ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Η Μονή της Παναγίας της Ασίνου - The Monastery of the Virgin Mary of Asinou

Το μοναστήρι της Παναγίας Φορβιώτισσας (γιατί πιθανόν εκεί να εκτρέφονταν άλογα) ή Παναγία Ασίνου βρίσκεται κοντά στο χωριό Νικητάρι της επαρχίας Λευκωσίας και ιδρύθηκε το 1099 από τον μαγίστρο Νικηφόρο Ισχύριο, που εν τέλει έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Σήμερα σώζεται μόνο η εκκλησία, που είναι μονόκλιτη καμαροσκέπαστη με δεύτερη ξύλινη στέγη που καλύπτεται από αγκιστρωτά κεραμίδια.

Το Μοναστήρι συνέχισε να λειτουργεί και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, αλλά ήταν φτωχό και με λίγους μοναχούς. Στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και έτσι τα κτίσματά του κατέπεσαν και χάθηκαν.

Οι τοιχογραφίες της Παναγίας της Ασίνου ανάγονται σε διάφορες εποχές, αλλά σημαντικότερες είναι οι πρώτες, οι οποίες, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, έγιναν το 1055-1106. Απηχούν τη ζωγραφική της Κωνσταντινούπολης απ΄όπου μάλλον καταγόταν και ο ζωγράφος τους. Στα τέλη του 13ου αιώνα ή τις αρχές του 14ου αιώνα κάποιες επισκευές που έγιναν στην εκκλησία κατέστρεψαν μέρος του αρχικού διάκοσμου, έτσι αυτός αντικαταστάθηκε από νέες τοιχογραφίες.

Πολλές από τις τοιχογραφίες συνοδεύονται από πορτρέτα δωριτών, ενώ ενυπάρχει έντονη και η δυτική εικονογραφική επίδραση.

Η εκκλησία περιλαμβάνεται στον κατάλογο των 10 εκκλησιών του Τροόδους που έχουν κηρυχθεί ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

The monastery of the Virgin Mary of Phorviotissa (maybe it's named so because horses might have been bred there) or better known as the Monastery of the Virgin Mary of Asinou near the village of Nikitari in the province of Nicosia was founded in 1099 by Magister Nikiphoros Ischyrios, who eventually became a monk named Nicholaos. Today, only the church survives, which is a single aisled arched building with a second wooden roof covered by steep tiles.
The Monastery continued to function during the Ottoman Period, but was poor with a few monks. Later it was abandoned and so the buildings fell and disappeared.

The murals of the Virgin Mary of Asinou were painted at different historical periods, but the most important murals are those painted first, which, according to the inscription, were made between 1055-1106. The reflect the painting style of Constantinople and the artist probably came from there. In the late 13th century or early 14th century, some repairs were done to the church which destroyed part of the original decoration, so they were replaced by a new murals.

Many of the paintings are accompanied by portraits of donours, and the Western style of painting is inherent and intense.

The church is listed among the 10 churches of the Troodos area that have been declared as World Heritage Sites by UNESCO.

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Η Κιβωτός της Διαθήκης και η Αιθιοπία - The Ark of the Covenant and Ethiopia


Αξούμ, Αιθιοπία - Ένας μοναχικός μοναχός, ένα λευκασμένο από τον ήλιο κόκκινο βελούδινο περαπέτασμα, μπορεί να είναι τα μόνα εμπόδια που στέκονται ανάμεσα σε αυτό που μπορεί να είναι το πιο πολύτιμο αντικείμενο στο Δυτικό κόσμο και στην Αιθιοπία.

Ο μοναχός είναι ο επιλεγμένος κηδεμόνας που θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του πίσω από μια μικρή σιδερένια περίφραξη που περιβάλλεται από ένα χορταριασμένο οικόπεδο και ένα απλό πετρόκτιστο ναό δίπλα από την εκκλησία της Θεοτόκου Μαρίας της Σιών, στο Αξούμ. Πέρα από την σκοτεινή αυλαία του ναού, πέρα από τα ταπεινά καταλύματα του μοναχού, σε ένα εσωτερικό ιερό στό οποίο έχει πρόσβαση μόνο ο φύλακας, υπάρχει το Αγιώτερον των Αγίων, που οι Αιθίοπες ευσεβώς πιστεύουν ότι είναι η πρωτότυπη Κιβωτός της Διαθήκης για την οποία ιππότες και τυχοδιώκτες έχουν ψάξει για περισσότερο από 20 αιώνες.

Η Κιβωτός της Διαθήκης ήταν το πιο διάσημο αντικείμενο στη σκηνή και ναό τους αρχαίους Εβραίους. Κατασκευασμένη από ξύλο ακακίας, ήταν καλυμμένη με χρυσό, και στην επάνω επιφάνειά της Κιβωτού υπήρχαν δύο λαξευμένα φτερωτά χερουβείμ. Το σκέπασμα της Κιβωτού ονομάζεται «Κάθησμα του Μαρτυρίου» στην εξουσιοδοτημένη έκδοση της Βίβλου.

Η Κιβωτός περιείχε τις δύο πέτρινες πλάκες με τις Δέκα Εντολές που κατασκευάστηκαν για να αντικαταστήσουν τις πλάκες που είχαν θρυμματιστεί από τον Μωησή. Επίσης μέσα στην Κιβωτό υπήρχε η ράβδος του Ααρών, που είχε βλαστήσει θαυματουργικά, και μία στάμνα με μάννα από την έρημο του Σινά.

Η Κιβωτός ήταν το επίκεντρο μιας ετήσιας τελετουργίας που εκτελείτο από τον αρχιερέα του Ισραήλ. Μία φορά το χρόνο, κατά το Γιομ Κιπούρ, την Ημέρα του Εξιλασμού, έπρεπε να εισέλθει στα Άγια των Αγίων μέσα στο ναό με το αίμα ενός τράγου, που θυσιάστηκε για την τελετουργία του αποδιοπομπαίου τράγου, η οποία γινόταν για να εξιλεωθούν οι αμαρτίες όλων των Ισραηλιτών. Εκτός από αυτό το τελετουργικό, κανείς δεν είχε το δικαίωμα να δει την Κιβωτό.

Εθεωρείτο ότι ήταν η θέση της άμεσης παρουσίας του Θεού, και ως εκ τούτου έθεται σε κίνδυνο τους θνητούς. Το άγγιγμα πάνω στην Κιβωτό σήμαινε ακαριαίο θάνατο, ακόμη και για αθώους σκοπούς όπως να προφυλακτεί από το να πέσει έξω από ένα κάρο. Μπορεί να είναι για αυτό το λόγο που ο Πατριάρχης της Αιθιοπίας δεν είναι πρόθυμος να μετατρέψει την Κιβωτό σε τουριστικό αξιοθέατο.

Οι Αιθίοπες λένε ότι ο Μενελίκ, ο γιος του Σολομώντος και της Βασίλισσας Σεβά, έφερε την Κιβωτό στην Αιθιοπία. Ο Μενελίκ προέκειψε να γίνει ο ιδρυτής μιας μακράς δυναστείας βασιλέων της Αιθιοπίας. Ο Χαϊλέ Σελασιέ, ο τελευταίος βασιλιάς της Αιθιοπίας μέχρι που δολοφονήθηκε το 1975 από μαρξιστές επαναστάτες, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Αιθιοπίας που διεκδικούσε ότι ήταν απόγονος του Μενελίκ.

Axum, Ethiopia – A lone monk, a sun bleached red velvet curtain, may be all that stands between what may be the most prized object in the Western world and Ethiopia.


The monk is the chosen guardian who will spend the rest of his life behind a modest iron fence that surrounds a weed-covered plot and a plain stone temple next to Axum’s St Mariam Tsyon church. Beyond the temple’s dingy curtain, beyond the monk’s modest quarters, in an inner sanctum only accessible to the guardian, is the Holiest of Holies, which Ethiopians devoutly believe to be the original Ark of the Covenant for which knights and adventurers have searched for more than 20 centuries.


The Ark of the Covenant was the most famous object in the Tabernacle and Temple of the ancient Hebrews. Made of acacia wood covered with gold, the top of the Ark bore a carving of two winged cherubim. The cover of the Ark is called the "Mercy Seat" in the Authorised Version of the Bible.


The Ark contained the two replacement tablets of the Ten Commandments, made to replace the tablets smashed by Moses; the rod of Aaron that budded; and a vessel of manna from the wilderness of Sinai.


The Ark was the centre of a yearly ritual performed by the high priest of Israel. Once a year, on Yom Kippur, the Day of Atonement, he had to enter the Holy of Holies in the temple with the blood of a goat, sacrificed in the scapegoat ritual, which was to atone for the sins of all Israel. Other than during this ritual, no one was allowed to see the Ark.


It was thought to be the location of the direct presence of God, and as such posed a hazard to mere mortals. To touch the Ark meant instant death, even for an innocuous purpose like preventing it from falling out of an ox-cart. It may be for this reason that the Patriarch of Ethiopia is not eager to make the Ark into a tourist attraction.


The Ethiopians say that Menelik, son of Solomon and the Queen of Sheba, brought the Ark to Ethiopia. Menelik went on to become the founder of a long dynasty of Ethiopian kings. Haile Selassie, the last King of Ethiopia until he was murdered in 1975 by Marxist revolutionaries, was the last king of Ethiopia to claim descent from Menelik.

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Χαλίντ Τζουμπράν: Ψαλμοί - Khaled Jubran: Psalms


Αυτά τα κομμάτια
γράφτηκαν με τρόπο που να ταιριάζει το μουσικό ιδίωμα των αραβικών οργάνων, ειδικά το ούτι και το (παλαιό αυθεντικό είδος) μπουζούκι. Σε αντίθεση με την παράδοση της αραβικής μουσικής, όπου η φωνητική μουσική ήταν ο κύριος λόγος έκφρασης, αυτά τα κομμάτια θέτουν τα μουσικά όργανα στην καρδιά της δημιουργικής διαδικασίας. Αυτή η μουσική έχει ως στόχο να αποκαλύψει τη δική της ουσία στον ακροατή χωρίς λεκτική μεσολάβηση. Ως εκ τούτου, είναι μουσική που ξεδιπλώνει τη δική της ρητορική.
Αυτές οι συνθέσεις προσπαθούν να διερευνήσουν το ευρύτερο φάσμα έκφρασης μέσο αυτών των οργάνων. Η απουσία στίχων ελκύει το συνθέτη προς την αναζήτηση μιας εναλλακτικής πυξίδας με την οποία να πλοηγήσει την διαδρομή του μέσω αχαρτογράφητων υδάτων. Είναι μια συναισθηματικά διεισδυτική και συναρπαστική μουσική δουλειά. Αν σας αρέσει αυτό το είδος μουσικής, θα θέλετε να την ακούσετε ξανά και ξανά.

These pieces were composed in a manner that suits the musical idiom of Arab instruments, specifically Oud and Buzuq. As opposed to the tradition of Arabic music where vocal music has been the main idiom of expression, these pieces place the Instrument at the heart of the creative process. This music aims to reveal its own essence to the listener with no verbal mediation. Hence, it is music that unfolds its own rhetoric.
These compositions try to explore the widest spectrum of expression achievable by these instruments. The absence of lyrics draws the composer to search for an alternative compass with which to navigate his route through uncharted waters. It is an emotionally penetrating and a fascinating work. If you like this type of music, you would want to listen to it again and again.


Album - Άλμπουμ: Ψαλμοί - Psalms - مزامير - Mazamir

Artist - Καλλιτέχνης : Χαλίντ Τζουμπράν - Khaled Jubran - خالد جبران

Country - Χώρα: Παλαιστίνη - Palestine - فلسطين



Melodies - Μελωδίες


(1). Isfahan - Ισφαχάν - أصفهان


(2). Safar (Journeying) - Ταξιδεύοντας - سفر


(3) .Blue Dive - Μπλε Κατάδυση - غوص أزرق


(4). Irani - Ιρανικό - إيراني


(5). Underground - Υπόγειο - تحت الأرض


(6). Crucifixion - Σταύρωση - الصلب




♪♪ Listen to the music here - Ακούστε τη μουσική εδώ ♪ ♪


Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

«Βοήθεια»: Η περιβόητη απαγορευμένη λιβανέζικη ταινία - "Help": The notorious banned Lebanese film


Χώρα: Λίβανος
Σκηνοθεσία: Μαρκ Άμπι- Ρασίντ
Έτος: 2008
Γλώσσα: Αραβικά
Υπότιτλοι: Γαλλικά και Αγγλικά (προκαθορισμένοι)
Μορφή: DivX avi


Η ταινία «Βοήθεια» είναι μια λιβανέζικη ταινία του σκηνοθέτη Μαρκ Άμπι- Ρασίντ. Είναι μία κυρίως πλατωνική τριγωνική ιστορία ενός παραβατικού εφήβου που ονομάζεται 'Αλι, που ζει σε ένα εγκαταλελειμμένο φορτηγό σε μια μάντρα, που γίνεται φίλος με μια πόρνη που ονομάζεται Σοράγια, που συγκατοικεί με τον γκέι φίλο της, Τζανόντ . Τα θέματα είναι πιο τολμηρά από τις σκηνές (για τον Λίβανο, τέλος πάντων, όπου το να γίνεται κάποιος φίλος με ένα πρεζόνι μπορεί να προκαλέσει όλων των ειδών τις υποψίες).
Ο Άμπι- Ρασίντ πήρε άδεια να διανείμει την ταινία του, τον Ιούλιο του 2008 από την δυσοίωνα ονομαζόμενη Λιβανική Γενική Ασφάλεια, η οποία χρησιμεύει ως αρχή αδειοδότησης των ταινιών της χώρας. Το διοικητικό συμβούλιο ζήτησε από τον Άμπι- Ρασίντ να μετριάσει μια σκηνή και να περιορίσει την ταινία σε ενήλικες. Ο Άμπι- Ρασίντ συμμορφώθηκε και εξασφάλισε άδεια - την άδεια με τον αριθμό 1460 για την ακρίβεια. Η ταινία παρουσιάστηκε σε αναθεωρητές στις 12 Φεβρουαρίου, οι οποίοι έδωσαν αρκετά καλές κριτικές, και ήταν προγραμματισμένη να κάνει την έναρξη της στις μεγάλες οθόνες στις 12 Φεβρουαρίου. Και γιατί όχι; Στην ταινία υπάρχει μια πληθώρα από βρισιές και ειλικρινείς συζητήσεις σχετικά με την ομοφυλοφιλία, αλλά αυτή είναι η Βηρυτός, στο κάτω κάτω, η οδός Συγγρού της Μέσης Ανατολής. Όμως, στις 16 Φεβρουαρίου η άδεια ανακλήθηκε και η ταινία απαγορεύτηκε. Γιατί συνέβη αυτό;
Οι κληρικοί του Λιβάνου - Μαρωνίτες Χριστιανοί, Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Σουνίτες, Δρούζοι, Σιίτες, από όλες τις θρησκευτικές τους σέκτες - μπορούν να αποτελέσουν μαζί μια ισχυρή ομάδα. Ελέγχουν το Διοικητικό Συμβούλιο Ταινιών, εξασφαλίζοντας τα κατά της ανηθικότητας. Όμως, ο Λίβανος δεν είναι η Σαουδική Αραβία ούτε είναι η Πολιτεία της Αϊόβας. Η ανάκληση της άδειας της ταινίας δεν έχει καμία σχέση με την γκέι θεματολογία, δεν σχετίζεται με τις βρισιές ή τις αναλαμπές από γυμνό. Όχι. Η ανάκληση έχει να κάνει με την Ιωάννα Αντράος. Η Ιωάννα είναι μία από τους πρωταγωνιστες της ταινίας και παίζει το ρόλο μιας πόρνης. Είναι, επίσης, η κόρη του Αντώνη Αντράος (γαλλιστί Antoine). Ο Αντώνης Αντράος είναι μέλος του Κοινοβουλίου του Λιβάνου. Είναι Ελληνορθόδοξος στο θρήσκευμα και μέλος της ονομαζόμενης συμμαχίας «14 Μάρτη» που κυβερνά τη χώρα. Θα έβαζε υποψηφιότητα για την επανεκλογή του τον Ιούνιο του 2009 και δεν ήθελε να χάσει. Υπαινίσεται ότι ο Αντώνης Αντράος δεν ήθελε να του το πετάνε στα μούτρα, ότι η κόρη του υποδύεται μια πόρνη στην ταινία, κάθε φορά που πήγαινε να εκφωνήσει μια ομιλία. Έτσι ο Αντράος έκανε ό, τι ο κάθε σεβόμενος τον εαυτό του δεσποτικός Λιβάνιος πατέρας θα έκανε. Τράβηξε χορδές. Πέτυχε την ανάκληση της άδειας της ταινίας «Βοήθεια» η οποία υφίσταται μέχρι σήμερα.

Country: Lebanon
Director: Marc Abi Rached
Year: 2008
Language : Arabic
Subtitles : French and English (hard coded)
Format : DivX avi


"Help" is a Lebanese film by director Marc Abi-Rached. It's the mostly platonic triangular story of a delinquent teenager called Ali who lives in an abandoned van in a junkyard, who befriends a prostitute called Soraya, who rooms with her gay friend Janot. The themes are more daring than the scenes (for Lebanon, anyway, where befriending a junkie can provoke all sorts of suspicions).
Abi-Rached got permission to distribute his movie in July 2008 from the ominously called Lebanese General Security board, which serves as the country's film licensing authority. The board asked Abi-Rached to tone down one image, and to restrict the movie to adults. Abi-Rached complied and got himself a license--license number 1460, to be precise. The movie was shown to reviewers on Feb.12, who gave it pretty good reviews, and it was scheduled to open on Feb.19. And why not? There's a good bit of cursing and frank discussions about homosexuality, but this is Beirut, after all, the Christopher Street of the Middle East. On Feb.16, the license was revoked and the film was banned. Why did this happen?
Lebanon's clerics--Maronite Christian, Οrthodox, Catholic, Sunni, Druze, Shiite in all their sect-ual denominations--can be a powerful bunch. They control the film board, ensuring against immorality. But Lebanon isn't Saudi Arabia nor is it Iowa. The revoking of the film's license has nothing to do with the gaytheme, nothing to do with the cursing or the glimpses of nudity. No. It's about Joanna Andraos. She's one of the stars of the movie who plays the role of a prostitute. She's also the daughter of Antoine Andraos. Antoine Andraos is a member of Lebanon's Parliament. He is Greek Orthodox by religion and a member or the ruling March 14 Alliance. He was running for re-election in June 2009 and he did not want to loose. The theory is that Antoine Andraos didn't want his daughter's transformation into a prostitute in the movie thrown up in his face every time he delivered a speech. So Andraos did what any self-respecting despotic Lebanese father would do. He pulled strings. He had "Help's" license revoked which is in force until the present day.


SendSpace Σύνδεσμοι-Λήψη

SendSpace Links- Download

http://www.sendspace.com/file/peciwr

http://www.sendspace.com/file/oaqnhz

http://www.sendspace.com/file/rvdcpo

http://www.sendspace.com/file/m9hg1i

Θα πρέπει να επανενώσετε τα τμήματα με HJSplit. Είναι καλό να το γνωρίζετε αυτό. Δεν μπορείτε να παίξετε τα αρχεία ως ξεχωριστά καμμάτια. Πρέπει όλα να ενωθούν μαζί από κοινού. Παρακαλείσθε να κατεβάσετε το λογισμικό από: -


http://hjsplit.en.softonic.com/

You need to rejoin the sections with HJSplit. Please be aware of this. You cannot play the files as separate sections. They all have to be joined back together. Please download the software from:--



http://hjsplit.en.softonic.com/

Ακολουθήστε τις οδηγίες για να ενώσετε μαζί όλα τα αρχεία. Μετά θα δείτε όλη την ταινία ως ένα αρχείο.

Follow the instructions and join the files. Then you will see the whole film as one file.

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Μήπως θα μπορούσε κι' άλλες αραβικές χώρες ν' ακολουθήσουν το παράδειγμα της Τυνησίας; - Could other Arab countries follow Tunisia's example?

Οι απανταχού Άραβες έχουν ταυτιστεί με τον Μοχάμεντ Μπουαζίζι.
Όταν ο 26χρονος Τυνήσιος πτυχιούχος- απελπισμένος που δεν μπορούσε να έχει μια αξιοπρεπή δουλειά και που είχε κακοποιηθεί από την αστυνομία- αυτοπυρπολήθηκε σε μια δημόσια πλατεία, η ιστορία του αντήχησε πολύ πέρα από την επαρχιακή του πόλη.
Όταν αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του, έγινε συνάμα και σύμβολο και μάρτυρας.
Τώρα, η αναταραχή που προκλήθηκε από την αυτοθυσία του, έχει οδηγήσει στην πτώση μίας από τις μακροβιότερες απολυταρχίες της περιοχής.
Ανίκανος να καταστείλει τις ταραχές, παρά το γεγονός ότι έκανε μια σειρά από τηλεοπτικές παραχωρήσεις προς τους διαδηλωτές, ο 74χρονος Πρόεδρος Ζιν ελ Αμπιντίν Μπεν Άλι απλά εξαφανίστηκε από τη σκηνή.
Αν και το αντίκτυπο της αναταραχής στην ίδια την Τυνησία είναι αβέβαιο, το αντίκτυπό της Τυνησίας στην περιοχή είναι ήδη εμφανή.
Οι Άραβες έχουν ταυτιστεί με τον νεαρό Τυνήσιο, διότι τα προβλήματά του- η ανεργία, η διαφθορά, η απολυταρχία, η απουσία ανθρωπίνων δικαιωμάτων- είναι και προβλήματά τους. Σε ολόκληρη την περιοχή υπάρχει έλλειμμα αξιοπρέπειας.
Επιπλέον, στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, τα καθεστώτα δεν μπορούν πλέον να κρατήσουν τους πολίτες τους μακριά από τις ειδήσεις.
Τα αραβικά μέσα ενημέρωσης- ακόμη και σε χώρες όπου είναι περιορισμένα- μπορούσαν να νιώσουν το αίσθημα δίψας του κοινού τους για ειδήσεις σχετικά με το θάνατο του Μπουαζίζι και το πρωτοφανές δράμα που προκάλεσε.
Δεν μπορούσαν να σιωπούν, όπως θα μπορούσε να έχει γίνει στο παρελθόν.

Μήνυμα προς τη Δύση

Αλλά αν οι Τυνήσιοι διαδηλωτές έχουν στείλει ένα μήνυμα αμφισβήτησης προς στους Άραβες ηγεμόνες, έχουν στείλει ένα μάλλον διαφορετικό μήνυμα προς τη Δύση.
Για δεκαετίες, οι Δυτικές κυβερνήσεις απεικόνιζαν την Τυνησία, ως μια όαση ηρεμίας και οικονομικής επιτυχίας- ένα μέρος που θα μπορούσαν να κάνουν επιχειρήσεις.
Έκαναν τα στραβά μάτια στη σκληρή καταστολή του προέδρου Μπεν Άλι προς τους αντιφρονούντες του καθεστώτος του - και αγνόησαν το γεγονός ότι, ενώ οι ελίτ ευημερούσαν, οι απλοί Τυνήσιοι δυσπραγούσαν.
Στην Ουάσιγκτον, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έτρεξε να καταγγείλει τις υπερβολές της αστυνομίας της Τυνησίας, και εξέφρασε την ελπίδα ότι η χώρα θα κινηθεί προς ένα πιο δημοκρατικό μέλλον.
Καθώς οι ταραχές συνεχίζονταν στην Τύνιδα, η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον - στο τέλος της επίσκεψης της στον Κόλπο- εξέδωσε μια φουσκωμένη κριτική για τη διαφθορά και πολιτική στασιμότητα στην περιοχή.
Η κυβέρνηση Ομπάμα - τσιμπημένη ίσως από την κριτική ότι ήταν πολύ δειλή σε αυτά τα θέματα- φαίνεται να έχει αισθανθεί ότι έπρεπε να μιλήσει ή να χάσει την αξιοπιστία της.
Το μέλλον κρύβει πολλούς κινδύνους.
Ένας από αυτούς είναι ότι η Τυνησία θα βυθιστεί στο χάος- ένα σενάριο που θα πείσει τους Άραβες ηγεμόνες να προσκολληθούν πιο σφιχτά στην εξουσία παρά να την μοιραστούν ή να την αποποιηθούν.
Ένας άλλος κίνδυνος είναι ότι η αναταραχή μπορεί να εξαπλωθεί. Αυτό είναι ήδη προφανές- και για περίπου παρόμοιους λόγους - στη γειτονική Αλγερία.
Σε μια σειρά από αραβικές χώρες, θέματα διαδοχής αναλάμπουν καθώς γερασμένοι απολυτάρχες αντιμετωπίζουν τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες των νεανικών και ραγδαία αυξανόμενων πληθυσμών τους.
Η ζωή και ο θάνατος του Μοχάμεντ Μπουαζίζι συνοψίζει την όλη κατάσταση του αραβικού κόσμου σήμερα.

Του Roger Hardy, αναλυτή Μέσης Ανατολής - μετάφραση NOCTOC


Arabs everywhere identified with Mohamed Bouazizi.
When the 26-year-old Tunisian graduate - despairing of getting a decent job and abused by the police - set fire to himself in a public square, his story resonated far beyond his provincial town.
When he later died of his injuries, he became both a symbol and a martyr.
Now the unrest sparked by his self-immolation has led to the downfall of one of the region's longest-serving autocrats.
Unable to quell the unrest, despite making a string of televised concessions to the protesters, the 74-year-old President Zine al-Abidine Ben Ali simply vanished from the scene.
While the impact of the unrest on Tunisia is uncertain, its impact on the region is already apparent.
Arabs identified with the young Tunisian because his problems - unemployment, corruption, autocracy, the absence of human rights - are their problems.
Throughout the region there is a dignity deficit.
What is more, in an age of globalisation, regimes can no longer cut their citizens off from news.
The Arab media - even in countries where they are constrained - could sense their audiences' thirst for news about Bouazizi's death and the extraordinary drama it triggered.
They could not keep silent, as they might have done in the past.

Message to the West

But if the Tunisian protestors have sent a message of defiance to Arab rulers, they have sent a rather different message to the West.
For decades, Western governments depicted Tunisia as an oasis of calm and economic success - a place they could do business with.
They turned a blind eye to President Ben Ali's harsh suppression of dissent - and ignored the fact that, while the elite prospered, ordinary Tunisians suffered.
In Washington, President Barack Obama has been quick to denounce the excesses of the Tunisian police, and voice the hope that the country will move towards a more democratic future.
As the riots continued in Tunis, his Secretary of State Hillary Clinton - at the end of a visit to the Gulf - delivered a blistering critique of corruption and political stagnation in the region.
The Obama administration - stung perhaps by criticism that it has been too timid on these issues - seems to have sensed that it has to speak out or lose credibility.
Several dangers lie ahead.
One is that Tunisia falls into chaos - a scenario that would convince Arab rulers to cling more tightly to power rather than sharing or relinquishing it.
Another is that the unrest may spread. It is already apparent - and for broadly similar reasons - in neighbouring Algeria.
In a string of Arab countries, succession issues loom as ageing autocrats confront the unmet aspirations of their youthful and rapidly growing populations.
Mohamed Bouazizi's life and death sum up the condition of the Arab world today.

By Roger Hardy, Middle East analyst.

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Μοχάμεντ Μπουαζίζι: Ο άνθρωπος που ανέτρεψε την Τυνησία - Mohamed Bouazizi: The man who toppled Tunisia


Μοχάμεντ Μπουαζίζι: ένας Τυνήσιος πωλητής στους δρόμους είναι πλέον ο πιο διάσημος Άραβας. Όλος ο κόσμος σήμερα μιλά γι 'αυτόν. Πυροδότησε μια επανάσταση που ανέτρεψε την κυβέρνηση της Τυνησίας, στέλνοντας ρίγος από φόβο στις αντιλαϊκές αυταρχικές κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο.

Ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι ήταν ένας 26χρονος Τυνήσιος πτυχιούχος με ειδικότητα στους υπολογιστές. ... Για να τα βγάλει πέρα, ο άνεργος Μπουαζίζι πωλούσε φρούτα και λαχανικά από ένα κάρο στην αγροτική του πόλη, Σίντι Μπουζίντ, που βρίσκεται 160 μίλια από την Τύνιδα, την πρωτεύουσα της χώρας. Δεν είχε άδεια πώλησης, αλλά ήταν η μοναδική πηγή εισοδήματός του. Στις 17 Δεκεμβρίου, οι αρχές κατάσχεσαν την παραγωγή του και ένας από τους αστυνομικούς τον χαστούκισε στο πρόσωπό. Αργότερα την ίδια μέρα, ο Μπουαζίζι προσπάθησε να καταθέσει καταγγελία στις δημοτικές αρχές, προφανώς χωρίς καμιά ανταπόκριση. Ο Μπουαζίζι έγινε έξω φρενών. Πήρε τότε ένα κουτί με βενζίνη, το λούστηκε μπροστά από το τοπικό κυβερνητικό κτήριο, και αυτοπυρπολήθηκε. Υπέκυψε στα τραύματά του στις 4 Ιανουαρίου 2011. Ο θάνατός του αποτέλεσε την αρχή ενός κύματος μαζικών διαμαρτυριών που κράτησαν για εβδομάδες σε πολλές περιοχές της χώρας, οδηγώντας τελικά στην κατάρρευση του ισχυρού άνδρα της Τυνησίας, Ζιν ελ Αμπιντίν Μπεν Άλι, ο οποίος ήταν πρόεδρος της χώρας από το 1987, όταν πήρε την εξουσία στα χέρια του.

Κατά τη διάρκεια της κηδείας του Μπουαζίζι, οι διαδηλωτές φώναζαν "αντίο, Μοχάμεντ, θα σ' εκδικηθούμε. Σήμερα κλαίμε για σένα, αύριο θα κάνουμε αυτούς που προκάλεσαν τον θάνατο σου να κλαίνε". Ο Τυνήσιος Πρόεδρος, Ζιν ελ Αμπιντίν Μπεν Άλι, από σήμερα, Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011, κλαίει στην εξορία, αλλά και πολλοί άλλοι Άραβες ηγέτες κλαίνε επίσης μαζί του, μήπως και έρθει η σειρά τους.


Muhammad Bouazizi: a street Tunisian vendor is now the most famous Arab. All the world today talks about him. He sparked a revolution which toppled the Tunisian government, sending a chill through unpopular authoritarian governments across the Arab world.

Mohamed Bouazizi was a 26-year-old Tunisian with a computer science degree. ...To make ends meet, the unemployed Bouazizi sold fruits and vegetables from a cart in his rural town of Sidi Bouzid, located 160 miles from the country’s capital Tunis. He did not have a license to sell, but it was his sole source of income. On December 17, authorities confiscated his produce and allegedlyone of the policemen slapped his face. Later the same day, Bouazizi tried to lodge a complaint with municipal authorities, apparently to no avail. Bouazizi became incensed. He then acquired a can of gasoline, doused himself in front of a local government building, and set himself alight. He succumbed to his wounds on January 4, 2011. His death set off weeks of massive street protests throughout the country, eventually leading to the downfall of the Tunisian strongman Zine El Abidine Ben Ali, who had been president of the country since seizing power in 1987.

During Bouazizi’s funeral, marchers chanted “farewell, Mohamed, we will avenge you. We weep for you today, tomorrow we will make those who caused your death weep.” The Tunisian president, Zine el Abidine Ben Ali is as of today, Friday, Jan 14, 2011, weeping in exile, and many other Arab leaders are also weeping along with him, fearing that their turn will also come.

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Επιθέσεις εναντίον Χριστιανών:Ο Αραβικός κόσμος πρέπει να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του - Attacks on Christians:The Arab world must face its demons


Στον απόηχο της πρόσφατης επίθεσης εναντίων των Χριστιανών Κοπτών στην Αίγυπτο, ο Νικολά Σαρκοζί, ο Γάλλος πρόεδρος, προειδοποίησε ότι οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν μια εκστρατεία «θρησκευτικής κάθαρσης στη Μέση Ανατολή». Αλλά, δεδομένου της αποικιακής ιστορίας των Δυτικών κυβερνήσεων και την πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών που εφαρμόζουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι Άραβες Χριστιανοί θα υποβοηθούνταν καλύτερα με το τέλος των καταστροφικών Δυτικών παρεμβάσεων στην περιοχή παρά με δηλώσεις συμπάθειας.

Αυτή η Δυτική ένδειξη ανησυχίας δεν είναι μόνο υποκριτική και επιζήμια για την κοινωνική συνοχή, αλλά θα μπορούσε να συμβάλει στην περαιτέρω έξαψη του αυξανόμενου κύματος σεχταρισμού που σαρώνει την περιοχή. Ήταν, άλλωστε, οι Δυτικές αποικιακές δυνάμεις που φύτεψαν τους σπόρους της διαίρεσης που μαστίζουν τον Αραβικό κόσμο μέχρι αυτή την ημέρα και ήταν η Αμερικανική εισβολή και κατοχή του Ιράκ που εξαπέλυσε την σεκταριστική βία από την οποία μαστίζεται.

Ως Άραβας Χριστιανός, αρχικά από τη Βηθλεέμ, προσβάλλομαι να ακούω Δυτικούς ηγέτες να προσποιούνται ότι υπερασπίζονται τους Άραβες Χριστιανούς, ενώ δεν κάνουν τίποτα για να σταματήσουν ή να εναντιωθούν ενεργά στις ισραηλινές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του Παλαιστινιακού λαού - Μουσουλμάνων και Χριστιανών εξίσου.

Το μίσος ανάμεσά μας

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αραβικές κοινωνίες δεν φέρουν επίσης την ευθύνη για την ανάπτυξη της μισαλλοδοξίας και του μίσους ανάμεσά μας.

Οι επιθέσεις εναντίον Χριστιανών προσκυνητών, πρώτα στο Ιράκ και τώρα στην Αίγυπτο, θα πρέπει να αποτελέσουν εγερτήριο σάλπισμα για τις κυβερνήσεις και τους πολίτες του Αραβικού κόσμου.

Η κοινωνική συνοχή της περιοχής εδώ και αρκετό καιρό κινδυνεύει με συνολική κατάρρευση. Η καταστολή και η οικονομική στέρηση ανατρέφουν τον εξτρεμισμό, ιδίως μεταξύ των νέων - πολλοί από τους οποίους έχουν απελπιστεί για ασφαλές, πόσο μάλλον επιτυχές, μέλλον.

Οι περισσότερες Αραβικές κυβερνήσεις, με την πλήρη υποστήριξη των Δυτικών, υποστήριξαν τους ισλαμιστές φονταμενταλιστές, με στόχο την υπονόμευση του κοσμικού κύματος του παν-αραβικού εθνικισμού και του αριστερού ακτιβισμού που απλώθηκε στην περιοχή κατά τη δεκαετία του 1950, του 1960 και μέρος του 1970.

Με τη σειρά τους, οι Δυτικές κυβερνήσεις, με τη συνολική συνενοχή πολλών Αραβικών κρατών, χρησιμοποίησαν ισλαμικές ομάδες για την καταπολέμηση του κομμουνισμού, χρηματοδοτώντας ομάδες που κινητοποιήθηκαν για την μάχη κατά της σοβιετικής κατοχής του Αφγανιστάν, ως θρησκευτικό πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό. Εξαπέλυσαν ένα κύμα εξτρεμιστών οι οποίοι τάχθηκαν υπέρ μιας πολύ στενής και στρεβλής ερμηνείας του Ισλάμ - στερημένης της ανοχής που παλαίοθεν η θρησκεία ενστερνίζεται.

Η εμφάνιση της αλ-Κάιντα, εν μέρει ως έκφραση θυμού ενάντια στον Δυτικό παρεμβατισμό, έχει δώσει επίσης φωνή σε προκατειλημμένες απόψεις «για τους άλλους», συμπεριλαμβανομένων Αράβων και άλλων Χριστιανών.

Αλλά οι σφαγές στο Ιράκ και την Αίγυπτο αποκαλύπτουν ότι η γλώσσα του μίσους που έχει διεισδύσει σε ορισμένες ισλαμικές ιστοσελίδες και εξτρεμιστικές ομάδες δεν έχει επαρκώς αντιμετωπιστεί και απευθυνθεί από Μουσουλμάνους μελετητές και διανοούμενους.

Κοινωνία των καταπιεσμένων

Το Ισλάμ χειραγωγείται από φανατικούς και ήμι-διανοούμενους που ευημερούν τρέφοντας το μίσος σε ένα μεγάλο μερίδιο της κοινωνίας, κυρίως νεαρών, απογοητευμένων από την ξένη κυριαρχία και την κοινωνική αδικία.

Το μακελειό στην εκκλησία της Αλεξάνδρειας πραγματοποιήθηκε από έναν νεαρό άνδρα που έβλεπε τους Αιγυπτίους Χριστιανούς ως εκπρόσωπους «των άλλων» - ενδεχομένως, κατηγορώντας τους για τα κοινωνικά δεινά της Αιγυπτιακής κοινωνίας. Αλλά αυτός ο πιθανόν μη-χειραφετημένος νεαρός Μουσουλμάνος να σφυρηλάτησε την εκδίκηση του ενάντια σε ανθρώπους που πιθανότατα υποφέρουν εξίσου από τις επικρατούσες κοινωνικές αδικίες της χώρας.

Υπάρχει, αναμφισβήτητα, μια παρεξήγηση ότι οι Χριστιανοί στον Αραβικό κόσμο είναι μια επέκταση της Δύσης - μια αντίληψη ο οποία θα έχει διαιωνιστεί από τις αντιδράσεις των Δυτικών για την τελευταία επίθεση.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Χριστιανών στον Αραβικό κόσμο είναι Άραβες και αυτοί που ανήκουν σε άλλες εθνότητες αποτελούν ένα αναπόσπαστο μέρος των χωρών τους, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι το νότιο Σουδάν, είναι μια πιο περίπλοκη περίπτωση.

Ακόμη και κάτω από το καταπιεστικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, του εκλιπόντα προέδρου του Ιράκ, οι Χαλδαίοι προστατεύονταν, δεν θεωρούνταν ξένοι. Στην Ιορδανία, το Λίβανο, τη Συρία και την Αίγυπτο, η Αρμενική μειονότητα απολαμβάνει τα ίδια δικαιώματα με τους Μουσουλμάνους πολίτες.

Όμως, αυτό σημαίνει επίσης ότι οι Άραβες Χριστιανοί, καθώς και οι Χριστιανοί άλλων εθνοτήτων αντιμετωπίζουν την ίδια καταπίεση από τις Αραβικές κυβερνήσεις, όπως και οι αδελφοί τους Μουσουλμάνοι. Η εδραίωση δημοκρατικών θεσμών και η εξασφάλιση πλήρων πολιτικών δικαιωμάτων και συμμετοχής για όλους, θα βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό προς την εξάλειψη της διαίρεσης των κοινοτήτων.

Αλλά η επίθεση στην Αλεξάνδρεια πρέπει να φέρει επίσης την προσοχή στην πρόσφατη ιστορία των διακρίσεων κατά των Κοπτών της Αιγύπτου, όπως η άρνηση της κυβέρνησης στο να χτίζουν εκκλησίες, κάτι το οποίο έχει προστεθεί στο αίσθημα περιθωριοποίησης τους. Αυτό πρέπει να γίνει δεκτό τόσο από το κράτος, όσο και από τους Μουσουλμάνους της Αιγύπτου που αρνούνται την αυξανόμενη αίσθηση δυσαρέσκειας που αισθάνονται οι Χριστιανοί συμπατριώτες τους.

Ο Αιγύπτιος συγγραφέας Χάνι Σιουκραλλάχ κατηγόρησε την Αιγυπτιακή κοινωνία ότι ασκεί τα ίδια δύο μέτρα και δύο σταθμά που ορθώς κατηγορεί ότι εξασκεί η Δύση, επισημαίνοντας την υποκρισία εκείνων που «επαναστατούν μανιωδώς με την απόφαση να σταματήσει η κατασκευή ενός Μουσουλμανικού κέντρου κοντά στο
Σημείο Μηδέν (Ground Zero) της Νέας Υόρκης , αλλά επικροτούν την Αιγυπτιακή αστυνομία όταν διακόπτει την κατασκευή μιας σκάλας σε μια Κοπτική εκκλησία στην περιοχή Ομρανία του Μείζονος Καΐρου».

Αυξανόμενη δυσπιστία

Ο σεχταρισμός και η προκατάληψη δεν περιορίζεται σε εξτρεμιστές ή αποπλανημένους Άραβες Μουσουλμάνους. Εχθρικές απόψεις για το Ισλάμ είναι επίσης σε άνοδο ανάμεσα σε ορισμένους Αραβικούς Χριστιανικούς κύκλους, μερικοί από τους οποίους - είτε από φόβο ή για να λάβουν Δυτική χρηματοδότηση - ενεργούν σαν να είναι μια επέκταση της Δύσης.

Αυτή η αυξανόμενη δυσπιστία είναι εμφανής σε ορισμένα από τα Μουσουλμανικά και Χριστιανικά δορυφορικά κανάλια που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, τα οποία υποθάλπουν μισαλλόδοξα στερεότυπα και το σοβινισμό που μεταδίδονται σε εκατομμύρια κόσμο στο όνομα της θρησκείας. Πολλά από τα Χριστιανικά κανάλια που συμμετέχουν στην εμβάθυνση του σεκταρισμού χρηματοδοτούνται από Δυτικούς χορηγούς. Και ενώ δεν είναι σαφές ποιος παρέχει τα κονδύλια για τα Μουσουλμανικά κανάλια, ορισμένες κυβερνήσεις έχουν χρησιμοποιήσει ριζοσπάστες ισλαμιστές για την αντιμετώπιση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας - την κυρίαρχη δύναμη της αντιπολίτευσης σε πολλά Αραβικά κράτη.

Οι Αραβικές κυβερνήσεις είναι πιο πιθανό να λογοκρίνουν τα μέσα ενημέρωσης της αντιπολίτευσης παρά τα φανατισμένα θρησκευτικά κανάλια, τα οποία βοηθούν στο να αποσπάσουν την προσοχή από τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λαοί τους.

Αυτός ο ανατριχιαστικός σεχταρισμός μπορεί να βρεθεί όχι μόνο στις σχέσεις μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων, αλλά και μεταξύ των Μουσουλμάνων. Η αποικιοκρατία έχει αφήσει στον Λίβανο ένα σύστημα σεχταρισμού που φέρνει τους Σιίτες και Σουνίτες Μουσουλμάνους ενάντια τον έναν στον άλλον, καθώς και ενάντια στους Χριστιανούς. Η εισβολή στο Ιράκ έχει αφήσει τη χώρα σε μια θρησκευτική και εθνοτική σύγκρουση που έχει πλέον θεσμοθετηθεί με τη μορφή του θρησκευτικού καταμερισμού της εξουσίας. Το Σουδάν έχει διασπαστεί λόγο εθνοτικών και θρησκευτικών διαιρέσεων.

Η Δύση δεν είναι ειλικρινής, αλλά εμείς οι Άραβες είμαστε εξίσου ένοχοι. Ο Σαρκοζί και άλλοι ηγέτες της Δύσης θα είναι καλύτερα να μας αφήσουν χωρίς τα κηρύγματα τους. Η Δυτική κατακραυγή για την σφαγή των Χριστιανών, ενώ η Δύση ταυτόχρονα σπέρνει τον θάνατο των Αράβων στο Ιράκ και των Μουσουλμάνων στο Αφγανιστάν, ενδεχομένος μπορεί να αποκλείσει μια πραγματική εσωτερική συζήτηση σχετικά με τον Αραβικό ρόλο στη δημιουργία κατακερματισμένων κοινωνιών και είναι πλέον καιρός για μας να αντιμετωπίσουμε τους δαίμονές μας.

Λάμις Αντώνη (Lamis Andoni) - Αλ Τζαζίρα - Μετάφραση NOCTOC

Η Λάμις Αντώνη είναι αναλύτρια και σχολιάστρια Μεσανατολικών και Παλαιστινιακών υποθέσεων.


In the wake of the recent attack on Coptic Christians in Egypt, Nicolas Sarkozy, the French president, warned that Christians face a campaign of "religious cleansing in the Middle East". But, given Western governments' colonial history and double standards on human rights, Arab Christians would be better served by an end to destructive Western intervention in the region than by sympathetic statements.


This Western show of concern is not only hypocritical and damaging to social cohesion, but could serve to further ignite the growing wave of sectarianism sweeping the region. It was, after all, Western colonial powers that planted the seeds of the divisions that haunt the Arab world to this day and the US invasion and occupation of Iraq that unleashed the sectarian strife from which it is reeling.

As an Arab Christian, originally from Bethlehem, I am offended to hear Western leaders pretend to defend Arab Christians, while they either do nothing to stop or actively support Israeli violations of the human rights and dignity of the Palestinian people - Muslim and Christian alike.

The hate in our midst

But this is not to say that Arab societies do not also bear the blame for nurturing the bigotry and hate in our midst.

The attacks on Christian worshippers, first in Iraq and now in Egypt, should serve as a wake-up call for the governments and citizens of the Arab world.

The region's social cohesion has for some time been at risk of total implosion. Repression and economic disenfranchisement have bred extremism, particularly among the young - many of whom despair of a secure, let alone successful, future.

Most Arab governments, with complete Western support, backed Islamic fundamentalists with the aim of undercutting the secular wave of pan-Arab nationalism and leftist activism that engulfed the region during the 1950s, 1960s and part of the 1970s.

In turn, Western governments, with the total complicity of many Arab states, used Islamic groups to fight communism, funding groups that rallied to the battle against the Soviet occupation of Afghanistan as a religious war against communism. A wave of extremists who advocated a very narrow and distorted interpretation of Islam - devoid of the tolerance the ancient religion espouses - was unleashed.

The emergence of al-Qaeda, in part as an expression of anger towards Western interventionism, has also given a voice to prejudiced views of 'the other', including Arab and other Christians.

But the massacres in Iraq and Egypt reveal that the language of hate that has been pervading some Islamic websites and extremist groups has not been adequately countered and addressed by Muslim scholars and intellectuals.

Constituency of the oppressed

Islam is being manipulated by bigots and quasi-intellectuals who thrive on feeding hate to a constituency of young people frustrated by foreign domination and social injustice.

The carnage at the Alexandria church was carried out by a young man who saw Egyptian Christians as representatives of 'the other' - possibly blaming them for the social ills of Egyptian society. But this likely disenfranchised young Muslim wrought vengeance on people who most probably suffered equally from the country's prevailing social injustices.

There is, undeniably, a misconception that Christians in the Arab world are an extension of the West - a perspective that will only have been perpetuated by Western reactions to the latest attack.

The vast majority of Christians in the Arab world are Arabs and those of other ethnicities are an integral part of their countries, although it must be noted that southern Sudan is a more complicated case.

Even under the oppressive rule of Saddam Hussein, the late Iraqi president, Chaldeans were protected, not considered outsiders. In Jordan, Lebanon, Syria and Egypt, the Armenian minority enjoys the same rights as Muslim citizens.

But this also means that Arab Christians as well as Christians of other ethnicities suffer the same repression by Arab governments as their Muslim brethren. Establishing democratic institutions and ensuring full civil rights and participation for all would go a long way towards eradicating communal divisions.

But the attack in Alexandria must also bring attention to the recent history of discrimination against Egyptian Copts, such as government obstruction of the building of churches, which has added to their feelings of marginalisation. This must be acknowledged by both the state and Egyptian Muslims who have been in denial about the growing sense of resentment felt by their Christian compatriots.

Egyptian writer Hani Shukrallah has accused Egyptian society of practicing the same double standards it rightly accuses the West of employing, pointing to the hypocrisy of those who "rise up in fury over a decision to halt construction of a Muslim centre near Ground Zero in New York, but applaud the Egyptian police when they halt the construction of a staircase in a Coptic church in the Omranya district of Greater Cairo".

Growing mistrust

Sectarianism and prejudice is not confined to extremist or misguided Arab Muslims. Hostile views of Islam are also on the rise within some Arab Christian circles, some of which - either out of fear or to receive Western funding - act as though they are an extension of the West.

This growing mistrust is evident in some of the mushrooming Muslim and Christian satellite channels, which foment spiteful stereotypes and broadcast chauvinism to millions in the name of religion. Many of the Christian channels involved in deepening sectarianism are funded by Western donors. And while it is not clear who funds the Muslim channels, some governments have used radical Islamists to counter the Muslim Brotherhood - the dominant opposition force in many Arab states.

Arab governments are more likely to censor opposition media than bigoted channels that help to divert attention from the real social problems facing their people.

This creeping sectarianism can be found not only in relations between Christians and Muslims but also between Muslims. Colonialism has left Lebanon with a sectarian system that pits Shia and Sunni Muslims against each other as well as against Christians. The invasion of Iraq has left the country with a sectarian and ethnic conflict that has now been institutionalised in the form of sectarian power-sharing. Sudan is splitting over ethnic and religious divides.

The West is not honest, but we Arabs are equally as guilty. Sarkozy and other Western leaders can save us their speeches. The Western outcry over slaughtered Christians, while it is engaged in killing Arabs in Iraq and Muslims in Afghanistan, could only preclude a real introspective discussion about the Arab role in creating fragmented societies and it is time for us to face our own demons.

Lamis Andoni- Al- Jazeera News

Lamis Andoni is an analyst and commentator on Middle Eastern and Palestinian affairs.

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Ψηλά-Ψηλά και Μακρυά:Η Μετέωρη Κοπτική Μονή Αγίου Μηνά (Ντέιρ Ελ-Μουάλακ) - Up-Up and Away:The Hanging Coptic Monastery of Saint Mina (Deir El-Mualaq)

Μια θρησκευτική ζωή είναι πάντα αυτή που είναι αφιερωμένη στο Θεό, αλλά για εκείνους που επιλέγουν τη μοναστική παράδοση, είναι μια ζωή απομόνωσης. Η απομόνωση δεν είναι πρόβλημα στο απομακρυσμένο μοναστήρι του Αγίου Μηνά Αλ- Αγκάιμπι (του θαυματουργού), στην ανατολική όχθη του Νείλου κοντά στο Ασιούτ, όπου ακόμη και οι ντόπιοι δεν μπορούν να σας δώσουν την κατεύθυνση. Έχετε ακούσει για την μετέωρη εκκλησία στο Κάιρο, αλλά έχετε ακούσει για το μετέωρο μοναστήρι; Πιο γνωστό ως Ντέιρ Ελ- Μουάλακ (κυριολεκτικά σημαίνει κρεμαστή μονή), το μοναστήρι βρίσκεται ψηλά ανάμεσα σε δύο τεράστια βράχια του βουνού Άμπου Φόντα, περίπου 170 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του εδάφους.

Όταν φτάσαμε στους πρόποδες του βουνού και κοίταξα επάνω στο μοναστήρι που σχεδόν κρεμόταν στο βράχο, σκέφτηκα στα σίγουρα ότι ποτέ δεν θα το φτάναμε. Ο απότομος δρόμος που οδηγεί μέχρι το μοναστήρι δεν ήταν καμωμένος για αυτοκίνητα που είναι αδύνατα στην καρδιά, και έτσι, όπως και οι αρχαίοι προσκυνητές πριν από εμάς, ήμασταν αναγκασμένοι να κάνουμε το τελευταίο μέρος του οδοιπορικού μας μέχρι το μοναστήρι με τον παλιό τρόπο - με τα πόδια.

Φτάνοντας στο Άμπου Φόντα είναι από μόνο του ένα ταξίδι. Το χωριό Ελ- Μαάμπνα, το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού, βρίσκεται στα προάστια της πόλης Αμπνούπ, περίπου 35 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Ασιούτ. Έπρεπε να διασχίσουμε το Νείλο με πλοίο και στη συνέχεια να νοικιάσουμε αυτοκίνητο για το μοναστήρι. Κάνοντας τη διαδρομή του Νείλου σε αυτό το τμήμα της Άνω Αιγύπτου, είναι ένα μίνι-ταξίδι μέσω των φυσικών στοιχείων της Αιγύπτου: οι καταπράσινες γεωργικές εκτάσεις, τα ήρεμα νερά του Νείλου και πέρα η έρημος.

Όταν φτάσαμε στην ανατολική όχθη του Νείλου, πήραμε την κατεύθυνση κατά μήκος του στενού δρόμου, με φοίνικες, μέχρι το Άμπου Φόντα. Περάσαμε αγροκτήματα και μικρά παραδοσιακά σπίτια και είδαμε παιδιά να παίζουν. Αυτό που δεν είδαμε ήταν κάποια πινακίδα που να μας ενημερώνει αν ήμασταν ακόμη και από απόσταση στο σωστό μέρος. Δεν υπήρχε καμία ένδειξη ότι το Ντέιρ Ελ- Μουάλακ ήταν ανάμεσά μας, και καθόλου δεν υπήρχε ένα τόξο σε πινακίδα να δείχνει «προς αυτή την κατεύθυνση». Αλλά εγώ θα το πω τώρα: το ταξίδι αξίζει τον κόπο. Από το μοναστήρι η θέα είναι εκπληκτική, καθώς και η ανάβαση μέχρι τα σκαλοπάτια που οδηγούν στο μοναστήρι είναι μια διαδρομή που μάλλον θα την κάνετε μόνοι, χωρίς να υπάρχει άλλη ψυχή γύρω σας. Είχαμε εντοπίσει τα ερείπια ενός μικρού χωριού, που πιστεύεται ότι ήταν μια κοπτική κοινότητα, από τον πέμπτο αιώνα μ.Χ., καθώς κάναμε το δρόμο μας μέχρι το αρχαίο φυλάκιο-μονή (πύργο).

Εν μέρει χτισμένο από τούβλο και εν μέρει λαξευμένο στο βράχο, το φυλάκιο διαιρείται σε τρεις ορόφους, ο πρώτος αποτελείται κυρίως με κελιά για τους μοναχούς. Ο δεύτερος όροφος αποτελείται από τρία δωμάτια που χρησιμοποιούνται ως ιερά προς τιμήν του αγίου. Ο τρίτος όροφος οδηγεί στην κορυφή του πύργου, όπου βρίσκονται οι δύο εκκλησίες του μοναστηριού, και οι δύο λαξευμένες στο βράχο. Η εκκλησία του Αγίου Μηνά είναι ένα ταπεινό μέρος λατρείας, χτισμένη σε μια αρχαία σπηλιά. Δεν υπάρχουν πλούσια χαλιά, εικόνες ή πολυέλαιοι εδώ. Η σπουδαιότητά της βρίσκεται στην ηλικία και την τοποθεσία της. Η ξύλινη πύλη του πρεσβυτερίου φέρει κοπτικές επιγραφές, όπως εκείνες που υπάρχουν στις πύλες της Ελ-Σουριάνι (της λεγόμενης Ιεράς Μονής των Σύρων) στην κοιλάδα της Νιτρίας (περισσότερα εδώ). Ένας από τους μοναχούς που με συνόδευε μου εξήγησε ότι οι επιγραφές στα αραβικά και τα κοπτικά στην πύλη ήταν τα ονόματα των ανθρώπων που είχαν χρηματοδοτήσει κάποιες ανακαινίσεις στο εσωτερικό της μονής περίπου 300 χρόνια πριν. Η άλλη εκκλησία του μοναστηριού έχει μετατραπεί από ένα φαραωνικό ναό. Σήμερα είναι ο ναός της Παναγίας και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, αλλά ο αρχαίος ναός είναι ακόμα εμφανής στις φαραωνικές επιγραφές που παραμένουν.

Σύμφωνα με τον Επίσκοπο της Αμπνούπ, Λουκά, το μοναστήρι είναι χαρακτηριστικό των ερημητηρίων γύρω από το Ασιούτ από τον τέταρτο αιώνα, όταν οι μοναχοί ζούσαν σε διαφορετικά μέρη, χωρίς ένα ενιαίο τυπικό. «Για παράδειγμα, ο Άγιος Ιωάννης ο Ασιούτης ζούσε σε ένα κελί με δύο δωμάτια και με ένα παράθυρο, μέσω του οποίου μπορούσε να βλέπει αυτούς που έρχονταν να τον επισκεφθούν», εξήγησε ο επίσκοπος Λουκάς. «Άλλοι μοναχοί ζούσαν σε μικρές μοναστικές κοινότητες. Ακόμα άλλοι ζούσαν μόνοι σε σπηλιές, είτε στην άκρη της γεωργικής γης, ή βαθιά στην έρημο».
Εκείνη την εποχή, ο Νείλος προσελκούσε πολλές μοναστικές ομάδες, επαναλαμβάνοντας παλαιότερες φαραωνικές παραδόσεις όπου τελούσαν προσφορές και προσευχές στο ποτάμι για να εξασφαλίσουν καλή σοδειά. «Μερικοί μοναχοί ανέλαβαν την ευθύνη να προσεύχονται για μια καλή πλημμύρα», είπε ο επισκόπος Λουκάς. «Ο Άγιος Ιωάννης ο Ασιούτης είχε τη φήμη ότι γνώριζε το άγνωστο, και ήταν σε θέση να προβλέπει την άνοδο και την πτώση των πλημμυρών, καθώς και να προβλέπει και για τις καλλιέργειες. Για τον λόγο αυτό, κατά τη διάρκεια του ετήσιου εορτασμού που πραγματοποιείτο κατά την έναρξη της εποχής της πλημμύρας , του εζητήτο να ευλογήσει το νερό του Νείλου, αντί του ιερέα των ειδωλολατρών».

Το ίδιο το μοναστήρι έχει ανακαινιστεί, με δύο νέα κτίρια που έχουν κατασκευαστεί δίπλα από το αρχαίο φυλάκιο- μονή. Ένα από αυτά στεγάζει μια εικόνα του Αγίου Μηνά του θαυματουργού, ενώ το άλλο χρησιμοποιείται ως αποθήκη για κεριά, θυμίαμα, λάδι, αλεύρι και για πρόσφορα. Έχουν επίσης συσταθεί νέα κελιά για τους μοναχούς, καθώς και μια νέα αίθουσα υποδοχής για τους επισκέπτες. Ρώτησα γύρω να μάθω αν το μοναστήρι είχε μια σταθερή ροή ξένων επισκεπτών, αλλά φαίνεται ότι είναι κυρίως ένας τόπος προσκυνήματος για τους Αιγύπτιους, οι οποίοι τείνουν να έρχονται σε μεγάλους αριθμούς κατά τη διάρκεια της ετήσιας πανήγυρις (μουλίντ), η οποία λαμβάνει χώρα από τις 8 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Οι ξένοι είναι ελάχιστοι και αραιοί.

Αλλά είναι προφανές ότι κάποιος δεν χρειάζεται να είναι κόπτης για να εκτιμήσει τόσο την ομορφιά και τη γαλήνη του Ντέιρ Ελ-Μουάλακ. Αναρωτήθηκα αν το μοναστήρι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε τουριστικό προορισμό - και αν οι μοναχοί όντως θα θέλουν να κάνουν τους οικοδεσπότες σε φθηνούς τουρίστες ή σε άλλους τουρίστες που κάνουν διαδρομές σε ιερούς τόπους και αποπροσανατολίστηκαν μακριά από την πορεία τους. Προς το παρόν, το Ντέιρ Ελ- Μουάλακ είναι καλύτερα να αφεθεί όπως είναι.

Του Σαάντ Ρεχάμπ- μετάφραση NOCTOC

The religious life is always one that is devoted to God, but for those who choose the monastic tradition, it is a life of seclusion. Keeping to themselves is hardly a problem at the remote monastery of Saint Mina Al-Agaiby (the miraculous), on the east bank of the Nile near Assiut, where even the locals cannot give you directions.
You've heard of the hanging church in Cairo, but have you heard of the suspended monastery? Better known as Deir El-Mualaq (literally, the suspended monastery), the monastery is nestled high up between two massive rocks in the mountain of Abu Foda, roughly 170 metres above ground level.

When we reached the foot of the mountain and I looked up at the monastery virtually hanging in the rock face, I thought for sure we would never reach it. The steep road that leads up to the monastery was not for cars that are weak at heart, and so, like the ancient pilgrims before us, we were forced to make the last part of our trek up to the monastery the old-fashioned way -- on foot.
Getting to Abu Foda is in itself a trek. The village of El-Maabdna, which lies at the foot of the mountain, is situated on the outskirts of the city of Abnoub, roughly 35 kilometres northeast of Assiut. We had to cross the Nile by ferry and then hire a car to the monastery. Making your way across the Nile in this part of Upper Egypt is a mini-vacation through Egypt's natural elements: the lush, green agricultural lands, the calm waters of the Nile and the desert beyond.
Once on the east bank of the Nile, we made our way along the narrow road, lined with palm trees, out to Abu Foda. We passed farms and small traditional homes and saw children playing. What we didn't see were any signs telling us we were even remotely in the right place. There was no indication that Dier Al-Mualaq was in our midst, much less a scrap of an arrow pointing "this way."
But I'll say it now: the trip is worth it. From the monastery the view is breathtaking, and the ascent up the stairway that leads to the monastery is one you will probably make alone. We spotted the ruins of a small village, believed to be a Coptic community from the fifth century A.D. while making our way up to the ancient keep (tower).

But I'll say it now: the trip is worth it. From the monastery the view is breathtaking, and the ascent up the stairway that leads to the monastery is one you will probably make alone. We spotted the ruins of a small village, believed to be a Coptic community from the fifth century A.D. while making our way up to the ancient keep (tower).

Partly built of brick and partly rock-hewn, the keep is divided into three floors, the first mainly populated with cells for the monks. The second floor consists of three rooms used as a sacrificial hall in honour of the saint. The third floor leads to the top of the keep, where the two churches of the monastery are located, both carved into the rock.

The Church of Saint Mina is a modest place of worship, built into an ancient cave. No rich rugs, icons or chandeliers here; its significance is its age and location. The wooden gate of the presbytery bears Coptic inscriptions like those on the gates of El-Suryani (the so-called Monastery of the Syrians) at Wadi Al-Natrun (more here). One of the monks accompanying me explained that the Arabic and Coptic inscriptions on the gate were the names of people who had financed some restorations inside the monastery some 300 years ago. The monastery's other church was converted from a Pharaonic temple. Today it is the Church of the Virgin Mary and Archangel Michael, but the ancient shrine is still evident in the Pharaonic inscriptions that remain.

According to Bishop Lukas of Abnoub, the monastery is typical of the hermitages around Assiut from the fourth century, when monks used to live in different places, without a uniform style. "For example, Saint Yohanna El-Assiuti lived in a two-room cell with a window, through which he could see those who came to visit him," Bishop Lukas explained. "Other monks lived in small monastic communities. Still others lived alone in caves, either at the edge of the agricultural land, or deep in the desert."

At the time, the Nile attracted many monastic groups; echoing earlier Pharaonic traditions of making offerings and prayers to the river to ensure a good crop. "Some monks took on the responsibility of praying for a good flood," Bishop Lukas said. "Saint Yohanna El-Assiuti had the reputation of knowing the unknown, and was able to predict the rise and fall of the flood, as well as anticipate the crops. For that reason, during the annual celebrations performed at the beginning of the flood season, he was asked to bless the water of the Nile instead of the pagan priest."
The monastery itself has been renovated, with two new buildings constructed beside the ancient keep. One houses an icon of Saint Mina Al-Agaibi, the other is used as a storeroom for incense, candles, oil and flour for the sacred bread. New cells for monks were also set up, as well as a new receiving hall for visitors. I asked around to find out if the monastery had a steady flow of visitors, but it seems that it is mainly a place of pilgrimage for Egyptians, who tend to come in big numbers during the annual mulid, which takes place from 8 July to 8 August. Foreigners are few and far between.
But it is obvious that one need not be a Copt to appreciate both the beauty and serenity of Deir El-Mualaq. I wondered whether the monastery could develop into a tourist destination -- and whether the monks would in fact want to play host to backpackers and holy route tourists veering off their itinerary. For now, Deir El-Mualaq is best left as it is.

By Rehab Saad