ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Η Μονή της Παναγίας Διακινούσας στο χωριό Πραστειό Αυδήμους - The Monastery of Panagia Diakinousa at the village of Prastio of Avdimou



Σε μια μικρή κοιλάδα πριν την είσοδο στο χωρίο Πραστειό Αυδήμους της επαρχίας Λεμεσού (μέσω του παλαιού δρόμου Αύδημου-Πραστειόυ-Πάχνα) μπορείς να διακρίνεις στο βάθος της κοιλάδας την εκκλησία (παλαιό μοναστήρι ) που είναι αφιερωμένη στην Παναγία Διακινούσα . Ονομάστηκε έτσι, διότι κατά την παράδοση οι κάτοικοι έβλεπαν την Παναγία που έβγαινε έξω από την εκκλησία και περπατούσε. Κατά την παράδοση, τον καιρό που ο Απόστολος Παύλος κήρυττε τον Χριστιανισμό στην Πάφο, ο κόσμος φοβόταν τον Ιουδαϊσμό και προχώρησε προς τα βόρεια, όπου και βρήκαν ένα ασφαλισμένο χώρο και έκτισαν την εκκλησία, η οποία έγινε μεγάλη Μονή και κατοικούσαν σε αυτήν αρκετοί μοναχοί. Σε μια εποχή όπου η αρρώστια Πανώλη, σκότωνε τους κατοίκους του χωριού, η Παναγία κυνήγησε την Πανώλη έξω από το χωριό, όπου πάτησε δυνατά σε μια μεγάλη πέτρα και βγήκε το αποτύπωμα του ποδιού της (το αποτύπωμα υπάρχει μέχρι σήμερα), η οποία ονομάστηκε Παθκιά της Παναγίας και η ονομασία μένει μέχρι σήμερα. Από τότε η αρρώστια εξαφανίστηκε από το χωριό.
Η εκκλησία, είναι τρίκλιτη, και είναι των αρχών του 18 ου αιώνα, αλλά φαίνεται να είναι κτισμένη παλαιότερα γύρω στον 14 ο αιώνα. (Είναι εμφανές ότι κάτω από την εκκλησία υπάρχουν ίχνη παλαιότερου κτίσματος και η σημερινή εκκλησία είναι κτισμένη πάνω σε αυτά ). Τμήματα της μεσαιωνικής εκκλησίας (δύο μικρά παρεκκλήσια), είναι ενσωματωμένα στον νεώτερο ναό (βορειοανατολική και νοτιοανατολική του γωνία). Στην κόγχη του βορειοανατολικού παρεκκλησιού, που φαίνεται να ήταν παρεκκλήσι που χρησιμοποιήθηκε και για ταφή, υπάρχει αρκετά κατεστραμμένη τοιχογραφία της Παναγίας ένθρονης, μαζί με τον μικρό Χριστό.
Το 1960 το Τμήμα Αρχαιοτήτων, έκανε προσπάθειες να διατηρήσει την τοιχογραφία αυτή, αλλά δυστυχώς δεν έγινε με επιτυχία, η αφαίρεση κονιάματος και έτσι καταστράφηκαν κάποια μέρη από την τοιχογραφία. Επίσης στο εσωτερικό του βορειοανατολικού παρεκκλησίου ρέει από ένα βράχο αγίασμα (ως συνήθως κατά την διάρκεια του χειμώνα ενώ πριν μερικά χρόνια έρεε ολόχρονα) και δίπλα από το βράχο υπάρχει μια μικρή σπηλιά.
Τα ίχνη των άλλων μοναστηριακών εγκαταστάσεων (κελιά μοναχών κ,α.) έχουν εξαφανιστεί. Από πληροφορίες που έχουμε, όταν τότε λειτουργούσε ο ιερέας τον κεντρικό ναό λειτουργούσαν ταυτόχρονα και τα μικρά παρεκκλησάκια και κατά την ώρα της θείας Μετάληψης (Αγία Κοινωνία).
Στο εσωτερικό της εκκλησίας υπάρχουν όλα τα απαραίτητα, για να λειτουργήσει και να δεχθεί τους πιστούς. Το λυτό και πεπαλαιωμένο τέμπλο με τις εικόνες του, τα ψαλτήρια, και οι ξύλινοι σκάμνοι καθώς οι εναπομείναντες τοιχογραφίες μαζί με τις εικόνες και το πετρόκτιστο του ναού δίνουν μια διαφορετική ατμόσφαιρα. Ο ναός λειτουργεί περίπου 10-12 φορές τον χρόνο όποτε είναι η μέρα της γιορτής της Μεγαλόχαρης.


In a small valley before entering the village of Prastio of Avdimou in the district of Limassol (via the old Avdimou Prasteio-Pachna road), one can see in the depth of the valley the church of a small old monastery which is dedicated to "Panagia Diakinousa" (the Moving Virgin Mary). It was named so because, according to tradition, the inhabitants used to see the Virgin Mary coming out of the church and walking. Always according to tradition, at the time that Apostle Paul was preaching Christianity in Paphos, the people were scared of Judaism and so had to move to the north, where they found a safe place to build a church that later became a large Monastery and had several monks living in it. In an age when the Plague (illness) was killing the village's inhabitants, the Virgin Mary chased the Plague out of the village where She firmly stepped on a large rock, leaving Her footprint on it; the rock was named "Pathkia tis Panagias" (Footprint of the Virgin Mary) and the name remained until today and also the rock with the foodprint and you can see them if you go there until nowdays,and they say that is the same rock that Virgin Mary stepped. Ever since then the illness disappeared from the village.
The church, which has three aisles, is of the early 18th century but it appears to have been previously built, around the 14th century. Segments of the mediaeval church (two small chapels) are incorporated in the more recent church (in its north-east and south-east corners). In the niche of the north-east chapel, which seems to have been a chapel also used for a burial, there is a fairly worn-out fresco of the Virgin Mary sitting on a throne along with little Jesus. In 1960 the Antiquities Department made efforts for the conservation of this fresco but unfortunately the removal of plaster was not done successfully.
The traces of the other parts of the monastery (monks' cells, etc) have disappeared. From the information we gathered it seems that when the priest officiated in the central church, the small chapels were also officiated, as well as during the Holy Communion.
All the necessary things for a liturgy and for servicing the faithful can be found inside the church. The meagre and worn-out icon screen, the Psalters, and the few wooden stools are present in the interior of the church, in which a liturgy is conducted about 10-12 times a year. A mass takes place every time it is the day of the Blessed Virgin Mary.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου