ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Η νεκρανάστασις της Ελλάδος: του ποιητάρη Χαράλαμπου Μ. Άζινου


 Όπου υπάρχουν Έλληνες, να γίνουν έναν σώμαν,
να διώξουμεν τους βάρβαρους ΄που το δικόν μας χώμαν·
για της πατρίδος την τιμήν, την ανεξαρτισίαν
κάθε παιδίν ελληνικόν να γίνη μια θυσία·
και κάθε Κυπριόπουλλον επίσης και μια σφαίρα,
για να κτυπά τους Γερμανούς στην γην και στον αέραν.
Μάνα γλυκιά, μανούλλα μας, φώναξε των παιδιών σου,
και να βρεθούν συγκούρτελλα ούλα τους στο πλευρόν σου·
τα δοξασμένα σου άρματα ούλλοι να τα ζωθούμεν,
το πατρικόν μας έδαφος να υπερασπισθούμεν·
για τα σκυλλιά τους Ιταλούς, τους Γερμανούς προδότες,
που φάνησαν στο έθνος μας νέοι Ισκαριώτες.
Ίντα γυρεύκουν Βούλγαροι μέσ' την Θεσαλλονίκην,
τόπον ελληνικότατον, τόπον πον τους ανήκει;
Ηύραν καιρόν οι άτιμοι, για να λεηλατήσουν
εις βάρος του ελληνισμού, να σφάξουν, ν' αδικήσουν,
μα ΄ν ικανοί οι σύμμαχοι, για να τους δώκουν φώκον,
κι ούλλα τους εννά πλερωθούν με τόκον επί τόκον·
και των ηρώων οι ψυχές κι αυτές θα φτερουγίζουν,
σε τέτοιαν κρίσιμον στιγμήν τα κόκκαλά τους τρίζουν·
θέλουν να ξανασηκωθούν, τ' άρματα να ζωθούσιν,
να δείξουν εις τους βάρβαρους το πως θα πολεμούσιν·
αλλά, αν επεθάνασιν οι ήρωες εκείνοι,
εγεννηθήκαν τρίδιπλοι Ρηγάδες, Κωνσταντίνοι,
Παπαφλεσάδες, Βύρωνες και Μαυρομιχαλαίοι
και Διάκοι και Τσαβέλληδες και Κολοκοτρωναίοι.
Μέσ' του πολέμου την φωτιάν, τες τόσες κακουχίες,
που πάθασιν οι Έλληνες, με χίλιες δυο θυσίες,
ερεζιλέψαν φανερά δυο αυτοκρατορίες·
εδείξαν ΄κόμα μιαν φοράν σ΄όλην την οικουμένην
πως η Ελλάδα δεν μπορεί να μένει σκλαβωμένη·
το χώμαν το ελληνικόν με γαίμαν εζυμώθην
και το δεντρόν της λευτεριάς πολλά βαθιά ΄ριζώθην.
Οι Έλληνες υπόδουλοι ποττέ τους εν μεινίσκουν,
γιατί ανδρείως πολεμούν κι ανδρείως πεθανίσκουν.
Τ' αστέριν του πολιτισμού αδύναντον να σβήση,
γιατί ο πλάστης βλέπει το 'π' Ανατολήν ως Δύσιν.
Ποιος εν φοάται να θωρή λιοντάρια θυμωμένα,
κείνους που αιχμαλωτίσασιν ττάνξ τεθωρακισμένα!
Σε τέτοιον τόπον Γερμανοί ήρταν να πολεμήσουν,
μέσ' την φωλιάν των λιονταριών βεσίλειον να στήσουν,
την χώραν, που, ΄διδάχτησαν, των τόσων χαρισμάτων,
τες επιστήμες του φωτός, τες τέχνες των γραμμάτων·
΄που δα, που ΄ξεστραβώθησαν κι είδασιν φως και φώτα,
τούτην, που τους εδίδαξεν και ύστερα και πρώτα,
το άνθος του πολιτισμού, εθέλασιν να σβήση,
αλλά θα μείνη αθάνατον, θα ζήση και θα ζήση.
Αν την εκατακτήσασιν, δεν εν κατακτημένη,
είναι πάντα νικήτρια και πάντα δοξασμένη.
Στον βράχον της Ακρόπολης, που τόσα συμβολίζει,
πάλιν η γαλανόλευκος σημαία κυμματίζει.
Τιμή και δόξα στα παιδιά όσα αγωνιστήκαν,
όσα εν ντυμένα στο χακκίν και όσα ΄σκοτωθήκαν.
Ζήτω λοιπόν οι σύμμαχοι, Μεγάλη Βρεττανία,
ζήτω και στην Αμερικήν, ζήτω και στην Ρωσσίαν.

Ποίημα, συνταχθέν υπό Χαρ. Μ. Άζινου, εκ Φιλούσης Πάφου
Πάφος, 1944

2 σχόλια:

  1. Μακαρι να γινομασταν ολοι το ένα μια γροθια Τοτε θα μπορουσαμε Η ομονοια κατορθωνει θαυματα κι η διχονοια τα γκρεμιζει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ ωραιό ,δεν το εχω ξανακούσει ,να εισαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή