ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Ο Όσιος Κυριακός ο Αναχωρητής - Saint Kyriakos the Anchorite

Ο μοναχός Κυριακός γεννήθηκε στην Κόρινθο στην οικογένεια του πρεσβύτερου του καθεδρικού ναού, Ιωάννη και τη σύζυγό του Ευδοξία. Ο επίσκοπος της Κορίνθου, Πέτρος, ο οποίος ήταν συγγενής τους βλέποντας ότι ο Κυριακός μεγάλωνε ως ένα ήσυχο και λογικό παιδί, τον ανέθεσε αναγνώστη στην εκκλησία. Η συνεχής ανάγνωση της Αγίας Γραφής ξυπνήσει μέσα του το πνεύμα της αγάπης για τον Κύριο και τη λαχτάρα για μια καθαρή και άγια ζωή. Κάποτε, όταν ο νεαρός δεν ήταν ακόμα 18 ετών, κατά τη διάρκεια μιας ακολουθίας στην εκκλησία, συγκινήθηκε τόσο βαθιά από τα λόγια του Ευαγγελίου: «ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μθ.16:24), που αμέσως - χωρίς να επιστρέψει στο σπίτι του - πήγε στο λιμάνι, μπάρκαρε σε ένα πλοίο και ξεκίνησε για την Ιερουσαλήμ. Αφού επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους, ο Κυριακός κατοίκησε για αρκετούς μήνες σε ένα μοναστήρι που δεν απείχε πολύ από την Σιόν, κάτω από την υπακοή του ηγούμενου αββά Ευστοργίου, με την ευλογία του οποίου πήρε το δρόμο προς την ερημική Λαύρα του μοναχού Ευθυμίου του Μεγάλου (τιμάται στις 20 Ιανουαρίου). Ο μοναχός Ευθύμιος, διακρίνοντας στον νεαρό τα μεγάλα Θεία δώρα που διακατείχε, τον όρκισε στο μοναστικό σχήμα και τον έθεσε κάτω από την καθοδήγηση του μοναχού Γεράσιμου (τιμάται στις 4 Μαρτίου), που επιδίωκε τον ασκητικό βίο στον Ιορδάνη, στο μοναστήρι του Αγίου Θεόκτιστου. Ο Άγιος Γεράσιμος, βλέποντας την νεανικότητα της ηλικίας του Κυριακού, τον διέταξε να ζήσει στο κοινόβιο μοναστήρι μαζί με τους αδελφούς. Ο νεαρός μοναχός προσαρμόστηκε εύκολα στη μοναστική ζωή - προσευχόταν θερμά, κοιμόταν ελάχιστα, έτρωγε μόνο κάθε δεύτερη μέρα, τρέφοντας τον εαυτό του μόνο με ψωμί και νερό. Κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο Άγιος Γεράσιμος, σύμφωνα με το έθιμο αναχώρησε για την έρημο του Ρουβά επιστρέφοντας στο μοναστήρι με την έλευση της Κυριακής των Βαΐων, αυτή τη φορά περνώντας και τον Κυριακό μαζί του. Στην απόλυτη απομόνωση οι ασκητές έτειναν τις προσπάθειές τους. Ο μοναχός Γεράσιμος κάθε Κυριακή κοινωνούσε τα Ιερά Μυστήρια με τον υποτακτικό του. Μετά το θάνατο του μοναχού Γερασίμου, ο 27 ετών Κυριακός επέστρεψε στην Λαύρα του μοναχού Ευθυμίου, αλλά και αυτός δεν ήταν πλέον ανάμεσα στους ζωντανούς. Ο μοναχός Κυριακός ζήτησε να έχει ένα μοναχικό κελί και εκεί επιδίωξε τον ασκητισμό στη σιωπή, επικοινωνώντας μόνο με το μοναχό Θωμά. Αλλά σύντομα ο Θωμάς απεστάλη στην Αλεξάνδρεια, όπου χειροτονήθηκε επίσκοπος, και ο Άγιος Κυριακός πέρασε 10 χρόνια σε απόλυτη σιωπή. Στην ηλικία των 37 ετών χειροτονήθηκε Διάκονος. Όταν μια διάσπαση επήλθε μεταξύ των μονών του μοναχού Ευθυμίου και του μοναχού Θεόκτιστου, ο Άγιος Κυριακός αποσύρθηκε στη μονή του Σουκά του μοναχού Χαρίτων (τιμάται στις 28 Σεπτεμβρίου). Σε αυτό το μοναστήρι δέχονταν μοναχούς που εισέρχονταν εκ νέου ως νεο-αρχάριοι, και σαν νεο-αρχάριο δέχτικαν επίσης τον Άγιο Κυριακό, που δέχθηκε ταπεινά να μοχθεί υπηρετώντας τις διάφορες διακονίες της μονής. Μετά από πολλά χρόνια ο μοναχός Κυριακός χειροτονήθηκε ιερέας και κανονάρχης και υπηρέτησε και αυτή τη διακονία μέσα σε υπακοή για 18 χρόνια. Ο μοναχός Κυριακός πέρασε 30 χρόνια στο μοναστήρι του μοναχού Χαρίτωνα.
Η αυστηρή νηστεία και η απόλυτη έλλειψη κακίας διέκριναν τον μοναχό Κυριακό ακόμη και μεταξύ των ασκητών της Λαύρας. Στο κελί του κάθε βράδυ διάβαζε το ψαλτήρι, διακόπτοντας την ανάγνωση μόνο για να πάει στην εκκλησία, τα μεσάνυχτα. Κοιμόνταν πολύ λίγο. Όταν ο μοναχός Κυριακός έφτασε στην ηλικία των 70 ετών, πήγε στην έρημο Νατουφά - παίρνοντας μαζί του και τον υποτακτικό του Ιωάννη. Στην έρημο οι δύο ασκητές τρέφονταν μόνο με πικρά χόρτα, τα οποία μέσω της προσευχής του Αγίου Κυριακού κατέστησαν βρώσιμα. Μετά από μια περίοδο πέντε ετών, ένας από τους κατοίκους βρήκε τους ασκητές και τους έφερε τον γιο του που διακατέχετο από δαιμόνιο, και ο Άγιος Κυριακός τον θεράπευσε. Από εκείνη τη στιγμή πολλοί άνθρωποι άρχισαν να προσεγγίζουν τον μοναχό με τις ανάγκες τους, αλλά αυτός ζητούσε πλήρη μοναξιά και κατέφυγαν στην έρημο του Ρουβά, όπου κατοίκισαν για πέντε επιπλέον χρόνια. Ωστόσο, οι άρρωστοι και δαιμονισμένοι ήρθαν να τον βρουν και σ' αυτή την ερημιά, και ο μοναχός τους θεράπευε με το σημείο του Σταυρού και τη προσευχή.
Στο 80ον έτος της ζωής του ο μοναχός Κυριακός διέφυγε προς τη κρυμμένη έρημο του Σουκά, όπου την διέσχιζαν δυο ξηρά ποτάμια. Σύμφωνα με την παράδοση, ο άγιος προφήτης Δαυίδ αναφέρει την έρημο του Σουκά: «Εσείς ξηράνατε τον ποταμό Ιθάμ» (Ψλ. 73 [74]: 15). Μετά από επτά χρόνια οι αδελφοί της μονής του Σουκά ήρθαν στον Άγιο Κυριακό, ζητώντας την πνευματική του βοήθεια κατά τον καιρό της εμφάνισης, με την ανοχή του Θεού, της εξασθένησης τους από τη πείνα και την ασθένεια. Εκλιπαρούσαν τον Άγιο Κυριακό να επιστρέψει στο μοναστήρι, και ο μοναχός εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά, στην οποία ο μοναχός Χαρίτων είχε νωρίτερα ασκητέψει.
Ο μοναχός Κυριακός κατέστη σημαντική βοήθεια για την Εκκλησία στην πάλη της κατά την εξάπλωση της αίρεσης των Ωριγενιστών. Με την προσευχή και τον Λόγο επέστρεψε τους πλανεμένους στον ορθό τρόπο λατρείας, και ενίσχυσε τους Ορθοδόξους στην πίστη τους. Ο συναξαριστής του Αγίου Κυριακού, ένας μοναχός της Λαύρας του μοναχού Ευθυμίου με τ' όνομα Κύριλλος, ήταν επόπτης μάρτυρας, όταν ο μοναχός Κυριακός πρόβλεψε την στιγμή του θανάτου των αρχηγών των αιρετικών, Ιωνά και Λεόντιο, και ότι σύντομα μετά το θάνατο τους η αίρεση θα έπαυε να εξαπλώνεται. Η Υπεραγία Θεοτόκος η Ίδια διέταξε τον μοναχό Κυριακό να κρατήσει την Ορθόδοξη διδασκαλία στην καθαρότητα της: Εμφανήστηκε σ 'αυτόν σε ένα όνειρο μαζί με τους Αγίους Ιωάννη τον Βαπτιστή και Ιωάννη τον Θεολόγο, αρνήθηκαν να εισέλθουν μέσα στο κελί του μοναχού, επειδή εκεί υπήρχε ένα βιβλίο με τα λόγια του αιρετικού Νεστορίου. "Μέσα στο κελί σου - είναι ο εχθρός μου», του είπε χαρακτηριστικά (η ανάμνηση της εμφάνισης της Υπεραγίας Θεοτόκου στο μοναχό Κυριακό εορτάζεται στις 8 Ιουνίου). Κατά το 99ο έτος της ζωής του, ο μοναχός Κυριακός γύρισε και πάλι στην έρημο του Σουκά και έζησε εκεί μαζί με τον υποτακτικό του Ιωάννη. Στην έρημο ένα τεράστιο λιοντάρι περίμενε τον μοναχό Κυριακό, προστατεύοντας τον από ληστές, αλλά ποτέ του δεν πείραζε τους περιπλανώμενους αδελφούς και έτρωγε από το χέρι του μοναχού. Κάποτε, μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού στέρεψε όλο το νερό στο λάκκο, όπου το χειμώνα οι ασκητές το είχαν αποθηκεύσει, και δεν υπήρχε άλλη πηγή νερού. Ο μοναχός Κυριακός προσευχήθηκε, και εκεί μέσα στην έρημο άρχισαν να πέφτουν άφθονες βροχές, γεμίζοντας το λάκκο με νερό. Δύο χρόνια πριν από το θάνατό του ο μοναχός Κυριακός επέστρεψε και πάλι στο μοναστήρι και εγκαταστάθηκε στο σπήλαιο του μοναχού Χαρίτωνα. Μέχρι το τέλος της ζωής του ο δίκαιος Γέροντας διατηρούσε το θάρρος του, και έψαλλε με θέρμη. Δεν ήταν ποτέ άπρακτος, είτε προσευχόταν, είτε εργαζόταν. Πριν από το θάνατό του, ο μοναχός Κυριακός κάλεσε τους αδελφούς, έδωσε την ευλογία του σε όλους και με μια προσευχή κοιμήθηκε ήσυχα εν Χριστό, έχοντας ζήσει για 109 χρόνια.

Η μνήμη του Αγίου Κυριακού του Αναχωριτή εορτάζεται στις 29 Σεπτεμβρίου

The Monk Kyriakos was born at Corinth into the family of a presbyter of the cathedral church, John and his wife Eudoxia. The bishop of Corinth, Peter, being a kinsman and seeing that Kyriakos was growing up as a quiet and sensible lad, made him a reader in church. Constant reading of the Holy Scriptures awakened in him a spirit of love for the Lord and of a yearning for a pure and saintly life. Once, when the youth was not yet 18 years old, during a church service he was so deeply moved by the words of the Gospel: "Whosoever would to come after Me, let him deny himself and raise up his cross and follow Me" (Mt 16:24), that immediately -- not returning home -- he went to the harbour, got onto a ship and set off to Jerusalem. Having visited the holy places, Kyriakos dwelt for several months at a monastery not far from Sion in obedience to the hegumen Abba Eustorgios, by whose blessing he made his way to the wilderness Laura of the Monk Euthymios the Great (commemorated 20 January). The Monk Euthymios, discerning in the youth great Divine gifts, vowed him into the monastic form and set him under the guidance of the Monk Gerasimos (4 March), pursuing asceticism at Jordan in the monastery of Saint Theoktistos. Saint Gerasimos, seeing the youthfulness of Kyriakos, ordered him to live in the regular community with the brethren. The young monk easily accomplished the monastic obediences -- he prayed fervently, he slept little, food he partook of only every other day, nourishing himself but with bread and water. During the period of great Lent Saint Gerasimos, having set out according to custom into the Ruv wilderness returning to the monastery only on Palm Sunday, began also to take Kyriakos with him. In the complete solitude the ascetics redoubled their efforts. The Monk Gerasimos each Sunday communed his student with the Holy Mysteries. After the death of the Monk Gerasimos, the 27 year old Kyriakos returned to the Laura of the Monk Euthymios, but he too was no longer among the living. The Monk Kyriakos asked for himself a solitary cell and there he pursued asceticism in silence, communicating only with the monk Thomas. But soon Thomas was sent to Alexandria where he was ordained bishop, and Saint Kyriakos spent 10 years in total silence. At 37 years of age he was ordained to the dignity of deacon . When a split occurred between the monasteries of the Monk Euthymios and the Monk Theoktistos, Saint Kyriakos withdrew to the Sukea monastery of the Monk Chariton (Comm. 28 September). At this monastery they took in monks entering anew as new-beginners, and so also was Saint Kyriakos received, humbly toiling at the regular monastic obediences. After several years the Monk Kyriakos was ordained priest and chosen canonarch [service canon arranger] and did this obedience for 18 years. The Monk Kyriakos spent 30 years at the monastery of the Monk Chariton.
Strict fasting and total lack of evil distinguished the Monk Kyriakos even among the ascetics of the Laura. In his cell each night he read the Psalter, interrupting the reading only so as to go to church at midnight. The ascetic slept very little. When the monk reached 70 years of age, he went to the Natupha wilderness -- taking with him his disciple John. In the wilderness the hermits nourished themselves only with bitter grasses, which through the prayer of Saint Kyriakos was rendered edible. After a period of five years one of the inhabitants found out about the ascetics and brought to them his demon-possessed son, and Saint Kyriakos healed him. From that time many people began to approach the monk with their needs, but he sought complete solitude and fled to the Ruv wilderness, where he dwelt five years more. But the sick and demon-afflicted came to him in this wilderness, and the monk healed them with the sign of the Cross and prayer.
At his 80th year of life the Monk Kyriakos fled to the hidden Susakim wilderness, where two parched streams passed by. According to tradition, the holy Prophet David brought Susakim to attention: "Thou driest up the river Itham" (Ps 73[74]:15). After seven years brethren of the Sukea monastery came to him, beseeching his spiritual help during the time of onset, through the sufferance of God, of debilitating hunger and illness. They implored Saint Kyriakos to return to the monastery, and the monk settled into a cave, in which the Monk Chariton had earlier asceticised.
The Monk Kyriakos rendered great help to the Church in the struggle with the spreading heresy of the Origenists; by prayer and word he returned the misled to the true way, and strengthening the Orthodox in their faith. The author of the Vita [Life] of the Monk Kyriakos, a monk of the Laura of the Monk Euthymios named Cyril, was a witness, when the Monk Kyriakos predicted the pending death of the chief heretics Jonah and Leontios, and soon the heresy would cease to spread. The MostHoly Mother of God Herself commanded the Monk Kyriakos to keep to the Orthodox teaching in its purity: Having appeared to him in a dream together with the Saints John the Baptist and John the Theologian, She refused to enter into the cell of the monk because in it was a book with the words of the heretic Nestorius. "In your cell -- is My enemy", She said (commemoration of appearance of the MostHoly Mother of God to the Monk Kyriakos is 8 June). At his 99th year of life the monk Kyriakos again went off to Susakim and lived there with his disciple John. In the wilderness an huge lion waited on the Monk Kyriakos, protecting him from robbers, but it did not bother wandering brethren and it ate from the monk's hand. Once in the heat of summer all the water in the pit dried up, where during winter the ascetics had stored up water, and there was no other source of water. The Monk Kyriakos prayed, and here amidst the desert there poured forth copious rain, filling the pit with water. For the two years before his death the Monk Kyriakos returned to the monastery and again settled into the cave of the Monk Chariton. Until the end of his life the righteous elder preserved his courage, and standing with fervour he sang. He was never without deeds, either he prayed, or he worked. Before death the Monk Kyriakos summoned the brethren, gave blessing to all and with a prayer he quietly expired to the Lord, having lived 109 years.

The memory of Saint Kyriakos the Anchorite is celebrated on September 29

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου