ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Ψωμί, Χασίς και Φεγγάρι: Ένα ποιήμα του Νιζάρ Καμπάνι - Bread, Hashish and Moon: A poem by Nizar Qubbani - نزار قباني: خبز و حشيش و قمر



Ο Σύρος, ποιητής και διπλωμάτης, Νιζάρ Καμπάνι, γεννήθηκε στη Δαμασκό το 1923 και πέθανε στο Λονδίνο το 1998. Είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς ποιητές του αραβικού κόσμου. Ο Καμπάνι έγραψε πάνω από 50 βιβλία με συλλογές ποιημάτων. Μεταξύ των διασημότερων από τα ποιήματά του είναι το «Ψωμί, Χασίς και Φεγγάρι», στο οποίο στηλιτεύει τις αραβικές κοινωνίες για την αδυναμία τους, για τις ψευδέστατες φαντασιώσεις τους οι οποίες προκαλούνται από την επήρεια των ναρκωτικών, και την πολιτιστική τους στασιμότητα. Το ποίημα αυτό έθεσε ένα κύμα έντονης κριτικής σε βαθμό που το θέμα συζητήθηκε στο συριακό Κοινοβούλιο και σχεδόν προκάλεσε την απέλαση του Καμπάνι από το διπλωματικό σώμα:
Align Left

Όταν το φεγγάρι γεννάται στην ανατολή,
Και οι άσπρες στέγες συμπαρασύρονται κοιμισμένες
Κάτω από το συσσωρευμένο φως,
Οι άνθρωποι αφήνουν τα καταστήματα τους και πορεύονται σε ομάδες
Για να συναντήσουν το φεγγάρι
Κρατώντας ψωμί, και ένα ραδιόφωνο, στα κορφοβούνια,
Και τα ναρκωτικά τους.
Εκεί αγοράζουν και να πωλούν φαντασιώσεις
Και εικόνες,
Και πεθαίνουν- καθώς το φεγγάρι έρχεται στη ζωή.
Τι έχει κάνει αυτός ο φωτεινός δίσκος
στην πατρίδα μου;
Την γη των προφητών,
Την γη των απλών ανθρώπων,
Τους μασσητές του καπνού, τα βαποράκια των ναρκωτικών;
Τι είναι αυτό που μας κάνει το φεγγάρι,
Ώστε να σπαταλούμε την ανδρεία μας
Και να ζούμε μόνο για να παρακαλούμε τον ουρανό;
Τι έχει ο ουρανός
Για τους τεμπέληδες και τους αδύναμους;
Όταν το φεγγάρι έρχεται στη ζωή μετατρέπονται σε
πτώματα,
Και ταρακουνούν τους τάφους των αγίων,
Ελπίζοντας να τους χορηγηθεί λίγο ρύζι, μερικά παιδιά ...
Απλώνουν τα ωραία και κομψά χαλιά τους,
Και παρηγορούν τον εαυτό τους με το όπιο που ονομάζουμε μοίρα
Και πεπρωμένο.
Στη πατρίδα μου, τη γη των απλών ανθρώπων
Τι αδυναμία και παρακμή
Μας διακατέχει, όταν το σεληνόφως ξεπροβάλλει!
Χαλιά, χιλιάδες καλάθια,
Ποτήρια με τσάι και παιδιά συρρέουν πάνω στους λόφους.
Στη πατρίδα μου,
όπου οι απλοί άνθρωποι κλαίνε,
Και ζουν κάτω από το φως που δεν μπορούν να κατανοήσουν
Στη πατρίδα μου,
Όπου οι άνθρωποι ζουν χωρίς μάτια,
Και προσεύχονται,
Και πορνεύονται,
Και ζουν σε παραίτηση,
Όπως έκαναν πάντοτε,
Καλώντας το μισοφέγγαρο:
"Ω ημισέληνος!
Ω μετέωρε μαρμάρινε Θεέ!
Ω απίστευτο αντικείμενο!
Πάντα υπήρχες για την ανατολή, για μας,
Ένα σύμπλεγμα διαμαντιών,
Για τα εκατομμύρια των οποίων οι αισθήσεις είναι ναρκωμένες"

Σ' εκείνες τις ανατολίτικες νύχτες όταν
Το φεγγάρι γεμίζει πλήρως,
Η ανατολή χάνει κάθε τιμή
Και σθένος.
Τα εκατομμύρια που κυκλοφορούν ξυπόλυτοι,
Που πιστεύουν σε τέσσερις συζύγους
Και την ημέρα της κρίσης,
Τα εκατομμύρια των ανθρώπων που βλέπουν το ψωμί
Μόνο στα όνειρά τους,
Που περνούν τη νύχτα σε σπίτια
Χτισμένα από βήχα,
Που δεν έχουν δει ποτέ τα μάτια τους φάρμακο,
Ξαπλώνουν σαν τα πτώματα κάτω από το σεληνόφως.

Στη πατρίδα μου,
όπου οι ηλίθιοι κλαίνε
Και πεθαίνουν κλαίγοντας
Όποτε το μισοφέγγαρο εμφανίζεται
Και τα δάκρυά τους αυξάνονται,
Κάθε φορά που κάποιο άθλιο λαούτο τους συνεπαίρνει ...
ή το τραγούδι για τη "νύχτα"
Στη πατρίδα μου,
Στη χώρα των απλών ανθρώπων,
όπου σιγά-σιγά μασούμε τ' ατέλειωτα τραγούδια μας-
Μια μορφή κατανάλωσης που καταστρέφει την ανατολή-
Η δική μας ανατολή μασά την ιστορία της,
τα ληθαργικά όνειρά της,
τους άδειους θρύλους της,
Η δική μας ανατολή που βλέπει το σύνολο όλου του ηρωισμού
Στο Γραφικό Αμπού αλ Ζιάντ Χιλάλι.

Μετάφραση NOCTOC

Syrian poet and diplomat, Nizar Qabbani, was born in Damascus in 1923 and died in London in 1998. He is one of the most popular poets in the Arab world. Qabbani wrote over 50 books of poetry. Among his most famous poems is 'Bread, Hashish and Moon,' in which he castigated Arab societies for their weakness, their drug-induced haze of fantasies, and cultural stagnation. This poem raised a wave of fierce criticism to the extent that it was discussed in the Syrian parliament and almost caused Qabbani's expulsion from the diplomatic corps :


When the moon is born in the east,
And the white rooftops drift asleep
Under the heaped-up light,
People leave their shops and march forth in groups
To meet the moon
Carrying bread, and a radio, to the mountaintops,
And their narcotics.
There they buy and sell fantasies
And images,
And die - as the moon comes to life.
What does that luminous disc
Do to my homeland?
The land of the prophets,
The land of the simple,
The chewers of tobacco, the dealers in drug?
What does the moon do to us,
That we squander our valor
And live only to beg from Heaven?
What has the heaven
For the lazy and the weak?
When the moon comes to life they are changed to
corpses,
And shake the tombs of the saints,
Hoping to be granted some rice, some children…
They spread out their fine and elegant rugs,
And console themselves with an opium we call fate
And destiny.
In my land, the land of the simple
What weakness and decay
Lay hold of us, when the light streams forth!
Rugs, thousands of baskets,
Glasses of tea and children swarm over the hills.
In my land,
where the simple weep,
And live in the light they cannot perceive;
In my land,
Where people live without eyes,
And pray,
And fornicate,
And live in resignation,
As they always have,
Calling on the crescent moon:
" O Crescent Moon!
O suspended God of Marble!
O unbelievable object!
Always you have been for the east, for us,
A cluster of diamonds,
For the millions whose senses are numbed"

On those eastern nights when
The moon waxes full,
The east divests itself of all honor
And vigor.
The millions who go barefoot,
Who believe in four wives
And the day of judgment;
The millions who encounter bread
Only in their dreams;
Who spend the night in houses
Built of coughs;
Who have never set eyes on medicine;
Fall down like corpses beneath the light.

In my land,
where the stupid weep
And die weeping
Whenever the crescent moon appears
And their tears increase;
Whenever some wretched lute moves them…
or the song to "night"
In my land,
In the land of the simple,
where we slowly chew on our unending songs-
A form of consumption destroying the east-
Our east chewing on its history,
its lethargic dreams,
Its empty legends,
Our east that sees the sum of all heroism
In Picaresque Abu Zayd al Hilali.

من أشهر قصائد نزار قباني، أثارت ضده موجة انتقادات عنيفة و صلت إلى حد مناقشتها في البرلمان السوري
و كادت تتسبب في طرده من السلك الديبلوماسي:


عندما يُولدُ في الشرقِ القَمرْ

فالسطوحُ البيضُ تغفو...

تحتَ أكداسِ الزَّهرْ

يتركُ الناسُ الحوانيتَ.. ويمضونَ زُمرْ

لملاقاةِ القمرْ..

يحملونَ الخبزَ، والحاكي، إلى رأسِ الجبالْ

ومعدَّاتِ الخدرْ..

ويبيعونَ، ويشرونَ.. خيالْ

وصُورْ..

ويموتونَ إذا عاشَ القمرْ



ما الذي يفعلهُ قرصُ ضياءْ

ببلادي..

ببلادِ الأنبياْ..

وبلادِ البسطاءْ..

ماضغي التبغِ، وتجَّارِ الخدرْ

ما الذي يفعلهُ فينا القمرْ؟

فنضيعُ الكبرياءْ

ونعيشُ لنستجدي السماءْ

ما الذي عندَ السماءْ

لكُسالى ضعفاءْ

يستحيلونَ إلى موتى..

إذا عاشَ القمرْ..

ويهزّونَ قبور الأولياءْ

علّها..

ترزقُهم رزّاً وأطفالاً..

قبورُ الأولياءْ..

ويمدّونَ السجاجيدَ الأنيقاتِ الطُررْ

يتسلّونَ بأفيونٍ..

نسمّيهِ قدرْ..

وقضاءْ..

في بلادي..

في بلادِ البسطاءْ..



أيُّ ضعفٍ وانحلالْ

يتولانا إذا الضوءُ تدفّقْ

فالسجاجيدُ، وآلاف السلالْ

وقداحُ الشاي.. والأطفال.. تحتلُّ التلالْ

في بلادي..

حيثُ يبكي الساذجونْ

ويعيشونَ على الضوءِ الذي لا يبصرونْ

في بلادي..

حيثُ يحيا الناسُ من دونِ عيونْ

حيثُ يبكي الساذجونْ

ويصلّونَ، ويزنونَ، ويحيونَ اتّكالْ

منذُ أن كانوا.. يعيشونَ اتّكالْ

وينادونَ الهلالْ:

" يا هلالْ..

أيها النبعُ الذي يمطرُ ماسْ

وحشيشاً.. ونُعاسْ

أيها الربُّ الرخاميُّ المعلّقْ

أيها الشيءُ الذي ليسَ يُصدَّقْ

دُمتَ للشرقِ.. لنا

عنقودَ ماسْ

للملايينِ التي قد عُطِّلت فيها الحواس "



في ليالي الشرقِ لمّا

يبلغُ البدرُ تمامهْ..

يتعرّى الشرقُ من كلِّ كرامهْ

ونضالِ..

فالملايينُ التي تركضُ من غيرِ نعالِ..

والتي تؤمنُ في أربعِ زوجاتٍ..

وفي يومِ القيامهْ..

الملايينُ التي لا تلتقي بالخبزِ.. إلا في الخيالِ

والتي تسكنُ في الليلِ بيوتاً من سعالِ..

أبداً.. ما عرفتْ شكلَ الدواءْ..

تتردّى..

جُثثاً تحتَ الضياءْ..



في بلادي..

حيثُ يبكي الساذجونْ

ويموتونَ بكاءْ

كلّما طالعهم وجهُ الهلالِ

ويزيدونَ بكاءْ

كلّما حرّكهم عودٌ ذليلٌ.. و"ليالي"..

ذلكَ الموتُ الذي ندعوهُ في الشرقِ..

"ليالي".. وغناءْ

في بلادي..

في بلادِ البُسطاءْ..



حيثُ نجترُّ التواشيحَ الطويلهْ..

ذلكَ السلُّ الذي يفتكُ بالشرقِ..

التواشيحُ الطويلهْ

شرقُنا المجترُّ.. تاريخاً.. وأحلاماً كسولهْ

وخُرافاتٍ خوالي..

شرقُنا، الباحثُ عن كلِّ بطولهْ

في (أبي زيدِ الهلالي)..

1 σχόλιο:

  1. "Τα εκατομμύρια που κυκλοφορούν ξυπόλυτοι,
    Που πιστεύουν σε τέσσερις συζύγους
    Και την ημέρα της κρίσης,
    Τα εκατομμύρια των ανθρώπων που βλέπουν το ψωμί
    Μόνο στα όνειρά τους,
    Που περνούν τη νύχτα σε σπίτια
    Χτισμένα από βήχα,
    Που δεν έχουν δει ποτέ τα μάτια τους φάρμακο,
    Ξαπλώνουν σαν τα πτώματα κάτω από το σεληνόφως."

    Υπέροχο, αγωνιστικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή