ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Κυπριακό Παραμύθι: Ο πλούσιος που ήθελεν νάβρει τον Θεόν

Είσσεν έναν αντρόϋνον πολλά πλούσιον τζι' εν εκάμναν παιδκιά τζιαι κάθη νύχτα ως έναν μήναν εθωρούσαν εις τ' όρομάν τους, τζ' ο άντρας τζι' η γεναίκα, να δώσουν τα έχη τους εις την γην τζι' εν να τάβρουν τετραπλούν εις τους ουρανούς. «Ολάν», λαλεί ο άντρας της, «έσσει έναν μήναν που θωρώ κάθη νύχτα στ' όρομάν μου να δώσουμεν τα έχη μας εις την γην τζι' εν να τάβρουμεν τετραπλάσια εις τους ουρανούς». -«Είντα τζι' εγιώ το ίδιον όρομαν θωρώ», λαλεί του η γεναίκα του. Εκάμαν έναν τταμίνιν να ζήσουν -να ζήσουν... αλλό είκοσι γρόνια -ήταν ογδόντα γρονών - «αί» , λαλούν, «να τα πουλήσουμεν ούλα να τα δώσουμεν εις τους φτωχούς τζιαι ν' αφήσουμεν έχη ως είκοσι γρόνια να περνούμεν· ζαττίν πάνω που εκατόν γρονών εν τζιαι γινισκούμαστιν».
Έτσι ήτουν. Επουλήσαν τα έχη τους τζι' αφήκαν ως είκοσι γρόνια τροφήν. Γιάλι-άλι επεράσαν το γρόνια, εμείναν τους πεντέξη μήνες να τους λείψουν τζείνα που φήκαν τζιαι να σώσουν τζιαι τα εκατόν γρόνια. «Ολάν», λαλεί ο άθθρωπος της γεναίκας, «είες δουλιάν που πάθαμεν; Έτο εν χα-χα να σώσει ο τζαιρός, να λείψουν όσα φήκαμεν τζι' εμείς-ι-ζιούμεν. Είντα 'μ που εν να ινούμεν πο τζει τζιαι τζει; Να μου κάμεις κάμποσον ποξαμάτιν τζι' εν να καβαλλιτζέψω τον άππαρον μου να πάω νάβρω τον Θεόν να δω είντα εν τούτ' η δουλειά που μας έβαλεν να κάμουμεν».
- Εκαβαλλίτζεψεν το χτηνόν του, έβαλεν το ποξαμάτιν μεσ' το γισάτσσιν τζι' ελάμνησεν κατά την δύσην, γιατί μ' έναν τταμίνιν είπεν ότι εν που ποδά ο Θεός. Επήαιννεν-επήαινεν, ενυχτώθην μεσ' την στράταν. Εν έξερεν είντα ΄μ που εν να κάμει. Αν μεν είσσεν χωρκόν κοντά εν να τον φαν τα θηρία μέσ' στ' όρος. Έτσι σγιον εσυλλοάτουν, θωρεί μακρά έναν φως τζι' ελουλλούπαν. Εγίσωσεν πάνω του.
Επήεν, ήυρεν έναν ασκητήν μέσα σε μιαν καλύφην τζι' ασκήτευκεν. Λαλεί του, «έσσει λλίον τόπον να μείνω τζι' εγιώ, γυιέ μου, δαχαμαί τζι' ενυχτώθηκα;» -«αί». λαλεί του ο ασκητής, «έτην καλύφην, δήσε το χτηνόν σου έξω τζιαι φωρεί μας για ππεσσίν. Εν να ππέσεις τζι' εσού χαμαί όπως-ι-ππέφτω εγιώ». -«Καλάν, γυιέ μου», λαλεί του. Άμαν τζι' έσασεν το χτηνόν του τζι εκάτσαν, λαλεί του ο ασκητής, «θέλεις παππού να κουνουσστίσουμεν τζιαι λλίον σαν ήρτες δα πάνω δα;» -«Να κουνουσστίσουμεν, γυιέ μου», λαλεί του. -«Τζιαι πώς ως ώδε παππού», λαλεί του ο ασκητής, «εγιώ έσσει τόσα γρόνια π' ασκητεύκω να σώσω τη ψυσσή μου δα πάνω τζιαι πλάσμαν του Θεού εν εία τζι' εσού, γέρος άθθρωπος νάρτεις...». -«Είντα να σου πω, γυιέ μου», λαλεί του. Έτσι τζι' έτσι. «Κάθη νύχτα τζι' εγιώ τζι' η γεναίκα μου εθωρούσαμεν έναν όρομαν ως έναν μήναν να πουλήσουμεν τα έχη μας να τα δώσουμεν εις τους φτωχούς τζι' εν να τάβουμεν τετραπλάσια εις τους ουρανούς». Τζι' είπεν του ούλλην την ιστορίαν όπως ιγίνηκεν. -«Τζιαι τωρά πάω νάβρω τον Θεόν να τον αρωτήσω». -«Αί παππού», λαλεί του, «αφούς εν να πα νάβρεις τον Θεόν εν τον αρωτάς πότε εν να τελειώσει τζι' εμέναν η άσκησή μου;» -«Να τον αρωτήσω γυιέ μου», λαλεί. Του ασκητή κάθη νύχτα ο Θεός έριβκέν του ένα ψουμίν τζιαι τζείνην την νύχταν έριξέν του δκυό, το έναν για τον γέρον. Ο ασκητής που την λυσκιάραν του έχωσεν το ψουμίν τζι' ο γέρος έφαν που το ποξαμάτιν του.
Γύρισ' η μέρα, που το πωρνόν εσηκώστην, εκαβαλλίτζεψεν το χτηνόν του τζι' ελάμνησεν. Πάλε άμαν τζ' ενυχτώθην, είεν φως τζι' επήεν. Ήυρεν μιαν γεναίκαν μέσα σ΄έναν σπήλιον τζι' ασκήτευκεν. «Έσσει, κόρη μου», λαλεί της, «νάκκον τόπον να μείνω τζι' εγιώ;» -«Ποττέ», λαλεί του, «παππού να μεν μείνεις; Κατέβα, δήσε το χτηνόν σου να κουνουσστίσουμεν τζιόλης».
Εκατέβην ο γέρος, έδησεν το χτηνόν του τζ' έμπην μέσ' τον σπήλιον. «Τζιαι πώς ώδε παππού», λαλεί του η ασκητίνα. -«Είντα εν να σου πω κόρη μου», λαλεί της, έτσι τζι' έτσι -τζι' είπεν της ούλλην την ιστορίαν -«τζιαι τωρά που θωρείς, πάω νάβρω τον Θεόν να τον αρωτήσω». -«Τζι' αφούς εν να πας παππού, εν τον αρωτάς τζιαι για μέναν τουν τ' αμμάδκια μου που εν έτσι πονιζάμενα πότε εν να γειάνουν;» -«Καλόν, κόρη μου, να τον αρωτήσω», λαλεί της. Την νύχταν πάλε ο Θεός έριξεν της τζιαι τούτης δκυό ψουμιά. Έπκιασεν το έναν έδωσέν το του γέρου. «Όϊ κόρη μου», λαλεί της, «εγιώ έχω το ποξαμάτιν μου, έφησ' το εσού που είσαι μέσ' τα όρη». -«Ποττέ», λαλεί του, «τούτον έπεψέν σου το ο Θεός. Κάθε νύκτα ρίβκει μου έναν τζιαι πόψε έριξέν μου δκυό τζιαι το έναν εν για λλόου σου. Αν δεν το πκιάσεις εν είσαι καλός άθθρωπος». Έπκιασεν το τζι' ο γέρος.

Που το πωρνόν εσηκώθην πάλε τζι' έπκιασεν στράταν. Έτσι σον επήαινεν είεν έναν βοσκόν τζι' έσερνεν νερόν που τον λάκκον τζι' επότιζεν αίγες τζιαι κουέλλες τζιαι έρκουνταν τζι' επίνναν τζι' εφεύκαν τζι' έρκουνταν άλλες τζι' εν είχαν λείψην. Όσσον τζι' είεν τον: -«Ά παππού», φωνάζει του, «κάτσε που κα στην μοσφιλιάν να πνάσεις τζιαι νάρτω τζι' εγιώ να κουνουσστίσωμεν».
Έκατσεν ο γέρος, επήεν τζι' ο βοσκός: -«Τζιαι πώς ως ώδε, παππού;» λαλεί του. -«Είντα εν να σου πω, γυιέ μου», έτσι τζι΄έτσι, «τζιαι τωρά πάνω νάβρω τον Θεόν να τον αρωτήσω». -«Τζι' αφούς εν να πας, παππού», λαλεί του, «εν τον αρωτάς πότε εν να λείψουν τζι' εμέναν τούτες οι αίγες τζι' οι κουέλλες τζιαι σύρνω-σύρνω νερόν να τες ποτίσω τζι' εν έχουν λείψην;» -«Κάλο, εν τον αρωτώ, γυιέ μου», τζι' εκαβαλλίτζεψεν τζι' ελάμνησεν.
Έτσι σον επήαννεν ηύρεν έναν γέρον ασπρομάλλην τζ' εκάθετουν κοντά σε μια βρύσην τζι' εκράτεν έναν καλάθιν τζι' είσσεν μέσα τρία αυκά τζιαι τρία ψουμιά. «Κόπκιασε τζι' εσού», λαλεί του, «να κάτσεις να πνάσεις». -«Μα εν-ι-ξέρω τους τόπους». -«'Ελα», λαλεί του,«να πνάσεις τζι' εν να πάω τζι' εγιώ στο χωρκόν τζιαι να σε πάρω». Επέζεψεν τζι' έκατσεν. Έπκιασεν ο άλλος γέρος έναν αυκόν τζι' έναν ψουμίν τζι' έδωσέν του. «Όϊ», λαλεί του, «εν θέλω, άηστα εσού· γέρος άθθρωπος εδκιακόνησες έναν αυκόν τζι' εν να μου το δώκεις;» Λαλεί του, «αν δεν τα πκιάσεις εν είσαι καλός άθθρωπος». Επκιασέν τα τζι' ο γέρος. «Τζιαι πόθθεν είσαι γέρο;» λαλεί του. -«Ού, είμαι που πολλά μακρά» -«Τζιαι πού πάεις;» -«Είντα να σου πω», έτσι τζι έτσι, «τζιαι πα νάβρω τον Θεόν (εν τζι' εκατάλαβέν το πως ήτουν ο ίδιος ο Θεός).» -«Εδυστύχησες;» λαλεί του. Λαλεί του «όϊ». «Αί, τζι' αφούς εν εδυστύχησες γιατί εσυγκλεθκιάστης τόσον; Να στραφείς πίσω στον τόπο σου τζι' ύστερα που τρεις ημέρες, εν να πεθάνει η γεναίκα σου τζι' ύστερα που μιαν εβτομάαν εν να πεθάνεις τζι' εσού τζιαι να κάμεις γλήορα να φτάσεις την γεναίκα σου να την σάσεις τζι όπως σας είπεν ο Θεός εν να τάβρετε». -«Να σ' αρωτήσω τζιαι έναν πράμαν. Σαν έρεσσα ηύρα έναν ασκητήν τζι' είπεν μου ν' αρωτήσω τον Θεόν πότε εν να τελειώσει η άσκησή του». «Να του πεις να φύει να πα, να πκιάσει τσάππαν να ζήσει γιατί εν να πεθάνει της πείνας. Έσσει τρεις ημέρες που εν τούππεσε ψουμίν. Την νύχταν που ήσουν τζι' εσού, ο Θεός έριξεν δκυό ψουμιά, το έναν ήταν για σέναν τζι' εν σου τόδωκεν τζιαι να του πεις να μεν καρτερά σωτηρίαν». -«Ηύρα τζιαι μιαν γεναίκαν που ασκήτευκεν τζι' είπεν μου ν' αρωτήσω τον Θεόν, τ' αμμάδκια της που εν έτσι πονιζάμενα πότε εν να γειάνουν;» -«Εν καλής ψυσσής τζιαι να της πεις εν να γειάνουν γλήορα». -«'Ηυρα τζι' έναν βοσκόν, που πότιζεν αίγες τζιαι κουέλλες τζι' εν είχαν λείψην τζι΄είπεν μου ν' αρωτήσω τον Θεόν πότε εν να λείψουν». «Να του πεις ότι εν να λείψουν αφούς το θέλει, αλλά εν να λείψει τζιαι η ζήση του τζι' εν να μετανώσει τζιαι να κλαίει πικρά για τούτον που ζήτησεν». -«Να σ΄αρωτήσω ακόμα έναν άλλον πράμαν», λαλεί του. «Πε μου». -«Εσού πού τα ξέρεις ούλλα τούτα;» -«Άκου μου τούτα που σου λαλώ τζιαι μεν αρωτάς παραπάνω πράματα. Μόνον έναν πράμαν να ξέρεις, ο Θεός θωρεί μας ούλους. Χάτε, σήκου τζιαι πήεννε έσσω στην γεναίκα σου». Έτσι ήτουν.
Εκαβαλλίτζεψεν ο γέρος, επέρασεν που τον βοσκόν, επέρασεν που την γεναίκαν την ασκητήναν, επέρασεν που τον ασκητήν, είπεν τους τα όπως του τα είπεν. Λάμνε-λάμνε, έφτασεν εις το χωρκόν του. Είπεν την ιστορίαν ούλην της γεναίκας του. Εππέσαν την νύχταν, που το πωρνόν η γεναίκα του άρωστη. Ασκοπά που κα στο μαουλούτζιν του, θωρεί μιαν λίραν γρουσήν! Έπκιασέν την επήεν, έσασεν τζι' έθαψεν την γεναίκα του τζι' έδωκεν τζιαι του παπά για να τον θάψει τζιαι τζείνον, τζι΄ύστερα που μιαν εβτομάαν επέθανεν τζι' ο ίδιος. Εσώσαν τζι' οι δκυό τους ίσσια εκατόν γρονών.

Μεταφέρθηκε στο διαδίκτυο από NOCTOC

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου