ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Η Κερύνεια και η θάλασσα

Τα μάτια της
η Κερύνεια και η θάλασσα
πολλά πουλιά στον κόρφο της.

Όργωμα βαθύ
που να σέρνει μέσα σου
που να σέρνει μέσα του
τη μήτρα της στιγμής·
όμορφη και ωραία
να προκαλεί στον πολυόμφαλο
ελαιώνα
και τις μικρότερες ανησυχίες σου·
να σημαδεύει το φως
με το φως σου
και να καίει.

Τα μάτια της,
η Κερύνεια και η θάλασσα·
κορυφογραμμές πολλές
η απλωσιά του γαλάζιου
στο ωραίο σου βέλος
που τανύσθηκε σε ώρα
σπασμού και δημιουργίας
πάνω από το τριαντάφυλλο
του κορμού σου
και μαράθηκε από την κάψα σου
και φυλλορρόησε
σε ιδρώτα και εμπειρία

Σπέρμα βαθύ
νεύρο ανυπότακτο
να μαχαιρώνει τη νύκτα
η καληνύχτα.

Και τα ερωτικά σου
και τα ερωτηματικά σου
εστιάδες και αγριοπερίστερα
με πολλά ονόματα στις φτερούγες
η άνοιξη
να θυμίζει ότι υπάρχεις
σα σχήμα καρδιάς
σαν απαίτηση ασπασμού·
νέα επιθυμία.
Τα μάτια της...

Σπέρμα βαθύ
νεύρο ανυπότακτο, αμαχαίρωτο
να μαχαιρώνει τη νύχτα
και να σε πνίγει
σαν ένας σταυρός βαθύς
στο στήθος που εμποδίζει
κι ακόμη ένα νέο σχήμα
τα χείλη σου,
για το Γολγοθά.

Δέρμα
στα μάτια και όμως
το φως πολύ και σε καίει
και ομφαλός ο Νους
να σε πυρπολεί
στο βαθύ πέλαγος.

Τα μάτια της
η Κερύνεια και η Θάλασσα.

Τα μικρά σου ονόματα
κοράλλια και βότσαλα
βρυάζουν πάνω
από το σφιγμό μου
όταν όλα τα θερμόμετρα δείχνουν χειμώνες,
όταν όλοι οι χειμώνες
καταφεύγουν στα χέρια σου.

Έτσι σα σχήμα καρδιάς
σα μια απαίτηση ασπασμού
φεύγεις με το γοργό κλάμα
του ανέμου
και μένει η χαίτη σου
σημαία στις επιθυμίες
που βολιδοσκοπούν
τον οφθαλμό της σιωπής.

Χαιρετίσματα που φέρνουν
τα πουλιά πούχουν πετρώσει
πάνω στο κάστρο της Κερύνειας,

τα μάτια σου
η Κερύνεια και η θάλασσα.
Μες στις μικρές χαραματιές
μπορεί να μένεις
σαν αχτίδα ήλιου
που συγκρατεί τη στιγμή·
κορυφογραμμές πολλές
η απλωσιά του γαλάζιου.

Τα ερωτικά σου
τα ερωτηματικά σου...
και στη μικρή εστία του ονείρου
μικρό χταπόδι
με τα πλοκάμια
η άνοιξη
να θυμίζει ότι υπάρχεις
έτσι σα σχήμα καρδιάς
σα μια απαίτηση ασπασμού.

Φεύγεις με το γοργό κλάμα τ΄ανέμου
και μένει η χαίτη σου
σημαία στις επιθυμίες
που βολιδοσκοπούν
τον οφθαλμό της σιωπής.

Χαιρετίσματα που φέρνουν
τα πουλιά πούχουν πετρώσει
πάνω στο κάστρο
τα μάτια σου κι η Κερύνεια
κι η θάλασσα.

Σπέρμα βαθύ
νεύρο ανυπότακτο
να μαχαιρώνει τη νύχτα
η καληνύχτα.

Νίκη Λαδάκη Φιλίππου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου