ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Οι χαμένοι απόγονοι του Ελληνισμού: Οι Έλληνες της Αντιοχείας - The lost descendants of Hellenism: The Antiochian Greeks

Για πολλούς στη Δύση η Μέση Ανατολή είναι απλά γνωστή ως «αραβικός κόσμος». Ότι από τη Μεσόγειο Θάλασσα μέχρι τα σύνορα του Ιράν υπάρχει μόνο μία γλώσσα, μία θρησκεία, μία εθνότητα η οποία διαιρείται σε σύγχρονα κράτη. Ότι αυτά τα κράτη δημιουργήθηκαν από τις Μεγάλες Δυνάμεις στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ωστόσο, είναι αυτή η πραγματικότητα; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που ξέρουμε ως «Άραβες»; Τί ακριβώς είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο Άραβα; Η αλήθεια είναι ότι ο αραβικός κόσμος αποτελείται από ανθρώπους διαφόρων προελεύσεων καταγωγής, θρησκευτικού υπόβαθρου και ιστορικής ταυτότητας που συσσωρεύονται μαζί ως απλά Άραβες. Όταν κάποιος το συνειδητοποιήσει αυτό, μετά τίθεται το ερώτημα αν η αραβική ταυτότητα είναι στην πραγματικότητα περισσότερο μια γλωσσική, πολιτιστική ή πολιτική ταυτότητα, παρά εθνική ή φυλετική.

Η αραβική, η ενωτική γλώσσα σε όλη τη Μέση Ανατολή, είναι μια σημιτική γλώσσα, που αναπτύχθηκε στην Αραβική Χερσόνησο. Η κυρίαρχη θρησκεία είναι το Ισλάμ, αν και τεχνικά η αραβική ταυτότητα είναι ανεξάρτητη από κάθε θρησκεία, με αραβο-χριστιανικά βασίλεια να υπάρχουν πριν από την άνοδο του Ισλάμ. Οι περισσότεροι σήμερα προσπαθούν να ταυτίσουν κάποιους ανθρώπους ως Άραβες βασισμένοι περίπου σε τρία διαφορετικά κριτήρια, γενεαλογικά, γλωσσολογικά, και / ή πολιτικά. Αν και όταν κάποιος εξερευνήσει βαθύτερα το ζήτημα του ποιος είναι Άραβας, θα αρχίσει να φαίνεται ότι η ίδια η ταυτότητα αυτή είναι σαφώς περισσότερο μια πολιτιστική-γλωσσική ταυτότητα παρά οτιδήποτε άλλο.

Το 1946, ο Αραβικός Σύνδεσμος όρισε τον Άραβα ως «ένα πρόσωπο του οποίου η γλώσσα είναι η αραβική, που ζει σε μια αραβόφωνη χώρα, ο οποίος συμμερίζεται τις προσδοκίες των λαών που μιλούν Αραβικά». Ωστόσο, μέσα σε κύκλους της Μαρωνιτικής Χριστιανικής Κοινότητας στο Λίβανο, η έννοια του φοινικισμού έχει ορθωθεί ως αντίπαλος με την αραβική ταυτότητα και τον αραβισμό. Στο Ιστορικό Λεξικό του Λιβάνου, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1998 ο As'ad AbuKhalil ασχολείται με το θέμα δηλώνοντας:

«Όσον αφορά την εθνικότητά τους, οι Λιβάνιοι είναι δυσδιάκριτοι από τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου. Είναι αναμφισβήτητα ένας μικτός πληθυσμός, γεγονός που αντικατοπτρίζει μια για αιώνες μετακίνηση πληθυσμών και ξένης κατοχής ... Ενώ ο αραβισμός δεν είναι εθνότητα, αλλά μια πολιτιστική ταυτότητα, κάποιοι ένθερμοι εθνικιστές Άραβες, στο Λίβανο και αλλού, μιλούν για τον αραβισμό από φυλετικής και εθνικής άποψης για να ανυψώνουν τους απογόνους του Μωάμεθ. Παραδόξως, και οι εθνικιστές του Λιβάνου μιλούν για το λαό του Λιβάνου από φυλετική άποψη, υποστηρίζοντας ότι οι Λιβάνιοι είναι «καθαρόαιμοι» απόγονοι των Φοινικικών λαών, τους οποίους θεωρούν ως ξεχωριστή φυλή από τους αρχαίους κατοίκους της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων κατά - ειρωνεία - και των Χαναναίων». (As'ad AbuKhalil, 1998)

Μια χώρα που δημιουργήθηκε από τις στάχτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως ένα αυτόνομο Μαρωνιτικό Χριστιανικό κομμάτι της γαλλικής Συρίας. Στο Λίβανο, όπως και όλα τα σύγχρονα κράτη που χαράχτηκαν από τα απομεινάρια αυτής της ισλαμικής αυτοκρατορίας, το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας τείνει να περιστρέφεται γύρω από τη θρησκεία. Στην πραγματικότητα, ο Λίβανος δεν συλλέγει ποτέ στις επίσημες απογραφές πληθυσμού την εθνική καταγωγή των πολιτών του, ένα αποτέλεσμα από το σύστημα των μιλλέτ όπου η οθωμανική κοινωνία χωριζόταν σύμφωνα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πολιτών της.

Παρά το γεγονός ότι είναι μια πολυεθνική χώρα, στον Εθνικό Χάρτη της ανεξαρτησίας του Λιβάνου (1943) αναφέρεται μόνο μία εθνικότητα για τους πολίτες του: «Ο Λίβανος έχει αραβικό πρόσωπο, αραβική γλώσσα, και αποτελεί μέρος του αραβικού κόσμου». Αυτή η στάση άνοιξε το δρόμο σε ένα αιματηρό ανταγωνισμό για τη δημιουργία μιας εθνικής ταυτότητας από διάφορες κοινωνικές, θρησκευτικές και εθνικές ομάδες του.

Στο τέλος, του λιβανικού εμφυλίου πολέμου (1975-1990), υπεγράφη η συμφωνία του Ταΐφ στη Σαουδική Αραβία, και επέβαλε οριστικά την ίδια αραβική ταυτότητα σε όλους τους Λιβάνιους: «Ο Λίβανος είναι αραβικός στο ανήκειν και σε ταυτότητα. Είναι ένα ενεργό και ιδρυτικό μέλος του Αραβικού Συνδέσμου και είναι δεσμευμένος με το καταστατικό της ένωσης. [...] Το κράτος του Λιβάνου θα πρέπει να ενσωματώσει τις αρχές αυτές σε όλους τους τομείς και σφαίρες, χωρίς εξαίρεση».

Συνολικά, η πλειοψηφία στον Λίβανο θα πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους ως Άραβες, υπό την έννοια ότι η Αραβική γλώσσα είναι η εθνική γλώσσα, ενώ τα πολιτισμικά υπόβαθρα και οι πρόγονοι πολλών στη χώρα κυμαίνονται μεταξύ Αράβων, Αρμενίων, Αραμαίων, Φοινίκων και Ελλήνων. Είναι, ως αποτέλεσμα το αίσθημα αυτών των διαφορετικών πολιτιστικών υποβάθρων που υπάρχουν εντός των χριστιανικών μειονοτήτων του Λιβάνου για την εθνική τους ταυτότητα που τους έχει στρέψει εναντίον του αραβισμού.

Αυτοί για τους οποίους η αρχική, αυτόνομη περιοχή του Όρους Λιβάνου ιδρύθηκε, οι Μαρωνίτες, θεωρούν τους εαυτούς τους ως απογόνους των Φοινίκων, ενώ οι Μελχίτες (Ουνίτες) Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τείνουν να επικεντρώνονται περισσότερο στην ελληνική ή την αραμαϊκή κληρονομιά τους. Με την έννοια του αραβισμού να μην είναι αποδεκτή στο εσωτερικό της Μαρωνιτικής Κοινότητας αρχίζει κανείς να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν, αυτοί που συντάσσονται στην ελληνική ή την Ανατολική Ρωμαϊκή κληρονομιά του Λιβάνου να μην τους ακολουθήσουν και ν' αρχίσουν ν' αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικά Έλληνες. Υπήρχαν αρχαίες ελληνικές αποικίες και βασίλεια στην περιοχή, και με τον εκχριστιανισμό της περιοχής ο ελληνικός πολιτισμός απέκτησε περισσότερη επιρροή μέχρι την πτώση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ακριβώς ποιες είναι αυτές οι δύο χριστιανικές ομάδες, που θα μπορούσαν ενδεχομένως να δημιουργήσουν τη ραχοκοκαλιά μας ελληνικής ταυτότητας στο Λίβανο; Κατ' αρχήν, υπάρχουν οι Λιβάνιοι Έλληνορθόδοξοι, που είναι μέλη της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας της Αντιοχείας. Γνωστοί ως Έλληνες της Αντιοχείας, στην πλειοψηφία τους είναι ένας συνδυασμός Μακεδονικής, Ρωμαϊκής και Ανατολικής Ρωμαϊκής Ελληνικής, καθώς και Αραμαϊκής κληρονομιάς. Τα πρώην μέλη του μιλλέτ των Ρωμιών στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σήμερα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χριστιανική κοινότητα στο Λίβανο και θεωρούν τους εαυτούς τους σε μεγάλο βαθμό ως Άραβες της Ορθόδοξης πίστης.

Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα

Με την ελπίδα να μάθω περισσότερα για τους Έλληνες της Αντιοχείας, ήρθα σε επαφή με τρεις Ελληνορθόδοξους Λιβάνιους, που ήταν πρόθυμοι να μοιραστούν μαζί μου τις εμπειρίες τους και να μου πουν πώς κατανοούν τη κοινότητά τους. Γεννημένος στην Τρίπολη του Λιβάνου, ο Nadim Akkari, είναι ένας από αυτούς τους Λαβάνιους Ορθοδόξους. Έχοντας τη καλοσύνη να μοιραστεί τη γνώμη του μαζί μου, ο Nadim μου εξήγησε ότι υπάρχουν δύο είδη Ελλήνων στον Λίβανο. Εκείνοι που μπορούν να εντοπίσουν την καταγωγή τους πίσω στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και εκείνοι που ήταν πρόσφυγες από τη Σμύρνη μετά την Ελληνική Γενοκτονία. Ο Ελληνολιβάνιος πολιτικός, καλλιτέχνης και επιχειρηματίας, Michel Ελευθεριάδης, είναι ένα τέλειο παράδειγμα όσων μπορούν να αναζητήσουν τις ρίζες τους πίσω σε πρόσφυγες της Ελληνικής Γενοκτονίας. Ο πατέρας του Ελευθεριάδη, είναι ανιψιός του γνωστού Μητροπολίτη Σμύρνης, Αγίου Χρυσοστόμου Καλαφάτη. Ο Nadim, 29, εντοπίζει τη καταγωγή του πίσω στις ημέρες της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. «Οι Έλληνες στο Λίβανο είναι ακριβώς όπως τους υπόλοιπους Χριστιανούς εδώ», λέει ο Nadim, «αλλά αυτό που πρέπει να ξέρετε είναι ότι οι Έλληνες στο Λίβανο δεν μιλούν πλέον Ελληνικά».

Επισήμως η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία στο Λίβανο παραμένει έξω από την πολιτική και δεν μιλά για εθνική ταυτότητα.
Η θέση των ιεραρχών της Εκκλησίας φαίνεται να είναι εκείνη της προώθησης μιας αραβικής ταυτότητας μέσα στη κοινότητά της, μια απόφαση, η οποία είναι αποτέλεσμα της επιθυμίας της Εκκλησίας να είναι περισσότερο προσφιλείς ανάμεσα στον αραβικό πληθυσμό. Όταν ρωτήθηκε για το πώς αισθάνεται για τους Μελχίτες (Ουνίτες) Χριστιανούς ο, Nadim απάντησε, «Είναι σαν εμάς, μόνο που προσηλυτίστηκαν στον καθολικισμό».

Η αντίληψη του Nadim προκάλεσε περισσότερο την περιέργειά μου για την Ελληνορθόδοξη Κοινότητα, στο Λίβανο και τη θέση της Εκκλησίας για την εθνική τους ταυτότητα. Η περιέργεια αυτή με οδήγησε στον Rodrigue Khoury, βαφτισμένος με τ' όνομα Δημήτριος, και που είναι ένα άλλο μέλος της Ορθόδοξης Κοινότητας. Γεννημένος στην Κούρα, ο Rodrigue θεωρεί την Ορθόδοξη Κοινότητα στο Λίβανο ως Έλληνες. «Οι Άραβες μας αποκαλούν Ρουμ (Ρωμιούς) , και Ρουμ στα αραβικά σημαίνει Έλληνας», εξηγεί ο Rodrigue , «πριν από την Αραβική, Ισλαμική εισβολή το 634, οι δύο γλώσσες του Λιβάνου ήταν τα Ελληνικά και Ασσυριακά ... μετά την αραβική κατάκτηση γίναμε αραβόφωνοι, αλλά δεν είμαστε Άραβες». Ο Rodrigue, μόλις 25, αντιπροσωπεύει μια αυξανόμενη τάση της νεολαίας στην Ορθόδοξη Κοινότητα. Εξηγεί ότι, «είμαστε διαιρεμένοι μεταξύ πολιτικών κομμάτων που είναι κάτω από την ηγεσία άλλων κοινοτήτων, τα οποία χρησιμοποιούν τη νεολαία μας για τις δικές τους επιδιώξεις. Λόγω αυτού, πολλοί νέοι μας γίνονται θύματα και δέχονται την επιρροή τους για την ταυτότητά τους, τόσο πολύ που οι περισσότεροι Ελληνορθόδοξοι που εμπίπτουν κάτω από την ισλαμική επιρροή λένε ότι είμαστε Άραβες και εκείνοι που εμπίπτουν κάτω από την επιρροή των Μαρωνιτών λένε ότι είμαστε Ασσύριοι ... η αλήθεια είναι ότι είμαστε Έλληνες ή Ρωμιοί ... Γι 'αυτό χρειαζόμαστε βοήθεια από του Έλληνες αδελφούς μας για να διατηρήσουμε την πραγματική μας ταυτότητα στην Ανατολή».

Ο Rodrigue προέρχεται από τη γενιά των νέων Λιβανίων Ορθοδόξων του Facebook που ψάχνουν για την ταυτότητά τους. Ως ένα μέλος αρκετών ομάδων που εκφράζουν μια ελληνική ταυτότητα για τους Ορθοδόξους του Λιβάνου, οι απόψεις του αποτελούν μια αναπτυσσόμενη αλλαγή στο εσωτερικό της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας στο Λίβανο. Σε μια εποχή, όπου το Facebook αλλάζει όχι μόνο την κοινωνία, αλλά και τα πολιτικά κατεστημένα της χώρας, όπως στις πρόσφατες διαδηλώσεις που έχουν συνεπάρει τον αραβικό κόσμο, η γνώμη του μετράει. «Δεν έχουμε καμιά Ορθόδοξη πολιτική οργάνωση», λέει ο Rodrigue , «και χρειαζόμαστε απεγνωσμένα μία». «Η κάθε θρησκευτική κοινότητα στο Λίβανο έχει τις δικές της πολιτικές οργανώσεις, εκτός από την Ελληνορθόδοξη», εξήγησε ο Rodrigue . «Ακόμη και η Αρμενική Κοινότητα, που είναι το 1% του πληθυσμού έχει μεγαλύτερη επιρροή από ό, τι μας, κι ο λόγος είναι ότι έχουν πολιτική εκπροσώπηση».

Ο Rodrigue εξήγησε πιο αναλυτικά, «Η Εκκλησία της Αντιοχείας ήταν κάποτε στη θέση που είναι τώρα η Εκκλησία των Ιεροσολύμων και η Εκκλησία της Αλεξανδρείας. Οι αραβόφωνοι άρχισαν να νιώθουν ότι η Εκκλησία ήταν «υπό κατοχή από τον ελληνικό κλήρο» και σύντομα δημιούργησαν το επιχείρημά τους ότι είναι μια φυλετική σύγκρουση μεταξύ Αράβων και Ελλήνων, το οποίο κέρδισε την υποστήριξη τους από το αραβικό, μουσουλμανικό κατεστημένο. Από τις αρχές του 20ου αιώνα, ο Πατριάρχης μας πρέπει να προέρχεται από τη πατρίδα μας, κάτι που βοήθησε στην επιτάχυνση της Αραβικής προπαγάνδας. Σήμερα η Εκκλησία δεν έχει καμία επίσημη γνώμη σχετικά με αυτούς τους τύπους ερωτήσεων, αν και οι επίσκοποι μας, όλοι φαίνονται να χωρίζονται σε τρεις σφαίρες επιρροής , την Ελληνική, Ασσυριακή, ή την Αραβική.

Για μερικούς οι απόψεις του Rodrigue μπορεί να ακούγονται ριζοσπαστικές. Πολλοί πιστεύουν ότι η αποδοχή μιας ελληνικής ταυτότητας παρά μιας αραβικής για τους Ελληνορθόδοξους, θα ήταν μια απερίσκεπτη απόφαση. Μια αποδοχή που μπορεί να προκαλέσει δυσαρέσκεια προς τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Ωστόσο, ο Rodrigue δηλώνει αυτό, «Ακριβώς επειδή δεν είμαστε Άραβες δεν σημαίνει ότι είμαστε σε σύγκρουση μαζί τους ... Πρέπει όλοι να μάθουμε να ζούμε σε μια πλουραλιστική κοινωνία και είμαι βέβαιος ότι θα μας δεχτούν, όπως δέχονται τους Αρμένιους. Οφείλουν να το κάνουν γιατί είμαστε ντόπιοι αυτής της γης».

Όταν ρωτήθηκε για την Μελχίτικη (Ουνιτική) Ελληνική Κοινότητα, δήλωσε «Οι Μελχίτες Έλληνες Καθολικοί είναι Έλληνες σαν εμάς βέβαια, κάποτε ήταν όλοι Ορθόδοξοι, αλλά λόγω πολιτικών εσωτερικών προστριβών στην Εκκλησία μερικοί βρήκαν στήριξη από τη Ρώμη. Είτε έτσι είτε αλλιώς είναι στερεωμένοι στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και την κληρονομιά της, και, συνεπώς, μοιράζονται μαζί μας μια ελληνική ταυτότητα».

Το τελευταίο μέλος της Λιβανο-Ελληνορθόδοξης Κοινότητας που είχα την ευχαρίστηση να συνομιλήσω ήταν ο Ghassan El Karaan. O Ghassan είναι 24, και γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου, οι γονείς του δεν προτίμησαν να του δώσουν ελληνικό όνομα, «για να γλιτώσω τη ζωή μου από εθνοτικές διώξεις», όπως λέει ο Ghassan. Ως εκ τούτου, του δόθηκε νόμιμα ένα αραβικό όνομα και βαφτίστηκε «Ηλίας», όμως, επιμένει να ονομάζεται «Ηλίας» και όχι «Ghassan». Η οικογένειά του είχε αλλάξει το ελληνικό επώνυμο της αναγκαστικά κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. «Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής, ό, τι ήταν ελληνικό ήταν απαγορευμένο, και οι Έλληνες υπέστησαν διακρίσεις και εθεωρούντο ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Ως μέρος αυτής της διάκρισης, οι Τούρκοι αναφέρονταν στους Έλληνες, όχι με τα ελληνικά ονόματα των οικογενειών τους αλλά με τους τίτλους των θέσεων εργασίας τους, ή μερικές φορές για σκληρότερο εκφοβισμό με άλλες φυσικές ή ηθικές ιδιότητες. «El Karaan» σημαίνει, «ο φαλακρός», και πραγματικά η φαλάκρα είναι ένα κληρονομικό γονίδιο στην οικογένειά μου», μου είπε.

Ο Ηλίας, όπως και ο Rodrigue, πιστεύει ότι η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα είναι εθνικά Έλληνες, «... είμαστε άμεσοι απόγονοι της Ρωμαίο-Ελληνικής Αυτοκρατορίας, του αρχαιότερου πολιτισμού στο Λίβανο», δήλωσε. Πώς είναι δυνατόν ένας νεαρός Ορθόδοξος Χριστιανός του Λιβάνου να προσδιορίζει με περηφάνια τον εαυτό του ότι είναι ελληνικής καταγωγής και όχι αραβικής; Για να γίνει αυτό πιο κατανοητό, ο Ηλίας αναπτύσσει περαιτέρω τη θέση του για την τρέχουσα κατάσταση της Ελληνορθόδοξη Κοινότητας στο Λίβανο. Η θέση του είναι πολύ ενδιαφέρον, η οποία θα πρέπει να εγείρει πολλά ερωτήματα στις καρδιές και το μυαλό των Ελλήνων. Ο Ηλίας είναι της γνώμης ότι η σημερινή κατάσταση των Ορθοδόξων στο Λίβανο βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, μέσα στην οποία οι αιώνες διωγμών και αναγκαστικής αραβοποίησης οδήγησε την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία να αποδεχθεί την αρχή της κυβέρνησης να επιλέξει ένα «φιλο-άραβα Πατριάρχη και προ- αραβιστές επισκόπους αντί ενός Έλληνα Πατριάρχη και Ελλήνων επισκόπων», όπως λέει.

Συνεχίζοντας περαιτέρω, ο Ηλίας σημείωσε ότι,
«Όλα τα γεγονότα μεταξύ 333 π.Χ. μέχρι 700 μ.Χ. έχουν παραλειφθεί από τα βιβλία ιστορίας ... τα περισσότερα ελληνικά ιστορικά μνημεία δεν έχουν αποκατασταθεί σωστά για να αποκρύψουν την αλήθεια ... Η ιστορία έχει σφυρηλατηθεί για να παραπλανήσουν τους ανθρώπους. Σήμερα, οι κοινωνικές και πολιτιστικές παραδόσεις μας, τα τρόφιμά μας, τα ποτά μας, η αγάπη μας για την ελευθερία και τη δημοκρατία είναι όλα ακόμα ανάλογα με εκείνα της Ελλάδας, και πολύ ξένα προς αυτά των αραβικών χωρών. Το μόνο κοινό που έχουμε με τους Άραβες είναι η γλώσσα που επιβλήθηκε στους προγόνους μας με τη βία. Ωστόσο, μόνο και μόνο επειδή η γλώσσα μας έχει αλλάξει, αυτό δεν σημαίνει ότι άλλαξε και το αίμα μας, το αίμα μας εξακολουθεί να είναι ελληνικό! Οι καρδιά μας είναι ακόμη Ελληνική! Είμαι Έλληνας, και είμαι πολύ περήφανος γι' αυτό! "

Συμπέρασμα

Ως Έλληνας της Αμερικής, με Λιβανο-αμερικανούς φίλους της Ελληνικής Ορθόδοξης πίστης, είχα πάντα την εντύπωση ότι η Ορθόδοξη Κοινότητα στο Λίβανο ήταν μόνο Λιβάνιοι Χριστιανοί, και όμως προς έκπληξή μου έμαθα διαφορετικά πράγματα από εκείνους που ζουν στο Λίβανο . Στο τέλος, ο Ηλίας με πληροφόρησε ότι, «η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα στο Λίβανο έχει μόνο 5 σχολεία δικά της σε σχέση με τις εκατοντάδες των Καθολικών και των ισλαμικών σχολείων που είναι διασπαρμένα σε όλη τη χώρα. Η ελληνική γλώσσα είναι σχεδόν μια ξεχασμένη γλώσσα, και η έλλειψη εθνικού πνεύματος ταυτότητας μεταξύ των Ελληνορθοδόξων είναι κάτι πολύ επικίνδυνο ... μόνο οι Ελληνορθόδοξοι αγνοούν ότι είναι Ρουμ (Ρωμιοί) απόγονοι Ελλήνων, γιατί αγνοούν την ιστορία των πατέρων τους, και πολύ λίγοι μιλούν τη μητρική τους γλώσσα, την ελληνική
».

Αυτά όλα με οδηγούν πίσω στην αρχική μου ερώτηση, αν οι Μαρωνίτες είναι σε θέση να αρχίσουν να απαλλάσσονται από την αραβική τους ταυτότητα, για μια φοινικική, πού είναι το λάθος για τις άλλες χριστιανικές κοινότητες να υιοθετούσουν μια ελληνική ταυτότητα; Δεδομένου ότι η Ελληνική Κυβέρνηση και η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία της Αντιοχείας δεν θα αγγίξουν το θέμα, εναπόκειται σε εκείνους από εμάς της διασποράς να εξετάσουμε το ζήτημα. Θα πρέπει να ανοίξουμε την αγκαλιά μας στους ξεχασμένους ομοεθνής μας αδελφούς, να τους βοηθήσουμε στην πορεία τους προς μια ελληνική εθνική ταυτότητα; Ή μήπως θα πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του ελληνικού κράτους και της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ν' αφήσουμε τα λόγια τους να πέφτουν πάνω σε ώτα μη ακουόντων;

Πηγή εδώ

Μετάφραση NOCTOC


To many in the West the Middle East is simply known as the ‘Arab World’. From the Mediterranean Sea to the border of Iran, one language, one religion, one ethnicity divided into modern Nation-States. These states created by the Great Powers at the close of the First World War, however is this reality. Who are these people we know as ‘Arabs’? Just what makes a person an Arab? The truth is that the Arab world is made up of people from various different ancestral origins, religious backgrounds and historic identities lumped together as just simply Arabs. Once one realizes this the question arises to whether Arab Identity is actually more a linguistic, cultural or political identity, rather than an ethnic or racial one.

Arabic, the unifying language throughout the Middle East, is a Semitic language, which developed in the Arabian Peninsula. The dominating religion is Islam, although technically the Arab Identity is independent of any one religion, with Arab-Christian kingdoms existing before the rise of Islam. Most today attempt to identify people as Arabs based roughly on three different criteria, Genealogically, Linguistically, and/or Politically. Although as one searches deeper into the question of just who is an Arab, it begins to appear that the identity itself clearly is more of a Culturo-Linguistic identity than anything else.

In 1946, the Arab League defined an Arab as ‘a person whose language is Arabic, who lives in an Arabic speaking country, who is in sympathy with the aspirations of the Arabic speaking peoples’. However, inside Maronite Christian circles in Lebanon, the concept of Phoenicianism has risen as a rival to the Arab identity and Arabism. In the Historical Dictionary of Lebanon, published in1998 As’ad AbuKhalil touches on the subject stating:

‘Ethnically speaking, the Lebanese are indistinguishable from the peoples of the eastern Mediterranean. They are undoubtedly a mixed population, reflecting centuries of population movement and foreign occupation... While Arabness is not an ethnicity but a cultural identity, some ardent Arab nationalists, in Lebanon and elsewhere, talk about Arabness in racial and ethnic terms to elevate the descendants of Muhammad. Paradoxically, Lebanese nationalists also speak about the Lebanese people in racial terms, claiming that the Lebanese are "pure" descendants of the Phoenician peoples, whom they view as separate from the ancient residents of the region, including — ironically — the Canaanites’. (As’ad AbuKhalil, 1998)

A country created from the ashes of the Ottoman Empire as an autonomous Maronite Christian piece of French Syria. In Lebanon, like all modern states craved out of the remnants of this Islamic Empire, the question of ethnic identity tends to revolve around religious affiliation. In fact, Lebanon does not even collect official census date on the ethnic background of its citizens, a result of the Millet System that divided Ottoman society by religious affiliation.

Although a multiethnic country, the National Charter of the Independence of Lebanon (1943) stated only one ethnicity for its citizens: “Lebanon has an Arabic face, Arabic language, and is part of the Arab world.” This paved the way for a bloody struggle to establish a national identity out of its various social, religious, and ethnic groups.

At the end, of the Lebanese civil war (1975-1990), the Taif Agreement was signed in Saudi Arabia, and definitively enforced the same Arab identity on all Lebanese: “Lebanon is Arab in belonging and identity. It is an active and founding member of the Arab League and is committed to the league's charter. [...] The state of Lebanon shall embody these principles in all areas and spheres, without exception.”

Overall the majority in Lebanon are to view themselves as Arabs, in the sense that Arabic is the national language, while the cultural backgrounds and ancestors of many in the country vary between Arab, Armenian, Aramaean, Phoenician and Greek. It is as a result of these different cultural backgrounds that within the Christian minorities of Lebanon feelings of ethnic identity have turned against Arabness.

Those who the original, autonomous region of Mount Lebanon was established for, the Maronites, view themselves as the descendants of the Phoenicians, while Melkite Catholics and Orthodox Christians tend to focus more on their Greek or Aramaic heritage. With the concept, of Arabness being denied by those within the Maronite community one begins to wonder how come those who align themselves to the Greek or Eastern Roman heritage of Lebanon do not follow suit and begin identifying themselves as ethnic Greeks. Ancient Greek colonies and kingdoms did existed in the region, and with the Christianization of the region the Greek culture only gained in influence until the fall of the Eastern Roman Empire.

Just who are these two Christian sects, could they possibly make the backbone of a Greek identity in Lebanon? For starters, there are the Greek Orthodox Lebanese, members of the Greek Orthodox Church of Antioch. Known as Antiochian Greeks, the majority are a combination of Macedonian, Roman and Eastern Roman Greek, as well as Aramaean heritage. Former members of the Roum millet inside the Ottoman Empire, today they are the second largest Christian denomination in Lebanon and consider themselves largely as Arabs of Orthodox faith.

The Greek Orthodox Community

In hopes of learning more about Antiochian Greeks, I came across three Greek Orthodox Lebanese who were willing to share their experiences and understanding of their community. Born in Tripoli Lebanon, Nadim Akkari, is one of these Orthodox Lebanese. Kind enough to lend his opinion, Nadim explains that there are two kinds of Greeks in Lebanon. Those who can trace their ancestry back to the Eastern Roman Empire and those who were refugees from Smyrna after the Greek Genocide. Greek-Lebanese Politician, artist and entrepreneur, Michel Elefteriades, is a perfect example of those who can trace their roots back to refugees from the Greek Genocide. Elefteriades’ father is the grandnephew of the famous Metropolitan of Smyrna, Saint Chrysostomos Kalafatis. Nadim, 29, traces his ancestry back to the days of the Eastern Roman Empire. “Greeks in Lebanon are just like the rest of the Christians here”, says Nadim, “but what you should know is that Greeks in Lebanon no longer Speak Greek”.

Officially the Greek Orthodox Church in Lebanon stays out of politics or talk of ethnic identity. The view of Church officials seems to be one of promoting an Arab identity within its community, a decision, which is a result of the Church’s desire to appeal to more of the Arab population. When asked how he felt about Melkite Christians, Nadim responded, ‘They are like us, only they converted to Catholicism’.

Nadim’s perception furthered my curiosity in the Greek Orthodox community, in Lebanon and the Church’s position on ethnic identity. This curiosity led me to Rodrigue Khoury, baptized Dimitrios, he is another member of the Orthodox Community. Born in Koura, Rodrigue views the Orthodox community in Lebanon as ethnic Greeks. “Arabs call us Roum, and Roum in Arabic means Greek’, explains Rodrigue, ‘before the Arab, Islamic invasion in 634, the two languages of Lebanon was Greek and Syriac…after the Arab occupation we became Arabophone, but not Arabs’. Rodrigue, just 25, represented a growing trend in community’s Orthodox youth. He explains that, ‘we are divided between the political parties led by other communities, who use our youth for their own causes. Because of this many fall victim to their influence on identity, so much that most Greek Orthodox that fall under islamic influence say that we are arabs and those that fall under maronite influence say that we are syriac…the truth is that we are Hellenes or romioi…this is why we need help from our Greek brothers to keep our real identity alive in the east’.

Rodrigue comes from the Facebook generation of young Orthodox Lebanese that are searching for their identity. A Member of several groups that express a Greek identity for Orthodox Lebanese, his opinions represent a growing change inside the Greek Orthodox Community in Lebanon. At a time, when Facebook is changing not only society, but country’s political establishments, like the recent demonstrations that have engulfed the Arab World, his opinion matters. ‘We don’t have any political organizations’, says Rodrigue, ‘and we desperately need one’. 'Each religious community inside Lebanon has their own political organizations, except the Greek Orthodox', explained Rodrigue. ‘Even the Armenian community, 1% of the population is more influential than us, the reason being they have political representation’.

In more detail, Rodrigue explained, ‘The Antiochian Church was once in place as the Church of Jerusalem and Alexandria are now. The Arabophone people began to feel that the Church was ‘under occupation from the Greek clergy’ and soon crafted their argument as a racial conflict between Arabs and Greeks, which gained support from the Arab, Muslim establishment. Since the beginning of the 20th century, our Patriarch must come from our land, which has helped accelerate Arab propaganda. Currently the Church has no official opinion on these types of questions, although our bishops all seem to be divided into three spheres of influence; Greek, Syriac, or Arab’.

Too some Rodrigue’s views might sound radical. Many believe that accepting a Greek identity rather than an Arab one for Greek Orthodox Christians would be an unwise decision. One that might cause resentment towards Orthodox Christians. However, to this Rodrigue says, ‘Just because we are not Arabs it doesn’t mean we are in conflict with them…We must all learn to live in a pluralistic society and I’m confident that they will accept us, as they accept the Armenians. They are obliged to because we are an indigenous people of this land’.

When asked about the Greek Melkite community, he stated ‘The Greek Melkite Catholics are Greeks like us of course, they were all Orthodox once, but because of internal Church politics some found support from Rome. Either way they are attached to the Byzantine Empire and its legacy, and, therefore, share a Greek identity with us’.

The last member of Lebanese-Greek Orthodox community I had the pleasure of speaking with was Ghassan El Karaan. Ghassan is 24, born during the Lebanese Civil War, his parents preferred not to give him a Greek name, ‘to spare my life from ethnic persecution’, as Ghassan says. Therefore, he was legally given an Arabic name and baptized ‘Hlias’, however, he insists on being called ‘Hlias’ instead of ‘Ghassan’. His family had their Greek surname forcibly changed during the Ottoman Empire. “In fact, during the Ottoman occupation, everything that is Greek was prohibited, and Greeks were discriminated and considered as second class citizens. As part of this discrimination, Turks used to refer to Greek individuals, not by their Greek family names but by their job titles, or sometimes for harsher intimidation by other physical or moral qualities. ‘El Karaan’ means, ‘the bald’, and truly baldness is a hereditary gene in my family’, he told me.

Hlias, like Rodrigue, believes that the Greek Orthodox community is ethnically Greek, ‘…we are direct descendants of the Romano-Hellenic Empire, the oldest still existing civilization in Lebanon’, he stated. How is it possible that a young Orthodox Christian Lebanese soul is proudly identifying as an ethnic Greek rather than an Arab? To understand this better, Hlias elaborated further on the current situation of the Greek Orthodox community in Lebanon. His position is an intriguing one, which should raise many questions in the hearts and minds of ethnic Greeks. Hlias is of the opinion that the current state of the Orthodox in Lebanon is at a critical juncture, in which centuries of persecutions and forced Arabization has led the Greek Orthodox Church to accept the government’s authority to elect ‘a pro-Arab Patriarch and pro-Arab Bishops instead of a Greek Patriarch and Greek Bishops’, as he says.

Going on further, Hlias noted that, “All events between 333BC till 700 AD have been omitted from history books…most Greek historical monuments haven’t been restored properly to conceal the truth…history has been forged to deceive the people. Today our social and cultural traditions, our food, our drink, our love for freedom and democracy are all still analog to those of Greece, and very alien to those of the Arab countries. The only common thing we have with Arabs is the language that was imposed on our ancestors by force. However, just because our language was changed, this doesn’t mean that our blood changed, our blood is still Greek! Our hearts are still Greek! I am Greek, and very proud of it!”

Conclusion

As a Greek-American, with Lebanese-American friends of Greek Orthodox faith, I’ve always been under the impression that the Orthodox community in Lebanon was just Christian Lebanese, and yet to my surprise I was being told differently from those living in Lebanon. In the end, Hlias informed me that, “the Greek Orthodox community in Lebanon has only 5 schools of their own compared to hundreds of Catholic and Islamic schools spread all over the country. The Greek language is almost a forgotten language, and the lack of ethnic spirit of identity amongst the Greek Orthodox is very dangerous…only the Greek Orthodox ignores that he is a Roum of Roman Greek descendant because he ignores the history of his fathers, and very few speak their native tongue, Greek”.

Which leads me back to my original question, if Maronites are able to start shedding their Arab identity for a Phoenician one, what was wrong about other Christian communities adopting a Greek identity? Since the Greek Government and the Greek Orthodox Church of Antioch will not touch the subject, it falls to those of us in the Diaspora to consider the issue. Should we open our arms to our forgotten ethnic brethren, aid them in the journey towards an ethnic Greek identity? Or should we follow the examples of the Greek State and the Orthodox Church and let their words fall of deaf ears?

Source Here

6 σχόλια:

  1. In addition though: What about the great arab roum-orthodox families in Lebanon of today originally from Hauran like Moutran or those from Damascus having come to Lebanon after the Massacre of 1860 ot etc? All christians of Hauran down into Jordan, are roum-orthodox resp. melkite, yet of truly arabic descent, many until four generations back having lived under tents, cfr. the rebuilding of Maddaba in the 19th centuries by arab-christians. Isn't thus Antiochian Orthodoxy a true communion of the three people: Hellenes on the Coast, Arameans who used Syriac in the Orthodox Liturgy, cfr. Saydnaya, Maaloula, Deir Attiyeh, Qara in todays Syria and in Palestine using syriac until the 16th even the 17th century, as shown by the many syriac-melkite liturgical MSS. IS the Search for an ethnic identity by exclusion the way for true Orthodoxy? cfr all those national Churches in Eastern Europe, not in conformity with Orthodox Norms of the First Millenium or the fact of 'greek pharariotism' in subserviance to the 'High Porch' of the Ottomans, against other non-greek Orthodox. Is it not more the true vocation of the venerable and ancient Antiochian Church to give to World-Orthodoxy the example of Communion lived by her people's ethnical mix?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Mr Anonymous,
    this is Hlias Ghassan Karaan replying.....

    with all my respect to the "great" civilization of Nomadic Arabs tent dwellers... but kindly keep in mind, that we in Lebanon, Syria, Jordan, we are Hellenes the same as in Cyprus and Greece... our ancestors founded all the major cities that some still carry their Greek names until this day!! our ancestors built churches and monasteries that are still standing till today to testify of their Orthodoxy, their love for Christ, and our "modest" Greek culture! and the Saydnaya monastery is one of the monasteries built by Saint Emperor Justinian the Great!

    as to the family name "Moutran" i am obliged to inform you that it isn't an arabic word... and ironically it's derived from the Greek word "μίτρα"!!

    if the language of the Roum Orthodox was forcibly changed by the Arab conquests, this doesn't mean that the Roum (Greeks) are going to become Arabs...
    we are civilized people who dwelled in houses 8000BC and sailed to the Americas 2000 years before Columbus, and our ancestors invented philosophy and most sciences and arts...
    while the Arabs were always barbarian tribes, without civilization who dwelled in tents until the 16th-19th century AD, they didn't know that the sea existed until the 7th century, and still those audacious Arabs consider themselves the discoverers of Aristotle in the 13th century, and today they proudly dare to call the Greek sweet: Baklava, as an Arab sweet... shame on such a barbarian people!!

    this is the Arab culture, a culture based on stealing what belongs to others, and claiming it their own... they stole our lands, our literature, our food, our sciences, our philosophy, and now they want to steal our identity!
    but isn't it funny that an Arab Orthodox Patriarchate never existed?! if anything as Arab Orthodox ever existed how come that they don't even have any single church?!!

    so, if you consider yourself an Arab, kindly do not dare to give me lessons in Orthodoxy... because the "Sarassin Christians" you are referring too were divided between Jacobites and Nestorians and many of them practiced polygamy...
    as to the Melkite Catholics, they were Hellenes who betrayed the Orthodox Faith and subdued to the pope of Rome whose heresies are countless...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Sorry,isn't it the Profession of Faith and Baptism what makes an Orthodox Christian, not a language or a culture, but the call to salvation is destined by Christ to all Nations, even the poor Arabs, named already in the Acts of the Apostles at Pentecost -Emperor Phillip the Arab, born in Saghba, considered by some already a Christian. Greek language and thought certainly plays a very important role in XPCtianity; but it was never all-exclusive, not even in the Church of Antioch, cfr. the syriac interpreters for St. John XPCostomos at Antioch. Antiochian and Palestinian Syriac MAnuscripts trace that multi-cultural heritage down the centuries until even arab appears in the 15th century to be employed. Another example for the inclusiveness of Antioch is the Marvelous Icon of the Baptism of the Lord of Kaftoun, bearing inscriptions in these three languages.
    And ultimately it was "phanariot phylotism" that lead to the sad schism of 1724, not dogma

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. in regard to Kaftoun as well as the Mauscript PAtrimony of the Patriarchate of Antioch: http://documents.irevues.inist.fr/bitstream/handle/2042/35438/po2006_423.pdf?sequence=1

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Great article! This is what I've been telling people around me all along. We are not Arabs! We the Greek Orthodox Christians of Syria and Lebanon are ethnically Antiochian Greeks, and we are very proud of being Greek!

    We as Antiochian Greeks have been forced to be Arabized. The reason that we no longer speak Greek is because during the 7th century Arab invasion, they would cut off the tongues of our people for speaking Greek, and forced us to speak Arabic.

    Our ancestors were very Greek, they were not Ghassanids as some people falsely claim. The Ghassanid theory is nothing more than a brainwashing propaganda to kill our Greek identity.

    God bless Nadim Akkari, Rodrigue Khoury, and Ghassan El Karaan! You guys are very brave, and keep up this great noble work!

    Also, God bless you NOCTOC for posting this wonderful article! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Thanks for your input. I hope that other Rum Orthodox realize that they are Greek Antiochians and not Arabs.

    ΑπάντησηΔιαγραφή