ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Κυπριακή Λεβεντιά στο Μεσολόγγι

Πολλοί ήσαν οι Κύπριοι που ενώθηκαν με τους πολιορκημένους Μεσολογγίτες και πολέμησαν μαζί τον Τούρκο κατακτητή, γράφοντας ένδοξες σελίδες δόξας και ηρωισμού. Το αίμα γνωστών και αγνώστων Κυπρίων πότισε τα ιερά χώματα του πολύπαθου Μεσολογγίου.
Ο συνταγματάρχης Νικήτας Σταματελόπουλος βεβαιώνει με πιστοποιητικό του, ότι ο καπετάν Ιωάννης ο Κύπριος και ο Παντελής Γεωργίου Ορφανός πολέμησαν στο Μεσολόγγι και είχαν μάλιστα τραυματιστεί. Ο Νικόλας Χ'' Σάββας έλαβε μέρος στην πολιορκία του Μεσολογγίου και έγινε γνωστός για τη ψυχική του αντοχή. «Επτά πληγαίς είχε λάβει ένας στρατιώτης μου, έως τότες και μ΄έλεγε ακόμη ο δυστυχής ότι «θα βαστάξω», γράφει ο Νικόλαος Κασομούλης στα ενθυμήματα του».
Στο Μεσολόγγι πολέμησαν και επέζησαν κατά την ηρωική έξοδο ο Χ'' Χριστόδουλος Κοκκινόφτας, πρόγονος της οικογένειας Ξυναρή, ο Γιάννης Πασαπόρτης, πρόγονος της οικογένειας Σάββα Ιωάννου Εμμανουήλ και ο Ιωάννης Κύπριος (Λοχαγός της Φάλαγγας).
Φέτος συμπληρώνονται 185 χρόνια από την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου, που έγινε στις 10 Απρίλη του 1826, και πιστεύω πως θα ήταν ένας ελάχιστος φόρος τιμής για τους Κύπριους ήρωες μας, αν μέσα από τη σύντομη διήγηση της τελευταίας πολιορκίας του Μεσολογγίου και της εξόδου, μεταφερθούμε κι εμείς νοερά στην πολιορκημένη πόλη για να ζήσουμε από κοντά το μεγαλείο των αθάνατων αγωνιστών μας, που βάσταξαν ενάντια στα φοβερά ασκέρια των Τούρκων ένα ολόκληρο χρόνο και εξήλθαν ηρωικά, αφού τους λύγισε η πείνα.
Βρισκόμαστε στην άνοιξη του 1825. 'Ολα τα σημάδια έδειχναν ότι η επανάσταση θα λύγιζε αυτό το χρόνο. Οι ξένες κυβερνήσεις το' χαν σίγουρο. Ο σουλτάνος, σύμφωνα με σχέδιο που ετοίμασαν οι Αυστριακοί, Γάλλοι αξιωματικοί, συγκέντρωσε τεράστιες δυνάμεις, για να δώσει το τελειωτικό κτύπημα στους επαναστάτες. Δύο στρατιές, η μια κάτω από τον Κιουταχή, θα κατέβαινε από την Ήπειρο, και αφού θα έπαιρνε το Μεσολόγγι, θα σάρωνε ύστερα όλη τη Στερεά Ελλάδα και θα περνούσε στο Μωριά.
Το στρατηγικό σχέδιο που έκανε ο εχθρός με τη βοήθεια των ξένων, να σφίξει σαν μια τανάλια από βορρά και νότο τους επαναστάτες είχε πετύχει στο Μωριά. Η μια λαβή από το νότο είχε κλήσει. Η άλλη όμως μάγκωσε πάνω στο Μεσολόγγι. Η ηρωική άμυνα της πολιορκημένης πολιτείας είχε τεράστιο αντίκτυπο σ΄όλο τον κόσμο και χάλασε τα σχέδια του εχθρού για μια μεγάλη νίκη μέσα στο 1825. Οι επαναστατικές δυνάμεις βρήκαν καιρό να ανασυνταχθούν μετά το κτύπημα και για δώδεκα μήνες το Μεσολόγγι έγινε το ταμπούρι της λευτεριάς και στο τέλος θρύλος και δόξα. Όταν η είδηση της εξόδου και της άλωσης του Μεσολογγίου μαθεύτηκε στο Παρίσι, οι φοιτητές σχημάτισαν τα μεσάνυκτα διαδήλωση και τρέχοντας στο παλάτι ζητούν από το βασιλιά Κάρολο να επέμβει για τη λευτεριά των Ελλήνων. Η κοινή γνώμη δεν μπορεί να ανεκτεί τη σκέψη πως δεν θα δοθεί λευτεριά σ΄ένα λαό που με τέτοιο τρόπο πολεμά και θυσιάζεται γι' αυτή. Οι κυβερνήσεις κάτω από την πίεση αυτή αλλάζουν στάση ως προς τη συγκρότηση νεοελληνικού έθνους. Έτσι, πήραν την απόφαση να βάλουν ένα τέλος στις εχθροπραξίες. Η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία αναθέτουν στους αρχηγούς των ναυτικών τους δυνάμεων στην Μεσόγειο- Κόδριγκτον, Ντεριγνύ και Χέϋντεν- να επιβάλουν στη θάλασσα κάποια ανακωχή. Έτσι, ακολουθεί η ναυμαχία του Ναυαρίνου και η καταστροφή του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου, Οι γυμνοί, πεινασμένοι και ταπεινοί υπερασπιστές του Μεσολογγίου από την πρώτη ώρα της πολιορκίας ως την ώρα της εξόδου πολέμησαν πάνω στις πολεμίστρες, έσκαβαν λαγούμια, έκαναν γιουρούσια, αντιβγαίνοντας στα ρεσάλτα δύο στρατιών και στα οχυρωματικά τεχνάσματα φημισμένων ξένων μηχανικών.
Εν ονόματι της Αγίας Τριάδας και αφού εξέλιπε κάθε ελπίδα βοήθειας αποφασίστηκε ομόφωνα η έξοδος να γίνει το βράδυ της 10ης Απριλίου, ημέρα Σάββατο και ξημερώματα των Βαΐων. Σύμφωνα με στοιχεία του Νικολάου Κασομούλη, οι άμαχοι μέσα στο Μεσολόγγι τις παραμονές της εξόδου ήταν 7000. Απ΄αυτούς σώθηκαν μονάχα 300. Οι αγωνιστές τον ίδιο καιρό ήταν 3500. Απ΄αυτούς οι 600 λαβωμένοι και άρρωστοι μείνανε στο Μεσολόγγι. Απ' αυτούς γλίτωσαν μονάχα 1280 και ανάμεσα σ΄αυτούς ήταν και οι τρεις Κύπριοι που αναφέραμε ήδη, ο Χ'' Σάββας, ο Κοκκινόφτας και ο Πασαπόρτης. Ο Θεός τους βοήθησε να επιζήσουν και να επιστρέψουν στην Κύπρο μετά την απελευθέρωση. Για τον Πασαπόρτη, η ιστορική μνήμη μας πληροφορεί ότι πήγε στο χωριό του Κοίλη της Πάφου φορώντας φουστανέλλα και τσαρούχια, προκαλώντας το θαυμασμό των χωριανών του στους οποίους διηγείτο με υπερηφάνεια τις θυσίες και τους αγώνες του, τους έκανε λόγο για τη φοβερή πείνα από την οποία υπέφεραν και ότι για μέρες ετρέφοντο με τα υπολείμματα του γαϊδάρου. Λέγεται ότι, μαζί του είχε φέρει ένα σπαθί και το καρυοφίλι του, το οποία δυστυχώς έχουν χαθεί. Επίσης κατόρθωσε να φέρει από το Μεσολόγγι ένα χειρομήλι, το οποίο από γενιά σε γενιά σώθηκε και σήμερα το φυλάσσει με ευλάβεια η κυρία Κλεοπάτρα Σοφιανού που είναι μια από τους πολλούς απογόνους του.

Μνημείο Κυπρίων Αγωνιστών Μεσολογγίου

Τον Απρίλιο 1998 εορτάστηκε όπως κάθε χρόνο η επέτειος από την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου. Έτσι, με την ευκαιρία αυτή οργανώθηκαν διάφορες εκδηλώσεις στην Ιερή Πόλη, όπως έκθεση φωτογραφίας από τους αγώνες των Κυπρίων, πολιτιστική βραδιά με κυπριακούς χορούς και ομιλία από εκπρόσωπο των πρώην Αγωνιστών Μεσολογγίου. Η αποκάλυψη της σεμνής και λιτής πλάκας έγινε το Σάββατο του Λαζάρου (11 Απρ. 1999) από τον πρώην υπουργό Παιδείας κ. Λυκούργο Κάππα και τον τότε Δήμαρχο Μεσολογγίου Δημήτριο Παλκογιάννη. Η πλάκα κατασκευάστηκε από το Μεσολογγίτη Γρηγόρη Διαμαντόπουλο ύστερα από πρωτοβουλία της Κυπριακής Πρεσβείας στην Αθήνα και της Ομοσπονδίας Κυπριακών Οργανώσεων Ελλάδας. Συγκινητικό όμως γεγονός υπήρξε η παρουσία στις εκδηλώσεις απογόνων και χωριανών ενός από τους Κύπριους Αγωνιστές, του Γιάννη Πασαπόρτη, τους οποίους είχε προσκαλέσει επίσημα ο Δήμος Μεσολογγίου. Την αντιπροσωπεία αποτελούσαν ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Αποδήμων Κοίλης Σάββας Προδρόμου, Κλεοπάτρα Σοφιανού, Γιαννάκης Τούρβας και Σάββας Πολυβίου. Συγγενείς και χωριανοί των άλλων τιμηθέντων δεν εντοπίστηκαν για να παρευρεθούν και αυτοί στις εκδηλώσεις. Με τη θεμελίωση της πλάκας έγινε η αρχή για την εκπλήρωση ενός εθνικού χρέους προς τους Κυπρίους Αγωνιστές του Μεσολογγίου. Όπως δήλωσαν τότε οι διάφοροι επίσημοι, επρόκειτο να ακολουθήσει σύντομα η ανέγερση και μνημείου, αφού μόνο αυτό των Κυπρίων έλειπε από τον κήπο των Ηρώων. Η Ελληνική και η Κυπριακή πολιτεία ξέρουν πώς να τιμούν τους Εθνικούς Αγωνιστές, γι΄αυτό και χωρίς καθυστέρηση προχώρησαν στην ανέγερση του μνημείου. Το μνημείο αυτό συμβολίζει τους προαιώνιους δεσμούς αίματος που είχαν και θα έχουν Ελλάδα και Κύπρος. Θυμίζει στον κάθε επισκέπτη ότι η Κύπρος ήταν παρούσα και σ΄αυτό το Εθνικό κάλεσμα για ελευθερία.

Του Σάββα Πολυβίου Σάββα
Από το περιοδικό ΧΡΟΝΙΚΟΝ, της εφημερίδας ΠΟΛΙΤΗΣ.
Μεταφέρθηκε στο διαδίκτυο από NOCTOC

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου