ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Μήπως θα μπορούσε κι' άλλες αραβικές χώρες ν' ακολουθήσουν το παράδειγμα της Τυνησίας; - Could other Arab countries follow Tunisia's example?

Οι απανταχού Άραβες έχουν ταυτιστεί με τον Μοχάμεντ Μπουαζίζι.
Όταν ο 26χρονος Τυνήσιος πτυχιούχος- απελπισμένος που δεν μπορούσε να έχει μια αξιοπρεπή δουλειά και που είχε κακοποιηθεί από την αστυνομία- αυτοπυρπολήθηκε σε μια δημόσια πλατεία, η ιστορία του αντήχησε πολύ πέρα από την επαρχιακή του πόλη.
Όταν αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του, έγινε συνάμα και σύμβολο και μάρτυρας.
Τώρα, η αναταραχή που προκλήθηκε από την αυτοθυσία του, έχει οδηγήσει στην πτώση μίας από τις μακροβιότερες απολυταρχίες της περιοχής.
Ανίκανος να καταστείλει τις ταραχές, παρά το γεγονός ότι έκανε μια σειρά από τηλεοπτικές παραχωρήσεις προς τους διαδηλωτές, ο 74χρονος Πρόεδρος Ζιν ελ Αμπιντίν Μπεν Άλι απλά εξαφανίστηκε από τη σκηνή.
Αν και το αντίκτυπο της αναταραχής στην ίδια την Τυνησία είναι αβέβαιο, το αντίκτυπό της Τυνησίας στην περιοχή είναι ήδη εμφανή.
Οι Άραβες έχουν ταυτιστεί με τον νεαρό Τυνήσιο, διότι τα προβλήματά του- η ανεργία, η διαφθορά, η απολυταρχία, η απουσία ανθρωπίνων δικαιωμάτων- είναι και προβλήματά τους. Σε ολόκληρη την περιοχή υπάρχει έλλειμμα αξιοπρέπειας.
Επιπλέον, στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, τα καθεστώτα δεν μπορούν πλέον να κρατήσουν τους πολίτες τους μακριά από τις ειδήσεις.
Τα αραβικά μέσα ενημέρωσης- ακόμη και σε χώρες όπου είναι περιορισμένα- μπορούσαν να νιώσουν το αίσθημα δίψας του κοινού τους για ειδήσεις σχετικά με το θάνατο του Μπουαζίζι και το πρωτοφανές δράμα που προκάλεσε.
Δεν μπορούσαν να σιωπούν, όπως θα μπορούσε να έχει γίνει στο παρελθόν.

Μήνυμα προς τη Δύση

Αλλά αν οι Τυνήσιοι διαδηλωτές έχουν στείλει ένα μήνυμα αμφισβήτησης προς στους Άραβες ηγεμόνες, έχουν στείλει ένα μάλλον διαφορετικό μήνυμα προς τη Δύση.
Για δεκαετίες, οι Δυτικές κυβερνήσεις απεικόνιζαν την Τυνησία, ως μια όαση ηρεμίας και οικονομικής επιτυχίας- ένα μέρος που θα μπορούσαν να κάνουν επιχειρήσεις.
Έκαναν τα στραβά μάτια στη σκληρή καταστολή του προέδρου Μπεν Άλι προς τους αντιφρονούντες του καθεστώτος του - και αγνόησαν το γεγονός ότι, ενώ οι ελίτ ευημερούσαν, οι απλοί Τυνήσιοι δυσπραγούσαν.
Στην Ουάσιγκτον, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έτρεξε να καταγγείλει τις υπερβολές της αστυνομίας της Τυνησίας, και εξέφρασε την ελπίδα ότι η χώρα θα κινηθεί προς ένα πιο δημοκρατικό μέλλον.
Καθώς οι ταραχές συνεχίζονταν στην Τύνιδα, η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον - στο τέλος της επίσκεψης της στον Κόλπο- εξέδωσε μια φουσκωμένη κριτική για τη διαφθορά και πολιτική στασιμότητα στην περιοχή.
Η κυβέρνηση Ομπάμα - τσιμπημένη ίσως από την κριτική ότι ήταν πολύ δειλή σε αυτά τα θέματα- φαίνεται να έχει αισθανθεί ότι έπρεπε να μιλήσει ή να χάσει την αξιοπιστία της.
Το μέλλον κρύβει πολλούς κινδύνους.
Ένας από αυτούς είναι ότι η Τυνησία θα βυθιστεί στο χάος- ένα σενάριο που θα πείσει τους Άραβες ηγεμόνες να προσκολληθούν πιο σφιχτά στην εξουσία παρά να την μοιραστούν ή να την αποποιηθούν.
Ένας άλλος κίνδυνος είναι ότι η αναταραχή μπορεί να εξαπλωθεί. Αυτό είναι ήδη προφανές- και για περίπου παρόμοιους λόγους - στη γειτονική Αλγερία.
Σε μια σειρά από αραβικές χώρες, θέματα διαδοχής αναλάμπουν καθώς γερασμένοι απολυτάρχες αντιμετωπίζουν τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες των νεανικών και ραγδαία αυξανόμενων πληθυσμών τους.
Η ζωή και ο θάνατος του Μοχάμεντ Μπουαζίζι συνοψίζει την όλη κατάσταση του αραβικού κόσμου σήμερα.

Του Roger Hardy, αναλυτή Μέσης Ανατολής - μετάφραση NOCTOC


Arabs everywhere identified with Mohamed Bouazizi.
When the 26-year-old Tunisian graduate - despairing of getting a decent job and abused by the police - set fire to himself in a public square, his story resonated far beyond his provincial town.
When he later died of his injuries, he became both a symbol and a martyr.
Now the unrest sparked by his self-immolation has led to the downfall of one of the region's longest-serving autocrats.
Unable to quell the unrest, despite making a string of televised concessions to the protesters, the 74-year-old President Zine al-Abidine Ben Ali simply vanished from the scene.
While the impact of the unrest on Tunisia is uncertain, its impact on the region is already apparent.
Arabs identified with the young Tunisian because his problems - unemployment, corruption, autocracy, the absence of human rights - are their problems.
Throughout the region there is a dignity deficit.
What is more, in an age of globalisation, regimes can no longer cut their citizens off from news.
The Arab media - even in countries where they are constrained - could sense their audiences' thirst for news about Bouazizi's death and the extraordinary drama it triggered.
They could not keep silent, as they might have done in the past.

Message to the West

But if the Tunisian protestors have sent a message of defiance to Arab rulers, they have sent a rather different message to the West.
For decades, Western governments depicted Tunisia as an oasis of calm and economic success - a place they could do business with.
They turned a blind eye to President Ben Ali's harsh suppression of dissent - and ignored the fact that, while the elite prospered, ordinary Tunisians suffered.
In Washington, President Barack Obama has been quick to denounce the excesses of the Tunisian police, and voice the hope that the country will move towards a more democratic future.
As the riots continued in Tunis, his Secretary of State Hillary Clinton - at the end of a visit to the Gulf - delivered a blistering critique of corruption and political stagnation in the region.
The Obama administration - stung perhaps by criticism that it has been too timid on these issues - seems to have sensed that it has to speak out or lose credibility.
Several dangers lie ahead.
One is that Tunisia falls into chaos - a scenario that would convince Arab rulers to cling more tightly to power rather than sharing or relinquishing it.
Another is that the unrest may spread. It is already apparent - and for broadly similar reasons - in neighbouring Algeria.
In a string of Arab countries, succession issues loom as ageing autocrats confront the unmet aspirations of their youthful and rapidly growing populations.
Mohamed Bouazizi's life and death sum up the condition of the Arab world today.

By Roger Hardy, Middle East analyst.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου