ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Ο κυρ - Κωστής Ιωάννου, ο εύχαρις - Mr. Kostis Ioannou, the graceful


«Εξελεξάμην παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του Θεού μου μάλλον ή οικείν με εν σκηνώμασιν αμαρτωλών», (Ψαλμ. 83, 11).

Εξελέξατο παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του Θεού ο κυρ- Κωστής Ιωάννου Χριστοδούλου προ τριακονταετίας και πλέον. Έκτοτε παραμένει ερριμμένος εκεί, δηλαδή στο ναό του Αγίου Γεωργίου του χωριού Πενταλιά στη Πάφο. Για τόσα συναπτά έτη διακινείται εντός του ναού ώσαν να είναι το σπίτι του, εισέρχεται και εξέρχεται και νομήν ευρίσκει, και τρέφεται η ψυχή του και ο νους του και η καρδία του και η σάρκα του και τα κόκκαλά του.

Και στέκει στα πόδια του ευσταλώς, όντας σχεδόν εκατονταετής και κινείται ρυθμικώς, χαριέντως, με φυσική απλότητα και ευκολία, με ευλάβεια όπου και αν ευρίσκεται : εντός ή εκτός του ναού, στο καφενείο ή στη στράτα, στο σπίτι του, όταν τρώει και όταν ομιλεί. Στο ανάστημα είναι μέτριος, εύχαρις, λίγο σκυφτός, αλλ΄ ευκίνητος.

Το πρόσωπόν του ωραίον, όταν ησυχάζει, σκυθρωπόν. Όταν σε κοιτάζει, αγάλλεται. Τα μάτια του μικρά, γελαστά, ζωηρά. Μικρό μουστάκι και κάτασπρα κοντά μαλλιά. Ενδύεται, συνήθως, μπλε πουκάμισο, μακρυκάβαλη βράκα και σάκκο. Εις το όλο σχήμα είναι σεμνός και ευσυμπάθητος.

«Ευφράνθην επί τοις ειρηκόσι μοι εις οίκον Κυρίου πορευσόμεθα» (Ψαλ. ρκα', 1), είπε ο προφητάναξ. Με τίποτε άλλο δεν ευφραίνεται τόσον ο Κωστής παρά με το να του ζητούμε να οδεύσωμεν στην εκκλησία του Μεγαλομάρτυρος. Τότε ευφραίνεται η καρδία του και το πρόσωπο του αγλαΐζεται έσωθεν, λαμβάνει την κλείδα του ναού και ευρύθμως οδεύει στον αγαπημένο του τόπο, στην ιερή υπηρεσία.

Ο Κωστής Ιωάννου έτυχε δεξιάς φύσεως, όθεν από μικρός έπαιρνε τα γράμματα και καλλιγράφος εχρημάτισε. «Στο γραψίμι μου ήμουν από τους σπάνιους», λέγει, «καλλιγραφικά, είχα τέτοια μανία πάνω στα γράμματα... Τα καλά πράγματα έχω τα μεγάλην ευχαρίστηση. Είτα εξ ανάγκης έγινα καλλιγράφος της γης, ήγουν ζευγολάτης».

Ενυμφεύθη, απέκτησε παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα... Εφθασε στο ενενηκοστό ένατο έτος του και ακόμη μπαινοβγαίνει στο ναό του Αγίου και λέγει «μέσα σε τούτη την μάντρα που βρεθήκαμεν η εκκλησία εν΄το φως μας. Λαλεί μου ένας, μα ίντα πας στην εκκλησία; Λαλώ του : Μα ...άλλον να σε δω και να συντύχωμεν κι άλλον ν΄ακούσω πως υπάρχεις».

Εκ τούτου, φαίνεται, ότι ο γέρων Κωστής ξέρει να συντυχάνει μετά των αγίων και του Θεού. Μάλιστα μια νύχτα, τη μοναδική που δεν άναψε την καντήλα, του εσύντυχεν ο Άγιος Γεώργιος και του είπε αυστηρά : «Δεν άναψες απόψε την καντήλα μου. Για νάρχεσαι τακτικά, για να παραιτήσεις». « Κι έτσι πάω τακτικά, βρέχει, χιονίζει, πρέπει να πάω, κάθε μέρα, κάθε νύκτα, τακτικά! Ώσπου ζω, φαίνεταί μου, και διακινούμαι, θα πηαίνω». Έλπίζω στον Άγιο Θεό, δοξάζω τ΄όνομα Του και τη χάρη Του. Παρακαλώ Τον την νύκτα να μην αρρωστήσω, να μου χαρίζει την υγείαν να πράξω ότι μπορώ, να μην πάω έτσι αμαρτωλός. Και φαίνεται μου, ότι ώσπου υπηρετώ την εκκλησία δεν πεθανίσκω...».

Πώς θα μπορούσε αλήθεια, να υπάρξει θάνατος γι' αυτόν που πέθανε ήδη μέσα στην εκκλησία; Γι' αυτό ελέχθη ότι ο κυρ- Κωστής Ιωάννου «ουκ αποθνήσκει, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την Ζωήν».

Από το βιβλίο του Χαράλαμπου Επαμεινώνδα «περί ΥΣΥΧΙΑΣ λόγοι επτά»


«I had rather be a doorkeeper in the house of my God, than to dwell in the tents of wickedness». The Book of Psalms 83,11.


Mr. Kostis Ioannou has chosen to be the doorkeeper in the house of God more than thirty years ago. Since then, he has remained dedicated there, that is to say, at the church of Saint George of the village of Pentalia in Paphos. For all these years he has been moving about in the church as if it is his home, he enters and exists and finds pasturage, and his soul is nourished, but also his mind, and his heart, and his flesh, and his bones.

And his stands on his feet gracefully, even though he is almost ninety-nine years old, and moves with rhythm, in a lively manner, and natural simplicity, and easiness, with piety where ever he is : in and out of church, at the coffee house, in the street, in his house, when he eats and when he speaks. In stature he is of medium height, graceful, bending a little, but able to move easily.

His face is handsome, when it is quite, gloomy. When he looks at you, he rejoices. His eyes are small, smiling, alert. He has a small mustache and snow white hair. He usually wears a blue shirt, the traditional Cypriot breeches which are called vraka, and a jacket. In all manner, his is humble and likable.

I rejoiced when they said to me, "Let us go to the house of the Lord",(Psalm 122 in the Psalter), says the Prophet David. Kostis does not rejoice so much with anything else as much as when we ask him to accompany us to the church of the Great Martyr. That's when his heart rejoices, and his face is full of joy. He takes the keys of the church from his home, and as fast as he can he walks us to his beloved place, to his holy duty.

Kostis Ioannou happened to be gifted with the ability to learn the letters fast and also he is calligraphic." I was one of the few in my way of writing" he says, " calligraphic, I had such a mania with letters... I receive much happiness from beautiful things. I became a calligrapher of the earth first, since my profession was to plow.

He got married, had children, grandchildren, great- grandchildren...He has reached his ninety- ninth year of age and he is still going and coming from the church of the Saint and says " in this animal pen that we find ourselves in, the only light is the church. Some-one asked me, why are you going to church? I told him : There is a difference between seeing you and talking to you and between hearing that you exist!"

From these words, it seems that old Kostis is able to talk with the saints and with God. Indeed, one night, which was also the only night which he did not go to church and light the oil glass of the icons, Saint George spoke to him and told him in a strict manner : "You did not light the oil glass of my icon tonight. Either you should come regularly, or don't come at all". "For this reason I go regularly, whether it rains or snows, I must go, day and night, regularly! It seems to me that as long as I live, and I am able to, I will go. I hope in God almighty, and I glorify His name and his Grace. At night I beg Him to keep me in good health so that I don't get sick, to give me health so that I can do what ever I can so that I do not go as a sinner. And it seems to me that as long as I do my duty to the church, I do not die".

How could there really be death for a person who has already died in church? For this reason it has been said that Mr. Kostis Ioannou " does not die, but he came from death to life".

From the book " Seven Words about SERINITY" by Charalambos Epaminondas

Translated from Greek by Noctoc

Το χωριό Πενταλιά - The village of Pendalia

4 σχόλια:

  1. τα γεροντάκια των χωριών πάντα με συγκινούν .. κουβαλούν μια γλυκήτητα ... μια σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όντως φίλη μου, και αυτό είναι επειδή η ζωή τους δεν απέχει και πολύ από αυτή των ασκητών μοναχών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή