ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

«Αν δε μας βοηθήσετε θα μας σκοτώσουν» - μια κραυγή απόγνωσης προς όλους μας από τους χριστιανούς της Συρίας


Για δέστε και καμαρώστε τηλεοπτικά κανάλια και καναλάρχες στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Για δέστε και καμαρώστε μεγάλοι ειδησιογράφοι και δημοσιογράφοι μας. Ναι, εσείς, εσάς που σας βλέπουμε κάθε βράδυ να κάθεστε στα πλατό και στα παραθυράκια να αναμασάτε τυποποιημένες ειδήσεις που παίρνετε χωρίς κανένα δικό σας κόπο από το EURONEWS και το CCN, και μας τις πλασάρετε σαν ξαναζεσταμένο φαγητό από το φούρνο μικροκυμάτων. Καμαρώστε όλοι εσείς που μας διαλαλείτε τα μεγάλα λόγια από τα κανάλια σας για την δήθεν «υπεύθυνη και έγκυρη ενημέρωση των πολιτών». Καμαρώστε όπως καμαρώνει αυτός ο μουσουλμάνος μουτζαχεντίν που φοράει το πετραχήλι του ιερέα και που κρατάει σαν σκήπτρο το Σταυρό των εξαπτέρυγων που μόλις πήρε σαν λάφυρο από την Ελληνορθόδοξη εκκλησία που λεηλάτησε και ανατίναξε στον αέρα μαζί με τους άλλους μουσουλμάνους αντάρτες όμοιούς του που κούρσεψαν την χριστιανική συνοικία της πόλης Χομς (Έμεσα) στη Συρία πριν δυο μέρες. Μάλιστα την κούρσεψαν και σφαγίασαν όσους χριστιανούς απέμειναν στη πόλη, αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, όπως τους διέταξαν δίνοντάς τους λίγες ώρες προθεσμία από τα μεγάφωνα. Και αφού σφαγίασαν τους χριστιανούς και λεηλάτησαν τα σπίτια τους, άρχισαν μια ανελέητη λεηλασία και καταστροφή των εκκλησιών τους. Και αφού έκλεψαν ότι πολύτιμο υπήρχε, τις ανατίναξαν. Ναι, μόλις πριν δυο μέρες σφαγίασαν τους εναπομείναντες χριστιανούς στη πόλη Χομς, τους σκότωσαν, τους λεηλάτησαν τα σπίτια και τις εκκλησίες τους και μετά τις ανατίναξαν. Πού είσασταν αγαπητά μου κανάλια. Πού είσασταν αγαπητοί μου καναλάρχες, ειδησιογράφοι και δημοσιογράφοι στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Γιατί δεν αναφέρατε τίποτα γι' αυτή τη γενοκτονία των Ρωμιών και των άλλων χριστιανών που μόλις συνέβη πριν δύο μέρες στη πόλη Χομς; Γιατί έχετε κρύψει από τον κόσμο αυτό το σύγχρονο γουρούσι και μακελειό που έγινε εναντίων των ομόθρησκων μας Ρωμιών στη πόλη Χομς πριν δυο μέρες; Γιατί αποσιωπάτε αυτή τη μεγάλη εθνοκάθαρση που γίνεται ενάντια στους Ρωμιούς των ημερών μας, αλλά πριν λίγο καιρό όλοι σας θυμηθήκατε να μας «ενημερώσετε» για τα εβδομήκοντα γενέθλια του ημερολογίου της Άννας Φρανκ; Γιατί δεν αναφέρετε ποτέ τίποτα για τις γενοκτονίες των Ποντίων και των Αρμενίων, αλλά φροντίζετε πάντοτε να μας «ενημερώνετε» με εκτενή ρεπορτάζ για το ολοκαύτωμα των Εβραίων; Μήπως όλοι άλλοι άνθρωποι δεν είναι παιδιά του Θεού; Μήπως θέλετε να κρύψετε κάτι;


Μήπως η ενημέρωση των πολιτών για την γενοκτονία των χριστιανών Ρωμιών που λαμβάνει χώρα κάθε μέρα στη Συρία φέρει στην επιφάνεια το γεγονός ότι οι αντάρτες μουσουλμάνοι μουτζαχεντίν που εκτελούν αυτά σύγχρονα εγκλήματα εναντίων της ανθρωπότητας υποστηρίζονται από το Ισραήλ, το ΝΑΤΟ και τις δυτικές δυνάμεις; Μήπως η αλλαγή του καθεστώτος στη Συρία υποστηρίζεται από τις ανωτέρω δυνάμεις λόγο του ότι το καθεστώς Άσαντ είναι φιλοϊρανικό και αποτελεί απειλή για τους φίλους μας του ισραηλινούς; Μήπως να θέλετε να κρύψετε από τον κόσμο αυτή τη γενοκτονία που τελείται καθημερινά εις βάρος τον χριστιανών στην Συρία για να μην θιγούν τα συμφέροντα του Ισραήλ και χάσουμε το φυσικό αέριο που επεξεργαζόμαστε μαζί τους στο οικόπεδο 12; Μήπως η ενημέρωση του κόσμου στην Κύπρο και στην Ελλάδα γι' αυτή τη γενοκτονία θα εξοργίσει το λαό και θα αναγκαστούν κάποιοι να ενεργήσουν που τώρα στρουθοκαμηλίζουν;


Αυτές οι συγκλονιστικές εικόνες των λεηλατημένων εκκλησιών των Ρωμιών πάρθηκαν μόλις χθες στη πόλη Χομς αμέσως μετά τις σφαγές και το ξεκλήρισμα μιας ολόκληρης χριστιανικής κοινότητας που πριν ένα χρόνο αριθμούμε 40.000 μέσα σ' ένα πληθυσμό 800.000 μουσουλμάνων. Μετά το ξεκλήρισμα που προηγήθηκε και το ολοκαύτωμα πριν δυο μέρες, οι παρατηρητές των Ηνωμένων Εθνών στη Συρία, μέτρησαν μόνο 90 ζωντανούς χριστιανούς στη Χομς.


«Αν δε μας βοηθήσετε θα μας σκοτώσουν», γράφει στο ποιο πάνω πλακάτ που κρατάει ένας μικρός Ρωμιός χριστιανός περιτριγυρισμένος από μουσουλμάνους στη πόλη Χομς. Και ο μικρός αυτός απευθύνεται σ' εμάς, απευθύνεται σ' εσάς αγαπητά μου κανάλια και αγαπητοί μου ειδησιογράφοι και δημοσιογράφοι στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Απευθύνεται σ΄όλο το έξω κόσμο σαν μια ύστατη προσπάθεια, σαν μια μεγάλη κραυγή απόγνωσης , απευθύνεται στις συνειδήσεις μας, στις συνειδήσεις σας. Απευθύνεται σ' όλους τους ανθρώπους αυτής της γης για να σταματήσουν τη γενοκτονία των χριστιανών στη Συρία. Η δική σας σιωπή και απόκρυψη αυτού του εγκλήματος αγαπητά μου κανάλια και αγαπητοί μου ειδησιογράφοι και δημοσιογράφοι σας καθιστούν συνένοχους και σας τοποθετούν στο πλευρό των μουσουλμάνων μουτζαχεντίν.

Το άρθρο αυτό γράφτηκε από NOCTOC

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Η ελληνική καταγωγή των Ρωμιών της Συρίας που σήμερα σφαγιάζονται από τους μουσουλμάνους

Κοιτάξτε τα μάτια, κοιτάξτε τα πρόσωπα αυτών των Ρωμιών της Συρίας, αυτών των Ελληνοσύρων, αυτών των Ορθοδόξων Ελλήνων της Αντιοχείας. Κοιτάξτε τους γιατί είναι σαν τα αρνιά στο μαντρί που πάνε για σφάξιμο. Κοιτάξετε αυτούς τους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς που σκοτώνονται από τους μουσουλμάνους χωρίς να έχουν καμία βοήθεια από πουθενά. Ας τους κοιτάξουμε όλοι μας. Εμείς που γράφουμε για τους αγίους, εμείς που γεμίσαμε το διαδίκτυο με Ορθόδοξα ιστολόγια για να γράφουμε για σταρετς, για Φιλοκαλίες και Γεροντικά κι άλλα διάφορα Πατερικά βιβλία, για αδιάλειπτες προσευχές με κομποσκοίνια, και πέστε μου τί όφελος έχουν όλα αυτά όταν οι ομόθρησκοι μας στη Συρία κάθε μέρα σφαγιάζονται και μαρτυρούν για το Χριστό και εμείς τους αγνοούμε; Ας τους κοιτάξουν οι ιερείς και οι αρχιερείς της Εκκλησίας της Κύπρου και της Ελλάδος που εθελοτυφλούν και συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ας τους κοιτάξουμε όλοι μας και ας προσπαθήσουμε να τους βοηθήσουμε, ο καθένας όπως μπορεί, για να φέρουμε στην επιφάνεια αυτή τη σύγχρονη γενοκτονία που συμβαίνει καθημερινά μπροστά στα μάτια μας, αλλά που για διάφορους λόγους τα δικά μας μέσα ενημέρωσης στην Κύπρο και στην Ελλάδα κρύβουν από το κόσμο. Ας απαιτήσουμε από από την Εκκλησία της Κύπρου και της Ελλάδος να σταματήσει τους στρουθοκαμηλισμούς και να συμπεριφερθεί όπως αρμόζει. Ας βάλουμε όλοι στη πράξη τα λόγια του Χριστού και όχι μόνο να τα γράφουμε ή να τα διαβάζουμε.

Ποιοι είναι λοιπών αυτοί οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου που τόσοι λίγοι από εμάς γνωρίζουμε την ύπαρξη; Κατ' αρχήν σε αντίθεση με αυτούς τους κοντόφθαλμους που νομίζουν ότι Έλληνες είναι αυτοί που ζουν μόνο μέσα στα σύνορα του Ελλαδικού Κράτους, θα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι μας ότι ο Ελληνισμός ανθούσε πολύ πιο πέρα από τα σύγχρονα σύνορα της Ελλάδας. Αυτοί οι Ρωμιοί που ανήκουν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας είναι κοινότητα με μακρά ελληνική κληρονομιά που χρονολογείται από την ίδρυση της Αντιοχείας το 323 π.Χ. από το Σέλευκο Νικάτορα και από τη περίοδο της κατάκτησης της Ασίας από το Μέγα Αλέξανδρο. Οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου είναι Έλληνες της Αντιόχειας και η πλειοψηφία από αυτούς κατάγονται από Έλληνες Μακεδόνες εποίκους και Έλληνες της βυζαντινής περιόδου.

Η Συρία αρχικά ήταν πολύ μεγαλύτερη από ότι είναι σήμερα και ονομαζόταν Μεγάλη Συρία. Η Μεγάλη Συρία συμπεριλάμβανε, εκτός από το Λίβανο, και την επαρχία της Αλεξανδρέττας. Καθώς η επαρχία της Αλεξανδρέττας ήταν τότε μέρος της Συρίας, οι Έλληνες δεν υπόκειντο στην ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. 'Οταν η επαρχία της Αλεξανδρέττας προσαρτήθηκε από την Τουρκία το 1939, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες της Αντιοχείας μετανάστευσαν προς τη Συρία και το Λίβανο. Εκεί, βρήκαν άλλους Ρωμιούς της Εκκλησίας της Αντιοχείας που ζούσαν στην περιοχή από τα πανάρχαια χρόνια, που όμως είχαν χάσει την ελληνική γλώσσα και μιλούσαν πλέον μόνο αραβικά. Και αφού τ' αραβικά είναι σήμερα η κοινή γλώσσα της Λεβαντίνης η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων της Αντιοχείας έγιναν μια αραβόφωνη χριστιανική κοινότητα αν και μερικοί μιλούν ακόμη και Ελληνικά αλλά και Τουρκικά.

Τί γίνεται όμως με το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας και πώς επέδρασε πάνω στους Ρωμιούς της περιοχής κατά την πρόσφατη ιστορία; Κατ' αρχήν θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι μέχρι το 1897 ο Πατριάρχης Αντιοχείας ήταν Έλληνας στην καταγωγή και ελληνόφωνος. Με τη μεσολάβηση όμως της Ρωσίας η οποία ήθελε να έχει μια μεγαλύτερη επίδραση στη Μέση Ανατολή, ο Έλληνας Πατριάρχης (που ήταν Κύπριος στην καταγωγή) αναγκάστηκε να παραιτηθεί και στη θέση του εκλέχτηκε αραβόφωνος Πατριάρχης. Την περίοδο εκείνη ήταν σε έξαρση και ο αραβικός εθνικισμός ο οποίος φυσικά ως ιδέα εισήχθη από την Ευρώπη. Όταν η Συρία έγινε ανεξάρτητη χώρα, οι εκάστοτε κυβερνήσεις και κυρίως το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ που κυβερνάει τη χώρα από το 1963, έθεσαν τον εθνικισμό και τον παναραβισμό ως προτεραιότητα για τη ενότητα της χώρας.
Η παρουσία, όμως, των Ρωμιών και του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου στη Δαμασκό (το οποίο είχε μετοικήσει εδώ και αιώνες από την Αντιοχεία) αποτελούσε μια ανωμαλία μέσα στο δόγμα του παναραβισμού αφού οι μουσουλμάνοι που ταύτισαν τον αραβισμό με το Ισλαμ τους θεωρούσαν ως ξένο στοιχείο . Έτσι, το Κόμμα Μπάαθ που κυβερνάει τη Συρία προθυμοποιήθηκε να προστατέψει τους Ρωμιούς από τους μουσουλμάνους, με αντάλλαγμα να ασπασθούν τον παναραβισμό. Και ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί αυτός το στόχος; Η συνεργασία του Κόμματος Μπάαθ με τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Αντιοχείας φυσικά! Έτσι, εδώ και δεκαετίες βλέπουμε το Πατριαρχείο Αντιοχείας να ασπάζεται τον παναραβισμό και να προωθεί την ιδέα στους Ρωμιούς ότι δεν είναι Έλληνες στην καταγωγή, αλλά Άραβες.

Η προπαγάνδα αυτή του Πατριαρχείου Αντιοχείας ήταν πολύπλευρη αφού ίδρυσε στο Λίβανο τη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ από όπου αποφοίτησαν ιερείς και ιεράρχες οι οποίοι προωθούσαν τον αραβισμό στους πιστούς στις ενορίες και στις επισκοπές τους. Μάλιστα πολλοί Ρωμιοί διανοούμενοι συμμετείχαν ενεργά στην προώθηση του αραβισμού ανάμεσα στη κοινότητα των Ρωμιών με αντάλλαγμα την κυβερνητική εύνοια από τη Δαμασκό. Μάλιστα στο Λίβανο δημιουργήθηκε ανάμεσα στους Ρωμιούς και ένα κόμμα με το όνομα Συριακό Σοσιαλιστικό Εθνικιστικό Κόμμα το οποίο είχε ως στόχο την ένωση του Λιβάνου με τη Συριά που φυσικά πήρε σώμα και οστά από την Κυβέρνηση της Συρίας με την ευλογία του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Σε συνεργασία με τους προέδρους της Συρίας, ο Πατριάρχης Αντιοχείας, ο σημερινός και οι προκάτοχοί του, έπαιξαν ένα βρόμικο παιχνίδι ενάντια στους Ρωμιούς της Συρίας και του Λιβάνου ξεπουλώντας την ελληνική εθνική τους συνείδηση και προσπαθώντας να τους πέσει ότι είναι Άραβες. Και επειδή η προπαγάνδα του αραβισμού ήταν μεθοδευμένη και μαζική, φαινομενικά, φαίνεται εκ των πραγμάτων ότι τα κατάφερε σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον στη Συρία. Ετσί, εδώ και πολλές δεκαετίες οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου αποκόπηκαν και απομονώθηκαν από τους υπόλοιπους Έλληνες συστηματικά και στοχευμένα από το ίδιο τους το Πατριαρχείο με στόχο να τους αραβοποιήσει.

Το Πατριαρχείο Αντιοχείας για δεκαετίες τώρα προπαγάνδιζε στο ποίμνιό του ότι ήταν άραβες. Και μπορεί όλα να φαίνονταν μια χαρά, και ότι η συνεργασία του Πατριαρχείου Αντιοχείας με το Κόμμα Μπάαθ να είχε φέρει τα ποθούμενα αποτελέσματα, όμως οι μουσουλμάνοι δεν πίστεψαν ποτέ ότι οι Ρωμιοί ήταν πραγματικά άραβες αφού τους μισούσαν και ήθελαν να τους εξοντωνόσουν από τη χώρα. Μέχρι και πριν ένα χρόνο έβρισκαν εμπόδιο τη κυβέρνηση Άσαντ και το Κομμα Μπαάθ στην εξολόθρευση των Ρωμιών με αντάλλαγμα την υποστήριξή τους. Να, όμως που σήμερα το καθεστώς Άσαντ έχει χάσει τον έλεγχο της χώρας και απειλείται με κατάρρευση. Οι μουσουλμάνοι έχουν βγάλει το μένος τους πάνω στους Ρωμιούς και τους Αλεβίτες οι οποίοι υποστήριζαν το κοσμικό καθεστώς του Άσαντ. Καθημερινά οι Ρωμιοί ομόθρησκοί μας εξοντώνονται από τους μουσουλμάνους, ενώ ο παναραβισμός του Πατρειαρχείου Αντιοχείας το μόνο που φαίνεται ότι κατάφερε τελικά είναι να απομονώσει το ποίμνιό του από τον υπόλοιπο ελληνισμό και να το οδηγήσει σαν σφαχτάρι στους Μουσουλμάνους.

Μέσα σε ένα χρόνο όπου ο Άσαντ έχασε τον έλεγχο της Συρίας, έχασε ταυτόχρονα και το Πατριαρχείο Αντιοχείας τον έλενχο πάνω στους πιστούς του. Ο αραβισμός είναι πλέον μια νεκρή ιδέα, αλλά μετά από αυτό, ήρθε στην επιφάνεια και μια απρόσμενη αλήθεια. Και η αλήθεια αυτή είναι ότι παρ' όλες τις κοινές προσπάθειες Άσαντ και Εκκλησίας, η μάζα των Ρωμιών δεν ταυτίστηκε με τον αραβισμό, πρώτα -πρώτα επειδή η λέξη Ρουμ που σημαίνει Ρωμιός στ' αραβικά, είναι συνώνυμη με τη λέξη Έλληνας, και δεύτερον, επειδή ο αραβισμός είναι στενά συνδεδεμένους με τη θρησκεία του ισλάμ.

Σήμερα, που το Πατριαρχείο Αντιοχείας δεν μπορεί πλέον να τους ελέγξει, οι Ρωμιοί της Συρίας, αλλά πρωτίστως αυτοί του Λιβάνου, προσπαθούν να ξαναπάρουν πίσω τις ελληνικές τους ρίζες, δημιουργώντας κοινοποιήσεις με στόχο να αποβάλουν από πάνω τους τόσα χρόνια αραβικής προπαγάνδας και να ενσωματωθούν πνευματικά με τους Έλληνες της Ελλάδος και της Κύπρου. Στο Λίβανο προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα Ελληνορθόδοξο Κόμμα, με στόχο την διδασκαλία της ελληνικής ιστορίας και ελληνικής ταυτότητας των Ρωμιών, με προσπάθεια να αναβιώσουν την Ελληνική γλώσσα. Έγραψαν για βοήθεια προς αυτή την κατεύθυνση στο Κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και το ΛΑΟΣ του Καραντζαφέρη, αλλά δεν πήραν καμία απάντηση από αυτά τα δυο κόμματα που κατά τα άλλα «αγαπούν» τον ελληνισμό.
Εμείς σαν Έλληνες οφείλουμε να τους βοηθήσουμε όσο μπορούμε πρώτα-πρώτα για να μην σφαγιαστούν όλοι τους από τους μουσουλμάνους, και δεύτερον για να πάρουν πίσω την ελληνική τους ταυτότητα.

Αυτό το άρθρο γράφτηκε από NOCTOC

Άγιος Σωκράτης ή Σωσικράτης επίσκοπος Καρπασίας - Saint Socrates or Sosicrates bishop of Karpasia


Ο τοπικός αυτός άγιος της Κύπρου είναι άγνωστος στους Συναξαριστές. Κάποτε αναφέρεται ως Σωκράτης και κάποτε ως Σωσικράτης.
Ο Άγιος Σωσικράτης αναφέρεται ότι είχε υπηρετήσει κι ως επίσκοπος Καρπασίας, σε ακαθόριστο χρόνο αλλά πάντως κατά τα Πρωτοβυζαντινά χρόνια. Γνωρίζοντας ότι πρώτος επίσκοπος Καρπασίας είχε χειροτονηθεί από τον Άγιο Επιφάνιο τον Μέγα ο Φίλων, προ του 382 οπότε συνεστήθη η επισκοπή Καρπασίας (σύμφωνα προς το Βίο του Αγίου Επιφανίου), τότε θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι ο Σωσικράτης, άκμασε περί τα μέσα του 5ου αιώνα.
Σύμφωνα προς τις πηγές, η χερσόνησος της Καρπασίας ανήκε εκκλησιαστικά αρχικά στον θρόνο της Σαλαμίνος, αλλά από πολύ νωρίς παρέστη ανάγκη ίδρυσης τοπικής επισκοπής, οπότε πρώτος επίσκοπος εξελέγη ο Φίλων. Διάδοχός του αναφέρεται ο επίσης τοπικός άγιος Συνέσιος. Οι μεσαιωνικοί χρονογράφοι Λεόντιος Μαχαιράς, Diom. Strambaldi και FI. Bustron, καθώς και τα συνοδικά της Κύπρου μαζί µε το Φίλωνα και το Συνέσιο, μνημονεύουν ως επίσκοπο Καρπασίας και τον επίσκοπο Σωσικράτη. Γράφει ο Μαχαιράς:

Φίλωνος, Συνεσίου, και Σωσικράτους επισκόπου Καρπασαίων..

Ένας επίσκοπος με το όνομα Σωσικράτης αναφέρεται και στα πρακτικά της συνόδου της Σαρδικής (σημερινής Σόφιας), τα οποία και προσυπέγραψε μαζί με άλλους έντεκα Κυπρίους επισκόπους. Για το Σωσικράτη αυτόν οι Νεόφυτος Ροδινός (1580-1659) και αρχ. Κυπριανός (ΙΗ' αι.) γράφουν πως πήρε μέρος και στην Α' οικουμενική σύνοδο της Νίκαιας (325 μ.Χ.).
Στα πρακτικά της συνόδου της Σαρδικής, δυστυχώς δε σημειώνονται τα ονόματα των επισκοπών, των οποίων προΐσταντο οι επίσκοποι. Έτσι, δεν μπορούμε να πούμε µε βεβαιότητα αν πρόκειται για το Σωσικράτη της Καρπασίας ή για κάποιον άλλο Κύπριο επίσκοπο. Αν ο επίσκοπος Σωσικράτης που προσυπέγραψε τα πρακτικά της συνόδου της Σαρδικής, μπορούσε να ταυτισθεί µε το Σωσικράτη, που μνημονεύεται από τους μεσαιωνικούς χρονογράφους και τα συνοδικά, τότε θα μπορούσαμε να θεωρησουμε το Σωσικράτη ως τον προκάτοχο του Φίλωνος. Μερικοί σύγχρονοι Κύπριοι ιστορικοί όπως ο Άντρος Παυλίδης υποθέτουν πως ο Σωσικράτης, ο οποίος προσυπέγραψε τα πρακτικά της συνόδου της Σαρδικής, μπορεί να ήταν επίσκοπος Θεοδοσιανής που μετέπειτα ονομάστηκε Νεάπολης (σημερινή Λεμεσός).


This local saint of Cyprus is not mentioned in any Synaxarium. Sometimes he is referred to as Socrates and sometimes as Sosicrates.
It is stated that Saint Sosicrates had served as bishop of Karpasia, in an unspecified time but definitely in the early Byzantine years. Knowing that the first bishop of Karpasia was Philon who was ordained by Saint Epiphanius the Great before 382 when the Bishopric of Karpasia was established (according to the Life of Saint Epiphanius), then we must assume that Sosicrates, had lived in the middle of the fifth century.
According to sources, ecclesiastically the Karpas peninsula originally belonged to the Bishopric of Salamis, but the need to establish a local Bishopric appeared from the very early years of Christianity, whereupon Saint Philon was elected as first bishop of Karpasia. It is also indicated that his successor was the local saint Synesius. The medieval chroniclers Leontius Machairas, Diom. Strambaldi and FI. Bustron, and the synodical records of Cyprus indicate that along with Philon and Synesius, Sosicrates was bishop of Karpasia. Macharas writes the following;

Philon, Synesius, Sosicrates Bishop of the Karpasians...

A bishop named Sosicrates is mentioned in the records of the Synod of Sardiki (nowadays Sofia), which were endorsed by him, along with eleven other Cypriot bishops. Neophytos Rodinos (1580-1659) and archimandrite Kyprianos (1735 – 1803) write that this Sosicrates took part in the First Ecumenical Council of Nice (325 AD).
Unfortunately, in records of the Synod of Sardiki, the names of the Bishoprics of which the Bishops were represented are not mentioned. Thus, we can not say for sure if this bishop was Sosicrates of Karpasia or another Cypriot bishop. If bishop Sosicrates who endorsed the records of the Synod of Sardiki, could be identified with Sosicrates, cited by the medieval chroniclers and the Synodical records, then we could assume Sosicrates as been the predecessor of Philon. Some modern Cypriot historians such as Andros Pavlides assume that Sosicrates, who endorsed the records of the Synod of Sardiki may have been bishop of Theodosiani which was later renamed Neapolis (present day Limassol).

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Άγιος Σωτήρ επίσκοπος Θεοδοσιανής (Λεμεσού) - Saint Sotir bishop of Theodosiani (Limassol)


Ο Άγιος Σωτήρ ήταν Κύπριος ιεράρχης των μέσων του 5ου αιώνα. Μας είναι γνωστός από τη συμμετοχή του στην τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο που είχε πραγματοποιηθεί στην Χαλκηδόνα το 451. Στα σωζόμενα Πρακτικά της συνόδου εκείνης ο επίσκοπος Σωτήρ αναφέρεται ως επίσκοπος Θεοδοσιανής κι ως εκπρόσωπος κι άλλων δύο Κυπρίων επισκόπων, του Ηλιοδώρου Αμαθούντος και του Προεχίου Αρσινόης:

Soter Theodosianae civitalis, agens vises Heliodori episcopi Amathuntis et Proechii episcopi Arsinoes...

Μαζί με τον Θεοδοσιανής Σωτήρα, στη σύνοδο του 451 μετείχαν κι άλλοι Κύπριοι ιεράρχες: ο Σόλων Επιφάνιος, που αντιπροσώπευσε και τον αρχιεπίσκοπο Ολύμπιο, κι ο Ταμασσού Επαφρόδιτος, που αντιπροσώπευσε και τον Λαπήθου Δίδυμο. Ο επίσκοπος Χύτρων Φωτεινός απέστειλε δικό του αντιπρόσωπο, τον διάκονο Διονύσιο. Σε δεύτερο στάδιο ο αρχιεπίσκοπος Ολύμπιος μετείχε προσωπικά των εργασιών της συνόδου.

Η έδρα του επισκόπου Σωτήρος, η Θεοδοσιανή ήταν η μετέπειτα Νεάπολις, δηλαδή η σημερινή Λεμεσός.

Saint Sotir was a Cypriot Church hierarch of the 5th century. He is known because of his participation in the Fourth Ecumenical Council of Chalcedon which took place in the 451. In surviving Records of that Synod bishop Sotir is referred to as Bishop of Theodosiani and as a representative of two other Cypriot bishops; bishop Heliodorus of Amathus and bishop Proechius of Arsinoe:

Soter Theodosianae civitalis, agens vises Heliodori episcopi Amathuntis et Proechii episcopi Arsinoes ...

Along with Sotir, bishop of Theodosiani, there were also a number other Cypriot Church hierarchs patricipating at the Sydon of 451: bishop Epiphanius of Soloi who represented Archbishop and Olympius, and bishop Epaphroditus of Tamassos, who represented Didymus bishop of Lapithos. Bishop Photinus of Chytroi had send his own representative, deacon Dionysios. In the second stage of the Synod, archbishop Olympius participated personally in the Synod sessions.

The seat of bishop Sotir was Theodosiani which was later renamed Neapolis, and today is known as Limassol.

Άγιος Θεοδόσιος επίσκοπος Αμαθούντος - Saint Theodosius Bishop of Amathus

Ο Άγιος Θεοδόσιος επίσκοπος Αμαθούντος, μαρτυρείται από τα Πρακτικά της Δ' Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνος, που πραγματοποιήθηκε το 451 μ.Χ., τα οποία και προσυπέγραψε.
Επειδή αναφέρεται στα Πρακτικά ότι κατά τις πρώτες συνεδρίες της συνόδου ο επίσκοπος Θεοδοσιάδος (=Νεμεσού) Σώτηρ αντιπροσώπευε τον επίσκοπο Αμαθούντος Ηλιόδωρον, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Ηλιόδωρος πέθανε κατά το 451 μ.Χ. και ενώ πραγματοποιείτο η Σύνοδος της Χαλκηδόνος. Διάδοχος του Ηλιοδώρου θα πρέπει να εξελέγη αμέσως ο Θεοδόσιος, που πήγε στη Χαλκηδόνα μαζί με τον επίσης νεοεκλεγέντα αρχιεπίσκοπο Κύπρου (Κωνσταντίας) Ολύμπιον, οπότε και οι δυο μετείχαν των τελευταίων εργασιών της συνόδου και υπέγραψαν μαζί με τους λοιπούς ιεράρχες τα πρακτικά της. Και ο αρχιεπίσκοπος Ολύμπιος εξάλλου, αναφέρεται ότι στις αρχικές συνεδρίες της συνόδου αντιπροσωπευόταν από άλλον ιεράρχη, τον Επιφάνιο των Σόλων.

Saint Theodosius Bishop Amathus, is witnessed by the proceedings of the Fourth Ecumenical Council of Chalcedon, held in 451 AD, which he also endorsed.
Due to the fact that it is mentioned in the records of the first meetings of the Synod that the bishop of Theodosiada (Nemessos) Sotir represented Bishop Heliodorus of Amathus, we suspect that Heliodorus died in 451 AD while the Synod of Chalcedon was in process. Theodosius must have been elected immediately after as the successor of Heliodorus, who went to Chalcedon along with the also newly elected Archbishop of Cyprus (Constantia) Olympius, where they both attended the last work session and signed the records along with the other prelates. It is also mentioned that during the initial meetings of the Synod, archbishop Olympius was represented by another prelate, Epiphanius of Soloi.

Η εκκλησία Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου στο χωριό Αχέλεια, Πάφος


Η εκκλησία του Αγίου Θεοδοσίου στην Αχέλεια της επαρχίας Πάφου, είναι σταυρόσχημη με τρούλλο. Τα σκέλη του σταυρού διαγράφονται ελεύθερα. Είναι κτισμένη με μισοκατεργασμένους και ακατέργαστους πωρόλιθους. Το ανατολικό σκέλος έχει εριπωθεί και αναστηλώθηκε πριν από λίγα χρόνια. Το μέγιστο μήκος τις εκκλησίας χωρίς την αψίδα είναι 10.53 μ. και το μέγιστο πλάτος 8.61 μ. Το πλάτος και το μήκος των σκελών διαφέρει ευρύτερα, και επιμηκέστερα είναι το δυτικό και το ανατολικό σκέλος. Σήμερα υπάρχει μια μόνο είσοδος στο μέσο του νότιου τοίχου του νότιου σκέλους. Άλλη θύρα, ευρήτερη, υπήρχε στο μέσο του δυτικού τοίχου του δυτικού σκέλους αλλά εντοιχίσθηκε σε παλαιότερα χρόνια.


Στην εκκλησία σώζονται υπολείματα τριών στρωμάτων τοιχογραφιών. Το πλαιότερο στρώμα έχει σχεδόν καταστραφεί τελείως όπως και το νεότερο στρώμα. Από το νεότερο στρώμα, ίσως του 16ου αιώνα, σώζονται στον βόρειο τοίχο του δυτικού σκέλους της εκκλησίας μισοκαταστραμμένες οι τοιχογραφίες της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας και των Αγίων Ανδρονίκου και Αθανασίας. Σε καλύτερη κατάσταση σώζονται τοιχογραφίες των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου κάτω από τόξα στο νότιο τοίχο του δυτικού σκέλους. Οι τοιχογραφίες αυτές είναι αναθηματικές και συνοδεύονται από πορτραίτα ενός νέου που πέθανε και στη μνήμη του οποίου έγινε η τοιχογραφία και ενός άνδρα που πιθανότατα είναι ο δωρητής.


Σε καλύτερη κατάσταση σώζονται τοιχογραφίες των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου κάτω από τόξα στο νότιο τοίχο του δυτικού σκέλους. Οι τοιχογραφίες αυτές είναι αναθηματικές και συνοδεύονται από πορτραίτα ενός νέου που πέθανε και στη μνήμη του οποίου έγινε η τοιχογραφία και ενός άνδρα που πιθανότατα είναι ο δωρητής.Άλλες τοιχογραφίες του ιδίου στρώματος είναι οι τοιχογραφίες του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Θεοδοσίου στον ανατολικό τοίχο του βόρειου σκέλους και οι μισοκατεστραμμένες τοιχογραφίες ενός διακόνου και ενός έφιππου στρατιωτικού αγίου στο δυτικό τοίχο του ιδίου σκέλους του ναού. Στο βόρειο τοίχο του βόρειου σκέλους εικονίζεται σε υπερφυσικό μέγεθος, σε στάση μετωτική, στρατιωτικός άγιος πολύ κατεστραμμένος. Υπολείμματα τοιχογραφιών υπάρχουν και στη καμάρα του βορείου σκέλους και στον τρούλλο, που δεν βοηθούν στη χρονολόγηση.


Υπολείμματα τοιχογραφιών υπάρχουν και στη καμάρα του βορείου σκέλους και στον τρούλλο, που δεν βοηθούν στη χρονολόγηση. Μόνο οι τοιχογραφίες του δεύτερου στρώματος μπορούν να χρονολογηθούν στο 13ο αιώνα. Αναμφίβολα είναι, από την άποψη τέχνης, από τις πιο σημαντικές τοιχογραφίες του 13ου αιώνα στην Κύπρο και αποτελούν φυσιολογική εξέλιξη της τέχνης του τέλους του 12ου αιώνα. Οι τοιχογραφίες αυτές όμως έχουν αποβάλει την υπέρμετρη ραδινότητα και ταυτόχρονα έχουν αποκτήσει κάποιο έγκο και βάρος.

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Άγιος Φιλωνίδης επίσκοπος Κουρίου - Saint Philonides bishop of Curium

Ο Άγιος Φιλωνίδης ήταν επίσκοπος Κουρίου κατά τα Πρωτοχριστιανικά χρόνια. Στο Συναξάριον της Κωνσταντινουπόλεως μνημονεύεται στις 30 Αυγούστου. Αναφέρεται συγκεκριμένα ότι ο Φιλωνίδης, επίσκοπος Κουρίου βρήκε μαρτυρικό θάνατο στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, δηλαδή στις αρχές του 4ου αιώνα. Μαρτύρησε μαζί με άλλους τρεις Χριστιανούς, τους Αριστοκλή, Δημητριανό και Αθανάσιο.
Στον Συναξαριστήν Νικοδήμου αναφέρεται επίσης ότι ο Φιλωνίδης, επίσκοπος Κουρίου, είχε βρει μαρτυρικό θάνατο, αλλά μνημονεύεται με ένδειξη στις 17 Ιουνίου κι όχι στις 30 Αυγούστου.
Στον Συναξαριστήν Νικοδήμου αναφέρεται ότι ο ίδιος ο Φιλωνίδης επέλεξε τον θάνατο, όταν πληροφορήθηκε την εκτέλεση των άλλων τριών μαρτύρων κι έμαθε ότι οι Εθνικοί είχαν διαταχθεί να επιτεθούν κατά των Χριστιανών με αισχρούς τρόπους, όπως ο βιασμός. Για ν' αποφύγει λοιπόν την καταισχύνη, πήγε σε ένα γκρεμό, προσευχήθηκε και πήδηξε στο κενό, θέτονταν ο ίδιος τέρμα στη ζωή του.
Λίγο μετά τον θάνατό του ο άγιος αναφέρεται ότι εμφανίστηκε σαν οπτασία σε δυο πεζοπόρους, γυμνός, λουσμένος με άρωμα, κρατώντας κλαδί φοινικιάς κι έχοντας στέμμα στο κεφάλι. Η οπτασία οδήγησε τους δυο άνδρες μέχρι το σημείο όπου κειτόταν το νεκρό σώμα του αγίου. Ωστόσο, πάντοτε κατά τον Συναξαριστήν, οι Εθνικοί πήραν το σώμα του αγίου και το έριξαν στην θάλασσα για να το εξαφανίσουν. Όμως η θάλασσα εξέβρασε το λείψανο στην ακτή απ΄όπου τελικά το πήραν οι Χριστιανοί και το έθαψαν με τιμές.
Ο Φιλωνίδης είναι ο πρώτος γνωστός επίσκοπος Κουρίου (τέλη του 3ου και αρχές του 4ου αιώνα). Ο θάνατός του τοποθετείται χρονικά περί το 303 -305.

Saint Philonides was bishop of Curium during the early Christian years. In the Synaxarium of Constantinople his memory is celebrated on August 30. It states that Philonides, bishop of Curium found martyrdom during the reign of emperor Diocletian, at the beginning of the fourth century. He found martyrdom along with three other Christians, Aristoklis, Dimitrianos and Athanasios.
In the Synaxarium of Nicodemus it is also stated that Philonides, bishop of Curium, found a martyr's death, but his memory is indicated as been celebrated on June 17 and not the 30th of August.
In the Synaxarium of Nicodemus it's stated that Philonides chose death, when informed of the killing of the other three martyrs and learned that the Gentiles had been ordered to attack the Christians in obscene ways, such as rape. In order to avoid this shame he went to a cliff, prayed, and jumped into the empty space, setting his own life into an end. Shortly after his death, according again to the same Synaxarium, the saint appeared as a vision to two travelers, naked, bathed in perfume, holding a palm branch and having a crown on his head. The vision led the two men to the spot where the dead body of the saint was lying. However, the Gentiles took the saint's body and threw into the sea in order to disappear. But the sea washed the corpse on the shore from where eventually the Christians took it and buried it with honors.
Philonides is the first known bishop of Curium (late third and early fourth century). His death is placed in the period between 303 -305.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Η καταστροφή του ελληνορθόδοξου νεκροταφείου Αγίου Δημητρίου στη Βηρυτό - The destruction of the Greek Orthodox cemetery of Saint Demetrius in Beirut


Η Ασραφίεχ ήταν ανέκαθεν μία από τις πλουσιότερες συνοικίες της Βηρυτού, αν και σήμερα είναι περισσότερο μια περιοχή που κατοικείται από την ανώτερη προς μεσαία κοινωνική τάξη. Η Ασραφίεχ βρίσκεται σε μια περιοχή της πόλης που εξακολουθεί να διατηρεί αρκετά κτίρια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, κυρίως υπό τη μορφή μεγάλων αρχοντικών του 19ου αιώνα.
Χτισμένη το δέκατο ένατο αιώνα, η Ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (Μαρ Μιτρ) καταδεικνύει το πλούτο του παρελθόντος της Ασραφίεχ και αρχιτεκτονικά αποτελείται από ένα μείγμα ανατολίτικων, οθωμανικών, ισλαμικών και Ελληνικών Βυζαντινών επιρροών.


Το Ελληνορθόδοξο νεκροταφείο γύρω από την εκκλησία είναι το σπίτι για μερικούς από τους πιο εκλεκτικούς τάφους και μαυσωλεία της Βηρυτού, με ισχυρές αραβο-ισλαμικές επιρροές -καθώς επιρροές από την Ευρώπη του 19ου αιώνα, αλλά και ελληνικές και ρωσικές επιρροές. Είναι ένα από τα παλαιότερα νεκροταφεία στη Βηρυτό και σπίτι σπανίων κομματιών τέχνης που δημιουργήθηκαν από τις πλούσιες και πολύ γνωστές λιβανέζικες οικογένειες της Βηρυτού, στη μορφή κιβώριων και μαυσωλείων. Αυτά τα παλιά αριστουργήματα αποτελούν τεχνικά την τελευταία κατοικία για τους Ελληνορθόδοξους άρχοντες εμπόρους της Βηρυτού.


Προφανώς, αυτό το συναρπαστικό ιστορικό νεκροταφείο γεμάτο από μαυσωλεία που κόβουν την ανάσα, δεν έχει ξεφύγει την ανεξέλεγκτη οικοδόμηση κτηρίων που επήλθε μετά τον εμφύλιο πόλεμο στη Βηρυτό κατασκευάζοντας σύγχρονους γυάλινους πύργους, αντικαθιστώντας, καθημερινά, την παλιά και αισθητικά πολύ πιο όμορφη αρχιτεκτονική. Μέσα στη μέση του νεκροταφείου οικοδομείται μια κατασκευή η οποία από ό, τι φαίνεται θα είναι μια επέκταση της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου! Το σκεπτικό πίσω από εκείνους που έχουν αναλάβει τη δράση αυτού του καλλιτεχνικού εγκλήματος και ασέβειας προς τους νεκρούς, είναι η έλλειψη χώρου. Ως εκ τούτου, κατέληξαν με την έξυπνη ιδέα να οικοδομήσουν πάνω από τα μαυσωλεία. Και ποιοι είναι εκείνοι που εφήβραν αυτή τη «λαμπρή» ιδέα; Η Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Βηρυτού!


Achrafieh has historically been one of the wealthier parts of Beirut, although today is more of an upper to middle class area. Achrafieh is in a part of the city that still retains a fair amount of traditional architecture mainly in the form of large 19th century mansions. Built in the nineteenth century, the Greek Orthodox church of Saint Demetrius (Mar Mitr) demonstrates Achrafieh's past wealth and architecturally it has a mixture of Oriental, Ottoman, Islamic and Greek Byzantine influences.


The Greek Orthodox cemetery surrounding the church is home to some of Beirut's most sophisticated tombs and mausoleums with strong Arabo-Islamic as well as 19th century European, Greek and Russian influence. It's one of the oldest cemeteries in Beirut and home to rare pieces of art created by Beirut's wealthy and well known Lebanese families in the form of tombs and graves. These old masterpieces technically constitute the final resting place of Beirut's Greek Orthodox merchant nobility.

Apparently, this fascinating historic cemetery full of breathtaking mausoleums has not escaped Beirut's post civil war construction frizzy with modern glass buildings, replacing daily, older and esthetically much more beautiful architecture. In the middle of the cemetery there is a construction taking place of what appears to be an extension of the church of Saint Demetrius!


The reasoning behind those who have undertaken this artistically criminal and disrespectful to the dead action is the lack of space. They therefore came up with the smart idea to built on top of the mausoleums. And who are those who came up with this "brilliant" idea? The Greek Orthodox Archbishopric of Beirut!

H Ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη Βηρυτό - The Greek Orthodox church of Saint Nicholas in Beirut


Η Ελληνορθόδοξη αυτή εκκλησία του Λιβάνου είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο (Μαρ Νκούλα στα αραβικά), και βρίσκεται στην συνοικία Ασραφίεχ της Βηρυτού. Είναι μία από τις μεγαλύτερες εκκλησίες της Βηρυτού και εξυπηρετεί την Ελληνορθόδοξη κοινότητα της περιοχής. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου χτίστηκε το 1976, αλλά καταστράφηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια του λιβανικού εμφυλίου πολέμου. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ο χώρος στάθμευσης κάτω από την εκκλησία μετατράπηκε σε λειτουργούσα εκκλησία. Η εκκλησία που ήταν πάνω από το έδαφος ανοικοδομήθηκε μετά τον εμφύλιο πόλεμο και, συνεπώς, υπάρχουν τώρα δύο εκκλησίες: η πρώτη στο ισόγειο και η δεύτερη στο υπόγειο. Λόγω του μεγάλου μεγέθους της και της ευρύχωρης αυλής που υπάρχει έξω, η εκκλησία αυτή είναι δημοφιλής για γάμους.


This Greek Orthodox Church of Lebanon is dedicated to Saint Nicholas (Mar Nqoula in Arabic), and is located in the Achrafieh district of Beirut. It is one of the largest churches in Beirut and serves the Greek Orthodox community of the area. The church of Saint Nicholas was built in 1976 but was completely destroyed during the Lebanese civil war. During the time of the civil war, the park space under the church was converted into a functioning church. The church above ground was rebuild after the civil war and thus there are now two churches: the first on the ground floor and the second underground. Due to its size and spacious portico outside, this church is popular for weddings.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Η εκκλησία της Παναγίας των Ασταθκιών στην επαρχία Λάρνακας - The church of Panagia Astathkion in the district of Larnaca

Η εκκλησία της Παναγίας των Ασταθκιών, γνωστή και ως Παναγίας Ασταθκιώτισσας ή Σταθκιώτισσας, βρίσκεται στην επαρχία Λάρνακας, σε ερημική τοποθεσία περίπου στο κέντρο του τριγώνου μεταξύ των χωριών Κοφίνου, Άγιος Θεόδωρος, και Αλαμινός, κτισμένη σε πλάτωμα επί της κορυφής λόφου. Τα Στάθκια ή Αστάθκια ήταν παλαιός οικισμός της Κύπρου, που δεν υφίσταται σήμερα. Πιθανώς να ήταν ο ναός του χωριού αυτού το οποίο εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε σε άγνωστο χρόνο και από το οποίο δεν σώζεται οποιοδήποτε άλλο ίχνος. Αν και το επίθετο Ασταθκιών πιστεύεται ότι ήταν όνομα οικισμού, δεν αποκλείεται να αποτελούσε φυτώνυμο επίθετο της Παναγίας (ίσως των Στάχεων, δηλαδή προστάτιδας των σιτηρών).
Η εκκλησία, κτισμένη από τοπική άσπρη πέτρα και με φροντισμένο κτίσιμο, είναι μετρίων διαστάσεων, μονόκλιτη, καμαροσκεπής, το δε κλίτος καταλήγει στο ανατολικό του άκρο σε αψίδα.Ωραίες καμαρωτές θύρες υπάρχουν στο νότιο και δυτικό τοίχο. Δεν υπάρχει νάρθηκας.
Εσωτερικά ο ναός στολιζόταν με τοιχογραφίες, οι οποίες όμως υπέστησαν μεγάλη φθορά λόγω της μακράς εγκατάλειψης αλλά και της χρήσης του ναού από Τούρκους βοσκούς της περιοχής ως καταφυγίου σε περιπτώσεις κακοκαιρίας, οπότε άναβαν και φωτιές στο εσωτερικό του.
Τόσο η εκκλησία, που χρονολογείται στον 15ο αιώνα, όσο και οι εναπομείνασες εντός του ναού τοιχογραφίες, συντηρήθηκαν το 1999-2000 με φροντίδα και δαπάνη της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας.
The church of Panagia (Virgin Mary) Atathkion, also known as Panagia Astathkiotissa or Stathkiotissa is located in the district of Larnaca, in an isolated location at the center of the triangle between the villages of Kofinou, Agios Theodoros, and Alaminos, built on the plateau of a hilltop. Stathkia or Astathkia was an old settlement in Cyprus, which does not exist today. The existing building was probably the church of this village which was deserted and abandoned at an unknown time and of which no other trace is preserved. Although the adjective Astathkion is believed to be that of the name of the settlement, it might also be the plantname epithet of the Virgin (maybe Stacheon, meaning of the wheat, ie protector of grain).
The church, built of local white stone and of good and careful make, is of moderate dimensions, single-aisle, vaulted, with the aisle ending at the eastern end in arch.There are beautiful arched doors in the southern and western wall. There is no narthex.
The church inside is decorated with frescoes, but have suffered great damage because of long neglect and the use of the church by Turkish shepherds of the area as a refuge in bad weather, who also lit bonfires and inside.
Both the church which dates from the 15th century, and its remaining frescoes were restored in 1999-2000 with the care and expense of the Greek Archaeological Society.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Μαντήλες: Οι παραδοσιακοί γυναικείοι κεφαλόδεσμοι της Κύπρου - Mandelas: The traditional women's headscarves of Cyprus

Η λέξη «μαντήλα» είναι η γενική ονομασία για τους κεφαλόδεσμους στην Κύπρο. Ωστόσο, κάθε μαντήλα έχει διαφορετικό όνομα ανάλογα με το σχέδιο και το χρώμα της. Η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη μαντήλα είναι γνωστή ως «τσεμπέρι», η οποία είναι η παραδοσιακή γυναικεία μαντήλα της Κύπρου. Το τσεμπέρι εξακολουθεί να φοριέται από πολλές ηλικιωμένες γυναίκες στις αγροτικές περιοχές του νησιού. 
 Κάποτε, σχεδόν όλες οι γυναίκες της Κύπρου έπρεπε να φορέσουν μαντήλα μόλις συμπλήρωναν την ηλικία των 13-14 ετών. Η χρήση της μαντήλας δεν ήταν μόνο ένα μέρος της παραδοσιακής φορεσιάς των γυναικών, αλλά είχε επίσης και συμβολική σημασία, δεδομένου ότι δείκνυε το πέρασμα ενός κοριτσιού από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση. Δηλαδή, από τη μέρα που ένα  κορίτσι έβαζε μαντήλα, έπαυε πλέον να είναι παιδί και γινόταν γυναίκα. Αυτό το πέρασμα στην ενηλικίωση  ονομαζόταν «σκούφωμα», και από το καιρό που ένα κορίτσι σκούφωνε το κεφάλι του, δεν το ξεσκούφωνε ποτέ μέχρι να πεθάνει στα γεράματα. Πολλές φορές οι γυναίκες έμεναν σκουφωμένες  ακόμα και όταν ξάπλωναν το βράδυ για να κοιμηθούν.
Οι νεαρές γυναίκες φορούσαν κόκκινο τσεμπέρι - ανοικτό κόκκινο μέχρι περίπου την ηλικία των 30 και σκούρο κόκκινο (ξιδί) από την ηλικία των 30 έως 50 ετών. Μετά την ηλικία των 50 ετών, οι γυναίκες φορούσαν ένα σκούρο βυσσινί (κρασετί) ή  καφέ τσεμπέρι, εκτός αν ήταν σε πένθος ή χήρες, οπότε φορούσαν μια μαύρη μαντήλα γνωστή ως «μερέζα». Η μόνη εξαίρεση σ' αυτό τον κανόνα ήταν, όταν μια γυναίκα εργαζόταν έξω στα χωράφια κατά τη διάρκεια των ζεστών καλοκαιρινών μηνών. Σ' αυτή την περίπτωση φορούσαν μια άσπρη μαντήλα που ονομάζεται «κουρούκλα», που την τραβούσαν κάτω προς τα εμπρός και κάλυπταν το πρόσωπό τους για να αποφεύγουν τη θερμότητα και να προστατεύουν το δέρμα τους από τις ακτίνες του καυτού ήλιου.
Το τσεμπέρι που είναι μια εκδοχή της μαντήλας ήταν τυπωμένο στο χέρι και χρησιμοποιούσαν φυσικές βαφές που το έκαναν πιο όμορφο με κάθε πλύσιμο. Παρά το γεγονός ότι τα χρώματα και τα μοτίβα είναι παραδοσιακά, και υπήρχαν πολλά από αυτά, μόνο μερικά παρέμειναν έως τις μέρες μας. Τα τσεμπέρια μ' ανοιχτό κόκκινο χρώμα έχουν σταματήσει να παράγονται εδώ και πολλές δεκαετίες, καθώς και αυτά με πράσινο λαδί χρώμα που ήταν τόσο δημοφιλή στην περιοχή της Μόρφου.
Το μόνο χρώμα που επέζησε μέχρι σήμερα είναι το σκούρο βυσσινί ή μοβ. Αυτό οφείλετε στο ότι οι νεότερες γυναίκες είχαν σταματήσει να φορούν το ανοιχτό κόκκινο και σκούρο κόκκινο και πράσινο λαδί τσεμπέρι όταν άρχισαν να φορούν ευρωπαϊκού τύπου ρούχα και δεν κάλυπταν πλέον το κεφάλι τους. Με την πάροδο του χρόνου, πολλά από τα σχέδια επίσης εξαφανίστηκαν. Το πιο δημοφιλές σχέδιο που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα είναι ένα απλό και πολύ λεπτό νεοκλασικό σχέδιο με στεφάνι από λουλούδια που διακοσμούν τις άκρες του τσεμπεριού.
Σε αντίθεση, οι μαντήλες του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα ήταν εξαιρετικά διακοσμημένες με περίτεχνα λουλουδένια σχέδια σε διάφορα χρώματα και αποχρώσεις. Λουλούδια από αμυγδαλιές, λεμονιές, ναρκίσσους, τουλίπες, κρίνα και παπαρούνες όλα απεικονίζονται, κάπως αφηρημένα, αλλά εξακολουθούν ν' αναγνωρίζονται ως τέτοια.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70 οι άκρες των τσεμπεριών γυρίζονταν και ράβονταν στο χέρι με ένα πολύ λεπτό τρόπο, και πολλές φορές πρόσθεταν στις άκρες και χειροποίητες δαντέλες. Ήταν οι Τουρκοκύπριες, οι οποίες προτιμούσαν να εργάζονται στο σπίτι, που έκαναν αυτή τη δουλειά. Μετά την τουρκική εισβολή στο νησί το 1974 δεν ήταν πλέον δυνατό να χρησιμοποιήσουν τις δεξιότητές τους - έτσι οι κατασκευαστές υποχρεώθηκαν να φτιάχνουν στις άκρες δαντέλες της μηχανής για να τελειώσουν με ένα τσεμπέρι.
Οι μαντήλες δεν ήταν πάντα επιτόπιας κατασκευής. Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, οι μαντήλες εισάγονταν στην Κύπρο από την Κωνσταντινούπολη, όπου κατασκευάζονταν από Αρμένιους τεχνίτες. Πολύ καιρό ακόμη πιο πριν, οι μαντήλες  ήταν επιμελώς κεντημένες στο χέρι. Αυτές οι μαντήλες είχαν μεγάλη προτίμηση από τις πλούσιες κυρίες. Μερικές φορές είχαν πολύ λεπτοκαμωμένη δουλειά, και τις φορούσαν με πραγματικά λουλούδια όπως γιασεμί και γεράνια. Όμως, το κέντημα στο χέρι ήταν μια δαπανηρή και χρονοβόρα διαδικασία που έκανε τη μαντήλα πάρα πολύ ακριβή για τους περισσότερους ανθρώπους της υπαίθρου. Ως αποτέλεσμα, η σταμπωτή μαντήλα, που ήταν μια πολύ φθηνότερη και ευκολότερη μορφή διακόσμησης, έγινε τις μόδας.
Γύρω περίπου στα 1908, η ζήτηση για σταμπωτές μαντίλες ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ένας Κύπριος επιχειρηματίας έφερε στο νησί μια ομάδα από Αρμένιους τεχνίτες για να διδάξουν στους Κυπρίους την τέχνη τους. Η βιοτεχνία αυτή από τότε πήρε τα ύψη της.
Όταν ο Νίκος Κακουλλής πέθανε το Μάιο του 2003, ο άνθρωπος που περιγράφεται ως «ο τελευταίος μαντηλάρης», πήρε στον τάφο του τα μυστικά για τις βαφές που κράτησαν για αιώνες οι τεχνίτες για την κατασκευή των μαντήλων. Ο θάνατός του σήμανε και την διάλυση του τελευταίου εργαστηρίου κατασκευής της μαντήλας. Το εργαστήρι του ήταν το τελευταίο στο νησί που κατασκεύαζε αυτά τα πολύπλοκα έργα τέχνης στην Κύπρο.
Οι μαντήλες της Κύπρου ήταν, επίσης, βαθιά συνδεδεμένες με την λαϊκή παράδοση και με δεισιδαιμονίες. Τις χρησιμοποιούσαν σε ειδικές τελετές κατά τη διάρκεια του γάμου και σε λαϊκές ιατρικές πρακτικές. Η κύρια χρήση τους, ωστόσο, παρέμεινε πάντα, η διακόσμηση των κεφαλιών των γυναικών - μια καλή μαντήλα για την Κυριακή, και μία μικρότερης αξίας για καθημερινή χρήση.

NOCTOC
Mandela is the general name for headscarf in Cyprus. However, each headscarf has a different name according to its design and colour. The most commonly used mandela is known as "tsemberi", which is the traditional women's headscarf of Cyprus and is still worn by many of the older women from the rural areas of the island. At one time, almost every Cypriot woman, once she had reached the age of 13-14, wore a headscarf. The wearing of a headscarf was not only part of the women's traditional costume, but it also had a symbolic meaning since it indicated the passage of a girl from childhood to womanhood. This passage to womanhood was called "scoufoma", were upon, a girl covered her head and from that time on she never uncovered it, many times even when sleeping at night.
Young women would wear red headscarves - a bright red until about the age of 30 and darker vinegar red (xidi) for 30 to 50 year-olds. After the age of 50 a woman would wear a dark purple or brawn scarf, unless she was in mourning or a widow, in which case she would wear a black scarf  known as "mereza". The only exception to the rule would be if a woman was working outside n the fields during the hot summer months. Then she would wear a white scarf called "kouroukla" which was pulled well forward over her face to reflect the heat and protect her skin from the sun's burning rays.
The tsemberi version of the mandilas was hand-printed using natural dyes that become more beautiful with washing. Although the colours and patterns are traditional, and there were many of them, only a few remained up to present times.The bright red tsemberia had seized to be produced many decide ago and so were the greens that were so popular in the Morphou area of Cyprus. The only colour that survived to the present was the dark purple.This is because the younger women had stopped wearing the bright red and darker red scarfs once they started wearing European style dress and no-longer covered their head.  The patterns too had disappeared over time. The most popular pattern used up to the present was the simple and very subtle neo-classical -style wreath of flowers that decorated the border of the scarf.
In contrast, the scarves of the 19th and early 20th century were highly decorated with elaborate floral designs in a variety of shades and colours. Flowers of almond and lemon trees, narcissus, tulips, lilies and poppies were all depicted, somewhat abstract but still  recognizable as such.
Until the mid-seventies the edges of the scarves were usually rolled and finely stitched, and many times a delicate border of handmade lace would be added. Turkish Cypriot women, who preferred to work at home, did this job. After the Turkish invasion of the island in 1974 it was no longer possible to use their skills - so a fine edging of machine made lace was used to finish the scarf.
The mantilas were not always made locally. During the time of Ottoman Rule, they were brought to Cyprus from Constantinople, where they were made by Armenian craftsmen. Long ago the patters were painstakingly embroidered by hand. These scarves were much favoured by the wealthy ladies. They were some-times very elaborate, and worn with real flowers such as jasmin and geranium. But embroidery was a costly and time-consuming process that made the scarf too expensive for most rural people.  Block- printing, a much cheaper and easier form of decoration, came into fashion.
By around 1908 the demand for mandelas was so great that a enterprising Cypriot brought a team of Armenian experts to the island to teach the Cypriots their craft. The industry boomed.
When Nicos Kakoullis died in May 2003, the man described as "The Last of the Mantilla Makers", he took to his grave the secrets of centuries of master dyers. His death also marked the demise of the last mantilla makers industry. His had been the last workshop producing these intricate works in Cyprus.
 The mantilas of Cyprus were also deeply connected to folk tradition and superstitions. They were used in special ceremonies during weddings and in folk medical practices. Their main use, however, always remained, the decoration of women's heads - a good mantilla for Sunday, and one of lesser value for everyday use.

NOCTOC