ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Αρχείο Ελληνικής Μουσικής: Κάλαντα Δωδεκαημέρου - The Hellenic Music Archives: Greek Carols of the Twelve Days of Christmas


Carols of Christmas Day

01 - Christmas, First Birth (Pelopponese)
02 - Forty Days And Forty Nights (Western Thrace)
03 - Good Day And Still Good Day (Aegina)
04 - Down In The Holy Land (Samos And Thrace)
05 - Good Evening, Lords (Crete)
06 - I'll Bid You Good Evening (Cyprus)
07 - For You, Lovely Maiden (Ikaria)
08 - Come Here, Good Neighbours (Epirus)
09 - Christmas, First Birth (Xanthi)
10 - God Without Beginning (Kotyora, Pontos)
11 - Don't You Hear, My Dove- (North Thrace)
12 - Strina (Southern Italy)
13 - Christ Was Born (Kerasounta)
14 - Carols, Grandma, Carols (Kozani)
15 - Today The Magi Come (Corfu)
16 - Christmas, First Birth (Western Macedonia)
17 - This Is The Day (Byzantine, Dodecanese)
18 - Christmas, First Birth (Propontis)

Carols of New Year's Day

19 - Saint Basil Is Coming (Thessaly And Macedonia)
20 - Good Even' Lords (Argostoli)
21 - Erourem (Kappadocia And Mytilene)
22 - First Carol (Pontus)
23 - It's New Year Again (Macedonia)
24 - Start Of The Month, Start Of The Year (Karpathos)
25 - A New Year, O My Brothers (Byzantine)
26 - St. Basil Is Coming (Thessaly)
27 - I Bid You Good Evening, Lord (Archangelos, Rhodes)
28 - First Of The Month And First Of The Year (Zakinthos)

Carols of Epiphany Day

29 - Good Day To You All, Brothers (Patmos)
30 - From The Desert The Baptist (Byzantine)


Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Χριστούγεννα χωρίς Χριστιανούς στους Αγίους Τόπους - Christmas without Christians in the Holy Land


Σε αυτό το κατήφορο του πόλεμο στους Αγίους Τόπους υπάρχει μια κοινότητα που συχνά αγνοείται και που της οποίας η παρουσία στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη δεν μπορεί να επιβιώσει τα επόμενα 25-30 χρόνια. Πρόκειται για την φθίνουσα παλαιστινιακή χριστιανική κοινότητα. Πολλοί Παλαιστίνιοι μελετητές πιστεύουν ότι οι Παλαιστίνιοι Χριστιανοί θα εξαφανιστούν από στους Αγίους Τόπους μέσα σε μια γενιά, αν ο σημερινός πόλεμος και το κύμα μετανάστευσης ανάμεσα στους Χριστιανούς συνεχιστεί. Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι καθώς οι Παλαιστίνιοι Χριστιανοί γιορτάζουν φέτος 2.012 χρόνια παρουσίας τους στην Παλαιστίνη και στο Ισραήλ, η κοινότητα τους είναι στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Ίσως πιο ενοχλητικό από αυτό είναι το γεγονός ότι είναι ελάχιστες οι πρωτοβουλίες που παίρνονται από τη Δύση ή τις διεθνής Χριστιανικές Εκκλησιές. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι οι πολιτικές αποφάσεις που παίρνονται για τη Μέση Ανατολή από τη χώρα με την μεγαλύτερη και πιο ισχυρή χριστιανική πλειοψηφία συνυπογράφουν την καταστροφή του παλαιστινιακού χριστιανισμού μέσω της άκριτης υποστήριξης της προς την πολεμική μηχανή του Ισραήλ.
Κατά την ίδρυση του σύγχρονου κράτους του Ισραήλ υπήρχαν περίπου 400.000 Παλαιστίνιοι Χριστιανοί στους Αγίους Τόπους. Πριν από δύο χρόνια ο αριθμός τους μειώθηκε σε 80.000. Σήμερα είναι κάτω από 60.000. Μέχρι το 1948, οι Παλαιστίνιοι Χριστιανοί αποτελούσαν 18-2ο τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού της Παλαιστίνης. Η βρετανική απογραφή του 1922 τοποθετεί τον χριστιανικό παλαιστινιακό πληθυσμό της Ιερουσαλήμ, λίγο πάνω από το 51 τοις εκατό. Η διχοτόμηση της Παλαιστίνης από τον ΟΗΕ και η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ στις 29 Νοεμβρίου του 1947 είχε καταστροφικές συνέπειες για τον παλαιστινιακό πληθυσμό αφού μεταξύ 725-775,000 πρόσφυγες εκδιώχθηκαν από τη γη των προγόνων τους. Υπολογίζεται ότι πάνω από 50% των Χριστιανών της Ιερουσαλήμ εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους στην Δυτική Ιερουσαλήμ. Σήμερα, οι Παλαιστίνιοι Χριστιανοί της Ιερουσαλήμ αποτελούν μόνο το 2% του συνολικού πληθυσμού της πόλης. Επί του παρόντος, στο κράτος του Ισραήλ 0 αραβικός-παλαιστινιακός χριστιανικός πληθυσμός αποτελεί μόνο 2,1% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, ενώ μόνο το 1,6% του παλαιστινιακού πληθυσμού στη Δυτική Όχθη, στην Ιερουσαλήμ, και τη Λωρίδα της Γάζας είναι Χριστιανοί.

Often overlooked in this descent into war in the Holy Land is a community whose presence may not survive the next 25-30 years in Israel and Palestine: the dwindling Palestinian Christian community. Many Palestinian scholars believe that Palestinian Christians could disappear in the Holy Land within a generation if the present war and emigration patterns among Christians continue. It is ironic that as Palestinian Christianity celebrates its anniversary of 2,012 years in Palestine and Israel, the community is on the verge of extinction. Perhaps more troublesome is the fact that little is being done by the West or the international Christian churches. Most striking is the fact that the Middle East policies of the nation with the largest and most powerful Christian majority is underwriting the destruction of Palestinian Christianity through its uncritical support of Israel’s war machine.
When the modern state of Israel was established there were about 400,000 Palestinian Christians in the Holy Land. Two years ago the number was down to 80,000. Now it’s down to 60,000. Up until 1948, Palestinian Christians made up 18-2o percent of the total population of Palestine. The British census of 1922 placed the Christian Palestinian population in Jerusalem at just over 51 percent. The UN partition of Palestine and the creation of the State of Israel in 29 November 1947 had a devastating effect on the Palestinian population with between 725-775,000 refugees being expelled from their ancestral lands. It is estimated that over 50 percent of Jerusalem’s Christians were expelled from their West Jerusalem homes. Today, Jerusalem's Palestinian Christians makes up only 2% of the city's total population. Presently, in the State of Israel the Arab- Palestinian Christian population is only 2.1% , while only 1.6 per percent of the Palestinian population in the West Bank, Jerusalem, and the Gaza Strip are Christians.
Όταν ο Σάντα μετατρέπεται σε μουτζαχεντίν
When Santa turns into Mujahiddin

Η εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης άρχισε όταν το Ισραήλ ιδρύθηκε το έτος 1948 για να δημιουργηθεί χώρος για μια πλημμύρα εκατομμυρίων Εβραίων μεταναστών από όλο τον κόσμο. Το Ισραήλ, με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και των ευρωπαϊκών χωρών, συνέχισε αυτή την πολιτική έναντι των Παλαιστινίων. Οι διαστάσεις του εγκλήματος εξακολουθούν να πραγματοποιούνται για τα τελευταία 63 χρόνια.

The ethnic cleansing of Palestine started when Israel was established in the year 1948 to make room for the a flood of millions of Jewish immigrants from all over the world. Israel, with the support of the United States and the European countries, continued this policy towards the Palestinians. The dimensions of the crime are still taking place for the last 63 years.

Έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ.
Outside the Orthodox Church of the Nativity in Bethlehem.

Δεδομένων των σημερινών τάσεων, μέσα σε μία δεκαετία θα υπάρχουν ελάχιστοι, εάν όχι καθόλου Χριστιανοί να ζουν στη Βηθλεέμ, τη γενέτειρα του Ιησού. Το 1948, η θρησκευτική δομή της πόλης ήταν 85% χριστιανική, ως επί το πλείστον της Ελληνορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, και το 13% Σουνίτες Μουσουλμάνοι. Μέχρι το 2006, το ποσοστό των Χριστιανών κατοίκων της πόλης είχε μειωθεί δραματικά, περίπου στο 12%. Το 1995, τα ισραηλινά στρατεύματα αποσύρθηκαν από τη Βηθλεέμ και η πόλη τέθηκε κάτω από τη διοίκηση της Παλαιστινιακής Αρχής. Από τότε, το Ισραήλ την έχει αποκλείσει. Για τους Παλαιστίνιους, η Βηθλεέμ, όπως όλη η Παλαιστίνη, είναι μια φυλακή. Μοιάζει με μια πόλη-φυλακή. Οι Χριστιανοί απαγορεύονται από το Ισραήλ να μετακινούνται από την πόλη τους, ή να κάνουν προσκύνημα σε Ιερά Μέρη στην Ιερουσαλήμ. Αν και οι Χριστιανοί της Βηθλεέμ με συντριπτική πλειοψηφία (78%) καταγγέλλουν την μετανάστευση των χριστιανών από την πόλη λόγο του αποκλεισμού τους από το Ισραήλ, οι Αμερικανοί κατηγορούν την ισλαμική πολιτική και διστάζουν να κατηγορήσουν το Ισραήλ.

In another decade or so, given present trends, there will be few if any Christians living in Bethlehem, the birthplace of Jesus. In 1948, the religious makeup of the city was 85% Christian, mostly of the Greek Orthodox and Roman Catholic denominations, and 13% Sunni Muslim. By 2006, the proportion of Christian residents had decreased dramatically, to about 12%. In 1995, Israeli troops withdrew from Bethlehem and it came under the administration Palestinian National Authority. Since that time, Israel has blockaded the town. For Palestinians, Bethlehem, like all Palestine, is a prison. It looks like a jailed-town. The Christian people are forbidden by Israel to leave their town, or make pilgrimage to the Holy Places in Jerusalem. While the Christians of Bethlehem overwhelmingly (78%) blame the emigration of Christians from the town on Israel’s blockade, Americans blame it on Islamic politics and are reluctant to blame Israel.

Παναγία Ιεροσολυμίτισσα βοήθησε τους Χριστιανούς της Γάζας
Virgin Mary Ierosolimitissa please help Christians in Gaza

Καθ 'όλη την επικράτεια των Αγίων Τόπων, μια μαζική έξοδος των χριστιανών λαμβάνει χώρα. Η επίσημη ισραηλινή γραμμή είναι ότι οι Χριστιανοί που ζουν μέσα στα παλαιστινιακά εδάφη φεύγουν επειδή τους διώκουν οι ισλαμιστές. Όμως, οι Χριστιανοί αρνούνται αυτό τον ισχυρισμό. Αντ 'αυτού, κατηγορούν το Ισραήλ για το «τείχος ασφαλείας» που περικλείει την Βηθλεέμ και τα γύρω ορεινά χωριά, το οποίο εμποδίζει την ελεύθερη διακίνηση των Παλαιστινίων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων, μέσα στη Δυτική Όχθη. Παρόλα αυτά, ο περιορισμός τους δεν είναι στο ελάχιστον τόσο αποπνικτικός όσο είναι ο απόλυτος αποκλεισμός που περικλείει τη Γάζα. Η Γάζα είναι τελείως αποκλεισμένη από τους Ισραηλινούς και ο πληθυσμός της είναι πολιορκημένος. Κανείς δεν μπορεί να φύγει από τη Γάζα, ούτε Χριστιανός ούτε Μουσουλμάνος.

Throughout the Holy Land, an exodus of Christians is taking place. The official Israeli line is that the Christians inside the Palestinian territories are leaving because the Islamists are harassing them. But Christians deny this. Instead, they blame the Israeli "security fence" enclosing Bethlehem and its nearby hilltop Christian villages which blocks the free movement of Palestinians, Christians and Muslims alike, inside the West Bank. Still, it is nowhere near as restrictive as the closure around Gaza. Gaza is completely blockaded by the Israelis and the population is besieged. Nobody can leave Gaza, neither Christian nor Muslim.

Οι ισραηλινές κατοχικές αρχές εμποδίζουν τους Χριστιανούς της Γάζας και της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης από το να πηγαίνουν στη Βηθλεέμ τα Χριστούγεννα όπως ακριβώς εμποδίζουν τους Μουσουλμάνους από το να πηγαίνουν στην Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού. Όλοι οι Παλαιστίνιοι, όχι μόνο οι Χριστιανοί, ζουν μαζί μέσα σε μια τεράστια φυλακή, και δεν είναι μόνο κλειδωμένοι, αλλά είναι και κάτω από πλήρη πολιορκία, όπου σχεδόν τίποτα και κανείς δεν διακινείται μέσα ή έξω από τα σύνορα.

The Israeli occupation authorities prevent Christians in Gaza and the occupied West Bank from going to Bethlehem at Christmas just as they prevent Muslims from going to Jerusalem during Ramadan. All Palestinians, not just Christians live in a huge prison together, and are not just locked in but under complete siege, where virtually nothing and no one gets in or out through the borders.

Η ζωή χωρίς ελπίδα δημιουργεί την απελπισία
Life without hope breeds despair

Επί του παρόντος υπάρχουν μόνο 3.500 Χριστιανοί που ζουν στη Λωρίδα της Γάζας. Οι περισσότεροι από τους Χριστιανούς στη Λωρίδα της Γάζας είναι Ελληνορθόδοξοι. Η παλαιότερη εκκλησία της Γάζας είναι η Ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Πορφυρίου και χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Ο Αρχιμανδρίτης Αρτέμιος, ο πιο υψηλά υφιστάμενος στη Γάζα από το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ, επέλεξε να ζήσει και να ποιμαίνει στη Γάζα. Αν και Έλληνας στην καταγωγή, επιμένει ότι είναι Παλαιστίνιος στην καρδιά. Ερωτηθείς για ποιο πράγμα προσεύχονται οι Χριστιανοί της Γάζα, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων κάτω από των οποίων οι Παλαιστίνιοι ζουν, απάντησε απαλά, «Προσευχόμαστε για την ειρήνη, τη σοφία και την βελτίωση των καταστάσεων στη Γάζα». Πρόσθεσε ότι αναμένει με αγωνία την ημέρα όπου όλοι οι Χριστιανοί και οι Μουσουλμάνοι θα έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα μέρη της Παλαιστίνης: «Τότε θα πάμε μαζί στη Βηθλεέμ και θα γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα και τη Μουσουλμανική γιορτή, για την θυσία του Αβραάμ (Eid Al Adha)».

There are currently only 3,500 Christians living in the Gaza Strip. Most of the Christians in the Gaza Strip are Greek Orthodox. Gaza's oldest church is the Greek Orthodox of Saint Porphyrus and it dates back to the 16th century. Archimandrite Artemios, the top clergyman in Gaza of the Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem, chooses to live and minister in Gaza. Though Greek by birth he is Palestinian by heart, he insists. Asked what Christians in Gaza pray for, given the circumstances Palestinians must live under, he replied gently, "We pray for peace, wisdom and improvement of the situations in Gaza". He added that he anxiously anticipates the day when all Christians and Muslims will have free access to all parts of Palestine: "Then we'll go together to Bethlehem and celebrate Christmas and Eid Al Adha.

Στήνοντας το χριστουγεννιάτικο δέντρο έξω από την αυλή του Ναού της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Το μήκος του Χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι περίπου 3.50 μέτρα μήκος. Ίσως τα φώτα του δέντρου να φέρουν ελπίδα. Η περίοδος των Χριστουγέννων είναι σύμβολο της ελευθερίας, της ειρήνης και της δικαιοσύνης, μαζί με τη χαρά και την ευτυχία. Ελπίδα για να έρθει η ειρήνη στη χώρα αυτή και την ελευθερία για τους 1,6 εκατομμύριο φυλακισμένους στην πολιορκημένη Λωρίδα της Γάζα, ειδικότερα.

Putting up the Christmas tree outside the yard of the Church of the Nativity in Bethlehem. The Length of the Christmas tree about 3.50 meters long. Perhaps the tree lights will bring hope. The Christmas Holiday is the symbol of freedom, peace and justice together with joy and happiness. Hope and peace to come to this country and freedom for the 1.6 million prisoners in the besieged Gaza Strip specifically.

Δεν επιτρέπονται Χριστουγεννιάτικα δέντρα στη Ναζαρέτ
Christmas trees not allowed in Nazareth

Η Ναζαρέτ είναι γνωστή ως ο τόπος των παιδικών χρόνων του Χριστού και σήμερα έχει τη μεγαλύτερη κοινότητα Χριστιανών στο Ισραήλ. Περίπου το ένα τρίτο των 70.000 Ναζαρηνών είναι Χριστιανοί, οι υπόλοιποι είναι Μουσουλμάνοι. Στη Ναζαρέτ, οι Χριστιανοί από 60% του πληθυσμού που ήταν το 1946 έχουν φθάσει στο 31% το 2005. Στο λόφο που υψώνεται πάνω από την πυκνή πόλη και την επιβλητική Βασιλική του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, βρίσκεται η Άνω Ναζαρέτ. Αυτή η κοινότητα ιδρύθηκε από το Ισραήλ το 1957, και είναι μια εβραϊκή πόλη που είναι κτισμένη, έτσι ώστε να παραβλέπει την αραβική κοινότητα της παλιάς Ναζαρέτ. Ωστόσο, η πραγματικότητα που επικρατεί στη Γαλιλαία ξεπερνά τις εθνικιστικές φιλοδοξίες. Οικογένειες από τη Ναζαρέτ μετακομίζουν όλα αυτά τα χρόνια στο ποιο αραιοκατοικημένο προάστιο στην κορυφή του λόφου. Σήμερα, περίπου 15 τοις εκατό των κατοίκων της Άνω Ναζαρέτ είναι Άραβες, κυρίως Χριστιανοί.
Οι Άραβες έχουν γίνει μάρτυρες των τεράστιων λαμπιονιών που τοποθετήθηκαν σε όλη την πόλη κατά τη διάρκεια της εβραϊκής εορτής των Φώτων (Hannukah). Τώρα, με τον ερχομό των Χριστουγέννων, πλησίασαν το δήμαρχο, Σιμόν Γκάφσο, και του ζήτησαν να τοποθετήσει επίσης ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ο Γκάφσο, αρνήθηκε σθεναρά. «η Άνω Ναζαρέτ είναι μια εβραϊκή πόλη και όλα τα σύμβολα της είναι εβραίκά», δήλωσε, «όσο είμαι δήμαρχος, δεν θα παρουσιαστεί στην πόλη κανένα μη-εβραϊκό σύμβολο».

Nazareth is known as Jesu's childhood home and today it has the largest community of Christians in Israel. About a third of the 70,000 Nazarenes are Christians, the rest are Muslim. In Nazareth, Christians went from 60 percent of the population in 1946 to 31 percent in 2005. On the hill rising above the dense town and its imposing Basilica of the Annunciation, lies Upper Nazareth. This community was founded by Israel in 1957, a Jewish town situated so as to overlook Nazareth's Arab community. However, realities in the Galilee transcend nationalist aspirations. Families from Nazareth proper have been moving over the years to the airier hilltop suburb. Today, about 15 percent of Upper Nazareth residents are Arabs, mostly Christians.
These Arabs have witnessed the enormous Hanukkiyahs (menorahs) placed by the city over the Jewish holiday of Hannukah. Now, with the coming of Christmas, they approached the mayor, Shimon Gapso, and requested that a Christmas tree be placed as well. Gafso, refused staunchly. “Upper Nazareth is a Jewish town and all its symbols are Jewish,” said Gapso, “As long as I hold office, no non-Jewish symbol will be presented in the city.”

Χριστιανοί στην Ραμάλα προετοιμάζονται για την παραμονή των Χριστουγέννων
Christians in Ramallah preparing for Christmas eve

Η πόλη της Ραμάλα έχει πληθυσμό 25.000 και βρίσκεται στη Δυτική Όχθη. Είναι το διοικητικό κέντρο της Παλαιστινιακής Αρχής. Η Ραμάλα ήταν ιστορικά μια Χριστιανική πόλη, αλλά σήμερα οι Μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού, οι Χριστιανοί είναι μειονότητα.
Η εκκλησία της Μεταμόρφωσης είναι σήμερα η μοναδική Ελληνορθόδοξη Εκκλησία στη Ραμάλα. Η Εκκλησία της Μεταμορφώσεως στη Ραμάλα χτίστηκε περίπου πριν από 150 χρόνια. Εξυπηρετεί σήμερα περίπου 7.000 ντόπιους Ελληνορθόδοξους, οι οποίοι είναι όλοι τους παλαιστινιακής καταγωγής. Ωστόσο, πριν από τον πόλεμο του 1967 υπήρχαν 38.000 Χριστιανοί στην περιοχή. Με τη συνεχιζόμενη φυγή των Χριστιανών από την πόλη, εκτιμάται ότι πενήντα χρόνια από τώρα ίσως να μην απομείνει κανένας Ορθόδοξος Χριστιανός στη Ραμάλα.

Ramallah city has a population of 25.000 and is situated in the West Bank. It's the administrative center for the Palestinian Authority. Ramallah was historically a Christian town, but today Muslims form the majority of the population, with a Christian minority.The Church of Transfiguration is the only Greek Orthodox Church in Ramallah today. The Transfiguration Church of Ramallah was build about 150 years ago. It currently serves about 7,000 local Greek Orthodox Christians all of whom are of Palestinian descent. However, before the l967 war there were 38,000 Christians in the area. The with the continuing exodus of Christians from the city, it is estimated that fifty years from now there might not be any Orthodox Christians left in Ramallah.

Χριστούγεννα στην Ιερουσαλήμ
Christmas in Jerusalem

Οι εκκλησίες, τα μοναστήρια, τα σπίτια είναι διακοσμημένα και έτοιμα να υποδεχθούν τους τουρίστες από όλο τον κόσμο. Την ίδια στιγμή, οι Ισραηλινοί σφίγγουν την πολιορκία τους στην πόλη, μην επιτρέποντας στους Παλαιστίνιους Χριστιανούς πρόσβαση στην Ιερουσαλήμ για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. Εν τω μεταξύ οι Χριστιανοί της Δύσης είναι ελεύθεροι να έχουν πρόσβαση στην Ιερουσαλήμ και σε κάθε παλαιστινιακή περιοχή για να ασκούσουν τη θρησκεία τους.

Churches, monasteries, houses are decorated and ready to welcome tourists from all over the world. At the same time, the Israelis tighten their siege on the city, not allowing Palestinian Christians access to Jerusalem in order to celebrate Christmas. Meanwhile Western Christians are free to have access to Jerusalem and to any Palestinian area to practice their religion.

Αφού δεν τους επιτρέπεται η ελεύθερη διακίνηση στη χώρα τους, πολλοί Παλαιστίνιοι Χριστιανοί, φέτος, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, δεν θα μπορέσουν να επανενωθούν με τους συγγενείς τους που ζουν σε διαφορετικές πόλεις και δεν θα γιορτάσουν μαζί κατά τις γιορτές των Χριστουγέννων. Χρόνο με το χρόνο χιλιάδες Χριστιανοί στους Αγίους Τόπους αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το τόπο τους προς αναζήτηση της ελευθερίας σε ασφαλέστερες χώρες. Ο αριθμός τους φθίνει ανησυχητικά και η τάση αυτή συνεχίζεται. Εάν η ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη δεν επιλυθεί σύντομα, οι αυτόχθονες Χριστιανοί θα εξαφανιστούν σύντομα εντελώς από τους Αγίους Τόπους.

Denied the freedom of movement in their own country, many Christian Palestinians, this year, like previous years, will not be able to reunite with relatives who living in different cities and will not participate together in the Christmas celebrations. Year by year thousands Christians in the Holy Land are forced to leave their homes seeking freedom in safer countries. Their numbers are dwindling alarmingly and the trend is continuing. If the Israeli-Palestinian conflict is not settled soon, native Christians will soon disappear completely from the Holy Land.

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Το χωριό Αμπούντ στην Παλαιστίνη και η Ελληνορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας - The village of Aboud in Palestine and the Greek Orthodox church of Saint Barbara

To Αμπούντ είναι ένα γραφικό και αρχαίο παλαιστινιακό χωριό που βρίσκεται στην κεντρική Δυτική Όχθη, στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, περίπου 22 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ραμάλα και 30 χιλιόμετρα βόρεια της Ιερουσαλήμ. Στο παρελθόν, ο πληθυσμός του Αμπούντ ήταν ως επί το πλείστον χριστιανικός. Σήμερα, το ήμισυ του πληθυσμού των 2500 είναι χριστιανοί και το άλλο μισό είναι μουσουλμάνοι. Υπάρχει σχεδόν ίσος αριθμός Καθολικών και Ελληνορθόδοξων Αράβων Χριστιανών στο Αμπούντ, μαζί με ένα πολύ μικρότερο ποσοστό χριστιανών που ανήκουν στην Προτεσταντική Εκκλησία. Οι Χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι του χωριού ζουν μαζί αρμονικά.

Aboud is a picturesque and ancient Palestinian village situated in the central West Bank, Occupied Palestinian territories, about 22 kilometers northwest of Ramallah and 30 kilometers north of Jerusalem. In the past, Aboud's population was mostly Christian. Today, half of the population of 2500 are Christians and half Muslims.There are almost equal numbers of Catholic and Greek Orthodox Arab Christians in Aboud, and a much smaller Protestant congregation. Christians and Muslims in the village live together in harmony.

Το Αμπούντ έχει μια μοναδική και αρχαία χριστιανική κληρονομιά. Στο Αμπούντ υπήρξε μια συνεχής χριστιανική παρουσία από τις πρώτες ημέρες του Χριστιανισμού. Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι το τριών χιλιετιών Αμπούντ έλαβε την πίστη του Χριστού από τον ίδιο τον Χριστό. Τα ερείπια της αρχαίας εκκλησίας του Μεσσία σηματοδοτούν την τοποθεσία όπου λέγεται ότι δίδαξε ο Ιησούς.

Aboud has a unique and ancient Christian heritage. There has been a continuous Christian presence in Aboud since the earliest days of Christianity. Local tradition states that three millennia old Aboud received the faith of Christ from Christ himself. Ruins of the ancient Messiah Church mark the location where Jesus is said to have preached.


Κοντά στο χωριό βρίσκεται ο ρωμαϊκός δρόμος που ο Ιησούς και η Αγία Οικογένεια θα πρέπει να χρησιμοποιούσαν όταν ταξίδευαν μεταξύ της Γαλιλαίας και της Ιερουσαλήμ. Η Ορθόδοξη εκκλησία στο Αμπούντ, χτίστηκε τον 4ο αιώνα κατά τις ημέρες του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Τα Βυζαντινά κιονόκρανα της εκκλησίας φέρουν την μορφή του σταυρού και κλαδιά φοίνικα. Στο νότιο τοίχο του ναού υπάρχει μια πινακίδα στα Αραμαϊκά, τη γλώσσα του Ιησού. Υπάρχουν ερείπια από εννέα αρχαίες εκκλησίες μέσα και γύρω από το χωριό.

Close to the village is the Roman Road that Jesus and the Holy Family would have used when travelling between the Galilee and Jerusalem. The Orthodox church in Aboud, was built in the 4th century days of the Byzantine emperor Constantine. The Byzantine capitals of its columns bear the image of cross and palm branches. In the southern wall of the church there is a plaque in Aramaic, the language of Jesus. There are remains of nine ancient churches in and around the village.


Σε ένα λόφο στα δυτικά του χωριού Αμπούντ και σε απόσταση ενός χιλιομέτρου βρίσκεται ένα αρχαίο Ελληνορθόδοξο μοναστήρι αφιερωμένο στην Αγία Βαρβάρα. Η ίδρυση του ναού της μονής χρονολογείται από τη βυζαντινή περίοδο και σύμφωνα με ορισμένους αρχαιολόγους χρονολογείται στον έκτο αιώνα, ενώ άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι χρονολογείται από τον όγδοο αιώνα. Η εκκλησία που χτίστηκε περικλείει μια πολύ παλιά σπηλιά που σύμφωνα με την τοπική παράδοση, χρησιμοποιήθηκε ως τόπος κατοίκησης από την Αγία Βαρβάρα, μετά την απόδρασή της από τον πατέρα της. Η τοπική παράδοση το έχει, επίσης, ότι ο Ιησούς Χριστός είχε εμφανιστεί στην Αγία Βαρβάρα στη συγκεκριμένη σπηλιά, και ως εκ τούτου αυτός ο τόπος είναι ιερός επειδή ο Ιησούς Χριστός έχει εμφανιστεί μέσα σε αυτήν. Συνεπώς, ο τόπος χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ιερότητα και συνέχισε να χρησιμοποιείται για θρησκευτικούς σκοπούς εδώ και αιώνες. Οι ντόπιοι θεωρούν ότι αυτή η εκκλησία είναι η αρχαιότερη και η πιο ιερή από όλες τις άλλες εκκλησίες του Αμπούντ

On a hill to the west of the village of Aboud and at a distance of one kilometer lies an ancient Greek Orthodox monastery named after Saint Barbara. The establishment of the monastery's church dates back to the Byzantine Period and according to some archaeologists it dates to sixth century, while other researchers say that it dates to the eighth century. The church was built enclosing a very old cave which according to local tradition was used as a place of habitation by Saint Barbara after her escape from her father. Local tradition also has it that Jesus Christ had appeared to Saint Barbara in this particular cave, and therefore this place is sacred because Jesus Christ has appeared in it. Therefore the place has been particularly characterized with sanctity and has continued to be used for religious purposes for centuries. Locals consider it to be the oldest and most sacred of Aboud's churches


Οι Παλαιστίνιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί επισκέπτονται την εκκλησία κάθε χρόνο στις 17 Δεκεμβρίου (με το παλαιό ημερολόγιο 4 Δεκεμβρίου) για να πανηγυρίσουν την εορτή της Αγίας Βαρβάρας. Κατά την ημέρα αυτή, οι Ορθόδοξοι κάτοικοι του Αμπούντ πάνε εκεί με τα πόδια σε μια μεγάλη πομπή προκειμένου να τελέσουν την Θεία Λειτουργία, να προσευχηθούν, να ανάψουν κεριά στη σπηλιά, και για να γιορτάσουν.

Orthodox Palestinian Christians visit the church annually on the 17th of December (with the Julian Calendar the 4th of December) to celebrate the festival of Saint Barbara's Day. On that date Aboud's Orthodox residents go there by foot in a great procession in order to perform the Divine Liturgy, to pray, light candles in the cave and celebrate.


Στις 31 Μαΐου 2002, η εκκλησία ανατινάχθηκε από τον ισραηλινό στρατό. Ο ισραηλινός στρατός υποστήριξε ότι δεν γνώριζε τη σημασία του ναού, και ότι τον κατεδάφισαν κατά λάθος. Από τότε η εκκλησία έχει ξανακτιστεί.

On the 31st of May 2002, the church was blown up by the Israeli army. The Israeli military claimed they were unaware of the church's significance and demolished it by mistake. It has since been rebuilt.


Τον Δεκέμβριο του 2000, Ισραηλινοί έποικοι που ζουν στους οικισμούς Ofarim και Beit Arye υποστηριζόμενοι από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής επιτέθηκαν κατά του χωριού Αμπούντ και ξερίζωσαν πάνω από 4.000 ελαιόδεντρα που ανήκαν στους Παλαιστίνιους χωρικούς του Αμπούντ.

In December 2000, Israeli settlers living in the settlements Ofarim and Beit Arye backed up with Israeli occupation forces attacked Aboud village and uprooted more than 4000 olive trees belonging to the Palestinian villagers of Aboud.

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Η εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας - The icon of Panagia Tricherousa: The Virgin with Three Hands

Η εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας βρίσκεται στο σερβικό μοναστήρι του Χιλανδαρίου στο Αγίο Όρος, και είναι ένα από τα πιο ιερά κειμήλια της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η εικόνα πήρε τ' όνομά της από ένα γεγονός που έλαβε χώρα στη Συρία κατά τη διάρκεια του όγδοου αιώνα, σε μια εποχή όπου μαινόταν η αίρεση των εικονοκλαστών. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, που τότε ήταν ακόμη λαϊκός και δικαστικός υπάλληλος στο χαλιφάτο της Δαμασκού, έγραψε τρεις πραγματείες ενάντια στην αίρεση, και αυτή του η πράξη προξένησε την οργή του εικονομάχου αυτοκράτορα, Λέωντα Ίσαυρου. Ο αυτοκράτορας απέστειλε επιστολή προς τον χαλίφη μαζί με ένα πλαστό έγγραφο, κατηγορώντας τον Άγιο Ιωάννη ότι συνωμοτούσε εναντίον του χαλίφη. Ο τελευταίος, πιστεύοντας στη συκοφαντία, διέταξε να κοπεί το δεξί χέρι του Αγίου ως τιμωρία για το υποτιθέμενο έγκλημά του. Ο Άγιος Ιωάννης πήρε τότε το κομμένο του χέρι, και, με την ένθερμη προσευχή του προς την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, την παρακάλεσε να τον θεραπεύσει. Η προσευχή του εισακούστηκε, και το χέρι του ως εκ θαύματος επανατοποθετήθηκε, με μόνο μια λεπτή κόκκινη γραμμή να απομένει για να μαρτυρεί το θαύμα. Με βαθιά ευγνωμοσύνη προς την Παναγία, ο Άγιος Ιωάννης κατασκεύασε μια παλάμη από ασήμι και την τοποθέτησε στην εικόνα. Από τότε φορούσε γύρω από το κεφάλι του, το πανί που ήταν τυλιγμένο γύρο από το πληγωμένο χέρι του.
Ο χαλίφης, μαθαίνοντας για την θαυματουργική θεραπεία του Αγίου Ιωάννη, μετανόησε για την βιαστική του κρίση και πρόσφερε στον Άγιο Ιωάννη την προηγούμενη θέση του, αλλά ο Άγιος αποφάσισε από τούδε και στο εξής να αφιερώσει τη ζωή του στο Θεό και στην μοναστική ζωή. Λίγο αργότερα, ταξίδεψε στους Αγίους Τόπους, παίρνοντας μαζί του και την εικόνα, και πήγε στην Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου κοντά στην Ιερουσαλήμ. Σ' αυτό το μοναστήρι υπήρχαν δύο ιερά κειμήλια που ανήκαν στον Άγιο Σάββα: το ηγουμενικό του άμφιο και μια εικόνα της Θεοτόκου της Γαλακτοτροφούσας. Σύμφωνα με την παράδοση, ενώ ήταν ετοιμοθάνατος, ο Άγιος Σάββα προφήτεψε ότι ένας άνδρας από βασιλική γενεά, που θα ονομάζεται επίσης Σάββας, θα έρθει μια μέρα στην Λαύρα. Όταν αυτός ο Σάββας προσκυνήσει το λείψανο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, το άμφιο θα πέσει στο έδαφος. Σ' αυτό τον άνδρα έπρεπε να δοθεί τόσο το άμφιο όσο και η εικόνα της Γαλακτοτροφούσας. Όταν ο Άγιος Ιωάννης έμαθε γι' αυτή της προφητεία, πρόσθεσε την εικόνα της Τριχερούσας στα δώρα που θα έπρεπε να δοθούν σε αυτό το Σάββα.
Η προφητεία έγινε πραγματικότητα πέντε αιώνες αργότερα, όταν ο Άγιος Σάββας, ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας, ήρθε για προσκύνημα στη Λαύρα. Καθώς προσκυνούσε τα λείψανα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, το άμφιο, το οποίο ήταν δεμένο, έπεσε κάτω. Αυτό συνέβη και πάλι την επόμενη μέρα, απομακρύνοντας κάθε αμφιβολία, και οι μοναχοί της Λαύρας ευχαρίστως έδωσαν στον Άγιο Σάββα τον Νέο τα τρία ιερά κειμήλια. Πήρε το άμφιο και την εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας στην Μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους, και την εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας στα Σκόπια, η οποία πόλη στη συνέχεια θα γινόταν η πρωτεύουσα της Σερβικής αυτοκρατορίας.
Οι ηγέτες της Σερβικής Δυναστείας των Nemanjić φύλαγαν αυτή ιερή εικόνα για πολλά χρόνια. Στα τέλη του δέκατου τέταρτου αιώνα μεταφέρθηκε από την αυλή του Τσάρου Dušan στο Μοναστήρι της Studenica στη Σερβία, όπου παρέμεινε εκεί μέχρι τις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα. Εκείνη την εποχή η Studenica ήταν κάτω από κίνδυνο επίθεσης από τους Τούρκους, και οι μοναχοί μάζεψαν μαζί όλα τα ιερά αντικείμενα. Έδεσαν την εικόνα της Τριχερούσας στο σαμάρι ενός γαϊδουριού και άφησαν το ζώο να πάει όπου το καθοδηγούσε ο Θεός. Καθοδηγούμενο από τη δύναμη του Κυρίου, ο γάιδαρος περάσει από τη Σερβία και την Ελλάδα, και προχώρησε στο Άγιον Όρος, όπου σταμάτησε στο μοναστήρι του Χιλανδαρίου. Οι μοναχοί, βλέποντας το γαϊδούρι με την εικόνα κατάλαβαν ότι είχε γίνει θαύμα και πήραν ευλαβικά την εικόνα και την τοποθέτησαν στο ιερό της εκκλησίας, ευχαριστώντας τον Θεό και την πάναγνη Μητέρα Του. Στο σημείο όπου συνάντησαν το γάιδαρο, ανήγειραν παρεκκλήσι.
Προς το τέλος του δέκατου πέμπτου αιώνα, ο ηγούμενος της μονής αναπαύτηκε και μια διαμάχη προέκυψε στην Μονή Χιλανδαρίου για την εκλογή του νέου ηγουμένου. Οι Σέρβοι, Ρώσοι, Βούλγαροι και Έλληνες που κατοικούσαν στο μοναστήρι δεν μπορούσαν να καταλήξουν σε κάποια απόφαση. Στη συνέχεια, ένα βράδυ κατά τη διάρκεια του εσπερινού, ακούστηκε η φωνή της Θεοτόκου, που προερχόταν από την εικόνας της, λέγοντάς τους να μην επιλέξουν ηγούμενο και ότι θα γινόταν η Ηγουμένη τους από εκεί και πέρα. Το επόμενο πρωί οι μοναχοί βρήκαν την εικόνα της Τριχερούσας, όχι στο συνήθη τόπο της, αλλά στο θρόνο του ηγουμένου στην εκκλησία. Οι μοναχοί χωρίς να πιστέψουν σ' αυτό το θαύμα, έβαλαν την εικόνα πίσω στο συνήθη τόπο της. Ωστόσο, το επόμενο πρωί ήταν και πάλι στο θρόνο του ηγουμένου. Αυτή τη φορά οι μοναχοί της επέτρεψαν να παραμείνει εκεί. Δεν εκλέξαν ηγούμενο, αλλά αντ 'αυτού επέλεξαν ένα ιερομόναχο για να είναι απλός ο διαχειριστής της μονής. Κάθε μέρα οι μοναχοί έρχονταν μπροστά από την εικόνα για να πάρουν την ευλογία της πριν ν' αρχίσουν κάθε υπακοή. Η εικόνα σήμερα βρίσκεται μέσα σ' ένα όμορφο περίβλημα που στέκεται δίπλα από τον ηγουμενικό θρόνο στο δεξιό ψαλτήρι του καθολικού.
The εικόνα της Θεοτόκου της Τριχερούσας έχει κάνει πολλά θαύματα στο πέρασμα των αιώνων. Έχουν γίνει πολλά αντίγραφα της εικόνας που κάνουν επίσης θαύματα σε διάφορες χώρες. Το 1993 η πρωτότυπη εικόνα ήταν το πρώτο Αθωνίτικο κειμήλιο που θα έβγαινε έξω από το Άγιον Όρος, όταν μεταφέρθηκε στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη και τοποθετήθηκε εκεί προσωρινά για προσκύνηση. Περισσότερο από ένα εκατομμύριο πιστοί συνέρρευσαν εκεί για να προσευχηθούν και να προσκυνήσουν την ιερή εικόνα, και πολλά θαύματα έλαβαν χώρα εκείνες τις μέρες. Σε μια περίπτωση ένας άνδρας τριάντα τριών χρόνων που ήταν εκ γενετής τυφλός, πήρε το φως του.

Η εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας πανηγυρίζει στις 28 Ιουνίου και στις 12 Ιουλίου


The icon of the Theotokos “Of the Three Hands,” located in the Serbian Monastery of Hilandar on Mount Athos, Greece, is one of the most sacred treasures of the Serbian Orthodox Church. The icon received its name from an event that took place in Syria during the eighth century, at a time when the iconoclast heresy was raging. St. John Damascene, then still a layman and a court official of the caliphate of Damascus, wrote three treatises against the heresy,and in so doing incurred the wrath of the iconoclast emperor, Leo the Isaurian. The emperor sent a letter to the caliph along with a forged document, accusing St. John of plotting against the caliph. The latter, believing the slander, had St. John’s right hand cut off as punishment for his supposed crime. St. John then took the severed hand and, with fervent prayer before this icon of the Most Holy Theotokos, begged her for healing. His prayer was heard, and his hand was miraculously reattached, with only a fine red line remaining to attest to the miracle. In profound gratitude to the Theotokos, St. John had a hand fashioned out of silver and attached it to the icon. From that time on he wore around his head the scarf that had bound his wounded arm.
The caliph, learning of St. John’s miraculous healing, repented of his hasty judgment and offered St. John his former position, but the saint decided henceforth to dedicate his life to God in the monastic life. Not long afterwards, he traveled to the Holy Land, taking the icon with him, and entered the Lavra of St. Sava the Sanctified near Jerusalem. In this monastery were two holy objects that had belonged to St. Sava: his abbatial staff and another icon of the Theotokos, “The Milk-giver.” According to tradition, on his deathbed St. Sava had foretold that a man of royal lineage, also named Sava, would one day come to the lavra. When this Sava would venerate the relics of St. Sava the Sanctified, the staff would fall to the ground. This man was to be given both the staff and the “Milk-giver” icon. When St. John learned of this prophecy, he added the icon “Of the Three hands” to the gifts that were to be given to this Sava.
The prophecy came true five centuries later when St. Sava, the first Archbishop of Serbia, came on a pilgrimage to the lavra. When he venerated the relics of St. Sava the Sanctified, the staff, which was tied, fell down. This happened again the next day, removing all doubt, and the monks of the lavra gladly gave the new St. Sava the three holy relics. He brought the staff and the “Milk-giver” icon to Hilandar Monastery on Mount Athos, and carried the icon “Of the Three Hands” to Skoplje, which was subsequently to become the capital of the Serbia empire.
The rulers of Serbia’s Nemanjić dynasty treasured this holy icon for many years. In the late fourteenth century it was transferred from the court of Tsar Dušan to the Monastery of Studenica in Serbia, where it remained until the early fifteenth century. At that time Studenica was in danger of attack by the Turks, and the monks gathered the sacred objects together. They tied the icon “Of the Three Hands” to the pack saddle of a donkey and set it off to go where God would direct it. Guided by the power of the Lord, the donkey passed through Serbia and Greece, and proceeded to Mount Athos, where it stopped by the Monastery of Hilandar. The monks, seeing the donkey with the icon and understanding that a miracle had taken place, reverently took the icon and placed it in the altar of the church, giving thanks to God and His Most Pure Mother. At the spot where they encountered the donkey, they erected a chapel.
Toward the end of the fifteenth century, the abbot of the monastery reposed and a controversy arose in Hilandar over the election of a new abbot. The Serbs, Russians, Bulgarians, and Greeks who inhabited the monastery were unable to come to a decision. Then one evening during church services, the voice of the Theotokos was heard coming from the icon, telling them not to choose an abbot—that she would be their Abbess from that time on. The next morning the monks found the icon “Of the Three Hands” not in its usual place, but on the abbot’s throne in the church. Not believing in this miracle, the monks set the icon back in its usual place. However, the next morning it was again on the abbot’s throne. This time the monks allowed it to remain there. They did not elect an abbot, but instead chose a hieromonk to be the simple administrator of the monastery. Each day the monks would come before the icon for a blessing before beginning any obedience. The icon is now located in a beautiful enclosure that stands next to the abbatial throne by the right choir in the catholicon.
The icon of the Theotokos “Of the Three Hands” has wrought many miracles throughout the centuries. Numerous copies have been made and they have likewise performed miracles in various lands. In 1993 the original icon was the first Athonite relic taken from the Holy Mountain, when it was brought to the church of St. Demetrius in Thessaloniki and placed there temporarily for veneration. More than a million believers flocked there to pray before the holy icon, and many miracles took place at this time. In one instance a thirty-three-year-old man who had been blind from birth received his sight.

The feast days of the icon “Of the Three Hands” are celebrated on June 28 and July 12

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Ο Άγιος Φιλούμενος ο Νέος • Ιερομάρτυς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας • 29 Νοεμβρίου 1979

Ο άγιος Φιλούμενος γεννήθηκε στην κοινότητα Ορούντα του διαμερίσματος Μόρφου και αφού πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Κύπρο μεταφυτεύθη στην Αγία Γη των Ιεροσολύμων, όπου μετά από μια οσιακή ζωή είχε μαρτυρικό τέλος στις 29 Νοεμβρίου 1979, ημέρα της ονομαστήριας εορτής του σφαγιαζόμενου στο Φρέαρ του Ιακώβ από φανατικούς Εβραίους. Ο Ορθόδοξος τρόπος ζωής του, αλλά και η μαρτυρία του για τον Χριστό, που επισφραγίστηκε με τον μαρτυρικό θανατό του, γίνεται για μας προσκλητήριο για μίμηση - μαρτυρία - κατάθεση Ορθοδόξου τρόπου ζωής.
Στη συνέχεια παραθέτουμε την μαρτυρία του Ιερομονάχου Σωφρονίου Αγιοταφίτου.

Ο μακαρίτης Φιλούμενος, μας έλεγε ότι κάθε Παρασκευή, πολλοί από τους μισαλλόδοξους και φανατικούς Εβραίους, πήγαιναν για να προσευχηθούν στο Φρέαρ του Ιακώβ. Συνέχεια του έλεγαν, να σηκώση όλες και τον Εσταυρωμένο ακόμα και να τις πάρει και να φύγει διότι το Φρέαρ είναι δικό τους και όχι δικό μας. Ειδ' αλλιώς θα το μετανιώσει πικρά, αλλά θα είναι αργά.
Από τον καιρό που πήγε εκεί όλο και τον φοβέριζαν. Αυτός όμως ήξερε τα Εβραϊκά και τους αποστόμωνε. Δεν ειδοποίησε ποτέ την αστυνομία να το έχει υπ΄όψιν της και ούτε το φανταζόταν ότι θα τον σκότωναν. Στις 16 Νοεμβρίου (29 Νοεμβρίου με το νέο ημερολόγιο) είχε μεγάλη βροχή, αστραπές, βροντές, χαλασμός Κυρίου όλη τη μέρα.
Βρήκαν ευκαιρία, που δεν υπήρχε κανένας, λόγω της κακοκαιρίας, πήγαν και τον σκότωσαν μέσα στο Φρέαρ του , μεταξύ του ναού και του Θυσιαστηρίου, όπως έκαμαν και στον Προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα του Τιμίου Προδρόμου. Την ώρα που έκανε εσπερινό, εκείνη την ώρα ώρμησαν. Κύριος οίδεν πόσοι ήσαν, και τον σκότωσαν με το τσεκούρι στα μούτρα και στο δεξί χέρι, κόβοντας τα δάκτυλά του. Επίσης, η σιαγόνα του και το ένα μάτι του βγαλμένο και το άλλο κτυπημένο.
Το πώς μπήκαν μέσα στο Μοναστήρι, Κύριος οίδεν, διότι ο φύλακας είχε φύγει από τις 4.00 το απόγευμα και έκλεισε το Μοναστήρι. Ο φόνος έγινε μετά τις 5.00 μ.μ. Το πρωΐ πηγαίνει ο φύλακας στις 7.00, φωνάζει, πάτερ Φιλούμενε; Στο δωμάτιό του δεν τον βρίσκει. Πηγαίνει στην εκκλησία και τον βλέπει σκοτωμένο μέσα στα αίματα. Αμέσως ειδοποίησε την Αστυνομία και η Αστυνομία το Πατριαρχείο.
Πήγαν οι πατέρες, ο Καισαρείας Βασίλειος, ο Πέτρας Γεράσιμος, ο π. Γρηγόριος, ο π. Μελίτωνας, ο π. Διονύσιος και άλλοι. Αλλά αφού τον σκότωσαν έρριξαν και χειροβομβίδα έξω στην προσκομιδή και τα έκαμαν όλα κομμάτια. Ούτε μανουάλια άφησαν γερά, ούτε εικόνες. Και αυτού του Εσταυρωμένου του έκοψαν το χέρι του το αριστερό. Τα Άγια Ποτήρια χαμένα. Ήταν τόσο τρομερή η κατάσταση σαν να μην κατοικούσε άνθρωπος μέσα, από χρόνια.
Τον πήραν στο νεκροτομείο, μετά τον έκαμαν νεκροψία στο Τελ Αβίβ και στις 21 Νοεμβρίου μας ειδοποίησαν. Εγώ πήγα μαζί με άλλους τρεις πατέρες του Πατριαρχείου και μας τον έδωσαν γυμνό. Όταν τους ρωτήσαμε πού είναι τα ρούχα του, μας είπαν είναι στην Νεάπολη (Ναπλούς). Ευτυχώς που είχαμε πάρει μαζί μας όλα τα χρειαζούμενα για να τον ντύσουμε.
Αλλά δεν φαντάζεστε, όταν μας τον παρέδωσαν κομματιασμένο, το πρόσωπό του αγνώριστο, φέρον τα στίγματα του Μαρτυρίου, όπως οι Πέρσες το 614 μ.Χ. έσφαξαν τους πατέρες του Αγίου Σάββα και λοιπών Μοναστηριών. Έτσι και σήμερα. Ακολούθησε νέο μαρτύριο στον πατέρα Φιλούμενο.
Πέντε μέρες τον είχαν στο ψυγείο. Και όμως ήταν μαλακώτατος, σαν να μην είχε πεθάνει. Όταν άρχισα να τον ντύνω - διότι οι άλλοι δεν μπορούσαν, δεν άντεχαν να τον βλέπουν από τις κακουχίες που είχε - του λέγω σαν να ήταν ζωντανός:
- Γέροντά μου, τώρα θα με βοηθήσεις να σε ντύσω, διότι βλέπεις είμαι μόνος μου.
Όταν άρχισα και του έβαλα την φανέλλα, το πρώτο χέρι αμέσως το κατέβασε μόνος του. Όπως και το άλλο χέρι. και τα πόδια ομοίως. Του μάζευα τα πόδια να του φορέσω τα ρούχα και όταν τελείωνα τα άπλωνε μόνος του.
Στο αριστερό πόδι από κάτω, είχε κτύπημα με το τσεκούρι.
Από το νεκροτομείο, τον φέραμε στο Πατριαρχείο. Στην Αγία Θέκλα έγινε η νεκρώσιμος ακολουθία εν μέσω Αγιοταφιτών πατέρων, των αδελφών του μακαρίτη και άλλων πολλών. Ήλθαν πολλοί, μέχρι και ξένων δογμάτων και μουσουλμάνοι και χοτζάδες. Γιατί όμως όλοι αυτοί; Διότι όλοι τον αγαπούσαν και ήθελαν να του δώσουν τον τελευταίον ασπασμόν. Τί οδυρμός! Τί θρήνος! Τί κοπετός ήταν αυτός...
Τον π. Φιλούμενο όλοι τον κλάψαμε, διότι ήταν ένας καλός και άγιος πνευματικός. Ο Πατριάρχης των αποκαλούσε «πτωχοπρόδρομο». Και όντως ήταν. Οι τέλειοι, κληρονομούν τη Βασιλεία των Ουρανών.
Υπέμεινε λίγο μαρτύριο και βρίσκεται μεταξύ των Ιερομαρτύρων και των Οσιοματρύρων· ων, ταις πρεσβείαις είθε να αξιωθούμε και εμείς της Βασιλείας των Ουρανών.

Ιερομόναχος Σωφρόνιος Αγιοταφίτης

Από το ημερολόγιο τσέπης του 2000 μ. Χ. της Ι. Μητροπόλεως Μόρφου
Επιλογή κειμένων: Πρεσβύτερος Σπυρίδων Ζαχαράκης
Μεταφέρθηκε στο διαδίκτυο από NOCTOC

Παύλος Μελάς: Ο ήρωας του Μακεδονικού αγώνα

«Ό,τι παίρνει το μάτι μου, ό,τι παρνά από το χέρι μου, ό,τι στραβό ιδώ στο δρόμο μου θα το σιάξω».
Αυτός ήταν ο Παύλος Μελάς· ένας φλογερός αγωνιστής που έκαμε, πράγματι, ό,τι περνούσε από το χέρι του για τη σωτηρία της Μακεδωνίας και πρόσφερε και τον ίδιο τον εαυτό του στα 34 του χρόνια.
Γεννήθηκε στη Μασσαλία το 1870, αλλά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, με την οικογένεια του, 4χρονο αγόρι. Μετά από τις εγκύκλιες σπουδές του, εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων απ' όπου αποφοίτησε ανθυπολοχαγός πυροβολικού.
Με την έναρξη του 7ήμερου ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 λαμβάνει το βάπτισμα του πυρός κι έχει τη δύναμη να γράψει στους γονείς του: «δι' εμέ μην ανησυχείτε και μη με συλλογίζεσθε· να εύχεσθε μόνον δια την καημένην την πατρίδα μας». Εκείνη, όμως, η εθνική ταπείνωση στη Θεσσαλία δε στάθηκε ικανή ν' απενεργοποιήσει και να διαλύσει το σθένος του. Αντίθετα, του πυράκτωσε την ψυχή κι έγινε η ζύμη του πυρήνα που σχηματίσθηκε στην Αθήνα γι' αντίδραση κατά των σχεδιασμών της Σόφιας στη Μακεδονία, με στόχο την ενσωμάτωση στη μεγάλη Βουλγαρία ως τον ποταμό Αλιάκμονα. Έτσι, πρόκυψε η ίδρυση του Μακεδονικού κομιτάτου, το 1904. σ' αντιπερισπασμό παρόμοιου στη γειτονική χώρα.
Η ελληνικότατη αυτή περιοχή κινδύνευε τον έσχατο των κινδύνων. Όσα δεν της προκαλούσε ο οθωμανικός ζυγός, το επινοούσαν οι Βούλγαροι κομιτατζήδες. Διώξεις, φωτιά, βασανιστήρια, εκτελέσεις ήταν στην ημερήσια διάταξη. Και το ελληνικό κρατίδιο τηρούσε ένοχη στάση, τη στάση της ανοχής, αν και μη και του πανικού! Τότε ήταν που θαυματούργησε το θάρρος και η αποφασιστικότητα του Παύλου Μελά, τονίζοντας από τη Θεσσαλία: «την ζωήν μας δεν την λογαριόζομεν πολύ, κατόπιν της ατιμίας».
Μ' αυτό το φρόνημα εισήλθε στη Μακεδονία, το 1904, παράνομα τρεις φορές: το Φεβρουάριο ως Ζέζας, τον Ιούλιο ως Πέτρος Δέδες και τον Αύγουστο ως Μίκης Ζέζας. Την τελευταία φορά, μάλιστα, ήταν επικεφαλής σώματος 35 ανδρών και ανέλαβε την υπευθυνότητα της οργάνωσης των κατοίκων Μοναστηρίου και Καστοριάς.
«Αναλαμβάνω αυτόν τον αγώνα με όλην μου την ψυχήν και με την ιδέαν ότι είμαι υποχρεωμένος να τον αναλάβω», γράφει, και ρίχνεται στη μάχη, στοχεύοντας, από τη μια, ν' ανορθώσει την αυτοπεποίθηση του λαού και από την άλλη να δείξει στους Βούλγαρους και στους Τούρκους πως αυτός ο λαός δεν είναι ανυπεράσπιστος. Επιπρόσθετα, αντιπαλεύει με την πρόωρη βαρυχειμωνιά που αναγκάζει αυτόν και τους άνδρες του να παραμένουν, για πολύ βρεγμένοι από μακρές πεζοπορίες και παραμονές στην ύπαιθρο, με αποτέλεσμα να ψήνονται στον πυρετό.
Ο Παύλος Μελάς βρίσκεται στη Μακεδονία και είναι αποφασισμένος ν' ανταποκριθεί πλήρως στην αποστολή του. Ο ίδιος είναι ένα ηφαίστειο που με την έκρηξή του θέρμαινε και πυράκτωνε τις καρδιές των υπόδουλων Μακεδόνων. Είναι πολύ χαρακτηριστικά όσα υπέδειξε σ' ένα διευθυντή Δημοτικού Σχολείου που δάκρυσε στο άκουσμα λόγου του: «Φίλε μου, το καθήκον προς την πατρίδα είναι μέγιστον. Η πατρίς κινδυνεύει. Η Μακεδονία είναι οι πνεύμονες όλης της Ελλάδος και άνευ αυτών η λοιπή Ελλάς δεν δύναται να ζήση. Ας σπεύσωμεν εις την φωνήν της, είναι καιρός».
Όργωνε στο πέρασμά του κι έσπερνε, συνέχεια. Και τα χωράφια των ψυχών καρποφορούσαν κι ο Παύλος Μελάς έπαιρνε κουράγιο, για να συνεχίσει, παρά τις φοβερές αντιξοότητες: «επί 23 ημέρες συνεχώς βρέχει· παν ό,τι κάμνομεν γίνεται υπό βροχήν ραγδαίαν. Τας περισσοτέρας νύκτας τα διερχόμεθα, επίσης υπό βροχήν έξω εις τα δάση. Ήμην ο μόνος ο οποίος δεν είχεν, εισέτι, προσβληθή εκ πυρετών· από προχθές, όμως, κατελήφθην από αυτούς. Εντούτοις, το ηθικόν όλων μας είναι λαμπρόν και είμαθα αποφασισμένοι να εξακολουθήσωμεν την εργασίαν μας», γράφει.
Κάτω από τέτοιες συνθήκες λειτουγρούσε, ώσπου ξημέρωσε η 13 Οκτωβρίου 1904, για να τερματίσει αυτή τη θυσιαστική πορεία, όταν μετά το γεύμα σ' ένα σπίτι με 4 άνδρες του, ειδοποιήθηκε ότι Τούρκοι στρατιώτες πορεύονται εναντίον τους. Τους είχε προδώσει ο Βούλγαρος κομιτατζής Μήτρος Βλάχος. Οι αντίπαλοι κτυπούσαν, ήδη, την απέναντι εξώπορτα, όπου κατέλυσαν άλλοι 7 άνδρες του, απειλώντας με φωτιά. Σχεδόν, ταυτόχρονα, κτυπούσαν και την πόρτα του σπιτιού, όπου φιλοξενούνταν ο ίδιος. Τότε, ήταν που άρχισαν οι 12 άνδρες να βάλλουν κι από τα δύο σπίτια, κατά των Τούρκων. Αιφνιδιάστηκαν εκείνοι και σκόρπισαν, για να προφυλαχθούν, ενώ η ομάδα του Παύλου Μελά αποφάσισε να κατεβεί στο ισόγειο. Από εκεί σκότωσαν έναν Τούρκο που τους πλησίαζε επικίνδυνα. Κι όταν ένας τους, με την έλευση της νύκτας, προσπαθούσε να τον αφοπλίσει κι οι άλλοι τρεις βρίσκονταν στην αυλή με την πρόθεση να διαφύγουν, μια σφαίρα πέτυχε τον Παύλο Μελά στη μέση. Όντας τραυματισμένος, αφαίρεσε το σταυρό του, παρακαλώντας να διαβιβασθεί στην σύζυγό του, ενώ το ντουφέκι του τ' άφησε ακριβή κληρονομιά στο γιο του. «Να τους πης ότι το καθήκον μου το έκαμα», συμπλήρωσε. Την ίδια στιγμή πάνω στον πόνο, παρακαλούσε να του κόψουν το κεφάλι, για να μην τον διαπομπεύσουν οι δολοφόνοι του. Ευτυχώς, τον πρόβαλε ο θάνατος.
Ο ηρωϊκός Παύλος Μελάς ταρακούνησε τα λιμνάζοντα ύδατα κι έγινε η αφορμή να σπεύσει στη Μακεδονία και ν' αγωνισθεί, μέχρι την απελευθέρωση, πληθώρα αξιωματικών του ελληνικού στρατού. Όλους τους ενέπνευσε ο Παύλος Μελάς. Για όλους ήταν το υψηλό πρότυπο.
Εκατόν και πλέον χρόνια από τότε, χρειαζόμαστε κι εμείς έναν Παύλο Μελά, να μας συντηρεί την εθνική μνήμη, για να μπορούμε να φυλάττουμε τις Θερμοπύλες της Κύπρου. Γιατί, τώρα κι αν χρειάζονται φύλαξη...

Π. ΧΑΜΠΑΣ

Πνευματική Έπαλξη
Ορθόδοξο Πνευματικό Έντυπο Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου
Μεταφέρθηκε στο διαδίκτυο από NOCTOC

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Κυπριακές Παραδόσεις: Άγιοι και Αρρώστιες

Οι άγιοι διώχνουν τους Τούρκους από τα Ελληνικά χωριά

Πιστεύουν στην Κύπρο πως τα χωριά της, που δεν έχουν Τούρκους, είναι γιατί δεν τους αφήνουν οι άγιοι των χωριών αυτών να κατοικήσουν εκεί. Π.χ. στην Άχναν, η Αγία Μαρίνα μόλις πήγαινε καμμιά οικογένεια Τούρκων να κατοικήσει, αμέσως η Αγία την νύχτα τους πατούσε, ίσαμε που θα τους εξανάγκαζε να φύγουν· πολλές φορές μάλιστα και ζαπτιέδες Τούρκους πούρχονταν στο χωριό για λίγους μήνες ή χρόνια, τους πατούσε ή τους έδερνε κι' αυτούς.
Στον Καραβά νά τί συννέβη, όπως τα λέει ο Χρ. Λοϊζίδης Καραβιώτης: «Τον τζαιρόν της Τουρτσσιάς οι Χριστιανοί μιαν Λαμπρήν εγυρίζαν λιτήν εις στην Αγίαν Ειρήνην. Κοντά στην εκκλησσιάν ήταν τούρτζικος μαχαλλάς τζι' ένας Τούρκος έδειξεν με το σσέριν του τζι' είπεν: «Δέ τους κιαούρηες κραούν το σανίιν τζιαι γυρίζουν το» τζιαι που τζειν' την ώραν εξάρανεν το σσέριν του τζι' ο χρόνος εν εγύρισεν τζι' εξηλειφτήκαν ούλοι τζι' εν έμεινεν ρουθούνιν μεσ' στον Καραβάν».

Οι άγιοι τιμωρούν όσους αγοράζουν τα κτήματά τους

Πολλά κτήματα που σήμερα είναι ιδιωτών υπάρχει παράδοση πως ήταν μια φορά ωρισμένων αγίων, προ πάντως της Παναγίας. Τα κτήματα αυτά θεωρείται πολύ κακό πράγμα να τ' αγοράσουν, γιατί ο Άγιος, λένε θα κάμει κακό στην οικογένεια· είτε δηλ. θα πεθάνει πρόσωπα της οικογένειας, είτε δεν θα την αφήσει να κάμει χαΐρι οικονομικά, γιατί θα τους στέλνει αρρώστιες και θα δίνουν τα λεφτά τους στους γιατρούς, είτε θάρχεται την νύκτα να τους πατά και να τους δέρνει, προ πάντος άμα είναι αλλόθρησκοι κλπ. Και πάλι στην Άχνα, στην τοποθεσία Βρυσούδκια, τα κτήματα αυτά ήταν μια φορά τσιφλίκι της Παναγίας και κατόπιν ήλθαν στην ιδιοκτησία ενός Γερμανού. Τον Γερμανόν αυτόν, όπως λεν σήμερα πως τους έλεγεν ο μισταρκός του ο Χ'' Κκέλης, -τώρα είναι πεθαμένοι κι' οι δύο- τον πατούσε κάθε νύχτα η Παναγία κι' άκουγε τις μουγγαρκές του. Ο ίδιος ο Χ'' Κκέλης θωρούσε την Παναγία κάθε δειλινό να πηγαίνει στα κτήματά της, τα Βρυσούδκια, μεταμφιεσμένη ως μιαν Τούρκισσα σεντονιασμένη μ΄άσπρο ρούχο π' ακτινοβολούσε μπροστά της φως.
Στην Κερύνεια, στην τοποθεσία Παλιοκλησσιά, που είχε κτήματα ο πλούσιος Γ.Δ. τον ερομάτισεν ο Άϊς Δημήτρης να του κτίσει εκεί που είναι ο φούρνος του γιού του Ν.Δ. εκκλησσιάν. Μα ο Γ.Δ. έχτισεν την εκκλησσιάν πιο πέρα· την ημέρα έχτιζε κείνος, την νύχτα χαλούσεν ο άγιος κι' έτσι η εκκλησσιά τώρα δεν μπόρεσε να κτισθεί. Βρίσκονται μονάχα 1 μέτρο αψηλότερα από το έδαφος οι τοίχοι. Ο Γ.Δ. πέθανε, η εκκλησσιά έμεινε άχτιστη και νά η αιτία, λέει ο κόσμος, που δεν κάνουν χαΐρι τα παιδιά του. (Του Μ. Ν. Φιερού Κερυνειώτη).

Οι άγιοι δεν αφήνουν τα θανατικά να μπουν σε χωριά χριστιανών

Αρρώστιες φοβερές όπως την πανούκλα, χολέρα κλπ. που τες λένε μ' ένα όνομα θανατικά, τες φαντάζουνται περίπου σαν όντα υπερφυσικά, που τες διώχνουν οι άγιοι και προ παντός η Παναγία. Νά μερικά:
Στην Άχναν τον καιρό της Πανούκλας θέριζαν στην τοποθεσία Παναΐα της Τρασσειάς η Γιαννιτσαρού και κάμπουσοι άλλοι κι' άκουσαν ξαφνικά κάτι δυνατά ξυλοκοπήματα και μουγκαρκές. Τα πλάσματα βοφόθηκαν κι' έφυγαν κι' από τη σύγχισή τους ξέχασαν τον γαΐδαρό τους. Την άλλη μέρα γύρισαν στο ίδιο μέρος και βρήκαν τον γαΐδαρό τους ψοφισμένο. Τί συνέβη! Η Παναγία ξυλοκοπούσε την πανούκλα και δεν την άφησε να πάει στο χωριό και τα μουγκρίσματα ήταν της αρρώστιας απ' τις ξυλιές της Παναγίας. Άμα είδεν η πανούκλα πως δεν μπορούσε να ξεγελάσει την Παναγία, γύρισε πίσω, βρήκε τον γαΐδαρο, τυλίχτηκε απάνω του και τον ψόφισε. Άλλο. «Τον τζαιρόν του θανατικού στην Λάπηθον, που εν εφτάνναν να θάφκουν οι παπάες, δοξάζω τζιαι προσσυνώ τ' όνομαν τζιαι την χάρην της Τζυράς μου της Ασσεροποίητου, εν άφησεν το θανατικόν να ρέξει που τον Βαθυρκάκαν τζιαι δα στον Καραβάν». (Του Χρίστου Λοϊζίδη).
Ο Χριστός και τα ζώα

[Η παράδοση αυτή του Χριστού είναι κατά διήγηση του Χατζή Πέτρου Κωνσταντή γέρου αγράμματου από Μακράσσυκαν].

Τον καιρό που ήταν ο Χριστός στα «'Αγια των Αγίων*» θέλησε να δείξει στους μαθητές του πως και τα ζώα τον αγαπούσαν και για τούτο τα επλησίασε· τότε τα πρόβατα τον έβαλαν στην μέση τους, τα βόδια τον έγλειφαν, τα περιστέρια πέταξαν και τούκαμαν ήσκιο, ενώ οι γαϊδάροι τον κλώτσησαν κι' οι αίγες πήδεξαν κι' έφυγαν. Τότε κι' ο Χριστός ευχήθηκε στα πρόβατα και στα βόδια:

να' ν ευλοημένα
τζιαι πάντα χορτασμένα
τζιαι που τον κόσμον παινεμένα.

στα περιστέρια:

να' ν ευλοημένα
τζι' όμορφα πλουμισμένα
κάθε μήναν γεννημένα.

Ενώ τες αίγες και τους γαϊδάρους τους καταράστηκε:

να' ν καταραμένοι
τζιαι πάντα πονηστικωμένοι
τζιαι που τον κόσμον κατηορημένοι.

* Άγια των Αγίων: Φαίνεται πως θ' αναφέρεται στο χωρίο του Ευαγγελίου, κατά Ιωάννη, β'. 12-17

Από το βιβλίο « Λαογραφικά Κύπρου» του Κυριάκου Χατζηιωάννου

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Κυπριακό Παραμύθι: Ο τζυνηός με την σσήναν

Μιά φοράν είσσεν έναν τζυνηόν τζι' είσσεν δίκην να πάει να πούμεν στο Βαρώσιν. Λαλεί, να πάρω τζιαι τον σσεπέττον μου μετά μου, μπορεί να παίξω τίποτε. Έτσι σαν επήαιννεν, ηύρεν μιαν σσήναν τζι' έπαιξεν την. Όσον τζι' έφτασεν εις το Βαρώσιν, επήεν σ' έναν μάειρον καλόν τζιαι λαλεί του «Κύριε μάειρε, να τούν' την σσήναν να την μαειρέψεις καλά τζι' όσα θέλεις να σου δώκω».
-«Καλόν», λαλεί του ο μάειρος, τζι' έφυεν ο τζυνηός.
Έρεσσεν που τζαχαμαί ο δικαστής με τον δούλον του τζ' έδωκέν του η μυρωδκιά. «Ω! τί ωραία μυρωδκιά! πολλά όμορφον φαείν εμαείρεψεν ο μάειρος σήμμερα. Πήαιννε, λαλεί του δούλου του, να δούμεν είντα 'μ που ΄ναι!» Επήεν ο δούλος του «είντα 'μ που μαείρεψες, μάειρε, τζιαι μυρίζει έτσι όμορφα;» -«Έχω λοής -λοής φαγειά» λαλεί του. Παρατηρούν το έναν, το άλλον, εφτάσαν εις την σσήναν. «Ά, τούτον ένι, λαλεί ο δικαστής, πόσα θέλεις να μου την δώκεις; -«Όϊ, λαλεί ο μάειρος, τούτ' εν παραντζελιά του τζυνηού τζιαι σκοτώννει μας!» -«Ποττέ, λαλεί του, μεν φοάσαι τζι' εγιώ 'ν να σας δικάσω. Έννεν πουλίν πετάμενον; Επέτασεν». Τζιαι στην ταιλειωμήν του με τούτα τα λόγια, έπκιασεν την τζι' επήεν.
Έρκεται ο τζυνηός «άτε, φερ' το φαείν», λαλεί του μαείρου. «'Εχομεν λοής- λοής φαγειά, λαλεί του, είντα 'μ που θέλεις;» -«Εν σούδωκα την σσήναν να μου την μαειρέψεις;» -«Α! εν δική σου η σσήνα τζι' επότισέν με τόσον μαράζιν!... Έβαλες την πα στο ταβλίν, πουλλίν πετάμενον, επέτασεν». «Επέτατασεν, σιόρ, λαλεί του ο τζυνηός, περιπαίζεις μας!; Πουλλίν που τόπαιξα έσσει μισήν ημέραν τζι' επέτασεν!»-«Αί, μα επέτασεν». - «Αγροίκα ρε τον άλλον είντα που μας λαλεί! Αγροίκα ρε τζείν' τον άλλον». Εστρωσέν τον του βούρου ο τζυνηός.
Έτσι σον εβουρούσαν εδώκαν πάνω σε μια γεναίκαν που ήτουν αγκαστρομένη, εκτύπησεν πα στο καρτερήμιν τζί' έριζεν το μωρόν. Βούρος ο μάειρος με την πρότσαν εις το σσέριν τζι' ο τζυνηός ταπισών του. Εβούρησεν η μάειρος τζι' έβκην πα στον μιναρέν του Χότζα τζι' ο τζυνηός ταπισών του. Χαμνά που τζει πάνω ο μάειρος, έππεσεν πάνω σ' έναν καμηλάρην τζι' εσκότωσέν τον. Εβούρησεν να βκει που την πόρταν, βρίσκει έναν Τούρκον, έβκαλεν τ' αμμάτιν του με την πρότσαν.
Επήαν ολόϊσσια εις του δικαστή. Εδώκαν τζι' οι δκυό άρπα μέσα «είντα μ' που τρέσσει;»- «Κύριε δικαστά, λαλεί του ο τζυνηός, τούτος ο μάειρος, έδωκά του την σσήναν μου να μου την μαειρέψει τζιαι λαλεί πως επέτασεν».
-«Μάλιστα, λαλεί ο δικαστής, πουλλίν πετάμενον εν' ένι;» Ίσσια δώκαν εις του δικαστή τζι' οι άλλοι. «Κύριε δικαστά, λαλεί ο άντρας της γεναίκας, πούριξεν το μωρόν, τούτος ο άθθρωπος έδωκεν πα στην γεναίκαν μου τζι' έριξεν το μωρόν». -«Αί, λαλεί του ο δικαστής, αν έσσεις παράπονον να τον πάρεις έσσω σου να σου κάμει άλλον». Αί, ο φόος φέρνει κόλασην, «όϊ, όϊ, λαλεί του, εν έχω παράπονον».
Ήρτεν ύστερα ο αρφός του καμηλάρη. «Κύριε δικαστά, λαλεί του, τούτος ο άθθρωπος έππεσεν που τον μιναρέν τζι' εσκότωσεν τον αρφόν μου». -«Αί, λαλεί του, αν έσσεις παράπονον να μείνει τούτος πουκάτω τζιαι να βκεις εσού να ππέσεις πάνω του να τον-ι-σκοτώσεις». «'Οϊ, λαλεί του, ας με λείψει». -«Κύριε δικαστά, λαλεί του ο Τούρκος, τούτος ο άθθρωπος έδωκεν μου με την πρότσαν τζι' έβκαλεν τ' αμμάτιν μου». -«Αί, λαλεί του, αν έσσεις παράπονον να σταθείς να σου βκάλει τζιαι τ' άλλον τζιαι να του βκάλεις τζι' εσού τόναν, γιατί έναν αμμάτιν του Γρισκιανού αξίζει δκυό του Τούρκου». -«'Οϊ. λαλεί ο Τούρκος, εν έχω παράπονον. Είντα τωρά έχω έναν τζι' όσον τζιαι θωρώ τζι' άμαν το βκάλω τζιαι τούτον;...». Έτσι εγλύτωσεν ο μάειρος, τζι' ύστερα λαλείς μου ότι βρήσκεις το δίτζιο σου.