ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Παραδόσεις γύρω από το Κάστρο τ' Άϊ Λαρκού (Αγίου Ιλαρίωνος) της Κερύνειας

Οι θησαυροί του

Είναι γνωστά όσα διαδίδονται για θησαυρούς σχετικά με παλαιά μνημεία. Στην Αμμόχωστο· στο ανατολικό μέρος προς το λιμάνι και μεσ' από το τείχος υπάρχει ένα άγαλμα λιονταριού ενετικής εποχής. Ο λαός λοιπόν πιστεύει πως εκεί ακριβώς που κοιτάζει το λιοντάρι, άμα σκάψει κανείς, θα βρει θησαυρό. Είναι, όμως, δύσκολο ν' ανακαλυφθεί ο θησαυρός γιατί δεν μπορεί κανείς να καθορίσει ακριβώς πού βλέπει το λιοντάρι. Επίσης στην Άχνα· έξω στο νότιο μέρος, εκεί που είναι μια μεταβυζαντινή εκκλησία η «Παναγία της Τρασσειάς (Τραχιάς)» πιστεύει ο κόσμος πως τρεις «σαϊθκιές (τρία κτυπήματα με βέλος)» μακριά από την εκκλησία υπάρχει θησαυρός κλπ. Έτσι και για το Κάστρο του Άϊ Λαρκού αναφέρεται η ακόλουθη παράδοση:
Μέσα στο κάστρο είναι μια πόρτα που ανοίγει τον καιρό που λαλεί (λέει) ο παπάς την Λαμπρή τον «Καλόν Λόγον» και που οδηγά σε μέρη τρισκότινα, που είναι μεγάλοι θησαυροί. Μια φορά κατά τύχη βρέθηκε ένας βοσκός την ώρα που άνοιξεν η πόρτα και μπήκε μέσα. Γέμισε τη βούρκα (δερμάτινο σακκί) του με πολύτιμα πράγματα και βγήκε, μα θυμήθηκε πως ξέχασε εκεί την ματσούκα (γλίτσα) του και γύρισε ξανά να την πάρει. Ο Καλός Λόγος, όμως, τελείωσε, η πόρτα έκλεισε μονάχη της κι' ο βοσκός σφαλώθηκε μέσα. Εκεί, προσμένοντας ο βοσκός τη μέρα της Λαμπρής που θ' άνοιγε πάλι η πόρτα, έτρωγε κάθε μέρα μια ρώγα ενός ροδιού, που βρέθηκε στη βούρκα του. Τον άλλο χρόνο την ώρα του Καλού Λόγου που άνοιξεν η πόρτα, ο βοσκός βρήκε μα, συνηθισμένος καθώς ήταν στο σκοτάδι, μόλις αντίκρυσε το πρωί το φως του ήλιου, πέθανε.

Το πάρσιμο του Κάστρου

Όταν πολιορκούσαν το κάστρο την τελευταία του φορά, η βασίλισσα ήταν στην αψηλότερη του κορφή κι' έγνεθε νήμα και καθώς είδε πως οι εχθροί κυρίεψαν το κάστρο κι' ανέβαιναν ολοένα κι' απάνω, κρημνίστηκε από κει και σκοτώθηκε.
Μια άλλη παραλλαγή της ίδιας παράδοσης λέγει: Οι εχθροί το πολιορκούσαν δυο χρόνια και δεν μπορούσαν να το κυριέψουν και στα στερνά μεταχειρίστηκαν δόλο. Ένας στρατιώτης φόρεσε γυναικεία φορεσιά, έβαλε στην κοιλιά ρούχα πολλά κι΄έκανε πως ήταν ετοιμόγεννη γυναίκα και παρακαλούσε κλαίγοντας να της ανοίξουν το κάστρο να μπει να γεννήσει. Μια από τις 101 δούλες την σπλαχνίστηκε και παρακάλεσε την αφέντισσα της την βασίλισσα να της ανοίξει γιατί ήταν κρίμα. η Βασίλισσα με τα πολλά της παρακάλια πείστηκε, μα, μόλις άνοιξεν η πόρτα, ώρμησαν όλοι οι εχθροί, που ήταν κρυμμένοι και πήραν το κάστρο. Η βασίλισσα κι' οι εκατό μία δούλες της κρημνίστηκαν και σκοτώθηκαν.

Το χτίσιμο του Κάστρου

Το κάστρο χτίστηκεν από μια πολύ όμορφη βασίλισσα, που για το χτίσιμό του είχε πολύ ασκέρι· λένε πως τα υλικά- άμμο, πέτρες, νερό κλπ- οι εργάτες τ' έδιναν χέρι με χέρι από τη θάλασσα κι' έφταναν ως την αψηλότερη κορυφή του κάστρου. μα η όμορφη βασίλισσα ήτανε πολύ σκληρή. Άμα το αποτελείωσε κι' ήρθεν η μέρα που θα πλήρωνε το μισθό, φώναζε ένα- ένα τους εργάτες στα υπόγεια να τους πληρώσει, αλλά αντί αυτού, είχε στρατιώτες ωπλισμένους και τους σκότωναν και τους πετούσαν απ' την άλλην μεριά του κάστρου. Τα κόκκαλά τους βρίσκονται στο δυτικό μέρος του κάστρου και μπορεί κάποιος να τα δει μέχρι και σήμερα γιατί κρατάνε από τότε.
Η βασίλισσα ζούσε αφέντρα στο κάστρο με τις εκατό μία δούλες της. Είχεν εκατό σπίτια κι' ένα ακόμα κρυφό, που είχε στη στολή της την «μαλαματένην», τα χρυσαφικά της, τους θησαυρούς της και μένει ως την σήμερον ακόμα κρυφό κι' άγνωστο στον κόσμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου