to the vision of peace which God desires and which human beings, organizations of goodwill, and above all the Church, aim to promote. Furthermore, the Orthodox Church commends all organizations of social, international, and political character which are dedicated to the pursuit of justice, believing that the work of such organizations serves to advance the good of society, and as such is most pleasing before God.
Finally, we wish upon all men and women of all ages, religions, races, colors, creeds, and nations of our planet Earth peace and goodwill, beseeching our great and loving God that He grant to all of us the wisdom to truly see one another as we have been created, namely as brothers, sisters, and children of the Lord. May the infinite love of God be with you all. Amen.

Statement of His All Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew
For the Forthcoming United Nations Durban World Conference
Against Racism, Racial Discrimination, Xenophobia, and Related Intolerance
At the Phanar, March 17, 2001

Statement of the Pan-Orthodox Synod of 1872:
"We renounce, censure and condemn racism, that is racial discrimination, ethnic feuds, hatreds and dissensions within the Church of Christ, as contrary to the teaching of the Gospel and the holy canons of our blessed fathers which "support the holy Church and the entire Christian world, embellish it and lead it to divine godliness."

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Αγία Κωνσταντία: Η Προστάτιδα της Πάφου - Saint Constantia: The Protector of Paphos


Η Αγία Κωνσταντία ήταν από την Πάφο και όπως γράφει ο Άγιος Ιερώνυμος στο βιβλίο του «Εις το περί εκκλησιαστικών συγγαφέων βιβλίον» ήταν μαθήτρια του Αγίου Ιλαρίωνα του Μέγα (εδώ) ο οποίος ασκήτεψε στο χωριό Επισκοπή της Πάφου. Μνεία για την Αγία Κωνσταντία γίνεται και από τον χρονογράφο Κυπριανό ενώ ο Κύπριος λόγιος Στέφανος Λουζινιάνος (16ου αιώνα) αναφέρει ότι η Αγία αυτή εθεωρείτο προστάτιδα της Πάφου. Ο Στάφανος Λουζινιανός γράφει επίσης τα εξής για την Αγία Κωνσταντίνα:
«Η Κωνσταντία, πολύ ευγενής κυρία της πόλεως Πάφου, υπήρξε μαθήτρια του Αγιοτάτου Πατρός Ιλαρίωνος, η οποία απέθανεν από αφόρητον λύπην, όταν ήκουσε τον θάνατον του κυρίου της και πως το σώμα του εκλάπη από μαθητήν του. Αξιέπαινος η πιστή αγάπη της: όχι μόνον ηγάπησε τον κύριον της ενόσω έζη, αλλά και του απέδιδεν άκραν αγάπην και μετά τον θάνατόν του»

Η μνήμη της Αγίας Κωνσταντίας εορταζόταν στις 25 Αυγούστου. Σήμερα η Αγία Κωνσταντία έχει ξεχαστεί και είναι στις μέρες μας μια άγνωστη αγία, ακόμη και στην πόλη της την Πάφο η οποία έχει σταματήσει να την τιμά.

Saint  Constantia was from Paphos, and as Saint Jerome writes in his book "The book about Church writers" she was a student of Saint Hilarion the Great (here) who lived as an ascetic in the village of Episkopi in Paphos. Mention of Saint Constantina is also made by the historian Kyprianos. Another Cypriot scholar, Stephanos (Etienne) de Lusignan (16th century) states that the above saint was considered the protector of Paphos. Stephanos de Lusignan also writes the following about Saint Constantia:
"Constantia, a very noble lady of the city of Paphos, was a student of the most Holy Father Hilarion, and she died from unbearable pity, when she heard about the death of her teacher and that his body was stolen from one of his students. Her true love is worthy of praise: not only did she love her teacher while he was alive but she also give him complete love after his death".

The memory of Saint Constantia used to be celebrated on the 25th of August. Today, Saint Constantia has been forgotten and is now an unknown saint, even in the city of Paphos which has stopped honouring her.



Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Ο Άγιος Αμβρόσιος της Κερύνειας - Saint Ambrose of Kyrenia


Τον της Αμβροσίας επώνυμον και της Ιταλίας διδάσκαλον, τον προστάτην της Χριστού Εκκλησίας και Μεδιολάνων τον Πρόεδρον, τον του Επάρχου υιόν και των πτωχών αντιλήπτορα μέγιστον, Αμβρόσιον τον ένδοξον Ιεράρχην πάντες τιμήσωμεν. Πρεσβεύει γαρ Κυρίω, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον Αγίου Αμβροσίου, επισκόπου Μιλάνου


Ο Άγιος Αμβρόσιος είναι ένα κατεχόμενο χωριό της επαρχίας Κερύνειας και βρίσκεται τριάντα δύο χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης της Κερύνειας, δίπλα από την ακτή. Στη βόρεια άκρη του χωριού αρχίζει το δάσος του Αγίου Αμβροσίου, ενώ τέσσερα χιλιόμετρα βορειοανατολικά βρίσκεται ο Λιμιώνας, ένα φυσικό λιμενικό καταφύγιο που την ασφάλεια και τις φυσικές διευκολύνσεις που παρείχε θα ζήλευαν και τα πλέον σύγχρονα τεχνικά λιμάνια.
Στα προχριστιανικά χρόνια ο χώρος που σήμερα κατέχει το χωριό αποτελούσε τη νεκρόπολη μιας μεγάλης πολιτείας που ονομαζόταν Μακαρία. Η Μακαρία ιδρύθηκε από Έλληνες που έφτασαν από την Αρκαδία κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Μαζί με τη Μακαρία υπήρχε επίσης και μια δεύτερη πολιτεία που κτίστηκε από μετανάστες οι οποίοι έφθασαν από τη Θεσσαλία μη έχοντας δικό τους βασιλιά. Η Μακαρία διατηρήθηκε μέχρι το τέλος των βυζαντινών χρόνων, οπότε καταστράφηκε από τις αραβικές επιδρομές. Μετά την καταστροφή της Μακαρίας το 10 αιώνα μ.Χ., στη θέση των παλιών συνοικισμών κτίστηκαν τα χωριά Άγιος Αμβρόσιος, Καλογραία, Χάρτζια, και Μελανήσοικον.
Κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η γεωργοκτηνοτροφία. Καλλιεργούνταν ελιές, χαρουπιές, σιτηρά, και διάφορα φυτά απαραίτητα για την κτηνοτροφία. Ευδοκιμούσαν, επιπλέον, αχλαδιές, ροδακινιές, δαμασκηνιές, συκιές, καρυδιές και ροδιές. Το χωριό φημιζόταν για τα βερίκοκα (χρυσόμηλα) του καθώς ήταν το μοναδικό που μαζικά παρήγε το συγκεκριμένο είδος. Συνολικά στο χωριό υπήρχαν 11.000 βερικοκιές. Οι Αη-Γροσίτες, όπως αποκαλούσαν τους κατοίκους του χωριού, για να τιμήσουν το δέντρο συνέθεταν διάφορα τραγούδια αφιερωμένα στη βερικοκιά. Συγκεκριμένα, το τραγούδι τους συνοδευόταν από χορό καθώς γύρω από μικρά παιδιά, στολισμένα με κλαδιά και καρπούς βερικοκιάς, νεαρές κοπέλες ντυμένες στα μεταξωτά χόρευαν σε ρυθμό καλαματιανού. Μερικοί κάτοικοι ασχολούνταν επίσης με τα ψάρεμα, αφού στην περιοχή υπήρχε πλούσιο ψάρι, ενώ άλλοι καταπιάνονταν με την εκτροφή του μεταξοσκώληκα και τη μεταξουργία.
Πριν τη Τουρκική εισβολή του 1974, ο Άγιος Αμβρόσιος ήταν ένα αμιγές ελληνικό χωριό. Σήμερα οι νόμιμοι κάτοικοί του (όσοι έχουν απομένει ζωντανοί) ζουν στη προσφυγιά και κατοικείται από Τούρκους και Τουρκοκύπριους, ενώ το χωριό έχει μετονομαστεί σε Esentepe.


Το χωριό πήρε το όνομά του από τον Άγιο Αμβρόσιο στην χάρη του οποίου είναι αφιερωμένη και μια από τις μεγαλύτερες εκκλησίες της Κύπρου που κτίστηκε το 1910. Σήμερα η εκκλησία του Αγίου Αμβροσίου έχει μετατραπεί σε τζαμί. Ο Άγιος Αμβρόσιος καταριθμείται μεταξύ των Αγίων της Κύπρου και είχε έλθει από την Παλαιστίνη μαζί με τον Άγιο Επίκτητο και άλλους μοναχούς κυνηγημένοι από τους Σαρακηνούς. Ο Άγιος Επίκτητος (περισσότερα για τον Άγιο Επίκτητο εδώ) ασκήτεψε είκοσι-επτά χιλιόμετρα δυτικά, ενώ ο Άγιος Αμβρόσιος ασκήτεψε σε αυτή την περιοχή. Με την πάροδο του χρόνου όμως, αντί να τιμάται στο χωριό ο Άγιος Αμβρόσιος που ασκήτεψε και αγίασε στην Κύπρο, τιμήθηκε ο πιο ευρέως γνωστός Άγιος Αμβρόσιος, ο επίσκοπος του Μιλάνου. Στη Κύπρο είναι σύνηθες φαινόμενο η αντικατάστασης Κυπρίων Αγίων με άλλους πιο γνωστούς Αγίους που φέρουν το ίδιο όνομα, προφανώς λόγω άγνοιας και σύνχυσης. Όπως και να έχουν τα πράγματα, σήμερα στο χωριό τιμάται (ή μάλλον ετιμάτο μέχρι το 1974) ο Άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μιλάνου ο οποίος έζησε τον τέταρτο αιώνα γι αυτό είναι κοινός Άγιος Ανατολής και Δύσης. Όμως ο Άγιος Αμβρόσιος του Μιλάνου δεν έχει καμία άμεση σχέση με την Κύπρο για τούτο και η παράδοση του νησιού δεν τον συνδέει αυτόν με τους διάφορους θρύλους του τόπου, αλλά τον Άγιο Αμβρόσιο της Κύπρου.
Σύμφωνα με μια παράδοση ο Άγιος Αμβρόσιος, αυτός που έζησε και αγίασε στην Κύπρο και όχι στο Μιλάνο, γνώριζε τον Άγιο Δημητριανό (περισσότερα για τον Άγιο Δημητριανό
εδώ), ο οποίος έζησε κατά τον 9ον αιώνα. Εκείνη την εποχή ο Άγιος Δημητριανός ήταν επίσκοπος Χύτρων (σημερινής Κυθραίας) και ο Άγιος Αμβρόσιος του έστειλε με αγωγιάτες αναμμένα κάρβουνα μέσα σε κοφίνια, ο Άγιος Δημητριανός, ως αντάλλαγμα, του έστειλε νερό του Κεφαλόβρυσου της Κυθραίας επίσης μέσα σε κοφίνια, γεγονός που προκάλεσε την έκπληξη των χωρικών.

Η μνήμη του Αγίου Αμβροσίου, επισκόπου Μιλάνου, εορτάζεται στις 7 Δεκεμβρίου. Η μνήμη του Αγίου Αμβροσίου της Κύπρου δεν εορτάζεται πλέον.


The eponymous of Ambrosia and the teacher of Italy, the protector of the Church of Christ and the Chairman of Milan, the son of the Eparch and the great protector of the poor, Ambrose the glorious Hierarch, let us all honour. Advocate to the Lord, give mercy to our souls.

Apolytikion of Saint Ambrose, bishop of Milan


Ayios Ambrosios (Saint Ambrose) is a village in the occupied Kyrenia district and is thirty-two km east of the city of Kyrenia, near the coast. On the northern edge of the village begins the forest of Ayios Ambrosios, and four kilometers to the north there is a place called Limionas, a natural shelter that will be envied by the most modern man-made ports because of the security and the physical facilities provided.
In pre-Christian years, the site which the village currently holds was the cemetery of a big city which was called Makaria. Makaria was founded by Greeks who came from Arcadia during the Trojan War. Along with Makaria there was also a second city built by immigrants who arrived from Thessaly who did not have their own king. Makaria survived until the end of the Byzantine era, when it was destroyed by Arab raids. After the destruction of Makaria in the 10th century, in place of the old settlements, the villages of Ayios Ambrosios, Kalogrea, Chartzia and Melanisoikon, were built.
The main occupation of the inhabitants was farming. They cultivated olive trees, carob trees, grain and various plants necessary for farming. Moreover, they grew pears, peaches, plums, figs, walnuts and pomegranates. The village was famous for its apricots and was the only village where apricots were mass produced. Overall there were 11,000 apricot trees in the village. The Ai- Grosites, as the villagers were called, in order to honour the apricot tree, composed different songs dedicated to it. Specifically, their song was accompanied by dancing which took place around young children decorated with branches and apricot fruit, of young girls dressed in silk dancing in the rhythm of Kalamatianos. Some residents were also occupied in fishing, because the area was rich in fish, while others were occupied with the rearing of silkworms and the making of silk.
Before the Turkish invasion of 1974, Ayios Ambrosios was a pure Greek village. Today, the legal residents ( those who are still alive) live as refugees and the village is inhabited by Turks and Turkish Cypriots, while the village has been renamed to Esentepe.


The village got its name from Saint Ambrose where a church is dedicated to his name and is one of the largest churches of Cyprus, built in 1910.
The church of Saint Ambrose has been now converted into a mosque.
Saint Ambrose is numbered among the Saints of Cyprus and had come from Palestine with Saint Epiktitos (Epictetus) and other monks chased by the Saracens. Saint Epiktitos (more about Saint Epiktitos here) lived as an ascetic twenty-seven kilometers to the west and Saint Ambrose lived as an ascetic in this area. However, over the years, the village instead honouring Saint Ambrose the ascetic who became a Saint in Cyprus, started to honour the more widely known Saint Ambrose, bishop of Milan. In Cyprus, the replacement Cypriot Saints with other more known Saints bearing the same name is a common phenomenon, apparently due to ignorance and confusion. Whatever the case, today the village honours (or rather, it used to honour until 1974) Saint Ambrose, the bishop of Milan who lived in the fourth century, and for this reason he is a common Saint for both the East and West. However, Saint Ambrose of Milan has no direct relationship with Cyprus and the tradition of the island does not link this Saint with the various legends of the country, but links them with Saint Ambrose of Cyprus.
According to a tradition Saint Ambrose, the one who lived and was sanctified in Cyprus and not the one in Milan, knew Saint Dimitrianos (more about Saint Dimitrianos here), who lived during the 9th century. At that time Saint Dimitrianos was bishop of Chytroi (present day Kythrea) and Saint Ambrose sent him by mule drivers hot coals in baskets, Saint Dimitrianos, in return, sent him water from Kephalovryso of Kythrea in baskets as well, which caused the surprise of the villagers.

The memory of Saint Ambrose, bishop of Milan, is celebrated on December 7. The memory of Saint Ambrose of Cyprus is not celebrated anymore.



Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Το εκκλησάκι του Αγίου Ιακώβου στην κατεχόμενη κωμόπολη του Τρικώμου - The chapel of Ayios Iakovos (Saint Jacob) in Turkish occupied Trikomo


Στα ριζοβούνια της οροσειράς του Πενταδακτύλου δώδεκα χιλιόμετρα νότια της Καντάρας με το περίφημο Κάστρο της Ρήγαινας, εκεί ακριβώς που τελειώνει η πεδιάδα της Μεσαορίας και αρχίζει η χερσόνησος της Καρπασίας βρίσκεται η κατεχόμενη κωμόπολη του Τρικώμου.
Το όνομά της η κωμόπολη το οφείλει στις τρεις κώμες (χωριά) που παλαιότερα υπήρχαν στην περιοχή και που με την πάροδο των χρώνων ενώθηκανγια να δημιουργήσουν μεγαλύτερη κοινότητα, αυτή του Τρικώμου. Την ιστορία των τριών κώμων θυμίζουν στις μέρες μας οι τρεις συνοικίες στις οποίες χωρίζεται η κωμόπολη: η Πάνω Γειτονιά, η Κάτω Γειτονιά και τα Περβόλια.
Το Τρίκωμο είναι βέβαιο ότι υπήρχε ήδη από τα Βυζαντινά Χρόνια. Στα χρόνια της Φραγκοκρατίας και συγκεκριμένα στην περίοδο 1194-1205 η περιοχή παραχωρήθηκε ως φέουδο στη χήρα του Φράγκου βασιλιά της Κύπρου Αμάλριχου. Κατάλοιπο της Φραγκοκρατίας του Τρικώμου αποτελεί το εκκλησάκι του Αγίου Ιακώβου ή Άη- Άκουφου όπως το αποκαλούσαν οι κάτοικοι. Πρόκειται για ένα κομψότατο αρχιτεκτόνημα, κτισμένο τον 15ο αιώνα, το οποίο αποτελεί γνήσιο δείγμα σταυρικού τύπου με τρούλο. Στο εσωτερικό του ο ναός είναι εξ ολοκλήρου ασπρισμένος, ενώ το τέμπλο του έφερε τέσσερει μεταβυζαντινές εικόνες. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ποικίλα χρωματιστά πιάτα παλιάς λαϊκής τέχνης που είναι εντιχισμένα στους τοίχους του ναού. Επιπλέον, ενδιαφέρον παρουσιάζει το δάπεδο από τσιμέντο, το οποίο φέρει πέντε οπές σκεπασμένες με τετράγωνες πλάκες και από τις οποίες μπορούμε να διακρίνουμε θαμμένα κόκαλα ανθρώπινων σκελετών. Αναφέρεται, ότι κάποτε μια βασίλισσα της Ρουμανίας εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από το εκκλησάκι που αποφάσισε να κτίσει πανομοιότυπο του στο παλάτι της.
Κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, το εκκλησάκι του Αγίου Ιακώβου λεηλατήθηκε από του Τούρκους αλλά ευτυχώς δεν καταστράφηκε. Το 2009 δύο κλεμμένες εικόνες, του Χριστού και της Παναγίας που προέρχονται από το εκκλησάκι του Αγίου Ιακώβου ανευρέθηκαν στην Ελβετία και κατασχέθηκαν από τις Ελβετικές Αστυνομικές Αρχές. Οι δύο εικόνες, έργο του κρητικού αγιογράφου Μελετίου, αγιογραφήθηκαν το 1620 και έκτοτε κοσμούσαν το μικρό τέμπλο του παρεκκλησίου του Αγίου Ιακώβου μέχρι την τουρκική εισβολή του 1974. Εκ τότε η τύχη των εικόνων αγνοείτο. Οι εικόνες αυτές επιστράφηκαν στην Εκκλησία της Κύπρου.
Το εκκλησάκι του Αγίου Ιακώβου έχει μετατραπεί πρόσφατα από τις «αρχές» του ψευδοκράτους σε γραφείο Τουρισμού.


At the base of the mountains of the Pentadaktylos range, twelve kilometers south of Kantara with the famous Castle of Regaena, just where the plain of Mesaoria finishes and the Karpas peninsula begins, the Turkish occupied town of Trikomo is to be found.
The name of the town derives from the three villages that previously existed in the area and which united over the space of time to create a larger community, that of Trikomo. The story of the three small villages reminiscent in our days the three districts by which the town is divided: Pano Getonia (Upper Neighborhood), Kato Getonia (Lower Neighborhood) and Pervolia.
It is certain that Trikomo existed since Byzantine times. During the Frankish Period and more specifically between the period of 1194-1205 the area was given as a fief to the widow of the Frankish King of Cyprus, Amaury. One of the landmarks of Frankish rule in Trikomo is the chapel of Ayios Iakovos (Saint Jacob) or Ai-Akoufos as the residents call it. This is an elegant architecture, built in the 15th century, which is a genuine example of a cross type church with a dome. The chapel inside is entirely white washed, while the iconostasis used to hold four post-Byzantine icons. Of interest are the various coloured dishes of ancient folk art which are placed into the walls of the chapel. In addition to that, of interest is the cement floor, which has five holes covered with square plates, from which we can distinguish burried bones of human skeletons. It is said that once a queen of Romania was so impressed by the chapel, that she decided to build an excact replica in her palace.
During the Turkish invasion of Cyprus in 1974, the chapel of Saint Jacob was pillaged by the Turks but thanfully it was not destroyed. In 2009, two stolen icons of Jesus and the Virgin Mary from the chapel of Saint Jacob were found in Switzerland and seized by the Swiss police. The two icons, work of the Cretan painter Meletios, were painted in 1620 and had since adorned the small iconostasis of the chapel of Saint Jacob until the Turkish invasion of 1974. Since then, the fate of the icons was unkown. These icons were returned to the Church of Cyprus.
The chapel of Saint Jecob has recently been turned into a Tourist Office by the "Authorities" of the occupation regime in the occupied areas of Cyprus.

Η εκκλησία της Αγίας Παυλούς στο κατεχόμενο χωριό Αγία Τριάδα Γιαλούσας -The church of Saint Pavlou in the Turkish occupied village of Ayia Triada

Στο κατεχόμενο χωριό Αγία Τριάδα Γιαλούσας, υπάρχει ένα απλό εκκλησάκι το οποίο είναι αφιερομένο στην Κύπρια Αγία Παύλα ή Παυλούν, όπως την αποκαλούν οι κάτοικοι της περιοχής. Σύμφωνα με την παράδοση, η Αγία Παυλού ήταν αδελφή της Αγίας Φωτούς (Φωτεινής) της Καρπασίτισσας η οποία τιμάται στο διπλανό χωριό Άγιος Ανδρόνικος (περισότερα για την Αγία Φωτού εδώ). Κάτω από το εκκλησάκι υπάρχει σπήλαιο στο οποίο πιστεύεται ότι ασκήτεψε η Αγία Παύλα. Σήμερα το εκκλησάκι της Αγίας Παύλας στέκει ερειπωμένο και λεηλατημένο από τους Τούρκος.

Η μνήμη της Αγίας Παύλας της Καρπασίτισσας εορτάζεται στις 26 Ιανουαρίου


In the Turkish occupied village of Ayia Triada of the sub-district of Yialousa, there is a simple church which is dedicated the Cypriot Saint Pavla (Paula) or Pavlou, as she is called by the locals. According to tradition, Saint Pavlou was the sister of Saint Photou (Photini) of the Karpas whο is honoured at the nearby village of Ayios Andronikos (more about Saint Photou here). Below the church there is a cave which is believed to be the place where Saint Pavla lived as an ascetic. Today the church of Saint Pavla stands ruined and plundered by the Turks.

The memory of Saint Pavla of the Karpas is celebrated on January 26

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Ο Άγιος Ερμόλαος της Κερύνειας - Saint Hermolaus of Kyrenia


Ίερατεύσαντες, γνησίως Άγιοι, τω πρυτανεύσαντι, ημίν τα κρείττονα, του μαρτυρίου την όδόν, ήνύσατε γηθοσύνως, Ιερέ Έρμόλαε, συν Έρμίππω Έρμόκρατες, τρίστυλον έδραίωμα, Εκκλησίας γενόμενοι' διό έκδυσωπείτε άπαύστως, σώζεσθαι πάντας πάσης βλάβης.

Απολυτίκιο Αγίου Ερμολάου


Το κατεχόμενο χωριό Άγιος Ερμόλαος ήταν ένα μικρό μεικτό χωριό της επαρχίας Κερύνειας, είκοσι πέντε χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λευκωσίας και πέντε περίπου χιλιόμετρα νότια του χωριού Σκυλλούρα. Πριν από την τουρκική εισβολή στο χωριό ζούσαν αρκετοί Τουρκοκύπριοι με τους οποίους οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι είχαν πολύ καλές σχέσεις.
Το όνομα του χωριού οφείλεται στον ομώνυμο άγιο, στον οποίο είναι αφιερομένες δύο εκκλησίας-μια παλαιά (που τώρα έχει μετατραπεί σε στάβλο) και μια καινούργια.


Ο Άγιος Ερμόλαος ήταν ιερέας στην περιοχή της Νικομήδειας κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας του Διοκλητιανού. Με την κατηγορία ότι ο Άγιος Ερμόλαος δίδασκε τον Χριστιανισμό στον Άγιο Παντελεήμονα, ο Διοκλητιανός διέταξε τη σύλληψη και ακολούθως και τη θανάτοση και των δύο. Ο Άγιος Ερμόλαος θανατώθηκε στις 26 Ιουλίου ενώ ο Άγιος Παντελεήμονας στις 27 Ιουλίου, ημερομηνίες κατά τις οποίες η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη τους. Εντούτοις υπάρχει και δεύτερος Άγιος Ερμόλαος, Κύπριος στην καταγωγή, ο οποίος εγκωμιάζεται από τον Άγιο Νεόφυτο τον Έγκλειστο και τον αναφέρει ως έναν από τους Αγίους Αναργύρους. Δεν γνωρίζουμε ποιον από τους δύο τιμά το χωριό Άγιος Ερμόλαος, το ποιο πιθανόν όμως να είναι ο δεύτερος.

Η μνήμη του Αγίου Ερμολάου της Νικομήδιας εορτάζεται στις 26 Ιουλίου. Η μνήμη του Αγίου Ερμολάου του Ανάργυρου της Κύπρου εορτάζεται τη πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου.


The occupied village of Ayios Ermolaos (Saint Hermolaus) was a small mixed village in the Kyrenia District, twenty-five kilometres northwest of Nicosia and about five kilometers south of the village Skylloura. Before the Turkish invasion, many Turkish Cypriots lived in the village with whom the Greek Cypriot residents had very good relations. The village takes its name from Saint Hermolaus where there are two churches dedicated to him-an old church (which has now been turned into a barn) and a new one.

Saint Hermolaus was a priest in the area of Nicomedia during the reign of Emperor Diocletian. With the accusation that Saint Hermolaus was teaching Christianity to Saint Panteleimon, Diocletian ordered the arrest and then and death of both of them. Saint Hermolaus was put to death on the 26th of July and Saint Panteleimon on the 27th of July, dates on which our Church celebrates their memory. However there is a second Saint Hermolaus, Cypriot by descent, who is praised by Saint Neophytos the Recluse and names him as one of the Anargyroi Saints. We do not know which of the two is honoured in the village of Agios Ermolaos, but most probably it might be the second.

The memory of Saint Hermolaus of Nicomedia is celebrated on July 26. The memory of Saint Hermolaus the Selfless Physician (Anargyros) of Cyprus is celebrated on the first Sunday of October.

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Άγιος Φίλωνας: Ο Πρώτος Επίσκοπος Καρπασίας - Saint Philon: First Bishop of Karpasia

Τον βυθόν της σοφίας ερευνησάμενος και του κόσμου την δόξαν απαρνησάμενος, τω Χριστώ δε προσδραμών, Πάτερ, ηκολούθησας, θαυματουργών, διδάσκων ως κήρυξ της χάριτος, και τοις νοσούσι πάσι την ρώσιν δωρούμενος. Διό πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, Φίλων θεόσοφε, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.


Απολυτίκιο Αγίου Φίλωνα

Ο Άγιος Φίλων είναι ο πρώτος επίσκοπος Καρπασίας και είναι ο άγιος που έφερε το λαό της Καρπασίας στο χριστιανισμό τον 4ο αιώνα. Οι πληροφορίες για τη ζωή και τη δράση του Αγίου Φίλωνα είναι περιορισμένες. Από ιστορικές πηγές συνάγεται ότι γεννήθηκε λίγο πριν από το 350 μ.Χ. ενώ διαπιστώνεται ότι χειροτονήθηκε επίσκοπος Καρπασίας πριν από το 382 μ.Χ. Από τον βίο του Αγίου Επιφανίου μαθένουμε ότι καταγόταν από τη Ρώμη και όταν ήλθε στη Κύπρο χειροτονήθηκε επίσκοπος Καρπασίας από τον Άγιο Επιφάνιο. Κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο η Καρπασία ανήκε εκκλησιαστικά στη μητρόπολη Σαλαμίνας. Από τα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ. όμως οργανώθηκε σε επισκοπική περιφέρεια με έδρα την Καρπασία και πρώτο Επίσκοπο τον Άγιο Φίλωνα. Ο Άγιος Φίλωνας απέθανε και ετάφη στην Καρπασία. Πιθανόν να ετάφη στον ναό, τον οποίο η παράδοση αποδίδει στον ίδιο. Ο σωζόμενος ναός του Αγίου Φίλωνα βρίσκεται περίπου 3 χιλιόμετρα από το Ριζοκάρπασο και κτίστηκε πάνω στα ερείπια παλαιότερου ναού που καταστράφηκε από Άραβες πειρατές.

Η μνήμη του Αγίου Φίλωνα εορτάζεται στις 24 Ιανουαρίου


Saint Philon (Philonas) is the first bishop of the Karpas (Karpasia) and the saint who converted the people of the Karpas to Christianity in the 4th century. Information on the life and work of Saint Philon is limited. From historical sources it is indicated that he was born shortly before 350 AD and that he was ordained bishop of the Karpas before 382 AD. From the synaxarium of Saint Epiphanius we learn that he was from Rome and when he came to Cyprus, he was ordained bishop of the Karpas by Saint Epiphanius. In the early Byzantine period, the Karpas belonged ecclesiasticaly to the Bishopric of Salamis. However, by the end of the century 4th century it was organized into an episcopal district which had its seat in the ancient city of Karpasia and having as its first bishop Saint Philon. Saint Philon died and was buried in the Karpas. He was probably buried in the church, which tradition attributes to him. The surviving church of Saint Philon is located about 3 km from Rizokarpaso and was built on the ruins of an older church destroyed by Arab pirates.

The memory of Saint Philon is celebrated on January 24

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Ο Όσιος Πολυχρόνιος και η μητέρα του Οσία Σωτήρα στη κατεχόμενη Μελάναρκα - St. Polychronios and his mother St. Sotira in Turkish occupied Melanarka

Ο Άγιος Πολυχρόνιος είναι ένας τοπικός άγιος της Κύπρου ο οποίος τιμάται στο σήμερα κατεχόμενο χωριό Μελάναρκα της χερσονήσου της Καρπασίας. Σύμφωνα με την παράδοση ήταν επίσκοπος σε μια παραλιακή πόλη της Καρπασίας και κατά τη διάρκεια των αραβικών επιδρομών τον έσφαξαν οι εισβολείς, ενώ τελούσε τη θεία λειτουργία. Προς τιμή του κτίστηκε εκκλησία στο χωριό Μελάναρκα. Κοντά στην εκκλησία του Αγίου Πολυχρονίου υπάρχουν ερείπια μικρού ναού αφιερομένου στην Αγία Σωτήρα. Η τοπική παράδοση θεωρεί την Αγία Σωτήρα ως μητέρα του Αγίου Πολυχρονίου. Δίπλα από τα ερείπια υπάρχει και η σπηλιά της Αγίας Σωτήρας μέσα στην οποία όπως λέγεται ασκήτεψε η αγία αυτή. Εκεί υπήρχε και πηγή από την οποία έπινε νερό η Αγία. Μετά τον θάνατό της Αγίας Σωτήρας το νερό αυτό εθεωρείτο αγίασμα. Μεταγενέστερα όμως, οι κάτοικοι του χωριού άρχισαν να χρησιμοποιούν το αγίασμα αυτό όχι μόνο για πόσιμο, αλλά και για να πλένουν ρούχα άτσαλα, δηλαδή ρούχα ακάθαρτα, με αποτέλεσμα να σταματήσει να ρέει η πηγή με το αγίασμα. Μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 η εκκλησία του Αγίου Πολυχρονίου μετατράπηκε σε τζαμί από τον τουρκικό στρατό κατοχής.

Η μνήμη του Αγίου Πολυχρονίου της Καρπασίας εορτάζεται στις 7 Οκτωβρίου. Κατά την ημέρα αυτή γινόταν μεγάλη πανήγυρι στο χωριό Μελάναρκα. Η μνήμη της Αγίας Σωτήρας εορτάζεται στις 6 Αυγούστου, εορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος .

Saint Polychronios is a local saint of Cyprus who is honored in the currently Turkish occupied village of Melanarka of the Karpas Peninsula. According to tradition, he was a bishop in a seaside town in the Karpas peninsula who was massacred by Arab invaters during one of their raids while he was doing the liturgy. In honor of Saint Polychronios a church was built in the village of Melanarka. Near the church of Saint Polychronios there are ruins of a small church dedicated to Saint Sotira. Local tradition holds that Saint Sotira is the mother of Saint Polychronios. Next to the ruins is the cave of Saint Sotira in which it is said that she lived as an ascetic. At the same location, there was also a water spring from which Saint Sotira was drinking water from. After the death of Saint Sotera the water was considered as holy water. Later, however, the villagers began to use the holy water not only for drinking but also to wash dirty clothes, something which caused the water spring to stop flowing holy water. After the Turkish invation of Cyprus in 1974 the church of Saint Polychronios was coverted into a mosque by the Turkish occupation army.

The memory of Saint Polychronios of the Karpas is celebrated on October 7. During this day a great fair used to take place at the village of Melanarka. The memory of Saint Sotira is celebrated on August 6, feast of the Transfiguration of Christ the Savior.

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Ο Άγιος Αυξέντιος και η εκκλησία του στο κατεχόμενο χωριό Κώμη Κεπίρ - Saint Auxentius and his church in the Turkish occupied village of Komi Kebir


Χαίρει έχουσα η Καρπασέων Κώμη λάρνακα των σων λειψάνων, παναοίδιμε πάτερ Αυξέντιε. Ως γαρ ποτέ πολεμίους κατήσχυνας, και των δαιμόνων το θράσος ενίκησας και κατηύφρανας ημάς τους πιστώς σοι κράζοντας, ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Aπολυτίκιον Αγίου Αυξεντίου της Καρπασίας


Το σήμερα κατεχόμενο χωριό Κώμι Κεπίρ ήταν ένα μεικτό χωριό (Έλληνες και Τούρκοι ζούσαν μαζί) της περιφέρειας Καρπασίας στην επαρχία Αμμοχώστου. Το όνομα του χωριού προέρχεται από το συνδυασμό της αρχαίας ελληνικής λέξης «κώμη» (χωριό, μικρή πόλη) και της αραβικής «kebir» (μεγάλος). Το χωριό σήμερα κατοικείται από Τούρκους έποικους από την Ανατολία της Τουρκίας και έχει μετονομαστεί σε Buyukkonuk.
Στο χωριό Κώμη Κεπίρ τιμάται ο τοπικός άγιος της Κύπρου, Αυξέντιος, όπου και υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στο όνομά του. Ο Άγιος Αυξέντιος είναι ο προστάτης άγιος του χωριού Κώμη Κεπίρ ως επίσης και του γειτονικού χωριού Επτακώμης.


Ο Άγιος Αυξέντιος είναι ένας από τους 300 Αλαμάνους άγιους που ήρθαν από την Παλαιστίνη στην Κύπρο το 12 ο αιώνα και ήταν ο αρχηγός τους. Θέλοντας να αφοσιωθεί στον Θεό και να διάγει ζωή ασκητική, ο Άγιος Αυξέντιος έφτασε στην Κύπρο και εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά στην περιοχή μεταξύ των χωριών της Κώμης Κεπίρ και Επτακώμης όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Τότε οι Χριστιανοί της γύρω περιοχής μαζεύτικαν για να τον κηδέψουν με σεβασμό, ενώ λίγο καιρό αργότερα βρήκαν το άγιο λείψανό του στη σπηλιά να ευωδιάζει θαυματουργά. Οι κάτοικοι των δύο χωριών άρχισαν να διεκδικούν το άγιο λείψανο και ως λύση αποφάσισαν να το τοποθετήσουν σε ένα κάρο που το τραβούσε ένα βόδι και που το οποίο θα άφηναν ελεύθερο να κατευθυνθεί προς το ένα ή στο άλλο χωριό. Το κάρο με το άγιο λείψανο κατευθύνθηκε προς την Κώμη Κεπίρ σταματώντας στο ξωκλήσι της Αγίας Μαύρης. Εκεί τελικά τάφηκε το λείψανο του αγίου και το ξωκλήσι της Αγίας Μαύρης μετονομάστηκε σε ξωκλήσι του Αγίου Αυξεντίου. Στις 28 Σεπτεμβρίου, μέρα της εορτής του αγίου, γινόταν μεγάλη πανήγυρη στο χωριό. Από μέρες πριν, οι νοικοκυρές καθάριζαν και άσπριζαν τα σπίτια για να υποδεχτούν το πανηγύρι με τους ξένους του. Το πανηγύρι του Αγίου Αυξεντίου διαρκούσε 6 ολόκληρες μέρες. Την πρώτη μέρα οι πιστοί πήγαιναν από πολύ νωρίς το πρωί στην εκκλησία, παίρνοντας μαζί τους μια μεγάλη πίτα, κόλλυβα, πέντε άρτους και ένα πρόσφορο. Μετά τη λειτουργία οι γυναίκες ετοίμαζαν φαγητά για τους ξένους τους, οι οποίοι έρχονταν από διάφορα χωριά για να γιορτάσουν μαζί τους. Στο πανηγύρι έρχονταν κυρίως πωλητές ζώων.
Η εκκλησία του Αγίου Αυξεντίου που ήταν αρκετά παλαιά ανακαινίστηκε το 1859. Δυστυχώς στο πέρασμα των αιώνων δεν είχε ληφθεί η δέουσα φροντίδα για τη διαφύλαξη του λειψάνου του Αγίου Αυξεντίου, και μέχρι το 1974 υπήρχαν στην εκκλησία του μόνο δύο τεμάχια του κρανίου του Αγίου που διετηρούντο σε μία ασημένια θήκη. Μετά την Τουρκική εισβολή του 1974 η εκκλησία του Αγίου Αυξεντίου αφού πρώτα συλήθηκε και λεηλατήθηκε από τους Τούρκους, στη συνέχεια την μετέτρεψαν σε αποχωρητήριο!

Η μνήμη του Αγίου Αυξεντίου της Καρπασίας εορτάζεται στις 28 Σεπτεμβρίου καθώς επίσης και στις 14 Φεβρουαρίου.


The currently Turkish occupied village of Komi Kebir was a mixed village (Greeks and Turks lived together) in the Karpas region of Famagusta. The village's name comes from the combination of the ancient Greek word 'komi' (village, small town) and the Arabic word 'kebir' (large, big). The village is presently inhabited by Turkish settlers who come from Anatolia, Turkey, and has been renamed Buyukkonuk.
The village of Komi Kebir honoured the local saint of Cyprus, Auxentius (Afxentios), where there is a church dedicated in his name. Saint Auxentius is the patron saint of the village of Komi Kebir as well as the neighboring village of Eptakomi.
Saint Auxentius is one of the 300 Alaman saints who came to Cyprus from Palestine in the 12th century and was their leader. Wanting to devote himself to God and to lead an ascetic life, Saint Auxentius arrived in Cyprus and lived in a cave in the area between the villages of Komi Kebir and Eptakomi where he remained until his death. After his death, the Christians of the area gathered together to bury him with respect, and shortly afterwards, they found his holy relic in the cave to fragrant miraculously. The residents of the two villages began to claim the holy relic each for their village, and for a solution they decided to put it in a wagon pulled by a bull which they would let free to go to the direction of either one of the villages. The wagon with the holy relic went to Komi Kebir stopping at the chapel of Saint Maura. The remains of the Saint were finally buried there, and the church of Saint Maura was renamed as the church of Saint Auxentius. On September 28, the feast day of the Saint, a great feast used to take place in the village. Many days before its arrival, the housewives of the village cleaned and whitewashed their houses to welcome the festival and the coming of their guests. The feast of Saint Auxentius lasted for 6 whole days. On the first day, the faithful went to church from very early in the morning, taking with them a large pie, boiled wheat, five loaves of festively decorated bread and a loaf of prosphoron (holy bread). After the end of the church service, the women prepared food for the guests, who come from different villages to celebrate with them. The festival was attended mostly by animal sellers.
The church of Saint Auxentius, which is very ancient, was renovated in 1859. Unfortunately, over the centuries the proper care to preserve the relics of Saint Auxentius had not been taken, and, until 1974, only two pieces of the Saint's skull were to be found in his church which were kept in a silver box. After the Turkish invasion of 1974, the church of Saint Auxentius was first pillaged and plundered by the Turks, and then, they turned it into a toilet!

The memory of Saint Auxentius of the Karpas is celebrated on September 28 as well as on February 14.