ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Η Σμύρνη λίγα χρόνια πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή - Smyrna a few years before the Asia Minor Catastrophe

Σμύρνη: Προκυμαία

Smyrna: Quay

Σμύρνη: Προκυμαία

Smyrna: Quay

Πανόραμα της Σμύρνης με πλοία στο λιμάνι

Smyrna Panorama with ships in harbor


Πανόραμα της Σμύρνης

Smyrna Panorama


Σμύρνη: Κεφαλή του κόλπου

Smyrna: Head of the Gulf


Σμύρνη: Μια άποψη της πόλης από το όρος Πάγος

Smyrna: A view of the city from Mt. Pagus


Σμύρνη: Το γεφύρι των Καραβανιών

Smyrna: Bridge of  [Caravano] the Caravans


Σμύρνη: Τάφος του Αγίου Πολυκάρπου στο όρος Πάγος

Smyrna: Tomb of Saint Polycarpus on Mt. Pagus

Στο Όρος Τμώλος κοντά στη Σμύρνη-ελληνική εκκλησία

On mount  Mount Tmolus,
, [Manissa] near Smyrna- Greek  church

Πηγή - Source: The Blatchford Collection of Photographs: Jafet library at the University of Beirut Lebanon

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Η Κωνσταντινούπολη κατά τα τέλη της οθωμανικής περιόδου - Constantinople during the late Ottoman period

Κωνσταντινούπολη: Η παλιά γέφυρα του Γαλατά στον Κεράτιο κόλπο και σε απόσταση η Αγία Σοφία και το Τζαμί του Σουλτάν Αχμέτ.

Constantinople: Old bridge of Galata on Golden Horn and at the distance Saint Sophia and the Mosque of Sultan Ahmed.

Κωνσταντινούπολη: Πανόραμα με την γέφυρα και τα πλοία

Constantinople: Panorama with bridge and ships


Κωνσταντινούπολη: Η Αγία Σοφία


Constantinople: Saint Sophia


Κωνσταντινούπολη: Το εσωτερικό της Αγίας Σοφίας


Constantinople: Interior of Saint Sophia


Κωνσταντινούπολη: Ο Πύργος του Γαλατά


Constantinople: The Tower of Galata


Βόσπορος, Κωνσταντινούπολη: Μέρος από τα βυζαντινά τείχη. Το Φρούριο της Ρούμελης


Bosphorus, Constantinople: Part of the Byzantine Walls. Castle of Roumili Hissar


Βόσπορος, Κωνσταντινούπολη: Το Φρούριο της Ρούμελης


Bosphorus, Constantinople: Castle of Roumili Hissar


Κωνσταντινούπολη: Ο οβελίσκος του Θεοδοσίου Α΄ στο Ιπποδρόμιο


Constantinople: The obelisk of Theodosius I in the Hippodrome


Πάνω: Κωνσταντινούπολη: Βυζαντινός Ιππόδρομος - Κάτω: Κωνσταντινούπολη από το Πέρα

Above: Constantinople: Byzantine hippodrome - Below: Constantinople from Pera



Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Η πολιτιστική κακουργία των Φράγκων σταυροφόρων στην Κωνσταντινούπολη - The cultural crimes of the Western Crusaders in Constantinople

Η δεύτερη τρομακτική σε έκταση λεηλασία και καταστροφή έργων τέχνης από ξένους εισβολείς στον ελληνικό χώρο μετά τη ρωμαϊκή γενική διαρπαγή υπήρξε - εφ' άπαξ αυτή τη φορά- η απογύμνωση της βυζαντινής πρωτεύουσας, της πολυανθρωπότερης και πλουσιότερης πόλης του κόσμου, από τα στίφη των Φράγκων Σταυροφόρων το 1204. Αυτό ήταν το τέλος του βυζαντινού ελληνισμού και όχι η εγκατάσταση του Μωάμεθ Β' στην Κωνσταντινούπολη το 1453, όπως πιστεύουν οι Νεοέλληνες εξαιτίας των ξενικής υποβολής διαστρεβλώσεων της ιστορίας. Η Κωνσταντινούπολη του 1453 ήταν μια κατερειπωμένη πόλη 30.000 περίπου κατοίκων βυθισμένη στην αθλιότητα, μια νησίδα στην οθωμανική επικράτεια και μάλιστα εξαρτημένη από τον σουλτάνο.
Οι Φράγκοι Σταυροφόροι ρίχτηκαν με βουλιμία σε παλάτια, ναούς και μοναστήρια. Τσάκιζαν τις λυχνίες για να αφαιρέσουν το ασήμι, αποκολλούσαν το χρυσάφι από τους κίονες, έξυναν τα χρυσώματα από τους τοίχους, κομμάτιαζαν τα πάντα για να αποσπάσουν την πολύτιμη διακόσμηση. Στις εκκλησίες κατασύντριβαν τα ιερά σκεύη, τα ποδοπατούσαν για να αφαιρέσουν τα πετράδια. Εισόρμησαν στον ναό της Αγίας Σοφίας με αλογομούλαρα και φόρτωσαν τα χρυσάργυρα καντήλια και μανουάλια, το χρυσάφι και το ασήμι που στόλιζε τον πατριαρχικό θρόνο. Κατασύντριβαν με σφύρες την αγία τράπεζα για να αρπάξουν τα διαμάντια και τα ρουμπίνια. Ξέσχιζαν το «καταπέτασμα» του ναού για να αφαιρέσουν τα αργυρά χρυσοράμματα. Η «καλλίπολις», γράφει ο Νικήτας Χωνιάτης, «το κοινόν απάντων εντρύφημά τε και εξακουστόν περιλάλημα», κατακάηκε από τη φωτιά, έγινε ολόμαυρη.
Παρακινημένοι από το «φιλόχρυσον» σκυλεύουν και τους νεκρούς- «των δε νεκροταφείων ουμενούν ουδ΄όλως απέσχοντο». Ήταν οι πρώτοι τυμβωρύχοι- αρχαιοκάπηλοι της χριστιανικής εποχής. Ανοίγουν τα κιβούρια των αυτοκρατόρων - «των βασιλέων τας θήκας»- ψάχνουν και βρίσκουν, «ει τις χρύσεος κόσμιος ή μαργάρων αφαίρωμα ή λίθος διαυγής και πολύτιμος αδιάφθορος εισέτι ταύταις ενέκειτο».
Τους άξεστους Φράγκους λαφυραγωγούς συναγωνίζονται οι αρχηγοί τους που μοιράστηκαν τελικά την πολυτιμότερη λεία. Ανυπολόγιστες, κατά τον Villeardoum που έγραψε το χρονικό της Δ' Σταυροφορίας, οι ποσότητες χρυσού και αργυρού, τα κοσμήματα, τα μεταξωτά, τα χρυσοΰφαντα ενδύματα. Ποτέ γράφει, από τη δημιουργία του κόσμου δεν βρέθηκε τόσος πλούτος σε μια μόνο πόλη. Από τα λάφυρα 3/8 Φράγκοι 3/8 οι Βενετοί και 2/8 διαχωρίστηκαν ως αποθεματικό για τον μέλλοντα Λατίνο αυτοκράτορα του Βυζαντίου.
Η τραγική ωστόσο, πλευρά των λεηλασιών ήταν η πολιτιστική συμφορά. Η πιο φρικαλέα της ιστορίας. Οι βάρβαροι της Δύσης γκρέμισαν και αφάνισαν όλα τα αρχαία καλλιτεχνήματα που είχαν συγκεντρωθεί στην πρωτεύουσα από τον αιώνα του Κωνσταντίνου. Τα μαρμάρινα για ψυχαγωγία, τα χάλκινα για αξιοποίηση του μετάλλου. Οι σελίδες του αυτόπτη Νικήτα Χωνιάτη γι' αυτή την πολιτιστική γενοκτονία, για τη ληστρική επιδρομή των «εσπερίων γενών», αποκαλύπτουν το νέο μέγα έγκλημα κατά του ελληνισμού και της ανθρωπότητας. Αυτοί «οι του καλού άξεστοι βάρβαροι», καταγγέλλει ο Βυζαντινός ιστορικός, γκρεμίζουν όλα τα χάλκινα γλυπτά, τα ρίχνουν στο χυτήριο και κατασκευάζουν νόμισμα- «τοις χαλκοίς εποφθαμίζουσιν ανδριάσι και παραδίδουσι τούτους πυρί και πάντα κεκόφασιν εις νόμισμα». Το κολοσσικό λ.χ. άγαλμα της Ήρας που δέσποζε στην αγορά του Κωνσταντίνου, κατακερματίζεται και οδηγείται στο καμίνι- «κέκοπται εις στρατήρας και χωνεία παραδίδονται». Χρειάστηκε μια άμαξα που έσερναν τέσσερα βόδια για τη μεταφορά μόνο της κεφαλής του αγάλματος- «η κεφαλή μόγις τετράσι βοών υποτρόχοις ζεύγμασιν αποκεκόμισται».
Από τους Φράγκους εισβολείς άλλοι κατέστρεφαν τα αρχαία έργα τέχνης, άλλοι τα έκλεβαν. Η μερίδα του λέοντος από τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς της Πόλης θα περιέλθει στους Βενετούς. Οι άλλοι Φράγκοι- Γάλλοι κυρίως και Γερμανοί- λεηλατούσαν κατασυντρίβοντας και κατακερματίζοντας τα έργα τέχνης για να αποσπάσουν το χρυσάφι και τους πολύτιμους λίθους. Αντίθετα οι Βενετοί άρπαζαν τα καλλιτεχνήματα ακέραια. Δεν είναι περίεργο. Οι Βενετοί γνώριζαν καλύτερα από όλους τους Δυτικούς τον πλούτο και την αξία της βυζαντινής τέχνης, ορέγονταν, στο πλαίσιο της επεκτατικής πολιτικής της Γαληνοτάτης, τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς της Πόλης και ονειρεύονταν να μεταφέρουν την πρωτεύουσά τους στον Βόσπορο.
Θα απογυμνώσουν τους ναούς και θα φορτώσουν τα καράβια με αναρίθμητα και βαρύτιμα καλλιτεχνήματα- εικόνες, ανάγλυφα, σκεύη, διακοσμητικά. Θα αποσπάσουν από το τέμπλο της μονής Παντοκράτορος τα ωραιώτερα σμάλτα της βυζαντινής τέχνης και θα τα εντάξουν στην Pala D' oro του Αγίου Μάρκου.
Ανάμεσα στην καλλιτεχνική λεία των Βενετών και η περίφημη εικόνα της Υπερμάχου Στρατηγού, της Νικηφόρου, της Νικόποιας όπως την αποκαλούσαν, κατακόσμητη, όπως αφηγείται ένας αυτόπτης, από χρυσό και πολύτιμους λίθους. Ήταν το Παλλάδιο των Βυζαντινών. Επικεφαλής πάντοτε των θριαμβικών παρελάσεων και λιτανειών, μόνη στην αυτοκρατορική άμαξα. Ως Παλλάδιο θα χρησιμοποιούν έκτοτε και οι Βενετοί στις πομπές και τους πανηγυρισμούς την αιχμάλωτη εικόνα.
Θα μεταφέρουν επίσης στην Βενετία αγάλματα, προτομές, ενεπίγραφα μάρμαρα, ανάγλυφα, σπονδύλους κιόνων, κιονόκρανα και μικροτεχνήματα κάθε λογής. Είναι οι σημερινοί θησαυροί του Αγίου Μάρκου της Βενετίας. Μερικά καλλιτεχνήματα θα εντοιχισθούν στον καθεδρικό ναό. Τα σημαντικότερα λάφυρα ήταν τα τέσσερα χάλκινα άλογα που κοσμούσαν την πρόσοψη του Αγίου Μάρκου. Αυτά τα γλυπτά είχαν μια περιπετειώδη ιστορία. Τα άρπαξε πρώτος από την Ελλάδα ο Ιούλιος Καίσαρ και τα έστησε στην κορυφή της θριαμβικής αψίδας του. Αργότερα θα μετακινηθούν στην αψίδα του Νέρωνος, του Δομιτιανού, και τελικά του Τραϊνού. Ο Κωνσταντίνος τα ξανάφερε στον ελληνικό χώρο, στην πρωτεύουσα του Βυζαντίου, όπου έγιναν λεία των Βενετών. Ύστερα από έξι αιώνες νέα αρπαγή. Ένας άλλος βάρβαρος εισβολέας, ο Ναπολέων, τα μετέφερε στο Παρίσι. Μετά το Βατερλώ θα επανέλθουν στη Βενετία.
Οι βαρβαρότητες των Λατίνων στην Κωνσταντινούπολη το 1204 πανηγυρίσθηκαν από τον παπισμό και τις δυτικές ηγεμονίες. Αλλά και στους νεότερους χρόνους η πολιτιστική αυτή γενοκτονία-στίγμα αιώνιο για τη Δύση- αφήνει ασυγκίνητη την ευρωπαϊκή ιστοριογραφία. Υπήρχαν μάλιστα αναίσχυντοι συγγραφείς που ισχυρίσθηκαν ότι η καταστροφή και η δήωση της Πόλης είχε και τις θετικές της πλευρές γιατί οι νικητές μετέφεραν στη Δύση μεγάλο αριθμό χειρογράφων με έργα λησμονημένων αρχαίων συγγραφέων! Και ότι αυτό το υλικό υποβοήθησε την Αναγέννηση!
Απαράλλαχτα όπως στους κατοπινούς αιώνες, οι Δυτικοί που καταλήστευσαν τους ελληνικούς καλλιτεχνικούς θησαυρούς και ρήμαξαν αρχαιότητες και βιβλιοθήκες, ισχυρίζονταν με ιταμότητα πως η διαρπαγή έγινε για τη σωτηρία των έργων τέχνης και χειρογράφων και πάντοτε για το καλό της Τέχνης και των Γραμμάτων!...

Του Κυριάκου Σιμόπουλου
Απόσπασμα από το κείμενο «Η λεηλασία και η καταστροφή των Ελληνικών Αρχαιοτήτων, Αθήνα 1993»
Μεταφέρθηκε στο διαδίκτυο από NOCTOC

The second most frightening, due to its extend, looting and destruction of works of art from foreign invaders in the Greek World after the Roman general plunder was - all complete this time- the stripping of the Byzantine capital, the most populous and richest city in the world, from the horde of the Frankish* (Western) Crusaders in 1204. That's how the end of Byzantine Hellenism came about and not with the installation of Mehmet II in Constantinople during 1453, as modern Greeks believe due to foreign distortion of history. During 1453 Constantinople was a ruined city of about 30,000 people mired in squalor, an island in an Ottoman territory, and which it was even dependent on the sultan.
The Frankish (Western) Crusaders threw themselves with bulimia in palaces, churches and monasteries. They crushed the oil lamps (in the churches) to remove the silver, removed the gold from columns, scraped the gilding from the walls, tearing everything to steal the precious decorations. In churches they crushed the sacred utensils, trampling on them to remove the precious stones. They rushed in the church of Hagia Sophia with horses and mules and loaded on them gold and silver oil lamps and candelabra, the gold and silver decorating the patriarchal throne. They used hammers to crush the Holy Altar in order to grab the diamonds and rubies. They ripped apart the "veil" of the church to remove the silver and gold threads. In the "Beautiful City (Galipolis)," writes Nikitas Choniates, "the people are crying with loud voices for all the distraction", it was burned by fire, it was blackened.
Motivated by the "love of gold" they also robbed the dead-"in the cemeteries they do not leave any dead person untouched". They were the first tomb robbers- smugglers of antiquities of the Christian era. They opened the tombs of the emperors - "The sarcophagi of kings" - searching and finding, "gold decorations or pearls, genuine precious stones found in them.
These crass Franks (Westerners) were competed by their leaders who eventually shared among themselves the most valuable booty. "The quantities of gold and silver, jewelry, silk, gold-woven cloth taken are incalculable", writes Villeardoum, the writer of the Chronicle of the Fourth Crusade. "Never", he writes, ''from the time of the creation of the world was so much wealth found in only one city". From the booty, 3 / 8 was taken by the French, 3 / 8, by the Venetians and 2 / 8 was classified as reserve for the future Latin emperor of Byzantium.
However, the most tragic part of the looting was the cultural disaster that occurred. It was the most horrific in history. The barbarians from the West destroyed and wiped off the face of the earth all the ancient artifacts gathered in the capital, from the century of Constantine the Great. The marble for entertainment, the copper for putting the metal into usefulness. The pages of eyewitness Nikitas Choniates about this cultural genocide by the raids of the "Races of Esperion (Races of the West)", reveal the new mega crime against humanity and Hellenism. These "uncouth, haters of beauty, barbarians", complains the Byzantine historian, "destroy all the bronze sculptures, they throw them in the foundry and make currency". For example, the colossal statue of Hera, which dominated the Agora of Constantine, "was fragmented and driven in the furnace. A cart pulled by four oxen was used in order to carry just the head of the statue".
Of the inviting Franks (Westerners), others destroyed the ancient works of art, others stole them. The lion's share of the artistic treasures of Constantinople will revert to the Venetians. The rest of the Franks, mainly the French and Germans, pillaged and fragmented the works of art in order to extract the gold and the precious stones. On the other hand, the Venetians sieged the works of art without destroying them. This is not a coincidence since they knew better than all the Westerners the wealth and worth of the Byzantine art, coveting, in the expansionist policy of Venice, the artistic treasures of the city and dreaming of moving their capital to the Bosphorus.
They stripped the churches and loaded the ships with numerous artefacts and precious works of art-icons, reliefs, holy utensils, decorations. They removed the most beautiful enamels of Byzantine art from the church of the monastery of Pantocrator and integrated them to the Pala D 'oro of Saint Mark.
Among the Venetian booty of Byzantine art work, was the famous icon of the Virgin Mary the Hypermachos, the Mandona Nicopeia as it was called, full of decorations as an eyewitness tells us, with gold and precious stones. It was the Palladium of the Byzantines. Always leading during times of parades and triumphal processions, set by itself in the imperial carriage. As a Palladium it would be used ever since also by the Venetians in the processions and the celebrations of the captive icon.
They would also carry to Venice statues, busts, marble inscriptions, reliefs, column drums, capitals and miniatures of all kinds. They are today's treasures of Saint Mark in Venice. Some artworks would be added on the walls of the cathedral. The main spoils were the four bronze horses that adorned the facade of Saint Mark. These sculptures had an eventful history. They were first stolen from Greece by Julius Caesar and were erected on top of his triumphal arch. Later they were moved to the arch of Nero, Domitian, and finally Trajan. Constantine the Great brought them back to the Greek World, to the capital of Byzantium, where they became booty to the Venetians. After six centuries, a new capture will take place. Another barbarian invader, Napoleon, transferred them to Paris. After Waterloo they were returned to Venice.
The atrocities of the Latins in Constantinople during 1204 were praised by the papacy and the Western hegemonies. But also in modern times this cultural genocide- an eternal stigma for the West- has left European historiography unmoved. There were even shameless authors who claimed that the destruction and sack of Constantinople had its positive side because the winners brought to the West a large number of manuscripts of ancient works of forgotten writers! And that this material facilitated the Renaissance!
Similarly, as in later centuries, the Westerners who plundered the treasures of Greek art and antiquities and ravaged libraries, argued with impudence that the looting was done for the salvation of the art and the manuscripts, and that it was always done for the good of Arts and Letters! ...

By Kyriakos Simopoulos
Excerpt from the text "The looting and destruction of Greek Antiquities, Athens 1993"
Transferred to the internet and translated from Greek by NOCTOC

* In the Greek language, as in Arabic, the word Franks means Westerners or Latins

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Η Αγία Ερμιόνη η ιατρός - Saint Hermione the physician

Η Αγία Ερμιόνη ήταν μία από τις τέσσερις κόρες του Αγίου Φιλίππου, του διακόνου. Στο βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων» ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας λέει πως και οι τέσσερις αδελφές είχαν το χάρισμα να προφητεύουν. Επιπλέον, η Ερμιόνη γνώριζε την επιστήμη της ιατρικής και θεράπευε τους ανθρώπους χωρίς να παίρνει χρήματα. Η Ερμιόνη και η αδελφή της, Ευτυχίς, μετέβησαν στην Μικρά Ασία, για να συναντήσουν τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο. Δεν τον πρόλαβαν όμως στη ζωή. Στην Έφεσο βρήκαν το μαθητή του Πετρώνιο, έγιναν μαθήτριές του και μαζί του εργάζονταν για τη διάδοση του Ευαγγελίου.
Εκείνο τον καιρό, ο βασιλιάς Τραϊανός περνούσε από την Έφεσο για την εκστρατεία του κατά των Πάρθων. Άκουσε να λένε για τις θεραπείες και τις προφητείες της Ερμιόνης και ζήτησε να την δει. Μίλησε μαζί της προσπαθώντας να την πείσει ν' αρνηθεί την πίστη της. Όταν την είδε ανυποχώρητη, διέταξε να την ραπίσουν στο πρόσωπο. Αυτή έβλεπε στο κριτήριο, ανάμεσα στους ανθρώπους, τον Ιησού Χριστό να της δίνει θάρρος. Στο τέλος, προφήτευσε στο βασιλιά ότι θα επιστρέψει νικητής από την εκστρατεία και ότι ο διάδοχός του θα είναι ο γαμπρός του Ανδριανός. Αυτός χάρηκε και την άφησε ελεύθερη. Μετά η Ερμιόνη ίδρυσε ένα φιλόπτωχο πανδοχείο. Έβρισκαν σ΄αυτό στέγη, περιποίηση, θεραπεία και στήριξη φτωχοί, ασθενείς και οδοιπόροι.
Όταν ανέλαβε τη βασιλεία ο Ανδριανός, σύμφωνα με την προφητεία της Αγίας, είχε την περιέργεια να τη γνωρίσει. Την κάλεσε, λοιπόν και τη ρωτούσε ποια είναι, από που έρχεται και πόσων χρονών είναι. Αυτή του απάντησε: «Τί σημασία έχουν όλ' αυτά; Αυτό που τώρα μετρά είναι που είμαι Χριστιανή». Ο βασιλιάς οργίστηκε μ΄αυτή την απάντηση και διέταξε να τη ρίξουν σ' ένα λέβητα γεμάτο κοχλάζουσα πίσσα. Μόλις η Αγία εισήλθε στο λέβητα η φωτιά, σβήστηκε κι αυτή φαινόταν σαν να βρίσκεται σε δροσιά. Ο Ανδριανός νόμισε ότι πράγματι ψυχράθηκε η πίσσα, πλησίασε, άγγιξε το λέβητα, μα κάηκε το χέρι του. Οργισμένος διέταξε κι άλλες τιμωρίες εναντίον της Αγίας Ερμιόνης. Αυτή υπέμεινε με σιωπή και εσωτερική προσευχή όλα τα βασανιστήρια. Με τη δύναμη του Θεού έμενε αβλαβής. Στο τέλος την παρέδωσαν σε δυο δήμιους, το Θεότιμο και Θεόδουλο, για να την αποκεφαλίσουν. Ενώ την κρατούσαν και την οδηγούσαν έξω από την πόλη παρέλυσαν τα χέρια τους. Φοβήθηκαν, αισθάνθηκαν ότι τιμωρούσαν μιαν αθώα και αγία γυναίκα και ζήτησαν συγχώρεση. Συνάμα θέλησαν να κατηχηθούν και να βαπτισθούν, πράγμα που έγινε με τη βοήθεια της Αγία. Μετ' απ' αυτό η Αγία Ερμιόνη κοιμήθηκε ειρηνικά και ενταφιάστηκε στην Έφεσο.

Η μνήμη της Αγίας Ερμιόνης εορτάζεται στις 4 Σεπτεμβρίου.

Από το βιβλίο «Για την αγάπη του Χριστού», του Χαράλαμπου Επαμεινώνδα.

Saint Hermione was one of the four daughters of Saint Philip the Deacon. In the book of the "Acts of the Apostles", Luke the Evangelist tells us that the four sisters had the gift of prophesy. Moreover, Hermione knew the science of medicine and cured people without taking money. Hermione and her sister, Eftychia, went to Asia Minor, to meet Saint John the Theologian. However, they did not reach there while he was still alive. In Ephesus, they met his disciple Petronius and became his students working with him to spread the Gospel.
At that time, king Trajan was passing from Ephesus while on his campaign against the Parthians. He heard about the cures and the prophecies of Hermione and asked to meet her. He spoke with her and tried to persuade her to deny her faith. When he saw her being adamant, he ordered to have her slaped on the face. At the criterion, among the men, she was seeing Jesus Christ who give her courage. At the end, she prophesied that the king would return victorious from the campaign and that his successor will be his brother- in- law Hadrian . He was delighted and set her free. After that, Hermione established a charitable inn. At this shelter, the poor, the sufferers from ills, as well as travelers, found care, treatment and support.
When Hadrian took the throne, as it was the prophecy of the holy saint, he was curious to know her. Therefore he invited Hermione to his residence, and then asked her from where she came from and how old she was. She replied: "What do all these matter? What counts is that now I am a Christian". The King was enraged by this response and ordered to have Hermione thrown in a boiler full of burning pitch. Once the holy saint entered the boiler, the fire was extinguished and it seemed as if the pitch was cooled down. Hadrian actually thought that the pitch had cooled down and approached, touched the boiler, but burned his hand. He was furious and ordered for more tortures against Saint Hermione. She endured all these tortures in silence and internal prayer. With the power of God she was left unscathed. At the end he ordered two executioners, Theotimos and Theodoulos, to have her decapitated. While they led her out of the city, their hands became paralyzed. They became scared, they felt that they were punishing an innocent and holy woman and asked for her forgiveness. At the same time they wanted to be taught the Christian religion and become baptized, something which was accomplished with the help of the Saint. After that, Saint Hermione reposed peacefully and was buried at Ephesus.

The memory of Saint Hermione is celebrated on September 4.

From the book "For the love of Christ" by Charalambos Epaminondas.

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Η Γενοκτονία των Ποντίων: 1916 - 1922 πάνω από 350.000 τα θύματα της τουρκικής θηριωδίας

Στις μέρες μας, όταν ακούμε τη λέξη γενοκτονία, η σκέψη μας αυτόματα πηγαίνει στα δύο τραγικά γεγονότα του 20ού αιώνα, τη γενοκτονία των Aρμενίων το 1915 από τους Nεότουρκους και τη γενοκτονία των Eβραίων και των σλαβικών λαών στα 1940-44 από τους Γερμανούς.
Στον αιώνα μας διαπράχθηκαν εγκλήματα γενοκτονίας και σε άλλους λαούς τα οποία, είτε επισκιάστηκαν από τον όγκο των δύο ανωτέρω τραγικών περιπτώσεων, είτε αποσιωπήθηκαν από κυβερνητικές και πολιτικές επιταγές στο όνομα κάποιων διακρατικών συμφωνιών και συμφερόντων. Ένας από τους λαούς που έχει υποστεί όλες τις μορφές και τις μεθόδους γενοκτονίας, μάλιστα από τον ίδιο το σφαγέα του αρμενικού λαού, είναι και ο Ελληνισμός του Πόντου.
O Ποντιακός Ελληνισμός ατύχησε να δοκιμάσει όλες τις κατηγορίες των πράξεων που αναφέρονται στην σύμβαση για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας, όπως ακριβώς ψηφίστηκε στις 9.12.1948 από τη Γενική Συνέλευση των Hνωμένων Eθνών.
Tα ντοκουμέντα που βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες αλλά κυρίως στα επίσημα αρχεία των διαφόρων κρατών, αποκαλύπτουν τους σατανικούς στόχους των Nεοτούρκων και των κεμαλικών.
Aπό τα αποτελέσματα των Bαλκανικών πολέμων και από τους Γερμανούς, τους επίσημους συμβούλους των, οι Nεότουρκοι διδάχτηκαν ότι μόνο μετά την εξαφάνιση των Eλλήνων και των Aρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Mικρά Aσία. Oι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό.

Τάγματα εργασίας

H Γερμανία στην προσπάθειά της να πετύχει τους οικονομικούς και πολιτικοστρατηγικούς της στόχους στον νευραλγικό αυτό χώρο, δεν δίστασε να θυσιάσει τους χριστιανικούς λαούς της Aνατολής στο βωμό του Παντουρκισμού.
Ως ένα βαθμό είναι συνυπεύθυνη για τις γενοκτονίες των Aρμενίων και των Eλλήνων. Mε τη συγκατάθεσή της η Tουρκία άρχισε τη στρατολογία των χριστιανών στα τάγματα εργασίας, που στην πραγματικότητα ήταν τάγματα θανάτου: “Φρικώδης η κατάστασις των χριστιανών στρατιωτών”, μας λέει η έκθεση του ελληνικού Yπουργείου Eξωτερικών. “Kινδυνεύουσιν να αποθάνωσιν εκ πείνης. Δι’ έλλειψιν δήθεν εμπιστοσύνης εις τους χριστιανούς διετάχθη ο σχηματισμός των εργατικών ταγμάτων προς κατασκευήν οδών... Kατά χιλιάδες αποθνήσκουσιν προσβαλλόμενοι υπό ασθενειών, πυρετών, εξανθηματικού τύφου, χολέρας”.
Aκόμη και τα φιλοτουρκικά έγγραφα των Γερμανών προξένων δεν τολμούν να αποκρύψουν τα εγκλήματα που διαπράττουν οι σύμμαχοί τους στην προξενική τους περιφέρεια. Συγκεκριμένα, στις 16 Iουλίου 1916 ο Γερμανός Πρόξενος της Aμισού Kuckhoff γράφει στο Bερολίνο: “Από αξιόπιστες πηγές, ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός της Σινώπης και της παραλιακής περιοχής της επαρχίας της Kασταμονής έχει εξοριστεί. Όμως εξορία και εξολόθρευση στα τουρκικά είναι η ίδια έννοια, γιατί όποιος δεν δολοφονήθηκε, πεθαίνει ως επί το πλείστον από τις αρρώστιες και την πείνα”.
H κατάληψη της Tραπεζούντας από τους Pώσους και η δημιουργία των ελληνικών ανταρτικών ομάδων σωτηρίας, χρησίμευσαν ως πρόσθετα προσχήματα, για να εξαφανίσουν ό,τι ελληνικό απόμεινε: “Nήπια, κοράσια, λεχώνες, έγκυοι, ασθενείς και γέροντες ωθούνται από τόπον εις τόπον, διανυκτερεύουσι κατά χιλιάδας εις χάνια, όπου διαμένουσι άνευ άρτου ή άλλης τροφής... Πολλά παιδιά απωλέσαντα τους γονείς των διασκορπίζονται εις τα όρη και τα τουρκικά χωριά... Σκοπός όλων των φρικωδών τούτων γεγονότων είναι η εξόντωσις των εν Tουρκία Eλλήνων, οίτινες οφείλουσι να εκλείψωσι, ως οι Aρμένιοι. Ήδη το έν τέταρτον του μετατοπισθέντος πληθυσμού υπέκυψαν εις τον θάνατον” μας πληροφορεί η έκθεση του ελληνικού Yπουργείου Eξωτερικών της 29ης Φεβρουαρίου 1917.

Εξισλαμίσεις

Aνάλογα εγκλήματα συνέβαιναν και σε άλλες περιοχές του Πόντου. Ο μητροπολίτης Nεοκαισάρειας Πολύκαρπος στις 12 Nοεμβρίου 1918, με επείγουσα έκθεσή του ενημερώνει όλα τα Πατριαρχεία για τη θλιβερή κατάσταση του ποιμνίου του: “Kατά την εκδίωξη εκ των εστιών των συνέβησαν και σφαγαί και βεβηλώσεις ιερών ναών οίτινες ή μετεβλήθησαν εις στάβλους και αχυρώνας ή κατεστράφησαν.
Tο χείριστον πάντων είναι ότι υπό το πρόσχημα προστασίας των μικρών παίδων και νεανίδων, τα επίσημα όργανα της κυβερνήσεως παρέλαβον όλην την μικράν νεολαίαν και αυτά έτι τα βρέφη, εκτουρκίσαντα δε αυτή, την διατηρούσιν εισέτι εις τας τουρκικάς σχολάς της Σεβαστείας”.
Σα να μην έφταναν τόσα δεινά, εξορίες, εκτοπισμοί, βιασμοί, βασανιστήρια, λεηλασίες, δολοφονίες, προστέθηκε για μία ακόμη φορά το φοβερότερο απ’ όλα, ο εξισλαμισμός των χριστιανών. “Aι εξισλαμίσεις είναι άπειροι, διότι οι Tούρκοι εκμεταλλευόμενοι την πενίαν, το ρίγος, την πείναν και την απόγνωσιν των ταλαιπώρων χριστιανών, ητίμαζον αντί 100 δραμίου άρτου τας δεκαετείς θυγατέρας και τέκνα των δυστυχών του Θεού πλασμάτων και εξισλάμιζον αντί πινακίου φακής τους λιμώττοντας”.
Δεν είχαν καλύτερη τύχη οι Πόντιοι των περιοχών Tρίπολης - Kερασούντας - Πουλαντζάκης και Kοτυώρων. Στην Tρίπολη από τους 2.500 Έλληνες απόμειναν μονάχα 200 άτομα. Στην Kερασούντα από τους 14.000 μονάχα 4.000. Σκηνές φρίκης περιγράφονται στα δελτία πληροφοριών του Oικουμενικού Πατριαρχείου. O κουτσός δήμαρχος της Kερασούντας, ο αγράμματος βαρκάρης Tοπάλ Oσμάν δεν άφηνε τίποτα όρθιο. Περιπτώσεις τρέλας από φόβο παρουσιάστηκαν μεταξύ των χριστιανών της Kερασούντας, τους οποίους έκλεισε στο ελληνικό σχολείο, στο ξενοδοχείο Belle-Vue και σ’ ένα μεγάλο κτίριο, με την πρόθεση να τους σκοτώσει όλους.
H δεύτερη και συστηματικότερη περίοδος των διωγμών στον Πόντο άρχισε μετά τον Mάιο του 1919. Yπό την καθοδήγηση του Mουσταφά Kεμάλ, Bρετανοί ναυτικοί παρατηρητές ανέφεραν ότι το 80% της τουρκικής τοπικής χωροφυλακής σχηματίστηκε από τη τάξη των ληστών, των Tσετών, τα εγκλήματα των οποίων παραγράφηκαν. O Mουσταφά Kεμάλ και οι οπαδοί του ήταν αρχηγοί του συστήματος και ως πρότυπό τους είχαν τον Tαλαάτ Πασά.
H σημαντικότερη καταγγελία της κεμαλικής ενοχής σε βάρος των Eλλήνων της Mικράς Aσίας είναι η ανέκδοτη έκθεση του Tούρκου Τζεμάλ Nουζχέτ, που ήταν ο νομικός σύμβουλος του φρουραρχείου Kωνσταντινουπόλεως και πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής της σουλτανικής κυβέρνησης του Φερίτ Πασά.

Εξόντωση

“O M. Kεμάλ προς διατήρησιν των Τσετών έπρεπε όπως ετοιμάσει έδαφος δράσεως δι’ αυτούς και ως τοιούτον εύρε το της περιφερείας του Πόντου. Αι γενικαί σφαγαί, αι αρπαγαί και εξοντώσεις εις την περιφέρειαν ταύτην ήρχισαν από τον Φεβρουάριον και διήρκησαν μέχρι του Aυγούστου. Αι σφαγαί αύται και εκτοπισμοί εξετελέσθησαν ημιεπισήμως τη συμμετοχή και στρατιωτικών και πολιτικών υπαλλήλων, επειδή δε η περιφέρεια αύτη ήτο πολύ εκτενής και πλουσία, εις την καταστροφήν της έλαβον μέρος άτομα εξ όλων των τάξεων.
Aι εξ χιλιάδες των Eλλήνων κατοίκων της Πάφρας αποκλεισθείσαι εντός των εκκλησιών του Σλαμαλίκ, του Σουλού Δερί της Παναγίας και του Γκιοτσέ Σου παρεδόθησαν εις το πυρ, και εντός αυτών εκάησαν όλοι: γέροντες, άνδρες, γυναίκες και παιδία. Ουδείς εσώθη. Mερικαί εκ των γυναικών οδηγήθησαν εις το εσωτερικόν υπό των Τσετών και, αφού ασέλγησαν επ’ αυτών, τας εθανάτωσαν.
Aι κινηταί περιουσίαι και τα χρήματα των Eλλήνων κατοίκων της Πάφρας ελεηλατήθησαν. Mετά το φρικώδες τούτο έργον οι Τσέται ήλθον εις τον δήμον Aλη-Tσάμ, όπου παρέταξαν εις γραμμήν τους 2.500 χριστιανούς κατοίκους, και παρασύροντες αυτούς εις τους πρόποδας των ορέων, τους εθανάτωσαν όλους. Eκ των 25.000 Eλλήνων της περιφερείας Πάφρας, Aλη-Tσάμ ενενήκοντα τοις εκατόν εξοντώθησαν, οι δε εκτοπισθέντες εθανατώθησαν εις το εσωτερικόν...”.
Oι παραπάνω καταγγελίες του Τζεμάλ Nουζχέτ επιβεβαιώνονται από τις καταγγελίες των Eυρωπαίων και Aμερικανών εκπροσώπων των διεθνών ανθρωπιστικών οργανισμών, αλλά και από τις εκθέσεις των προξενικών υπαλλήλων των διαφόρων χωρών, οι οποίες βρίσκονται στα αρχεία των Yπουργείων Eξωτερικών τους και περιμένουν από εμάς τη δημοσιοποίηση και την απονομή δικαίου.
Συγκεκριμένα, ο Aμερικανός γιατρός G. Randel, που εργαζόταν στον ανθρωπιστικό οργανισμό Eπιτροπή Bοήθειας της Eγγύς Aνατολής (Near East Relief) σε έκθεσή του, για την τραγική κατάσταση των Eλλήνων του Πόντου, αναφέρει: “Oι διωγμοί του 1921 ήταν μεγαλύτεροι και αγριότεροι από εκείνους του 1920. Oι περιοχές που δοκιμάστηκαν είναι τόσο μεγάλες και οι φρικαλεότητες τόσο ποικίλες και ασταμάτητες, που είναι δύσκολο να επιλεγούν ειδικές περιπτώσεις για να αναφέρουμε. Tο πλήθος των ντοκουμέντων με αποδείξεις που έχουμε στη διάθεσή μας είναι τώρα τεράστιο, τόσο που οποιαδήποτε συμπύκνωση των πληροφοριών που συμπεριλαμβάνονται είναι σχεδόν αδύνατη”.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Telegraph (17.5.1922), τα εγκλήματα των Tούρκων προξένησαν φοβερή εντύπωση και στην ουκρανική αποστολή που πέρασε μέσα από τη Σαμψούντα για να πάει στην Άγκυρα και να υπογράψει τη σοβιετοκεμαλική συνθήκη φιλίας και συνεργασίας. “Oι φοβερές σκηνές που διαδραματίστηκαν μέσα και γύρω από εκείνη την πόλη” γράφει ο διπλωματικός ανταποκριτής, “έγιναν η αιτία να διαμαρτυρηθεί η ουκρανική αποστολή στις φιλικές της κεμαλικές αρχές για τις βιαιοπραγίες και τα πτώματα των ανδρών, των γυναικών και των παιδιών που κείτονταν στο δρόμο, πολλά εκ των οποίων έφερναν και σημάδια βιασμού”.
Oι αποκαλύψεις αυτές επιβεβαιώνονται και από τις γραπτές μαρτυρίες του αρχηγού της ουκρανικής αποστολής στρατηγού Frunze που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Kommunist της Oυκρανίας από τις 6 Nοεμβρίου του 1921 και μετά, με τον τίτλο Aναμνήσεις από την Tουρκία. “Aπό τους 200.000 Έλληνες που ζούσαν στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Aμάσεια, απέμειναν μόνο ελάχιστοι αντάρτες, οι οποίοι περιφέρονταν στα βουνά. Σχεδόν το σύνολο των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές της χώρας, όπως στο Nτιαρμπεκίρ, το Xαρπούτ, την Kόνια κ.α., κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες... Έμαθα ότι οι Tσέτες του Oσμάν Aγά έσπειραν τον πανικό στην πόλη Xάβζα. Έκαψαν, βιαιοπράγησαν, σκότωσαν όλους τους Έλληνες και τους Aρμένιους που βρέθηκαν μπροστά τους, γκρέμισαν όλες τις γέφυρες...”
Oι εκθέσεις των ανέκδοτων αρχείων των Yπουργείων Eξωτερικών για το δράμα του Ποντιακού Ελληνισμού δεν έχουν τελειωμό. Συνολικά, μέχρι την αναγκαστική ανταλλαγή, πάνω από 350.000 Πόντιοι βρήκαν οικτρό θάνατο από τους Nεοτούρκους στις πόλεις και τα χωριά, στις χαράδρες και τα βουνά, στις εξορίες και τις φυλακές.

Το έγκλημα συνεχίζεται

H Γενοκτονική ενοχή της Tουρκίας συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Tο διεθνές έγκλημα της Tουρκίας είναι κατ’ εξακολούθηση, είναι έγκλημα διαρκείας. Ξεκίνησε με τους Aρμένιους, συνεχίστηκε με τους Έλληνες. Στην κεμαλική περίοδο εξαφάνισε τις μικρές χριστιανικές και μουσουλμανικές εθνότητες (Άραβες, Λαζούς, Kιρκάσιους, Tσερκέζους, Kιζιλπάσηδες, Γεζίδες, Σύρους, Aλεβήδες, Γεωργιανούς). Tο 1974, τους Έλληνες της Kύπρου και σήμερα τους Kούρδους, τον αρχαίο λαό των Kαρδούχων του Ξενοφώντα, που ζητούν τα στοιχειώδη εθνικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Oι κεμαλικές και μετακεμαλικές κυβερνήσεις γνωρίζουν την ενοχή τους και ανησυχούν με τις τελευταίες κινήσεις των προσφυγικών σωματείων για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Έχουν επιστρατεύσει Tούρκους ιστορικούς αλλά και ξένους, για να αντικρούσουν τις τεκμηριωμένες καταγγελίες των Aρμενίων και των Eλλήνων. Mε γελοία επιχειρήματα και με την παραποίηση των διπλωματικών εγγράφων, με τη μέθοδο της απομόνωσης προτάσεων των κειμένων και άλλα τεχνάσματα προσπαθούν να αποδείξουν ότι αυτοί ήταν θύματα εκείνης της φοβερής περιόδου. H σημερινή Tουρκία, αν θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή χώρα, μια και κόπτεται να γίνει μέλος της Eυρωπαϊκής Ένωσης, οφείλει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Γερμανίας. Nα παραδεχτεί τις πολυάριθμες γενοκτονίες που διέπραξε, διαπράττει ή και σκοπεύει να διαπράξει. Nα ζητήσει συγγνώμη γι’ αυτές και να δώσει εγγυήσεις στην ανθρωπότητα και τον εαυτό της ότι δεν θα τις επαναλάβει. Mόνο έτσι θα ελευθερώσει την ψυχή και την συνείδηση των νέων τουρκικών γενεών από τα υπόκωφα συμπλέγματα ενοχής που την κατατρέχουν και την εμποδίζουν να αφομοιώσει ουσιαστικά τις μεγάλες αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Tο αίτημα των Ποντίων για την αναγνώριση της γενοκτονίας εμπεριέχει μια δυναμική, ένα μήνυμα λύτρωσης προς την ίδια την τουρκική κοινωνία.

Του Κώστα Φωτιάδη.
Ο Κώστας Φωτιάδης είναι Αν. Καθηγητής Α.Π.Θ. - Παιδαγωγικό Τμήμα Φλώρινας

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

Ανακαλητά ή Νεκαλιά: Κυπριακά Μοιρολόγια


Μάνα μου την μανούλλα μου
αχ τζι' έφυεν που τα σσιέρκα μου
τζι΄έμεινα σαν την κούκουφην
στους τέσσερις μου τοίχους.

Που τον καμόν σου άννοιξεν
γιαράς τζιαι δεν γιανίσκω
τζιαι κλαίω πων έχω φτερά
ν' άρκουμαι να σε βρίσκω.

Ανακαλιούμαι ολονυκτίς
την μαύρην μου την σόρταν
γιατί δκιαβαίνω τζιαι θωρώ
μαύρα κλειδκιά στην πόρταν.

'Ηρτα να σ' εύρω τζι' εν σ΄εύρα,
τζι' ηύρα τα κλει(δ)ωμένα
τζιαι φίλιννα τες κλει(δ)ωνιές
εις τ' 'ονομα σο' σέναν.

Οι πόρτες εμαυρίσασιν
τζιαι τα τερτζιέλι' αγιώσαν
τζι' οι στράτες που εδκιάβαιννες,
εγύραν τζιαι μωλώσαν.

Τζι' ήρτεν ο Χάρος άξιππα
τζι' άνοιξεν το μαντάλιν
τζι' επήρεν την μανούλλαν μου
τζι' άφηκεν με μανάλλιν.

Απαγγελία: Κκαζού Χαμπή Χ'' Συμεού
Λευκόνικον, ετών 60, 1934


Ποσσιαιρετά τζι' αφήνει γειάν
σαν το πουλίν του Μάρτη
μεν καρτεράτε τον αντρούλλην μου
πως εν να πα τζιαι ν' άρτη.

Κλάψετε μάδκια κλάψετε
κλάψετε σκοτωθήτε
γιατί πάει το ταίρι σας
τζιαι πκιον εν θα το δήτε.

Κλάψετε μάδκια κλάψετε
οι κάμποι να πλημάνουν
τζι' όσοι τζι' αν ένι άρρωστοι
ν' άρτουν να πκιούν να γιάνουν.

Έναν πουλλίν εμέρωσα
τζιαι τάϊζα το Μάνναν,
μα' φυεν που τα σσιέρκα μου
τζι' έχασα το για πάντα.

Εν να δικλήσω στα ψηλά
τζιαι τ' άστρα ν' αρωτήσω
τζι' «αλοίνομον» να στρέφετουν
ο καλός μου, πίσω!

Απαγγελία: Τζυπρού Ιγνατίου
Λευκόνοικον, ετών 70, 1934

Αγιά Μαρίνα τζιαι Τζιυρά: Κυπριακό Ναννούρισμα


Αγιά Μαρίνα τζιαι Τζιυρά,
που ποτζιοιμίζεις τα μωρά,
ποτζιοίμισ' μου τούντο μωρόν
τζι' η μάνα του΄νει στον γιαλόν.
Να φέρει δάφνες τζιαι νερό,
να πλείννει τα ρουχούδκια του,
τζιαι τα τουλουππιστρούδκια του.
Να τα απλώσει στες νοδκιές,
στες κότζινες μουσκοκαρκές.
Έπαρ' το πέρα γύρισ' το
να δει τα δέντρη πώς αθκιούν
τζιαι τα πουλιά πώς τζιηλαδούν
τζιαι τα πεζούνια πώς πετούν
πώς σσιαίρουνται πώς πέτουνται
τζιαι πάσιν πέραν τζι΄έρκουνται
να δει του Μα΄τραντάφυλλα
τ' Αούστου μήλα κότσινα.
Έπαρ' το πέρα γύρισ' το
τζιαι στράφου πάλαι φέρ' μου το
γιατ' εν μωρόν τζιαι τρυφερόν
τζιαι θέλω το να το θωρώ
να το θωρώ να το φιλώ
γιατί εν εγιώ που τ' αγαπώ.

Απαγγελία: Χρυσταλλού Σάββα
Πραστειόν Μεσαορίας
Ετών 80. 1932

Κυπριακή Λαϊκή Μούσα: Τραούδκια του καμηλάρη

Ω! ωωω... Ο καμηλάρης ο φτωχός
με σπέρνει να θερίζει.
Ω! ωωω... Μόνον τον κάμηλον κρατεί
Αχ! τζιαι τα χωρκά γυρίζει.
Μόνον τον κάμηλον κρατεί
τζιαι τα χωρκά γυρίζει.
Τζ' αλοίνομον, τζ΄αλοίνονον
για νά΄σσιεις τζιύρην πρό(γ)ονον.

Καμηλαρού, καμηλαρού, κόρη του καμηλάρη
ως πων τ΄αμμάδκια μ΄αννοικτά πκοιος άλλος να σε πάρη.
Εσού ΄σαι κόρη τζι΄άλλη μια
φανάριν μεσ' στην γειτονιάν.
Ν' άμουν ο καμηλάρης σου, ν΄άμουν ο τεβετζής σου
να σσύβκω που τον κάμηλον να πέρνω το φιλί σου.
Έλα να πάμεν Αθηνά
στο σσώσπιτον πων σκοτεινά
έλα εσούνι τζ΄άλλη μια.

Aπαγγελία: Καλλίνικος Χ'' Συμεού
Λευκόνοικον, 1929

Οι φωτογραφίες είναι από το χωριό Γαληνόπορνη, Καρπασία, 1973

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Ιρανική Ποιήση • Άι, Άνθρωποι • Νίμα Γιούσιζ • Iranian Poetry • Nima Yushij • Hey, People • آی آدمها • نیما یوشیج


Ο Νίμα Γιούσιζ (12, Νοεμβρίου 1896 - 6 Ιανουαρίου, 1960) θεωρείται ως ο πατέρας της σύγχρονης περσικής ποίησης. Το πραγματικό του όνομα είναι Αλί Εσφαντιάρι και γεννήθηκε στο χωριό Γιούς στην περιοχή Νουρ της επαρχίας Μαζαντεράν, του Ιράν. Εκεί, πήρε την πρώτη του παιδεία, και αργότερα, συνέχισε τις σπουδές του στην Τεχεράνη, όπου έμαθε τη γαλλική γλώσσα και ήρθε σε γνωριμία με τα έργα των Ευρωπαίων ποιητών. Ήταν αυτή η γνώση που ενίσχυσε τις δικές του ιδέες σχετικά με την εξέλιξη του περσικού στίχου και που τον οδήγησε στη δημιουργία της λεγόμενης "νέας" ποίησης, ή σε'ρ-ε-νοβ. Κατά συνέπεια, το 1921 παρουσίασε την πρώτη του σε'ρ-ε-νοβ ποιητική συλλογή με τον τίτλο Αφσανέ. Από τότε ο Νίμα έχει γράψει πολλά βιβλία ποίησης, καθώς και κείμενα σχετικά με τη μεταρρύθμιση της περσικής προσωδίας. Τα ποιήματα και τα κείμενά του έχουν εμπνεύσει μια μεγάλη ομάδα από νεότερους συγγραφείς για να δοκιμάσουν νέες κατευθήνσεις στην ποίηση.

Άι, Άνθρωποι

Άι, εσείς εκεί
που κάθεστε στην παραλία, ευτυχισμένοι και γελάτε,
κάποιος πεθαίνει στο νερό,
κάποιος αγωνίζεται διαρκώς
σ' αυτή τη θυμωμένη, βαριά, σκοτεινή, γνώριμη θάλασσα.
Όταν μεθάτε
με τη σκέψη ότι παίρνετε στα χέρια σας τον εχθρό σας,
όταν μάταια σκέφτεστε
ότι αν δώσετε ένα χέρι σε ένα αδύναμο άνθρωπο
θα παράξετε ένα περισσότερο αδύναμο άνθρωπο,
όταν σφίγγετε το ζωνάρι σας, όταν,
όταν σας λέω
ότι κάποιος στο νερό
μάταια θυσιάζετε

Άι, εσείς εκεί
που κάθεστε ευχάριστα στην παραλία,
με ψωμί στα τραπεζομάντιλα σας, με ρούχα στο σώμα σας,
κάποιος σας φωνάζει από το νερό.
Αυτός που κτυπά το βαρύ κύμα με το κουρασμένο χέρι του,
μ' ανοικτό το στόμα, με μάτια γουρλωμένα από τρόμο,
έχει δει τις σκιές σας από μακριά,
κατάπιε νερό στο σκούρο μπλε βυθό,
κάθε στιγμή η ανυπομονησία του μεγαλώνει.
Ξεπροβάλει από αυτά τα νερά
ένα πόδι, κατά στιγμές,
κατά στιγμές, το κεφάλι του ...
Άι εσείς εκεί,
εξακολουθεί να έχει τα μάτια του πάνω σ΄αυτό τον παλιόκοσμο από μακριά,
φωνάζει και ελπίζει για βοήθεια.
Άι, εσείς εκεί
που κάθεστε ήρεμα και παρακολουθείτε από την παραλία,
το κύμα χτυπάει πάνω στην σιωπηλή απλωμένη ακτή,
σαν μεθυσμένος που πέφτει πάνω στο κρεβάτι του χωρίς αισθήσεις,
υποχωρεί με βρυχηθμό, και αυτή η φωνή επανέρχεται και πάλι από μακριά:
Άι, εσείς εκεί ...

Και ο ήχος του ανέμου
πιο σπαραχτικός από τη μια στιγμή στην άλλη,
και η φωνή του πιο αδύναμη στον ήχο του ανέμου
από νερά κοντινά και μακρινά
και πάλι αυτή η φωνή ακούγεται:
Άι, εσείς εκεί ...

Μετάφραση NOCTOC


Nima Yushij (November 12, 1896 - January 6, 1960) is considered as the father of modern Persian poetry. His real name is Ali Esfandiari and was born in the village of Yush in the Noor district of the province of Mazanderan, Iran. He recived his early education there and later, in Tehran where he mastered the French language and came to know the work of European poets. It was this knowledge that reinforced his own ideas about the evolution of Persian verse and let to the formulation of his these for "new" poetry, or she'r-e-nov. Consequently, in 1921 he brought out his first collection of she'r-e-nov poetry entitled Afsaneh. Since then Nima has written many books of poetry as well as pieces on the reform of persian prosody. His writings have inspired a large group of younger writers to try new departures in poetry.

Hey, People

Hey, you over there
who are sitting on the shore, happy and laughing,
someone is dying in the water,
someone is constantly struggling
on this angry, heavy, dark, familiar sea.
When you are drunk
with the thought of getting your hands on your enemy,
when you think in vain
that you've given a hand to a weak person
to produce a better weak person,
when you tighten your belts, when,
when shall I tell you
that someone in the water
is sacrificing in vain?

Hey, you over there
who are sitting pleasantly on the shore,
bread on your tablecloths, clothes on your bodies,
someone is calling you from the water.
He beats the heavy wave with his tired hand,
his mouth agape, eyes torn wide with terror,
he has seen your shadows from afar,
has swallowed water in the dark blue deep,
each moment his impatience grows.
He raises from these waters
a foot, at times,
at times, his head...
Hey you there,
he still has his eyes on this old world from afar,
he's shouting and hopes for help.
Hey you there
who are calmly watching from the shore,
the wave beats on the silent shore, spreads
like a drunk fallen on his bed unconscious,
recedes with a roar, and this call comes from afar again:
Hey, you over there...

And the sound of the wind
more heart-rending by the moment,
and his voice weaker in the sound of the wind;
from waters near and far
again this call is heard:
Hey, you over there...


آی آدمها



آی آدمها، که در ساحل نشسته شاد و خندانید،

یک نفر در آب دارد می سپارد جان

یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید،

آن زمان که مست هستند

از خیال دست یابیدن به دشمن،

آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید

که گرفتستید دست ناتوان را

تا توانایی بهتر را پدید آرید،

آن زمان که تنگ می بندید

بر کمرهاتان کمربند...

در چه هنگامی بگویم؟

یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان، قربان.

آی آدمها که در ساحل بساط دلگشا دارید،

نان به سفره جامه تان بر تن،

یک نفر در آب می خواهد شما را

موج سنگین را به دست خسته می کوبد،

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه هاتان را ز راه دور دیده،

آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابی اش افزون.

می کند زین آب ها بیرون

گاه سر، گه پا، آی آدمها!

او ز راه مرگ این کهنه جهان را باز می پاید،

می زند فریاد و اُمید کمک دارد.

آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!

موج می کوبد به روی ساحل خاموش؛

پخش می گردد چنان مستی بجای اُفتاده. بس مدهوش

می رود، نعره زنان این بانگ باز از دور می آید،

آی آدمها!

و صدای باد هر دم دلگزاتر؛

در صدای باد بانگ او رها تر،

از میان آبهای دور و نزدیک

باز در گوش این نداها،

آی آدمها!

27 آذر 1320